(navigation image)
Home American Libraries | Canadian Libraries | Universal Library | Community Texts | Project Gutenberg | Children's Library | Biodiversity Heritage Library | Additional Collections
Search: Advanced Search
Anonymous User (login or join us)
Upload
See other formats

Full text of "Fragmenta historicorum graecorum ... : Apollodori bibliotheca cum fragmentis auxerunt, volume 1"

FRAGMENTA 



HISTORICORUM GRJICORUM. 



'^BH^- 



PARISIIS. — EXCUDEBANT FIRMIN DIDOT ET SOCII , VIA JACOB , 56. 

3^S^5> 



FRAGMENTA 



HISTORICORUM GR^CORUM, 



HECAT.EI 
CHARONIS 

XANTHI^ 
HELLANICI 
PHERECYDIS 
ACUSILAI 



* 



ANTIOCHI 4 

PHILISTI 

TIMLEI 

EPHORI 

THEOPOMPI 

PHYLARCHI $ 



CLITODEMI 

PHANODEMI 

ANDROTIONIS 

DEMONIS 

PHILOCHORI 

ISTRI 



APOLLODORI BIBLIQTHECA 

CUM FRAGMENTIS 

AUXERUNT, NOTIS ET PROLEGOMENIS ILLUSTRARUNT, 

INDICE PL^NISSIMO INSTRUXERUNT 

CAR. ET T^EOD. MULLERI. 

ACCEDVNT MaRMORA PARll^ F T ROSETTANUM, 

hoc cum LETRONNII, illud cum C. MULLiil- commentariis. 




PARISIIS, 

EDITORE AMBROSIO FIRMIN DIDOT, 

INSTITUTI FRANGIjE TYPOGRAPHO, 
VIA JACOB, 56. 



M DCCC LXXXV. 



PRiEFATIO. 



Sortis nescio qua iniquitate accidit, ut, si exceperis quae Hero- 
dotus, Thucydides, Xenophon commentariis suis tradiderunt, 
uberior antiquioris Graecorum historise expositio omnis fere nobis 
haurienda sit ex serioris demum setatis «criptoribus. Qui 
quoniam ex aliorum libris su» hauserunt tantuiii ^on omnia, 
auctoritas eorum in plerisque pendet ex diligentia, quan ad 
fontes conquirendos attulerunt, et exeorum quos duces sequere^ 
tur deiectu. Jam vero quamvis diligentia plurimorum animiquj 
sincera voluntas laudandse sint, atque nefas habeam temerarie velle 
insolenterque meritis eorum detrahere; fatendum tamen est ipsius 
aetatis horum scriptorum indolem, cujus vim subterfugere non 
poterant, tantum abesse, ut altiores verioresque de arte scri- 
bendae historise notiones iis suggesserit , ut in perniciosa 
ssepenumero eos abduxerit consilia. Quod quia in auctorum, 
quibus suam illi fidem adjungerent, delectum et usum magnam 
vim exercere debuit , mox intellexerunt viri docti non posse nos 
in Diodori et Plutarchi, ut hos nominem, auctoritate acquiescere, 
neque quidquam magis faciendum esse existimarunt , quam fon- 
tium illorum accuratam habere notitiam , fragmenta eorum colli- 
gere, inter se contendere, accuratissime examinare. Itaque novum 
quoddam studiorum genus emersit, quod etsi multis impeditum 
difficultatibus taediique pleuum , tamen tanto ardentius nostri sevi 

PRiEFATIO HISTOIUCORLM. a 



„ PR/EFATIO. 

homines eruditi amplexi sunt, quanto majorem ex eo in penitio- 
rem historise cognitionem redundare viderunt utilitatem. Quo 
denique successu in his elaboraverint , quantam doclrinse erudi- 
tionisque copiam, quantum ingenii acumen et sagacitatem adhi- 
buerint , non est profecto , cur hic memoremus. Alio nos conver- 
tamus. Etenim postquam viri docli disjecta membra nobiliorum 
scriptorum collegerant, et, quum vitam iis restituere non possent, 
umbram certe uniuscujusque ac imaginem quandam delineaverant, 
Firminus Didot, quse est ejus viri celeberrimi eximia in his rebus 
prudentia, nihil jam antiquius habendum esse censuit, quam 
omnes illas fragmentorum collectiones in unum corpus unius vo- 
luminis spatio circumscriptum congerere et ex ordine disponere. 
Quod institutum tum aliis se nominibus commendare vidit , tum 
propterea historise studiosis gratissimum fore , quod multorum 
scriptorum testimoniahacratione sub unumoculorum conspectum 
venire interque se comparari possent, atque ipsius artis historicae 
apud Grsecos viva quasi praeberetur imago , ita ut a nativa logo- 
graphorum simplicitate ascenderes ad historiam omnibus dictionis 
luminibus collustratam , deinde ab rhetorica hac et pragmatica 
Ephori et Theopompi rerum expositione paullatim descenderes ad 
jejuniorem illu-m ^atticarum rerum scriptorum sermonem do- 
ctamquf 4 qua excellunt perscrutationcm monumentorum. 

Jam quum fragmenta ordinandi, recognoscendi, vertendi nego- 
tiu/ri Firminus Didot mihi demandaverit , meum est dicere, quo- 
modo in eo sim versatus. 

.4uctores , quorum reliquiae hoc volumine comprehenduntur, hi 
sunt : Hecataeus, Gharon, Xanthus, Hellanicus^ Pherecydes, Acu- 
silaus. His, qui primam collectionis partem efficiunt, tanquam sup- 
plementum subjunximus Bibliothecam Apollodori. Reliquorum 
hujus auctoris operum fragmenta a consilio nostro aliena quidem 
fuerunt , sed ne imperfectam rem reliquisse videremur, ea in calce 
libri apponenda curavimus. Logographos excipiunt scriptores re- 
rum Sicularum, Antiochus, Philistus, Timaeus. Deinde sequuntur 
Ephorus etTheopompus et Phylarchus. Agmen denique claudunt 
Atthidum auctores : Clitodemus, Phanodemus, Androtio, Demo, 
Philochorus, Ister. Eorum quos postremo loco nominavi, necnon 
Phylarchi fragmenta quum quominus ipse retractarem temporum 
angustiis excluderer, frater meus Theodorus disponendi ea et re- 
cognoscendi negotium benigne voluit in se recipere. 



PR^EFATIO. iii 

Ordine auctorum ita constituto, singulorum fragmenta, quibui 
nova non pauca a nobis addita sunt, ubique ita ordinare stu- 
duimus, ut, quantum ejus fieri poterat, integri operis dispositio 
adumbraretur; quod quum primarium fragmentorum editoris of- 
ficium sit, ac revera plerique magnam huic rei operam navaverint, 
a nonnullis tamen ea aut plane neglecta est, aut minus feliciter iis 
successit. Ut deinde contextus verborum ad veram uniuscujusque 
auctoris scripturam quam proxime accederet, consuluimus et opti- 
mas veterum scriptorum editiones , et , ubi licuit , libros manu- 
scriptos. Quse denique a viris doctis aliud agenlibus oblata occa- 
sione in nostris fragmentis emendata innotuerunt, diligenter eno- 
tavimus. Qua ex parte si nonnulla, vel etiam multa, nos fugerunt, 
id lector benevolus non tam negligentise nostrse imputaverit quam 
enuriae supellectilis literarise. 

Uberior annotatio omnem lectionis varietatem enumerans atque 
verba et res usquequaque illustrans ab editionis hujus consilio 
prorsus abhorret. Nam prseterquam quod cavendum erat , ne moles 
libri in immensum accresceret, quae ad verborum intelligentiam 
a lectoribus, quibus grsecus sermo minus est familiaris, desiderari 
possint , versio suppeditat latina, quam propterea saepenumero 
liberiorem dedimus, non tam id agentes ut verbum redderemus 
verbo, quam ut sententiam auctoris aperiremus. Itaque nonnisi 
ubi majoribus difficultatibus res impediuntur, notae, eseque quam 
brevissimae, subjiciendse erant. Id quod fecimus modo nostris 
verbis , modo appositis cum nominis signo priorum interpretum 
animadversionibus. Quam rationem in solis Hecateei fragmentis 
reliquimus , ubi quse in notis leguntur omnia sunt Clausenii. 
Quare non erat cur auctoris nomen adpingeremus. De iis enim 
fragmentis, quae Glausenius Porphyrii testimonio fisus vel conje- 
cturisetspeciosisargumentationibusHecatseo suo vindicavit, quum 
a viri docti judicio nobis recedendum esset, neque vero tribus 
verbis res profligari posset, editoris argumenta ipsissimis eju r 
verbis adscripsimus nostram sententiam separatim exposituri. 

In paucis illis Charonis et Xanthi reliquiis plerumque secuti 
sumus Creuzerum. In Hellanico, Pherecyde, Acusilao, relicto quem 
Sturzius sdoptavit ordine, novam dare fragminum dispositionem 
tentavimus. Qua in re, quodad Pherecydem, non minimum adjuti 
sumus dissertatione Augusti Matthia 1 Analectis Literariis Friderici 
Augusti Wolfii (tom. I, § II, p. 32i-33i) inserta atque ex parte a 



a. 



, v PRjEFATIO. 

Sturzio in prsefatione ad alteram Pherecydis editionem repetita. 
Ad constituendum textum Apollodori primi adhibuimus codicem 
Parisinum 2722, qui formaj quadratae, seculique, ut videtur, de- 
cimi quarti, prseter carmina nonnulla Theocriti atque epigrammata 
nullius pretii, Apollodori continet fragmentum quindecim folio- 
rum, quse vero temporum injuria multislocis mutilata, quorumque 
ordo susque deque perturbatus est. Ad priscam normam revocata 
ita se excipiunt : 

Prima folia duo integri codicis perierunt. 

Cod. fol. 3 et 4 : I, 2, 7. — I, 6, 3, 11. ( Zsus Se yau.ei — e^aXXev opYj.) 

Exciderunt duo folia. 
Cod. fol. 5 et 6 : I, 9, 1, 2. — I, 9, 17,2. (7te[A7twv 6 v A6aj/.a<; — cuveuva^eTai.) 

Excidit unum folium. 
Cod. foi. 7 et 8 : I, 9, 23, 7. — II, 1, 5, 10. (*aTe£eu;ev — 'HffaiffTivvji;.) 

Excidit unum folium. 
Cod. fol. 10 et 14 : II, 4 > 2, 6. — 11,5, 1, 7. (ei^ev 7:eSiXa — "IcptTOV XTetvasO 

Excidit unum folium. 
Cod. fol. 9 et 11 : II, 5, 8, 1. — II, 6,3, 3. ( tou ©paxcx; — tou? TcapiovTa;.) 

Excidit unum folium. 
Cod. fol. 1 : II, 7, 6, 7.— -II, 8, 2, 9, ('HpaxXea t^eiv — !Api<7To'S7)u;ot;.) 

Exciderunt quattuor folia. 
Cod. fol. 2 : III, 6, 5,i. — III, 7, 6,1. (TuSea — ttjv 'AXxjjtaiwvoi;.) 

Excidit unum folium. 
Cod. fol. 1 5, i3, 1 2 : III , 10, 2, 3. — III, i4, 4) 2. (tocc; (jiv Xot7ra<; — 'AX^ecriSota; 

Xeyet.) Reliqua interciderunt. 

Memoratui' quidem hic liber ab Heynio (Praefat. ad Apollod. , 
p. XLIX), qui autem lectionis varietatem ex eo non habuit. Verum 
quamvis sit inter eos, qui hucusque collati sunt, optimse sane 
notse, in majoribus tamen corruptelis, lacunis et interpolationibus 
in reliquorum depravationem conspirat. Quod hgec attinet, omnis 
salutis spes posita est in codicibus Italicis, si quidem verum est 
quod Hermannus (Praefat. ad Hymn. Hom. , p. XLV) accepit : 
« Apollodori libros in iis ita scriptos inveniri , ut si cum editioni- 
bus isti codices comparentur, scriptorem hunc vix sui similem ha- 
bituri simus. » Ceterum multa fragmentum nostrum continet, qui- 
bus loci librariorum mendis inquinati purgari possint , aliaque, 
quibus confirmentur virorum doctorum emendationes. Sed ut ipse 
lector judicet, potiorem lectionis varietatem , omissis levioribus f 
apponamus : 







PR.EFATIO. 

* 




V 




LIBER I. 






EDITIO HEYNUNA. 


CODEX P\BIS. 2722. 


\Lectiones aslerisco signatas 


m textum recepimus.) 


1, 


3, 


1. "Iacroc 

1 r 


sic cod. 




EDITIO HEYNIANA. 


CODEX PARIS. 2722. 


J, 


3, 


ayvoYjfjLaTa 
3. 'Ap£GTopoc Xeyet ulov 


abest. 

*'ApecTTopo(; >iy£i 


S, 6, 


1. Xeyoucri xat 'Hcpat- 


*Xeyoucriv 'Hqjatcrrou 


1, 


3, 


8. Xuptav 


*ty]v Suptav 




CTTOU 




1, 


4, 


5. xaTtpxtcrev 


sic cod. 


% U 


1. 7CptOTOV 


*7cpoTepov 






MeXa[jLu6Stov 


sic cod. 


4, 3, 


4. nocreiScbvi 


*noaetScov 






dcp' lauTou 


abest. 


5, I, 


4. §8pe<|>ev 


*eTpecpev 4 


1, 


4, 


7. crTacrtaadvTtov Ss au- 


*crTacrtacrdvTtov Se auTcov 




auTOV aOavaTov 


*auTO d6avaTov 






TCOV 


uept vfc dpxYJc 




£TOT^py]cre M. 


*e7ceTYJpr]crev y) M. 






TOVTYJXOVTOpOV 


deest. 




aUTYJV 


aUTYJV 


1, 


4, 


■ 8. AtvStac'A8Y]vacdyaX- 


AtvStac. ayaX[xa 'AOrjvac 


5, 2, 


1. MeTaveipa; 


npa£t6eac. 






fj.a 


('A6Y]ydc ejiciendam) 




uiov 'Qxeavou 


*'Qxeavo u 






TeXdvcop 


sic cod. 


5, 3, 


1. cruu,6Y)cr6[jLevovHeyn. 




1, 


5 , 


2. e^etXe 


*e?eTXov 




conj. 


*cru[jt.8Yicr6[Jt.evov 






ropyocpovy)v 


ropyocpovTYjv 


6, 2, 


4. Ntcrupov 


VYjcroupov 


1, 


5, 


4. Auyxeuc Se xal 


*Auyxeuc Se 


6, 2, 


5. MoTpat 


MoTpa 


1, 


5, 


0. 01 Se ETiTd 


Ot £7CTd 




[jLaxppLevouc. Heyn. 


et sic cod. 






i% Al6t07ctSoc 


A'i8t07ctSoi; 


6, 3, 


4. e£Y]ve[JLouvTO 


e£y]ve[jt,a>vTO (quod reci- 
piendum) 


1, 


5, 


6. KaXidvSqc Nu[icpr ; ; 


xaXtdvSYis xat vy]'('8oc vuji- 


6, 3, 


7. xaTeTCTY]crcrev 


xaTeTCTYjcrev 


1, 


5 , 


7. ot Se ex Topyovcov 


ot Se ropyovcov 




Kaucrtou 


Kauxacrtou 


1, 


5, 


8. MeTaXxY]c 


*MevdXxr]c 


6, 3, 


8. rcapeXo Lievoc , Ta 8e 


7cepteX6[JLevoc., ex6u,tcr£v au- 


4, 


2, 


6. v^v ^acrtv e^/at Tcvipav 


Yjv cpacrtv Ttvec xat TCY]pa\ 




Tcbv )(etpcbv etc. 


tov elc TYjv EtxeXtav, Ta 


4, 


4, 


9. XeyeTat Se xat 


*XeyeTat Se 






Se Ttov X £l P^° v xa ' ^o- 


4, 


5, 


1. n£pcrr,c 


sic cod. 






Scov SteT£[jt,£ v£upa, dpd- 


4, 


5, 


3. TcdXtv i\ 'AXxatou xat 


*'Ex [xev o3v 'AXxatou xat 






[JLeVOC, Se £7Cl TCOV (oulcov 






'Itctcov6[jlyic 


'AcrTuSafjieiac -tyji; neXo- 






xat 7capeX6tov etc. 








tcoc, (b;Se evtot Xeyoucrt, 


9, 1, 


6. cov AIyjtyi; 


sic cod. 








Aaov6[XY]c tyjc Touveco:, 


9, 2, 


2 . [JLYjpOUC 


[jtotpac 








toc Se dXXot TcdXtv, 'Irc- 


9, 11, 


1 . TYjv auTou dSeXcptSriv 


absunt. 








TCOVO[XY]C. 


9, 12, 


1. Tac. TcpiV.Xou 


*Tdc $uXdxou 


4 ? 


5, 


6. 8uyaTY]p Kojjjai6cb xat 




9, 12, 


2. xaTaTo xpucpaTov 


sic cod. 


■ 




dp^eve; " 


absunt a cod . 


9, 12, 


6. eiii tcov dypcov 


*ItcI Ttov atSotcov 


4, 




7. STpaTo6aTY]V 


abest a cod. 


9> 12, 


7. £ucov 


sic cod. 


4, 


5, 


7. Xetp6[jLa)(ov 


*Xeipt[xa)(ov 


9, 16, 


4. upoersraTTov av cpe- 
peiv 


7cpocreTaTTOV dvacpepetv 


4, 


6, 


1 . 'HXexTpuovoc Se Pacr. 
MeTa Tacptcov 


sic cod. 

*[jLCTd Ta^fou 


9, 16, 


8. o? £xu§£pva tyjv vauv 


ty^v vauv 85 exuSepva 






TCO (JLY]Tp07cdTOpt 


*T0U [JLY]Tp07CaTOpOC 


9, 16, 


9. "IcptToc NauSoXou 


sic cod. 


4, 


6, 


5. MtSeav 


MtSetav 


9, 17, 


1. ava^6£VT£c 


dvevex^EVTE? 


4, 


6, 


7. crTpaTEueiv 


*<TTpaTeuet 




dvSpcov tote 


sic cod. 


4, 


9, 


1 . eSiSdxOY) [jlev 


*eStSdx6Y] fii 


9, 23, 


3. [jiXXovTa touc Tau- 




4, 


9, 


2. xat outcoc d7ceXu6y) 


sic cod. 




pouc 


sic cod. 


4, 


9, 


J. cpoSEpoc* 


*<pavepo? " 


9,24, 


4. toTc 'ApyovauTatc 


*toTc Se 'Apyovauraic; 


4, 


9, 


4. oTt TcaTc Atoc y^v 


*OTt AtOC TCat^ Y^V 




(jiYivicrac 8e Zeuc 


*[XY]Vtcrac Zeuc 


4, 


10, 


1. 'Apvatou 


'Apveou 




'A^upTtSac 


SupTtSag 


4, 


10, 


2. Sopdv 


Sopl 


9, 24, 


5. Atyucov 


AtSucov 


4, 


11, 


1 . ot 0Y]6aToi 


*0Y]6aTot 


9, 25, 


2. n^Tpai HXayxTal 


7C£Tpat xudveat TcXayxrat 


4, 


11, 


2. Yl[JLl8v'» , ]C 


sic cod. 




0£TIC 


abest a cod. 


4, 


11, 


4. aTCOTattcov 


a7COT£[Jl(bv 


9, 25, 


4. KEpauvtotc 
TXXuptSa 


Kepxupatotc 
dXjxuptSa 






touc xiqpuxac etc 0yV 

6ac 


ei; 0Y]6ac, Tiu; xvipuxa? 


9, 20, 


2. eVt Tac, MeXavTtouc. 


£7cl Tac MevotTtou Setpdc 


4, 


11, 


8. 'QxaXeta 


'OxaXeatc 




Setpdc 




5, 


1, 


2. etc KXecovdc Y^X6e 


*'HX6ev etc KXewvd; 




xaTiqcrTpa^ev 


xaTEcrTpa^ev 






MoXopxov 


MoXopxov 


9, 2~, 


2. IIp6(Jiaxov 


Tcpoc TcoXejjLov TcpopLa^ov 






tepeTov 


sic cod. 


9, 28, 


3. (jLe^ayeujxevov 


sic cod. 






TOTe COC Y]ptOt 


TCp T£COC ■«IfjCOt 




i 




5, 


1, 


4. a7ccpSox6[JLY]crev 


dvcoxoS6[JLY]crev 
*xat xaTtpxouv (l) 




LIBER U. 


5, 


9, 


3. •?]V xaTtoxouv 












(xat) XpucrY]? 


*XpUCTY]C 


', 1, 


1. Xeyco[JLev 


Xeyou-ev 












to Tvdvjsu 

ex ty]c, AaoSixy]c 


t6 'Ivdxtov 

ex TY]Xo8txr,c. 


( 


1) Kal quod codd. praebent, 


iu textum reponendiiin. 


!, 2, 


1. "Iacrov 


exacrcrov 


Vitium, 


quo totus locus turbatur 


latet nisi fallor, iu xaxtfi- 

, ' t . ' -■ 


* 7 

J, 2, 


2. ex 'laaou 


*'Ex6dcrou 


xouv. E< 


luidemscripserim dTcetb6ouv,i. e. 7cpocrto-X etv 5X(«auuv. 


7 7 

1, 2, 


3. 'ApxaStav 


sic cod. 


Jam non est cur in sequentibus 


Iacuuam statuamus, i~w 


1, 2, 


i>. OTl 


sic cod. 


ulla ege 


nt verba mutatione. 





VI 




PR^FATIO. 










EDITIO HEYNIANA. 


CODEX PARIS. 2722. 






EDITIO HEYNIANA. 


CODEX PARIS. 2722. 




drco Tcavcw 1 » Tfin h 


*octc6 TcdvTtov Se Suo tcov 






xaTrjxovTio-ev 


xaTYjxovTttTev aTco tjj; 




VY]t Suo 


ev vrjt 








BottoTtai; 


> 9, 


6. MuySova 


Muydova 


7, 


7, 


1 3. Tr)V 'IoXr)V 


*'I6Xy)v 


5, 9, 


7. dpTcd2[ouG-iv 


*dcpapTcd£ouo"iv 






exeXeuaev 


*exeXeuev 




Xai 6u)0"£tV TOV ZfxS- 




7, 


8, 


1. EuLtetSris 


*EuLtr)SY)(; 




trojpa UTCio"X voy ~ 


non desunt in nostro cod. 


7, 


8, 


2. 'ETCtXdtSo; 


'ETciXao? 




uivY]? 








KXuOtTCTcr)? 


KXUTOTCTCO!; 




ex SoXou 


sic cod. 


7, 


8, 


4. "OXuLtTCO?* NlXY)? 


'OXuLtTCOUtTY)C' 




stc' Y)'i6vo<; 


*eTct tyj? r)'iovo<; 






'E^oXy)? 


"E^oXo? 


f,, 9, 


12. d Zeu; 


*Zeu? 






'AVTtCOTCY)5 


'AvTtCOTY)<; 


5, 9, 


13. Atvta<;a 


Atveia? 


7, 


8, 


5. 'ApxeStxo? 


'ApxoStxou 


5, 10, 


J^ exaYy) 


*eTceTayri 


7, 


8, 


6. 'Ho-u)(ety]<; 


'Ho"tox£tYjq 


5, 10, 


4. opcov 


*6pc5v 






Eupuo^ 


EupUOTCY)? 


5, 10, 


7. MevotTto? 


*MevoiTY); 


7, 


8, 


9. Arjicov 


deest. 




xal To?eu8eU 


*Toi[eu6et<; 


8, 


2, 


2. eV evtauTou 


evtauTou 


5, 10, 


9. Aiyuriv 


Ai6uy)v 






rjX8ov 


dvexcopr)0"av 


5, 10, 


1 1 . dTcaiTet xal 


absunt. 


8, 


2, 


4. xaTa ty)v tou 


sic cod. 


5, 10, 


12. Ta? 0pdxY)<; 


*Ta<; Trj<; Oodxnc 


8, 


2, 


7. tTTCVUypdv TY)V 


<JT£vuo"Tpav t6v T9)V (2) 




Yjysv 


^rjyayEV 






excwi 


*exovTa 


5, 11, 


1. evl [xrjvi 


ev ll. 






LIBER III. 




'Ape0outra 


*'Epe0ouo-a 










5, 11, 


3. o-Tceucrtov 


^cpeuycov 


6, 


5, 


2. dutovTa 


sic cod. 


5, 11, 


6. laxypoTaTov 


*lo"XupoTepov 


6, 


6, 


1. 'OYxaiSa? 


'OxvY)i'Sai;' 




auveSr) 


*ciuve6atve 


6, 


6, 


2. to"ou? 'iltoi<; 


sic cod. 


5, 11, 


8,. Tcaua-eaGat 


*Tcauo"ao"0at 


6, 


7, 


1. XaptxXou? 


XaptxXeoui; 


5, 11, 


10. 'A<7ta« 


*'Ao"iav 


7, 


1, 


1. auT9)v tco Td<pco £to- 


*auTou (nisi potius auTto- 




ToStcov 


*Aiv8tcov 






trav 


scripturae compen- 


5, 11, 


12. KauxdtTou 


Kauxatrtou 






expu^aTO , 


dium obscurius ) Ttp 


5, 12, 


2. eic 'EXeutTtva 


Tcpo; 'EXeutrTva 








Ta<pco £cotTa expu<p8Y). 




Gsto; 


0e<TTto<; 


10, 


3, 


8. Ttp 'EXdTOU ulcp 


*tou KXetveco? dSeXf co 


5, 12, 


3. xaTYjet 


drcrjet 


10, 


7, 


1 . ex Ato? 


Ato<; 


5, 12, 


4. xevov 


sic cod. 


10, 


7, 


4. et? 'ASr^vas 


*e?5 'AtptOva? (quod vero 


5, 12, 


7. MevoiTto? 
Keu8tovu[xou 


*MevotTr)? 

tTXU0COVlLLOU. 








a secunda manu in 
'A0Y]va<; mutatum est.) 


5, 12, 


9. WTOV 


OVOV 


12, 


3, 


9. "Aty)? 


*aUTY)5 


6, 1, 


2. To^ixrj 


To|txr)V 


12, 


6, 


8. Ku^pecoi; 


sic cod. 


7 7 
'» ' > 


2. rjxev 


r)X0ev 


13, 


5, 


1. ©ejJuSo; 


sic cod. 


7, 7, 


3. [xeToc tcov dXXcov 


*LteTa xal dXXcov 


13, 


5, 


4. xaTe)(etv 


xat xaTaa^ctv. 


7, 7, 


4. "iTtova 


*"Itcovov 










7, 7, 


5. 'OpLtevtov 


'OpxoLtevov 


( 


*) 


C. 0. Miiller. Dor. I , p. 


57, trimetros , quos facile 


7 7 
'» ' > 


6. oux eta 


*Lte6' otcXcov oux e'ta 


agnoscere licet, hunc in modum 


restaurari vult : 


7, 7, 


7. LTUvr}8poio"ev 


*o"uvr)0pot££V 






yeveas ydp, ou yYfc xapicov e^etTCov Tptrov 


7, 7, 


10. (Ai'xav) 


tov Krjuxa 






xat ty)v tTTevuypdv au tov eupuYacrropa 


7, 7, 


11. TOIV TCoSoiV 


*tcov tcoScov 






— exovTa xaTa tov 'ItTGjxov Se^tdv. 



Praeterea Galei, Heynii, Sommeri editiones quapar estdiligentia consuluimus. 
Conjecturas perraro codicum lectioni substituere conati sumus , satis habentes 
eas uncinis ( ) inclusas in locis aperte corruptis interposuisse. Similiter quae ex 
margine vel aliunde in ordinem verborum irrepsisse videntur, uncis qua- 
dratis [] distincta sunt. In fragmentis reliquorum operum Apollodori, quam 
Heynius liberius in his versatus adornationem dedit debuimus relinquere. 
Ghronica ad temporum ordinem, INavium Catalogum ad librorum seriem et 
carmen Homericum revocavimus. Nonnulla addita sunt nova, plura plenius 
exhibita. 

Antiochi fragmenta, quae Gcellerus nonnisi indicaverat, primum hic ex au- 
ctoribus exscripta leguntur. In Philisto Gcelleriana reliquiarum disposith* 



PRiEFATIO. vii 

conservata est; id quod fieri non potuit in Timseo, cujus (Va- 
gmenta, ex Vaticanis Polybii excerptis magnopere aucta, ita 
ordinandi periculum fecimus , ut quae fuerit totius operis 
ceconomia intelligatur. In Ephoro et Theopompo ordinem a 
primis eorum editoribus datum non mutavimus, de quibus ali- 
ter statuendum nobis videbatur suo loco in notis monentes. Uti 
Ephorus locupietatus est fragmentis, quae Marxiusin Addendis (v. 
Seebodii Miscell. cril. , vol. II, part. IV, p. 764) publici juris 
fecit, sic ad Theopompea quoque plura nova accesserunt a Wi- 
chersio, quae est viri docti humanitas, Firmino Didot per literas 
communicata. Phylarchus quum eodem fere tempore et Luchtium 
et Briicknerum editores nactus esset, quae uterque in hoc auctore 
seorsim praestitit in unum conjunximus. Quod ad Atthidum scri- 
ptores, tum in ceteris plura aliter ac fecerunt Lenzius et Siebelis 
disposita sunt, tum prsecipue in Philochori fragmentis, quoe, pra> 
eunte Boeckhio (in Annal. Univers. Berolin. 1882), ad integri operis 
constitutionem studuimus distribuere. 

Haec sunt quae de ratione, quam in fragmentorum tractatione 
secuti sumus , in universum monenda habemus. De singulis accu- 
ratius egimus in commentatione quse de vitis et scriptis auctorurn 
nostrorum praefationi huic est subjuncta. 

Historicorum reliquiis in calce voluminis adjunximus Chroni- 
con Parium et Inscriptionem graecam lapidis illius , qui ex Rosetta 
urbe yEgyptia in Britanniam est translatus. Quse monumenta 
quum inter cetera sui generis facile principia sint, magnumque 
in historiae cognitionem adjumentum afferant*, rem neque inuti- 
lem neque injucundam Firminus Didot suscepisse sibi visus est , 
si ea denuo typis excusa una cum historicorum fragmentis in 
publicum edenda curaret. In adornatione et explicatione Chronici 
Parii in plerisque ducem secuti sumus Bceckhium , Marmoris 
interpretem longe doctissimum. Inscriptionem vero Rosettanam 
Letrowwius, vir Clarissimus, tum in sermonem vernaculum vertil, 
ium commentario exquisitae doctrinae divitiis pleno ita iilu- 
stravit, ut plurima, quae in hoc decreto sacerdotum spissa 
hucusque caligine obducta latuerant, clara jam luce circum- 
fusa exsplendescant. 

Parisiis, mense Februario, MDCCCXLI. 

Carolus MUELLER. 



DE VITA 



ET 




CRIPTIS AUCTORUM 



QUORUM FRAGMENTA HOC VOLUMINE COMPREHENDUNTUR. 



«? 



HECATiEUS. 

Hecatseus, Hegesandri filius, Milesius, quo 
anno lucem conspexerit certo antiquitatis testi- 
monio affirmari nequit. Haud multum tamen a 
vero abesse videtur Larcherus, qui in tabula 
chronologica ad calcem Herodoti eum natum 
esse statuit 01. 57, 4. Itaque 01. 65, quo tem- 
pore Suidas (1) historicum nostrum una cum 
Dionysio Milesio vixisse dicit, vitse annum egit 
tricesimum. Ex eodem computo natus erat an- 
nos quinquaginta , ubi 01. 70, 1, vir summa 
apud populares auctoritate gaudens, in Ionum 
conventu tulit sententiam (Herodot. V, 36, 124). 
Ac quum' per totum bellorum Medicorum tem- 
poris spatium et aliquanto post vixisse dicatur (2), 
non multo post proelia ad Platseas et Mycalen , 
circa Ol. 76 septuagenarius diem obiisse videtur. 

Nobili Hecataeum genere ortum esse tum quo 
fruebatur in civitate Milesiorum honore decla- 
ratur, tum inde potest concludi, quod Thebis 
versatus coram sacerdodbus gentem suam per 
quindecim generationes ad deum (Apollinem 
sine dubio) ascendere gloriatus est (Herodot. II, 
143, v. fr. 276). Generis nobilitati rem familia- 
rem accessisse satis amplam ex longinquis quse 
geographus instituit itineribus intelligitur. De 



(1) Suidas s. v. 'ExaTato? 'HyYicrdvGpou MiXvjcrioi; yeyove 
xaid touc, Aapetou ypovou:;, tou [j.£Ta Kajj-SucrrjV (BacriXsO- 
cavTo; ' ot£ xat Atovucrto; r,v 6 MO.r.crto; , eVt ttjc, Tz£^nzTr\c, 
xai i%-t]Y.oair i $ 'OXujjnudSo? , tcrxoptoypa^o;. 'KpoSoTocj Se 
'A).'.y.apvac£u; w;p£).r|Tai toutou v£u>Tspo<; cov. Kat 75V dxou- 
<rzr\C, IIpcoTayopou 6 'ExaTaToc.. LJpcoTo; Se toToptav ue^coc. 
efyjvEYxe • auyvpa^viv 8e «tEpexuorjC,. Td ydp AxoucrtXdou vo- 
GeueTat. 

(2) Suidas : 'E)).av.y.o; ... xal 'ExaTatco tw MtXr,crtcp 
ETteSaXe yeyovoTi xa:d toc Ikpatv.d xat jj.t/.pco tzqoc,. 



educatione et institutioneHecatsei nihi! in quo ac- 
quiescere possis traditum accepimus. Nam quod 
Suidas eum e Protagorse ludo profeetum dicit, 
id , si recte temporum calculos subducas, ornnino 
fieri non potuisse in aprico est. Quare aut diver- 
sos Hecataeos Suidas ex more confundit, aut, quse 
est Sevini (in Comment. de VAcadem.desBellcs- 
Lettres, tom. VI, p. 474) suspicio, pro Prota- 
gora substituendus est Pythagoras. Quae poste- 
rior sententia, quamvis propter temporis rationes 
admitti posse videatur, et alias quoque illorum 
philosophorum nomina perturbata legantur, ta- 
men , quum mera ,conjectura nitatur, consultius 
in medio relinquitur. Fatendum quidem saepius 
Hecatseum cum Pythagora a veteribus componi 
(v. Diog. Laert. IX, § 1, JElian. Var. Hist. XIII, 
20), sed hujus rei caussa in eo quaerenda vide- 
tur, quod magna doctrina et acre illud interiores 
rerum rationes investigandi studium philosopbi 
nomen Nostro comparaverint (oixeToc, cpiXociocpiac, 
est Eratostheni ap. Strab. I, i3) et eadem in 
suis studiis Hecatseus laude elatus sit, qua in 
philosophia Pythagoras. Adde, sis, utrumque , 
ut fama erat, iEgyptum ejusque sacerdotes ad- 
iisse; addas porro Hecataeum Abderitam (3) , 

(3) Suidas : 'ExaTatoc. ASSripiTYic , cptXocrocpoc, oq iizsxkrfir, 
xptTtxoc xai ypafj.jJ.aTtx6<; * ota ypa^fjtaTtxrjV I^wv racp.- 
crxsurjV yeyove Se eut tcov AtaS6;(cov. Joseph. Apion. I, T). : 
'ExaTato; 6 A6oY]ptTY]C, , dvY]p cpt),6cro?oc d[J.a xal 7rept t~c 
7Tpd?et? ixavcoTaTo; , AXe^dvSpco Ttp pacrt).eT auvaxfj-dcra? xA 
l"lTo)ve[J.atcp tco Adyou auyyev6y.evo(;. Ci". Plutarch. Symp. 
p. GGG, E.Magistrum habuit Pyrrhonem, Diog. Laert. IX, 
G9. Ptolemoei Lagi aetate Thebas proiectus, iEgyptiaca 
(Diodor. 1, 47) etsecundum Diogen.Laert. 1, prooem. § 10, 
librum de philosophia iEgyptiorum conscripsit. Utrum 
haec duo opera an unum fuerint, nonJiquet. AdiEgyptia- 
ca cjus respicit etiam PJularcli.ls. etOsir. p. 354, D (tov 
Auouv... 'Ex. 6 ASS. ,p,<jl TOUTcoxat rcpoc a/lr\kovQ Tto pr,- 



DE HECAT^O. 



suepenumero illum cum nostro confusum , de 
iEgyptiorum philosophia libros composuisse ; 
nec difficile erit intelligere, quam proni esse de- 
buerint serioris aevi scriptores , ut Milesium 
nostrum Samii alumnum fingerent, ac homini 
celeberrimo, sicuti solebant , celebratissimum 
darent magistrum. Idem cadit in Strabonis lo- 
cum(XII, p. 828), ubi Hecataeus Xenocratis 
familiaris fuisse dicitur. Ingeniorum similitudo 
et aetatis diversitas simul originem hujus com- 
menti et perversitatem ostendunt. 

Sed quicunque ille sit , qui prseceptis suis ju- 
venis animum ad altiora studia erexerit et prse- 
teritum saeculorum historiam orbisque terrarum 
naturam penitius cognoscendi amore inflamma- 
verit, plurimum in hac re ex itineribus, quae ipse 
instituit, profecisse putandus est. iEgyptum ab 
eo peragratam esse scimus ex Herodoto 1.1. 
Accurata autem et distincta aliarum quoque 
terrarum cognitio a serioris etiam aetatis geo- 
graphis summis laudibus evecta, atque illud, 
quod noster ab Agathemero (1) dvrjp iroXuitXavr^ 
vocatur, postulare quodammodo videntur, ut 
eum plurimas terrarum quas descripsit suis 
oculis vidisse credamus. Etenim provincias Per- 
sarum imperio subjectas ab ipso perlustratas esse, 



[xocti xP*Mat tou? AlyuTCTiou<; 6rav Ttvd 7tpoffxaXcovTai). 
Prseterea scripsit Ilept t?j<; 7cotrjffe(o<; 'O^pou xat 'HfftoSou. 
Suidas 1. 1. — IIspl twv e r7cep6opetcov. Schol. Apollon. Rh. 
II, 675. Huc pertinent quae leguntur ap. iElian. Hist. A. 
XI, 1. Steph Byz. v. 'EXiloia et Kapapi6uxat. — nept 'lou- 
Satwv (3t6Xtov Joseph. C. Apion. I, 22, vel Tcept 'IouSatwv 
EffTopta Euseb. Pra3p. Ev. IX , p. 408. Ex quo opere plura 
laudantur ap. Joseph. p. 1186-1190 et Clem. Alex. 
Strom. V, p. 603, B, qua3 exscripsit Euseb. ]. 1. XIII, p. 
680, D. Eundem librum vel partem ejus laudat Joseph. 
Ant. I, 7, 2 his verbis : 'Ex... (3i6Xtov Tcept tou 'A6pd!j.ou cjuv- 
Ta^dixevo? xaTeXnce. De auctoritate hujus libri Orig. C. Cel- 
sum I, 15 : 'Ex.tou tcrropixou cpepeTat Tcept 'IouSatcov P16X10V 
ev cb 7tpoffTt8eTat [xaXXov cb? ffocpw t<£ e8vet inl TOffouTov, u><; 
xat^ 'Epevvtov <£iXwva ev tw Tcept 'IouSatoov ffuyypdu.[j,aTt 
TcpwTOV txev dppt6dXXetv et tou tffTopixou ecm tw ffuyypa[/.[xa, 
SeuTepov^ Se Xeyetv oti, etuep sciTiv auTou, eixo?' auTov <juvr,p- 
7rdff6at a7c6 ttj; Tcapd 'IouSaiotg 7ct8av6T7iTO?, xat cruyxaTa- 
Te8etff8at auTw tw Xoycp. Cf. Voss. de Hist. Gr. p. 52. 
Clinton Fasti Hell. III, p. m.—Hecatceus Teius, histo- 
riographus, cujus apud Strab. XIV, p. 953 mentio in- 
jicitur, a priore non diversus esse videtur. Hecatceus 
Eretriensis laudatur ap. Plut. Alex. p. 160ed. Francof. 
Praeter hos apud Diodor. XVII, 5, Hecat^usquidam, qui 
Attalum dolo interemerit, nominatur inter ministros 
Alexandri. 

(1) Agathemer. 1,1: Ava^.av8po<; 6 MtX^ffto;, dxouffT^ 
OdXew. HpwTo? eT6X[i.y)ffe tvjv oixoufj.eV/iv ev Tctvaxt ypdJm. 
Me6' ov 'ExaTato; 6 MtX^ffto? , dv^p TtoXuTcXav^ , StYixpi- 
Scoffsv wo-Te 6au{;.aff6y]va'. to 7cpay[jta. 'EXXdvtxo; ydp Ae'ff6to<; 
dvv;p^ TcoXutffTwo dTcXda-Tco; TcapeSwxe tyjv tcrToptav. EtTa 
AafidffTvii; " KIttieu; Ta 7cXetffTa sx tou 'ExaTatou (jieTaypd- 
'lo^ TreptTcXouv sypa«!/£v. 



propter ea, quae Herodotus loco mox laudando 
et Agatharchides (2) narrant , nemo non largie- 
tur. Numveroadlndumusquepenetraveritpotest 
dubitari. Quae de his regionibus fortasse tradidit, 
ex Scylace cognoverit. Sed Ponti litora , tum 
meridionalia, tum australia (fr. i85 sqq.), plures 
Thraciae populos (ex. gr. v. fr. i23), Graeciam 
universam , regionem quae ab Inacho ad iEantem 
usque patet (fr. 70 sqq.), Oenotriam denique 
(fr. 3o sqq.) ab Hecataeo inspecta esse , si accu- 
ratam harum regionum descriptionem reputa- 
veris, pro certofereaffirmare licet. Etiam Ligu- 
riae nonnullas saltem urbes eum visisse , nec on 
australes Iberiae et boreales Libyae oraslegisse ad 
probabilitatis speciem adduci potest. De his ta- 
men dubitantius pronuntiaverim. 

Jam si quonam tempore et ordine Hecataeus 
peregrinationes illas perfecerit anquiramus, id 
unumjure nobissumere possumus, eum in Persise 
provincias itinera ante 01. 70, 1 , ubi coram lo- 
nibus eas recensuit, absolvisse. Ac ne reliqua 
posterius instituta sint , et bella obstant , quibus 
inde abhoc tempore Graeciaatque Asia continuo 
perturbabantur, et senilis Hecataei setas ad lon- 
ginquorum itinerum molestias parum accommo- 
data. Veri itaque simillimum est plurima et 
majora ejus itinera facta esse inter 01. 66 , 4 et 
69, 4, illoigitur duodecim annorum spatio, quod 
inter Darii contra Scythas bellum Thraciaeque et 
Macedoniae expugnationem atque initium belli 
Ionici est interjectum. Quod tempus et si aetatem 
Hecataei spectemus aptissimum videtur, et propter 
liberam , quae tunc erat, in mari ./Egaeo naviga- 
tionem optime convenit. Ante Darii regnum 
adultam vixdum aetatem noster attigerat, et nimis 
periculosafuisse videtur in Asia et iEgyptoper- 
egrinatio. Ex ipsis fragmentisde his rebus nihil 
elici potest, nisi illud, libros geographicos non 
ante 01. 64 esse conscriptos. Nam fr. 140 ut 
Persarum urbs nominatnr Boryza in Thracia , 
quae regio illa demum Olympiade a Persis est 
subacta. 

Reversus igitur in patriam Hecataeus non minus 
ob generis nobilitatem , quam ob eruditionis et 
sapientiaefamam, ab Aristagora Ioniae defectio- 
nem meditante, in Milesiorum consilium advo- 
catus est. In quo quum reliqui omnes in Arista- 
gorae cederent sententiam , et deficiendum esse 
a Persis dictitarent, unusHecataeus, quot quan- 
tique populi essent regi Persai um subjecti expo- 
nens, ut a conjuratione desisterent, hortatus est. 

(2) Agatharchid. De Rubro mari p. 48 : Td fjlv Tcpo,; 
effTcspav s^stpyacrTat Auxo; ts xai TtV-ato? , Ta Se Tcpo; dva- 
ToXd; "ExaTato;xat BdfftXt;, CCtt. 



DE HEGAT^O. 



XI 



Nec tamen persuasit. Tum id consilii dedit, ut 
sibi maris imperium comparare studerent, atque 
liujus rei efficiendae causa opibus in Branchida- 
rum templo conservatis potirentur , easque na- 
vibus instruendis impenderent. Verum ne hanc 
quidem sententiam iis probavit. Herodot. V, 36. 

Paullo post ubi ArtaphernesetOtanes Ioniam 
YEolidemque invaserant ac Clazomenas et Cymam 
urbes in potestatem suam redegerant, Aristagoras 
de rebus suis desperans, ut impendentem tem- 
pestatem averteret, denuo consilium convocavit. 
In eoHeeatseus proposuit, ut nequein Sardiniam, 
neque in Edoniam Aristagoras, sed in Lerum 
insulam castello munitam se reciperet, ibique 
rerum eventum exspectaret. Herodot. V, 124. 
Prudentis sane et circumspecti viri hoec consilia; 
at sicuti antea hominibus rerum novarum studio 
praeoccupatis frustra noster restiterat, sic etiam 
nunc Aristagorse pusillanimitas impedivit , quo- 
minus salutarem ejus sententiam amplecteretur. 
Itaque ingenti clade lones ad Ladam insulam 
prostrati sunt, Miletus terra marique oppugnata 
sortem experta est tristissimam. Sed ne tunc 
quidem Heeataeus patriae deesse voluit. INam ubi 
Ionia penitus tandem pacata est, atque Arta- 
phernes judiciis instituendis , et imperandis tri- 
butis, terrisque dimetiendis res lonum satis bene 
ordinavit, multum in his deberi videtur Heeataei 
prudentiae et qua valebat apud satrapam aucto- 
ritati. Id concludoexfragmentoDiodori(Excerpt. 
Vatican. in Scriptt. vett. nov. collect. ed. Mai, 
tom. II, p. 38),ubiHecata3usproIonibuslegatione 
fungens Artaphernen rogavisse dicitur, cur Ioni- 
bus diffideret. Respondenteillo, vereri se, ne inju- 
riarum memores essent, quas victi exantlavissent, 
Ergo, inquit Hecataeus, si maleficia diffidentiam 
creanl. beneficia urbes efficient Persis benevolas. 
Dictoque obtemperans Artaphernes leges urbi- 
bus dedit, atque tributa pro viribus imposuit. 

Quae praeterea Hecataeo acciderint, quique 
reliquus vitae cursusfueritplaneignoramus. Nam 
quod Suidas 1. 1. dicit Hellanicum ad Milesium 
nostrum venisse vel obviam ei factum esse, id 
ab vero prorsus abhorrere ex iis, quse infra de 
Hellanici aetate dicenda sunt, satis patebit. 

Restat, ut veterum scriptorum testimoniis 
nonnullisindicemusquantum Hecataeo honorem 
antiquitas prsestiterit. Heraclitus quidem (Diog. 
Laert. IX, i) doctrinae copiam dicit nec Hesiodi, 
necPythagorae,necXenophanis,necHecataeimen- 
tem satis expolivisse. Quod tamen philosophi 
dictum longeabest ut detrahat aliquid laudi Heca- 
taei cum celeberrimis Graeciae viris compositi. 
Ap ud ^Elianum vero (Var. Hist. XIII, 20) Cercidas 



Megalopolitanusdixissefertur lubenter se ex vita 
discessurum; sperare enim fore, ut post mortem 
adjungatur inter philosophos Pythagoise , inter 
historicos Hecataeo (Cf. Eratosthenem ap. Strab. I, 
p. i3). Ab Hermogene (De genere dicendi II 
§ 1 2) cum Herodoto , Thucydide , Xenophonte 
imitatione praedicatur dignissimus. Solinus (in 
Polyhist. c. 43) insigne eum dicit totius Asise 
minoris decus et ornamentum (Cf. Strabo XIV, 
p. 942)- Quanti denique ab Herodoto factus sit, 
ipso illo studio, quo, ubi a scriptore nostro dis- 
sentit, eum refutare solet, intelligitur. 

Opera quibus eruditionis suse divitias poste- 
ritatis memoriae traderet Hecataeus , composuit 
duo, Ilepiooov y%> quam etiam nepr/yp]o-iv vo- 
cant, et TeveaXoYia? vel lcnropiag. (1). — Descri- 
ptio orbis terrarum duobus constabat libris, quo- 
rum prior Europam , alter Asiam, TEgyptum et 
Libyam exhibebat. Europa Hecataeo est borea- 
lis orbis terrarum pars Caucaso monte ab Asia 
sejuncta. Ad eandem pertinent insulae maris 
iEgaei , paucis , quae Asiae litori proxime adja- 
cent, exceptis. Australem terrae partem universe 
dicit Asiam; ubi vero accuratius loquitur, distin- 
guit inter Asiam angustiore sensu dictam et Li- 
byam, Nilo fluvio disjunctas. Delta regionem 
Asiae tribuit. 

Uterque liber in capita divisus erat, quo- 
rum nomina ex parte quidem nobis servata 
sunt. Sic prioris libri caput inscriptum erat 
Hellespontus , in quo etiam Tenedum insulam 
commemoravit (fr. i36-i38); ex altero lau- 
dantur Molica ( fr. 212, 2 1 3 ) ; JEgyptus ( fr. 
272, 274, 277, 278, 264, 283), quae etiam 
JEthiopica continebat (fr. 265, 266); Libja 
(fr. 3o2, 3o5-3io, etsaepius), cujus pars inscripta 
fuisse videtur: Libya Phoenicum (fr. 3 11). — 
Ordinem, quo regiones et populos et urbes enu- 
meraverit, in universum secutus esse videtur 
hunc, ut in Europa a Graecia exorsus occiden- 
tem versus procederet (V. fr. 83, 74, 75). Quod 
institutum reliquit, ubi orae alicujus, qualis v. c. 
Epiri est, urbes recensuit, quibus, s^cuti res 
ferebat, mediterranea oppida adjunxit (fr. 74). 
Eodem modo in Asia a regionibus Grascise ma--- 
xime vicinis initium ponens in occidentali litore 
ad meridiem (fr. 219, 228), in boreali (fr. 2o3, 
195, 190, 173, 171) ad orientem pergit. Haec 
igitur Clausenium commoverunt, ut exordium 
in utroque libro factum esse statuat ab Helles- 
ponto primum per Archipelagum, Graeciam , 

(1) Suidas: *E).).avixos , MtMjffio;, lcrcopiy.6;. U:pioSov 
yri; xal 'Iaropia?. Ubi aperle Hcllanicus cum Ilecataeo 
confunditur. 



XII 



DE HECAT^O. 



Italiam in Iberiam, deinde ab eodem flelles- 
ponto, atque primum Europae caput nomine 
Hellesponti, primum Asiae caput nomine Mo\i- 
eorum designata fuisse; unde facile explicari 
dicit, cur horum potissimum capitum nomina 
prseter JEgyptum et Libyam, quippe quorum 
alia fuisset ratio, ab epitomatore diserte nomina- 
rentur. Itaque Hecataeus priore libro ab Helles- 
ponto per Thraciam et Scythiam ad Caucasum 
usque perrexit. Similiter altero libro ab JEolide 
primum permediam Asiam minorem processit ad 
Chalybes, Colchos, Medos, Parthos, Persas, In- 
dos; deinde ab eadem iEolide per occidentalem 
et australem Asise oram ad Syriam, iEgyptum, 
Libyam. Qui rerum ordo quamvis simplicissimus 
sit, atque ultro fere sese offerat , tamen, quum 
non ubique Hecataeum ei adt>trictum fuisse liceat 
contendere, Clausenius, in singulis veram operis 
oeconomiamrestituiposse desperans, satius duxit 
fragmenta eo ordine disponere , quem Scylax in 
Periplo suo secutus est. «iEgaei maris insulas, 
inquit, dedi post descriptionem Atticae (fr. o,5 
sqq.) , in Thracia describenda bis a Paeonibus ex- 
orsus sum, nunc populos inter Haemum montem 
et iEgaeum mare habitantes recensens usque ad 
Byzantium (fr. i25-i4o), nunc per Desilos et 
Datyleptos Haemo trajecto borealem Thraciae 
partem sitam inter Haemum et Istrum perlustrans 
(fr. i^i-i5a). Asiae descriptione in vicinia Cau- 
casi incepta nunc per Medos, mare Caspium, 
Parthos, Indos ac Persas profectus sum (fr. 164- 
184), nunc ad Bospori viciniam regressus per Co- 
raxos, Colchos, Asiae litus boreale, occidentale, 
-australe, per Syriam et JEgyptum usque ad Li- 
byam (fr. i85 sqq.). » 

Ratio , qua singulas regiones Noster descri 
bit, ut docent fragmenta ipsius verbis concepta, 
admodum simplex est. Post populi nomen 
nude ponit ejus urbes , quibus interdum in- 
-colarum originem, vel ethnicum civium voca- 
bulurn, vel deum prae ceteris ibi cultum, saepis- 
sime vero urbis conditorem addit. Inter antiqui- 
ores auctores maxime respexisse videtur ad Ho- 
merum, cum quo in multis sane concinit, in veris 
aeque ac fabulosis (cf. fr. 227, i53, 200, 202, 
i44> J 45, 2, 266). Nam etsi concedendum est 
non satis habuisse Hecataeum in scriptis suis re- 
iata referre, sed acre ejus et sollers ingenium in 
caussas rerum et argumenta diligenter inquisi- 
visse, ac omnium primum crisin quandam histo- 
riae adhibuisse (v. fr. 332, 347, 349, 72); nihilo- 
minus dubius saepe et suspensus haesisse videtur 
inter fidem, quam pietas sancitis tempore tradi- 
tionibus debebat, atque veriores illas notiones, 



quas de arte historiae scribendae animo concepe- 
rat. Itaque si in dijudicandis veterum fabulisani- 
mum non usquequaque liberum habuit, nec ob 
saeculi sui indolem ubique praestare potuit, quod 
tam sincere voluit, in iis certe rebus summa fides 
ei tribuenda erit, quae nihil sibi postulant quam 
accurate observandi facultatem, memoriam visa 
et audita feliciter complectentem,scitam denique 
et dilucidam rerum expositionem. Quae virtutes 
quum quam maxime in opere geographico re- 
quirantur, atque re vera Hecataeus non solum 
emetiendis locorum distantiis (fr. i63, 3o3), sed 
etiam describendis regionum montibus, silvis, 
arboribus , populorumque moribus plurimum 
operae navasse videatur, satis apparet, quam 
dignus sit auctor, quem omni laude ornemus. 

Tabulam geographicam ab Hecataeo confe- 
ctam esse Eratosthenes quidem ap. Strabonem ( 1) 
negare videtur, comparanti autem Agathemeri 
locum supra appositum (not. 4) cura Herodoto 
V, 49, ubi Aristagoras, Lacedaemonem profectus, 
Cleomeni, quem ad bellum contraPersas pelli- 
ceret, tabulam ostendisse dicitur, cui totius terrae 
ambitus, maria et fluvii omnes insculpti erant, 
veri simillimum videtur, inventi laudem tribu- 
endam esse Anaximandro, at inventam hanc ta- 
bulam a Hecataeo emendatam , ad suas rationes 
adornatam, scriptis suis illustratam fuisse. 

Ut ex hac parte multum Noster Anaximandro 
acceptum retulit, sic etiam e scriptis Melesagorae 
historici, si quidem, quod nego, audiendus est 
Clemens Alexandrinus (2), plura in usum suum 
convertit. Certioribus indiciis constat ex ipso 
posteriores scriptores, Herodotum , Damasten, 
Avienum (3), Ammianum Marcellinum multa in 
sua opera transtulisse. 

Verum enim vero jam grammaticorum Ale- 
xandrinorum aetate vir exstitit rei literariae scien- 
tia in paucis insignis, Callimachum dico, qui Pe- 
riegesin, quae tunc Hecataei Milesii esse fereba- 
tur , vel eam certe , quam ipse manibus tenebat, 
genuinam esse negaret et ad insulanum quendam 
referendam censeret (4) (Hecataeum Eretrien- 

(1) Strabo I, 13 : Tov [j.ev oOv ('Ava^i{x.av8pov) exSoO;at 
7rpwTov yea)YP a ? tx 6v uivaxa, tov oe 'Examtov xaxaXiueT\f 
Ypafi.[j(.a 7CiaTou[JL£vov exetvou elvai ex tvj; aXXrj? aOToO YP a " 
9^; (sc. ex ejus Historiis , ut Clausenius explicat.Verum 
nescio an Ypo^oc vocabulum (quod fortasse etiam in 
Agathemeri loco, not. 4, pro 7rpaY[xa reponendum est) h. 
1. significet Orbis terrarum delineationem, Yp a 9^vero 
librum, qui descriptionem ejus continebat.) 

(2) Stromat. VI, p. 752 ed. Potter: MeXrjdayopou Y a p 
IxXe^ev Topyiaz 6 AeovTivo? — xai 'Exaxaioc. 

(2) Festus Rufus Avienus in Descript. orae maritim. 
v. 40 in Hudson. Script. geogr. gr. min. tom. IV. ! 

(4) Athenaeus epitom. II , p. 270 ed. Schweigh. : 'Exa- 



DE HEGAT^O. 



sem,utputat Schweighaeuser. ad Athenaeum, tom. 
I,p. 4^8, ubi reprehendit Toupium,qui deGorgia 
J.eontino cogitaverat). Ejusdem auctoritate niti 
videtur Arrianus (i). Contra Eratosthenes , si 
quidem recte Clausenius intellexit locum Strabo- 
nis (not. 7),exaltero Hecataeiopere (Historiis) ap- 
jiarerecontendit periegesin quoqueabeodemau- 
ctoreprofectamesse. Difficillimum est de hac re 
judicium, tum propter celeberrimorum censorum 
divortium, tum ob fragmentorum brevitatem. 
Pluraquidem sub Hecataei nomine citantur, quae 
a Milesio nostro aliena sunt, sed his rejectis in 
Abderitam, vel in alium quemvis Hecataeum, re- 
liqua Eratosthenis auctoritate adjuti facili nego- 
tio auctori nostro vindicamus. Percommodum 
sane hoc refugium, nec multum tamen inde lucra- 
mur. Vellem paullo accuratius in hanc rem in- 
quisivisset Clausenius. «Possit quidem, vir do- 
ctus ait, aliquis existimare, revera in Periegesi 
illa contentum esse vetustum opus Hecataei, sed 
tam multa fuisse intrusa et interpolata, ut alie- 
nam magis quam germanam speciem tulerit; id 
quod facile accidit ei libro, ex quo omnes Graeci 
homines scientiam geographiae sibi comparavisse 
videntur. Id vero Eratosthenis sententiam affir- 
mat, quod in iis etiam, quae nobis e Periegesi 
servata sunt, vetustiora urbium nomina et desi- 
gnationes reperiuntur. Si qua mutata essent in 
commodum discipulorum, ante omnia haud du- 
bie pro Zancle Messanae, pro Catana iEtnae vo- 
cabulum esset inductum, neque Boryzae nomen 
urbis Persicae retinuisset (fr. 43, 44, i4°)« Ipsum 
illum , de quo excerpsit Stephanus , Hecataei li- 
brum cognitum habuisse et respexisse Herodo- 
tum, constat e descriptione Chembis insulae, 
quam vehietmoveri dixit Hecataeus, cuirefraga- 
tus neque vectam neque motam sese vidisse confir- 
mat Herodotus (fr. 284). His accedit , quod ea, 
quae nobis restant, fragmenta, quae regiones 
^Egypto vicinas spectant, sine ulla perturbatione 
coneinunt cum iis, quaealiunde novimus statuta 
ab Hecataeo de Nilo, regione Delta confiniisque 
Asiae , iEgypti ac Libyse ; quod fieri non posset, 
si gravibus interpolationibus codex ille, quo 
Stephanus usus est, fuisset onustus.» Non nego 
equidem quae Stephanus servavit fragmenta in 
universum ita esse comparata, ut ex genuino 



rato; 8' 6 MiXr,crio; , ev 'Aatac; uepiyiyrjdei , et yvyjatov tou 
auYYpacpe'a>; to (3t6Xiov (Ka}ll[i.ayo^ yap Nrjaiorrou atiTO 
avaYpa9&i),6(TTt(; ouv 6 7coif,<7a<; , )iyet outu)* v. fr. 172. 

(1) Arrian. Exped. Alex. V, 6 : Aivu7rrov 'HpoooTo; 
Te xai 'ExaTaToc; 01 Xoyorcoioi (f, el oyj tou a),),ou f, 'ExaTatou 
ecTt Ta ajjupl tt) y?) Aiyutctioc 7cotf,[j.aTa), Scopov Te tou 7co- 
?a.[).ox) d^tpoTepoi wffauTco; ovofia^oua'.. V. fr. 279. 



XIII 

Hecataeo ea desumta esse non possit dubitari, 
quamvis id, quod Catana, non vero Mnaurbs 
memoretur, parum idoneum sit testimonium ad 
demonstrandam operis antiquitatem , quia haec 
urbs, ut ipse Clausenius in Addendis fatetur, 
post obitum Hieronis antiquum nomen recupe- 
ravit. Atqne ab altera parte Capuae mentio, quae 
urbs, Hecataei aetate, si fides habenda est Livio, 
Volturnum vocabatur, satis luculenter docet 
Hecataeiexemplum, ex quo Stephaniana fragmen- 
ta fluxerunt, a posterioris aetatis innovationi- 
bus non prorsus fuisse alienum. Jam si conce- 
dimus Hecataei orbis descriptionem non esse in 
usum scholarum, ut ita dicamus, ad seriorem 
terrarum statum et conditionem accommodatam, 
sponte fere Callimachi sententia in eam nos du- 
cit conjecturam, ut fuisse quaedam statuaruus 
hujus operis exempla, quae ex aliis vetustis scri- 
ptis mala sedulitate corrasaHecataei nomenmen- 
tita sint. Quod quidem eo probabilius est, quo 
celebrius erat nomen Milesii, ac quo studiosius 
certum hominum genus commentis suis et ob- 
scurae compilationis foetibus praefixis clarorum 
remotae jam aetatis scriptorum nominibus fidem 
et auctoritatem addere consuevit. Magis autem, 
opinor, ad rem nostram faciunt praeclara duo 
Galeni testimonia, quorum alterum (in Hippocr. 
Denat. hom. II prooem. tom.XV, p. iop,Kuhn.) 
hoc est: 'Ev yotp tw xaTa tou<; 'ATTaXtxout; xe xat 
nxoXefxaixouq paaiXsa? XP° VW ^P^ a^ 7 !^ 00 ? avTt- 
cptXoTi[xoup.EVOu; 7cept XTfjaewc; StSXtwv r) 7cept tocc; 
£7CtYpacpa<; Te xa\ Staaxeua<; aC/cwv yjp^axo YiyveaOat. 
paStoupyia toi<; evexa tou Xatoetv apyupiov avacpe'pou- 
atv w? tou? jfoatXeac; avSpoiv IvSoljwv o-uyypajjLfxaTa. 
Alterum, quod in eodem commentario legitur 
(I. § 4 2 ?P- io 5), verbis expressum est hisce : nptv 
yocp tou<; ev 'AXeijav Speta te xat n£pya[j(.w yev£a9ai 
(iaaiXeit; stci XTrjaet 7caXatwv (UiSXiwv cpiXoTiuvyjOev- 
Tac;, ouSeTcw ^euSwc; iTceyeypaTCTO auyYpaf/.fj!.a- XaSeiv 
S'ap£a(/.evwv jjuaGov twv xopu£o'vTWv auTOtc; auyypafji.- 
fjiaTa TcaXatou tivo<; avSpbc;, outox; f'Srj TcoXXa ^euSwe; 
eTctypoccpovTe? exo'[Ju£ov. AXX' outoi tjiv 01 paaiXet; 
[xexa tov 'AXeljavSpou yeyovaat GavaTOV 6 Ss nXaTWV 
avojTspw Tf[<; 'AXec;avSpou fiaaCkziaq l^ey^s.i TauTa 
[xrfii-KOi 7re7ravoupY£U[Ji.evwv twv e7ctYpacpo)v, aXX' Ix<x- 
atou BtSXtou tov tSiov ypacpea Sta tou 7cpoYpaix|j.aTO<; 
Sr,XouvToq (Cf. Ritschl De biblioth. Alexandr. 
p. 21). Fieri igitur potuit, ut Callimachus Alex- 
andriae bibliotheca; praefectus, ubi in ordinandis 
libris inque titulis eorum consignandis occupa- 
tus erat, Hecataei exemplum legeret, quod, quum 
aperta talis fraudis indicia prae se ferret, tam- 
quam spurium in tabulis suis literariis (Tctva^t) 
cnotaret. Callimachum in munere bibliothecarii 



XIV 



DE HEGATtEO. 



excepit Eratosthenes. Is de eadera re denuo an- 
quirens si veri Hecataei exemplo usus sit , vides, 
cur, ut in aliis multis, sic etiam in judicio de 
opere Hecatad suam ab illa magistri sententiam 
sejunxerit. Cogitare quoque licet Eratosthenem 
ne;|ligentius opus nostrum inspexisse. INam si ad 
externam, quae erat illasetate, librorum rationem 
spectes (quippe qui, si vel exigui tantum am- 
bitus erant, in multa plerumque volumina divisi 
fuerint),facile accidit, ut altera pars operis ali- 
cujus genuina, altera esset spuria atque a vendi- 
tore conficta , ideoque , prout quis vel hanc vel 
illam tantumpartem examinaret,librum pro vero 
aut pro falso, pro genuino aut pro subdititio 
haberet. Huc accedit , quod Eratosthenes tanto 
facilius prsedecessoris sententiam derelinquere 
potuit, quanto magis accurata argumentorum 
expositio, cur hoc vel illud opus huic vel illi 
auctori Callimachus abjudicandum censeret, a 
tcivocxwv ab eo compositarum indole videtur ab- 
horrere. 

Sed ne diutius conjecturis indulgeamus, quas 
sine lectorum molestia non licet augere , satis, 
puto, intelligitur neque Callimachi neque Erato- 
sthenis sententiam temere amplectendam esse, 
quum utriusque judicio veri aliquid subesse pos- 
sit. Igitur ut redeamus , unde digressi sumus, id 
quod prse ceteris fraudis suspicionem movit, 
Troi7][j(.aTa illa de iEgypto fuisse videntur. Quae 
quidem suspicio quam maxime augetur loco Por- 
phyrii, ubi c HpoSoTO<;, ait, Iv tvj SsuTspcc tcoXXoc c Exa- 
Tatou tou MiXtjctiou xaTa Xsc;iv {JtSTyiveyxev ex ir\q tcs- 
ptYjy^crEWf; (3pa^ea 7capa7coty]crac;, toc tou *5>oivixo? 6p- 

V£0U Xai 7TSp\ TOU 7C0Ta[JU0U 17C7COU Xat Tvjc; §1)QOLq TWV 

xpoxoSetXwv (fr. 29*2). Omni hoc caret specie ve- 
risimilitudinis ; ac non sine caussa vereor, ne 
omnia qugePorphyrii testimonio fisus exHerodoto 
Clausenius ad Hecataeum retulit, insulano isti 
Callimachi tribuenda sint. Etenim ne descri- 
ptiones illaeexHecatseofluxerint, obstat Herodoti 
mos fontes, e quibus aliunde petita hauserit, in- 
dicandi, atque id quod suis oculis hsec vidisse 
potuit aut ab indigenis audiisse. Praeterea narra- 
tiones illae, quas ex nostro Herodotus in brevius 
contraxisse dicitur, multo longiores sunt, quam 
ut in opere locum haberent, quod duobus tan- 
tum libris totius orbis terrarum descriptionem 
complectebatur. Quae quum ita sint, non absurda 
est suspicio Porphyrium, levis sane auctoritatis 
scriptorem, in .Egyptiaca incidisse, quae Hecataei 
Milesii nomine ornata ex Herodoti maxime, He- 
cataei Abderitas, aliorum fortasse scriptis erant 
conflata, ita ut Herodotus compilasse videretur, 
ubi ex ipso erat compilatum. Confirmatur hoc 



sequentibus. lN~am quid sit illud xaTa Xeijtv [j,eTa- 
cpspstv affatim intelligitur ex fragmento inCra-. 
meri Anecdotis vol. I, p. 287, 3o. Verba sunt: 
MspisTpsaTai, Tcapa xw 'ExaTatw* '0 (xsv ouv (leg. 
[jtsv vuv) Bo'c;Tcopoc; xal 6 no'vTO<; ourco, xai 6 EXXyic;- 
7tovtoi; xaToc TauTa [jiot [jL£[Ji.eTpeaTai. Cum his confer 
Herodot. IV, 86 : 'O [Jtev vuv Hovtoc; outo? xat BoV 
Tuopo^xs xal c E/\X^(;7covTO?ouTWTe [xoi [j.e[xsTpeaTat,xai 
xaTa toc eipr^sva Tcscpuxacrt. Grammaticum turpiter 
lapsum pro Herodoto Hecatseum laudasse puta- 
rem , nisi ut hoc statui posset , non satis verba 
concinerent, neque aliud suaderet Porphyrius. 
Igitur nullo modo fieri potuit , ut sic Hecatseum 
exscripserit Herodotus, cujus verba, sicutBaehr. 
ad 1. 1. monet, indicare videntur, ipsum haec 
maria visisse et distantias emensum esse. Nec 
illud hic nobis refugium restat, ut de Hecataeo 
Abderita cogitemus, quippe qui neque in libris 
de philosophia iEgyptiorum neque in Judaeorum 
historia de Ponti magnitudine sermonem insti- 
tuisse videatur. Porro quisque largietur non so- 
lum qua3 servata sunt verba, sed etiam quse an- 
tecedebant de marium illorum mensura ab He- 
rodoto mutuata esse. Jam vero Herodoti calcu- 
lus, parum ille accuratus, omnino non quadrat 
cum loco Marcellini (XXII, 8, fr. i63), ubi, «0- 
mnis Pontici sinus, ait, velut insularis circuitus 
litorea navigatio viginti tribus dimensa millibus 
stadiorum, ut Eratosthenes affirmat et Hecatseus 
et Ptolernaeus aliique hujusmodi cognitionum 
minutissimi scrutatores, etc.» Mirandum quidem, 
Herodotum in tantum se errorem induci passum 
esse, quum ex Hecataei libris manu ipsi tritis ve- 
riora potuisset discere; quod tamen ita aliquis 
defenderit, ut Herodotum id tradere dicat, quod 
lpse ex itineribus suis et navigatorum narratio- 
nibus de marium horum magnitudine statuendum 
esse censeat, ideoque suam sententiam alteri 
Hecatsei tacite velit oppositam. Habemus igitur 
de una eademque re duo Hecataei sed diversa 
plane testimonia, quorum alterum ex vero de- 
promptum, alterum ex commentitio. 

Huic loco adjungere liceat alium similem quen- 
dam. Etenim Stephanus v. Xeppo'vY]croc;, post alia 
dicit : "Ectti SeuTs-pa 7Co'Xtc. Iv ttj ©paxY) Xeppo'vr,cro<;, 
7cspt f^ e ExaTatoc; Iv Eu 01070] « 'Ev o^afooTai 7co'Xtc; 
Xep<7o'vY]cro<; Iv tw tcr6[j(.w ttJc; Xspcfovrjaou. « Kat tov 
TcoXtTrjV Xepcrov^crtov cprjcrtv. « A<j;iv8toic7iv 7cpo<; p.s~ 
cr/]u;Spiav ojjtopsoucrt XspcrovrjcriTai cxtco twv 7cupywv 
icrriuv/jvavTO toicuv 'A8y]vaioiat to ysyovo;. >» Toutoui; 
xa\ Xspcrov7](7tou; Xeyet (fr. i35).Primo oculorum 
obtuitu docemur pro tov tcoX. Xepaovr^atov cp. scri- 
bendum esse XspcovriaiTriv , deinde vero post 
otjiops^ouat bis ponendum esse XspcrovrjcrtTat, ita 



DE HECATLEO. 



xv 



uVduo habeas exempla ex diversis Hecatsei locis 
repetita, quorum primum ad incolas urbis Cher- 
sonesi spectat; altero vero de Sestiis sermo est 
communi Chersonesitarum nomine designatis; 
atque hos posteriores, addit Stephani excerptor, 
Hecataeus etiam Chersonesios dicit. Simplicissi- 
mam hanc interpretationem quisque, spero, am- 
plecteretur, nisi postrema quse ex Hecatseo Ste- 
phanus laudat, iisdem plane verbis legerentur 
apud Herodot. IX, 118, quem vide. Jam igitur 
locum ab ipso epitomatore , diversa confundente 
a tque deinde verbis toutous xai Xepa 1 . "Xi^ei se ipsum 
corrigente, misere depravatum esse dicunt (v. 
notam Clausenii). Rem dijudicare nolo, quamvis 
verisimillimum sit hsec petita esse ex falso isto 
Hecatseo, qui historiolas de OEobazo , Apsinthio- 
rum deo Plistoro immolato , deque Actaycte ob 
impietatem in crucem fixo ex Herodoto aliis- 
que in opus suumrecipere potuerit. Utut cst, id 
certe teneri velim, fragmentum quod ex Crameri 
Anecdotis laudavi, aptissime referri ad Heca- 
taeum, quem Callimachus et Porphyrius indigi- 
tant. Eidem assignandum est illud apud Arria- 
num, et ipsum auctoris sui integritatem addubi- 
tantem, ubi ./Egyptus Herodoti verbis vocatur 
owpov tou TCOTafjLOu. Eidem vindicaverim fragm. 
187 de Phaside in Oceanum exeunte, et fortasse 
illud de Mlo ex Oceano profluente. De iis quoque 
dubitare licet quae de natante Chemni insula 
Stephanus tamquam ex Milesii Periegesi affert 
(fr. a84). Nam Herodotum (II, i56) ad hunc He- 
cataei locum respexisse, ex xtveeo-Sat voce, qua 
uterque utitur, non potest concludi ; immo diser- 
tis verbisHerodotus id quod ipse vidit non scri- 
ptorisalicujussententise, sed ipsorum iEgyptio- 
rum de hac insula fabulis opponit. 

Videntur igitur Alexandrinorum aetate et ge- 
nuina exstitisse et supposita Hecatsei operis 
exempla. Priora temporum decursu aliquoties 
interpolata esse puto et ad prsesentem tunc re- 
rum statum et orbis terrarum cognitionem ad- 
aptala; verum posteriora prseter nomen cum 
INostro nil commune habuisse ex Herodoto aliis- 
que in fraudem hominum conscripta; Stepha- 
num denique, quum ipse Milesii opus vix 
inspexerit, plerumque quidem veri Hecatsei testi- 
monia afferre, interdum tamen ex auctoribus 
hausisse supposito operi addictis. 

Alterum Hecatsei opus Genealogice fuerunt. 
Sicipse auctor, e more logographorum, librum 
inscripsisse videtur , qui in eo maxime versaba- 
tur , ut poetarum fabulas ex ordine genealogico 
soluta oratione exponeret (1). Historias a Gene - 

(1) Strabo I, p. 34 : Auo-avTe; to [/.erpov TaXXa 6e ?uXa- 



alogiis non fuisse diversas, recte monet Clausc- 
nius; quod vero hunc iis titulum a serioribus in- 
ditum ait propterea, quod ad criticae historia? 
scribendae artem jam propius accederent (v. h 
332), id vereor, ne subtilius quam verius dis 
putatum sit. Libros continebant ad minimum 
quattuor, tot enim in fragmentis commemoran- 
tur. Exorsa est narratio a Deucalione ejusque 
progenie. Sed accipe Clausenii verbis, quem fa- 
bularum ordinem ex reliquiis vir doctus eruen- 
dum esse censeat. « Primum progeniem Hellenis, 
et in ea primum prolem Dori, Doriensium expe- 
ditiones, deinde stirpem Mo\\ , et in hac Atha- 
mantis filium Phrixum, Crethei iEsonem, jEsonis 
lasonem cum Argonautis , deinde Crethei Amy- 
thaonem, Melampodem, Amphiaraum : postea 
alium Deucalionis filium Orestheum , Phytium, 
OEneum, Tydeum exhibitos fuisse arbitror. Ad 
secundum librum Herculem cum Heraclidis re- 
fero, quorum multa facta ab eo tractata scimus: 
quae ita disposui , ut primum res Peloponnesia- 
cas, aprum Erymanthium, Augen, Cerberum in 
Tsenaro , hydram Lernaeam, Augeam, deinde re- 
liquas Graecas, Geryonem etOEchaliam, denique 
exteras, Amazones, postremo Heraclidas recen- 
suerim. Ex libro tertio non nisi res Arcadum 
citantur. Atqui quum multas praeterea rerum 
Argolicarum mentiones habeamus, omnes res 
Peloponnesiacas, quarum heroes neque abHer- 
cule neque a Deucalione derivantur, ibi tractatas 
putavi, velut iEgyptum et Danaum, Danaen, 
Proetum et Cyclopes , denique Perseum, postea 
alios in reliqua Graecia ab eadem stirpe oriuiicU», 
velut Cadmum. De libro quarto nil scimus : non- 
nisi Carise et Lyciai mentionem habemus : > ro- 
babile est, ibi fabulas ad Asiam minorem perti- 
nentesfuissenarratas,quarum multas haud dubie 
novit Hecatseus. « Cf. Idem ad fr. 33.4, 3/ 4 / } , 36 1. 
Quod ad Hecatsei genus dicendi attinet, Stra- 
bonis locum (v. not. i3), ubi prosaria Nostri 
oratio ad poeseos indolem proxime accedere di- 
citur , uberius exponit Hermogenes (2) : « He- 

^ocvts? to 7cotY)Ttxa OTJveypa^ov 0! repi Kao>ov xai «fcepexu- 
Sy)v xai c ExaTatov. 

(2) De gener. dicendi II, 12 : TExaTato? 8e 6 MtXrjV.o?, 
Tzxp ou 8y) fJiaXio-Ta dxpeXrjTai 6 'HpoSoTo? , xaOapo; (xev sgti 
xai cra<pY]<; , ev 8e Ttat xat yjou? ou [JteTpiax;. T7) 8ta)ixTC{> oe 
axpdtTtp 'IaSt xai ou fjtejJttYfJievYj xp*io-a[Aevo<; ou6e xara tqv 
'HpoSoTov 7roixt).rj , r)TTOV eo-Ttv evexa yz Xe£ea><; TtotrjTtxoq. 
Kai r} eut[jie>eia Se auTtp ou TOtauTY) , ouSe o(xoto? 6 xooixo? 
6 Tcepi^TYiv. A16 xat toT? YJSovat? eXaxTouTOi tco)Xw tou 
'HpoooTOU , ocXXa Ttavu ttoXXw , xairot ye. [xu8ou<; ra wavra 
ffXeoov xai TotauTY)v Ttva ioToptav cuyYpa<J>a[i.evo?. 'AXX' ou 
u.6vov f, evvota ixavrj Xoytov eioo? otiouv etepyiaafftoi, ™>>.u 
Se lyei xat yj "kefa xai to uepi Tr)v Xe&v, &w jr/fv*™* 
xcoXa, o-uvOrjxat , pu6u.ot, AvawauffSic , «po; to rjSova; -no,r r 



XVI 



DE HECATjEO. 



catgeus Milesius, in^uit, cui plurimum debet He- 

rodotus, purus est et perspicuus. Dialecto mera 

lonica ( i ) nec mixta usus nec, sicuti Herodotus, 

variata , minus est in dictione poeticus. In qua 

neque eadem ei diligentia nec similis ornatus. 

Propterea jucunditate multum inferior est He- 

rodoto, sane permultum : quamvis fabulae sint fere 

omniaquse scripsit,et ejusmodietiam ejushistoria. 

Atqui non solum sufficit cogitatum ad dicendi 

gemis aliquod perficiendum ; multum etiam dictio 

f&cit et quse ad dictiouem pertinent, velutfigurse, 

membra, rationes connectendi, numeri, clausu- 

Ise , ad efficiendam delectationem et suavitatem, 

quales apudHerodotum simt, et profecto aliud 

orationis genus, quodsingulae naturaliter efficiunt 

orationis formae. Consentaneum igitur est, hsec 

parum successisse Hecatseo , quippe qui diligen- 

tiae ac dictionis ornatui non sequalem operam 

dederit. » In universum igitur Hecatsei oratio 

eniter et sedate fluebat mediocriter temperata, 

nulia periodorum arte impedita; nec semper ta- 

men eam fuisse placidam , sed vividam quoque 

interdum et concitatam allato exemplo (fr. 353) 

.testatur Longin. De sublim. c. 27. 

In fine hujus commentatiunculse fragmenta 

quaedam subjicere liceat, quae sero deprehendi- 

miis. 

Epimerism. Hom. ap. Cramer. Anecd. vol. 

I, p. 223, 16 : Tb eVt GtjXuxou cpaxocj ... gsctt]- 

{/.eit-Tai to cpaxo'? ocjuvojJtsvov soti 8s xat ^apuTO- 

vtoc; oVOfxa opou?" 'ExaTatoc/ « npbcj {Jiiv vootov 

(recte Cramerus votov) uawXo? (codex 7ra<J5- 


Xa) xal Oaxoc;. » 

Phacus, urbs Macedoniae, a monte cui adjace- 

bi?t, ut videtur, nominata, memoratur apudpo- 

lyb. XXXI, 25, 2 et Diodor. tom. IX, p. ^16. 

Ex posteriore loco concludere licet eam sitam 

fuisse haud procul a Pella, in terra Bottiaeorum. 

Ad eandem regionem pertinere debet alterum 

nomen misere corruptum. Sed nullus dubito, 

quin grammaticus scripserit HaxTwXoc;. Sic Dio- 

dor. XII : elq HaxTcoXbv Trjtj Bottixv]?. Quod qui- 

'U-m si cum Palmerio, Wesselingio , Dindorfio 

mutandum est in 27rapTtoXo'v, Botticam urbem ex 



crat xat •yXuxuT/iTa? , olat elertv al Ttapa 'HpoSoTco xat vy) 
Ata ye aXXo ti Xoytov eTSo? , <b; exacrTat 7ce<puxao-tv epya^e- 
cr6at Xoytov ISeat. ElxoTioe. ouv touto 6 'ExaTaToc. TtejcovOe , 
t^c eTCtfJteXeta? xat tou rapt Tir]v Xe£iv xoctliou fjt^ 6li,oico<; 
9Poyrtc?a<;. Tocaura xat rapt 'ExaTatov. Cf. Demetr. Pha- 
\?r. Deelocut. 12. 

v l) Quare fr. 58 pro StSujxoToxetv restituendum StSup]- 
Toxstv. Cf. Scymn. Chium 378, eadem, ex Hecataeo, ut 
videtur, narrantem , ubi hsec forma legitur in Manuscr. 
Parisiensi. 



Thucydide (II, 79) et Isaeo (Or.de Dicaeog. Hered, 
p. 55) notam, idemnostroquoquelocofaciendum 
foret. Nec tamen ulla mutandi necessitas, immo 
ut in Phrygia erat urbs Botisiov (Steph. Byz.), 
sic in Bottiaeorum terra esse potuit mons Pacto- 
lus , in quo nomine novum agnosco vestigium 
cognationis, quae Asiae minori cum Thraciae gen- 
tibus intercessit. V. quos laudat Baehr. ad Hero- 
dot.VII, 73. 

Iidem ibid. p. 265, 10: 2v][xetWTsov os 6rt ou^ 
OLTzXtoq tov ov^Xov av)[jLaivsi , aXXoc tov u7COTeTay[Ji.svov* 
'ExaTaio? yocp, « Tbv "HpaxXsa tou EupuaOsto; Xstov » 
Xsyst, xatTOt sva ovTa. 

Iidem ibid. p. 207, 20 : Tou l[xev to TCpocrTaxTi- 
xbv s0i, xal 7rXsovaa[xw tou cr serSr 'ExaTaToc/ « 'Ev- 
6aSt (scr. videtur IvOaSs) scrOr » 07csp 01 'AttixoI 
tcrOi xaTa Tpo7t7]v. 

Photius : TsvOsuc/ 5 HsvOeuc;, 7cap' 'ExaTatto. 

Isidor. Hispalens. (Origin. I, 38j, ubi metro 
heroico dicit minime primum usum esse Home- 
rum, sed longe ante eum et Pherecyde; 1 in Moy- 
sis cantico Deuteronomii et apud Iobem Moysi:> 
aequalem hexametrum versum inveniri , addit 
haecce : « Hoc apud Graecos Achatesius Milesius 
fertur primus composuisse , vel , ut alii putant, 
Pherecydes Syrius. » Pro Achatesio editores 
Hecatceo. 

C. O. Miillerin Diariis Gcetting. i832 , K 
202 in Hecat. fr. 11 4 pro Tfjnpesc;, qui prorsus 
sunt ignoti, restitui jubet Tu|xcpes<;. 

Post fr. 34 l hoc inserendumex Schol. Thucyd. 
I, 3, § 2 : c ExaTato<; tcrropei, oti AsuxaXtcov Tpei? 
TratSa? scry^e, npo'voov, 'OpscrGsa xat MapaOcovtov 
npovo'ou Ss tov ^EXXYjva cpyjat YsvscrOat. 



CHARON. 

Charon, Lampsacenus, Pythei , ut Pausanias 
(X, 38) dicit, vel secundum Suidam (2) Pythoclis 
filius, a Dionysio (Judic. deThucyd. p. 817 ed. 
Beiske) eorum ordini scriptorum adnumeratur , 
quos apYjxtcov nomine designatos fioruisse dicit 
ante bellum Peloponnesiacum. Eum Herodoto 
priorem fuisse idem Halicarnassensis alio loco 
(p. 769) asseverat, nec non Plutarchus et Ter- 

(2) Suidas et Eudocia in Violario : Xapcov Aa^axrjvo;, 
ulo? nuOoxXeou?, yevofjLevoi; xaTa t6v -jrptoTOV Aapetov oO' 
6)>u[j.7i:taSi " [iaXXov Se ^v eirt twv nepatxwv xaTa Trjv oe' 
'OXufjtTctaSa • icfToptxoi; • eypa^ev Al8to7itxa - nepo-txa ev ^t- 
6X1011; p' • c EXAY]vixa ev ^16X101? 8' • 7tept Aajx^axou P' • At- 
6uxa • opouc Aa^axriviov ev (316X101? 8' ' EpuTavet? ^ ap- 
^ovTa? tou? twv AaxeSaijxovCwv , eart 8e xp° vlxa " KTtcretc 
7i6Xea)v ev pt6Xtot? P' • Kpr^txa ev pt6Xtot? y'> ^T ei 8s xa ' 
tsUs utto Mtviwoc TeOevTa? voijlou? • nepmXouv tov exToc tc5v 
'HpaxXetcov cfTriXwv. 



DE CHARONE. 



XVII 



tullianus (v. fr. i et 4): ut raireris Larcherum 
(Chronolpg. Herodot. p. 64'3), qui, spreta 
omnium testimoniorum auctoritate, Charonis na- 
tales et Herodoti eidem anno assignare conatus 
sit. Paullo accuratiora docemur a Plutarcho in 
Themistocle (c. 27), ubi Xanthus narrasse dicitur 
Themistoclem ad Artaxerxem venisse , non vero 
ad Xerxem, uti Ephorus, Clitarchus, alii falsam 
temporum computationemsecnti tradiderunt. Igi- 
tnr quum Artaxerxes secundum Canonem Astro- 
nomicum et Diodorum (XI, 69) 01. 78, 4 patri 
in regno successerit , apparet auctorem nostrum 
post id temporis in Persicis suis vel Hellenicis 
condendis adhuc fuisse occupatum. Cum his 
congruit quod Suidas refert floruisse eum 01. 79 
vel, ut mavult, 01. 7 5 , quo tempore Xerxis classis 
ad Salaminem est devicta. Sed raro Suidas testis 
adhibetur , quin simul aut summam ipsius acri- 
siam aut supinam librariorum negligentiam ac~ 
cuses. Sic no^tro quoque loco illa : Kccxa tov irpwTov 
Aotpeiov 06' oAuutt. aut gravem scriptoris errorem 
arguere autegregiecorrupta esse,neminemlatet, 
qui Darium noverit jam 01. 73, 4 e vita deces- 
sisse. Quare Sevinus (in Mem. de VAcad. d. bell. 
lctt., tom. XIV, p. 58) Persae mentionem ab in- 
docto homine intrusam esse censuit, Creuzerus 
vero leniorem, ut videtur , medicinam afferens 
pro 06' scribendum proposuit £9'. Itaque Suidas 
diceret Charonem jam Ionici belli initio fiorere 
coepisse , majori autem gloria polluisse illo tem- 
pore quo Xerxes in Graeciam fecerit expeditio- 
nem. Non est enim, cur vocem *(tv6}xtvoc, pro 
natus accipiamus , quae quidem interpretatio eo 
cautius vitanda est, quo frequentius ea a nostri 
aevi viris eruditis advocari solet, ut testimonia in- 
congrua et ex diversis temporum calculis profecta 
inter se concilientur. Nam bene fieri potuit , ut 
is, qui 01. 69 prima eruditionisspecimina edidit, 
post quadraginta annos historiae scribendae adhuc 
operam navaret (Cf. Clinton. ad 01. 68). Igitur si 
Charonem 01. 69 annum trigesimum egisse sta- 
tuamus , natales ejus referendse sunt ad 01. 62, 
ita ut initio regni Artaxerxisnatus fuissetannos 
sexaginta fere et octo. t 

Sed vides hanc aetatis definitionem totam esse 
in conjecturis retrusam ideoque incertissimam. 
Eodem jure quoOlympiadisnumerum Creuzerus 
mutavit, Dario substituere liceret nomen Ar- 
taxerxis. Quapropter equidem reputansdiversas 
in antiquitate, quamvis nondum satis exploratas, 
tempora computandi rationes obtituiisse, quas 
Suidas omni judicii acumine destitutus haud se- 
mel confudit, nil inverbisgrammatici mutandum 
esseputo. Darii mentio fluxisse videtur ex fonte, 

PROLEGOMENA IN KlSTORlCOS. 



qui Charonem justo antiquiorem fecit, id quud , 
ut videbimus, plurimis nostris historicis accidit. 
Verum Olympiades , quas deinde posuit , qua- 
rumque primam inepte cum regno Darii conjun- 
git, ex aliis fontibus petivit; et verum illae tem- 
pus, quo Charon floruit, designare vidcntur, 
ita ut vixisse dici possit inter 01. 67 et 87. 

De scriptis Charonis si ex operum catalogo, 
qualem grammaticus exhibet , conjecturam fa- 
cere liceret, contra aetatis suae indolem auctor 
noster fuit admodlim fecundus. Verendum au- 
tem , ne posteriorum Charonum opera in anti- 
quissimum hujus nominis scriptorem, uti fieri 
solet , sint relata. Etenim apud Suidam prseter 
Lampsacenum memorantur Carthaginiensis et 
Naucratita, quem posteriorem Vossius (De hist. 
Gr. p. 468) et Johnsius (De script. histor. philos. 
II, 7, 4) eundem esse suspicati sunt ac ille , qui a 
Schol. ad Apollon. Rhod. (II, io55) Apollonii 
familiaris fuisse ejusque Argonautica commen- 
tariis illustrasse dicitur. His adjungendi sunt alii 
quidam historici, Chares Mytilenaeus, rerum 
Alexandri scriptor (Voss. 1. 1. p. 62), Charax 
Pergamenus, uti noster, Hellenicorum et Chro- 
nicorum auctor (Voss.p. 34i), Chaereas denique, 
a Polybio (III, 20 , 5) tanquam ineptus nugator 
reprehensus ; qui omnes propter nominum vel 
operum ab iis conditorum similitudinem ut a re- 
centioris aetatis viris doctis ssepe cum Charone 
Lampsaceno confusi sunt, sic jam a veteribns 
non semper recte distincti esse possunt videri 
(v. quae affert Creuzer. p. 96, sq). 

Accedo ad illa scripta, quorum fragmenta 
quaedam aetatem tulerunt. Primum igitur Per- 
sica duobus libris, Hellcnica quattuor libris com- 
posuit. Ad haec respexit Dionys. Hal. (Jud. de 
Thuc. p. 769), ubi dicit: 'HpdooTO? twv 7tpo au- 
tou ffuyypatpstov yevoaEvoiv, 'EXXavtxou te xal Xa- 
pcovot;, t/jV auT7]v U7ro'9£o-iv TrapsxSeSojxoTOJV, oux aus- 
TpaTOTO, aXX' E-KicTevaev auTwv xpstao-0'v Tt i^oiustv 
07U£p xat Tr£7roi7]X£. Quibus indicat jejunam illam 
nullaque jucunditate conditam antiquissimorum 
historicorum enarrationem , quae satis habeiet 
summa tantum rerum capita tangere , in eausas 
earum et connexum altius nunquam inquireref. 
Hanc Charonis operis indolem fuisse intelligitiu 
etiam ex primis fragmentis (1, 2) , ubi Pseudo- 
Plutarchus Charonis etHerodoti dciisdem rcbus 
narrationem componens majorem illi integrita- 
tem tribuendo hujus laudes detrectare studet. 
Nam, ut Sevinus et Creuzerus monent, omnis 
haec criminatio eo diluitur quod res a Charono 
summis tantum lineis descriptas Uerodotus ac- 
curatiustradidit, singula quaequererum momenta 





XVIII 



DK fHAUONE. 



diligenter exponens. Aliiul quo ad cnaractera 
Charonis penitius cognoscendrm non minimum 
adjumentum afferri puto, illudestquodfragmen- 
to tertio legitur de albis (l)columbis, sinistro 
Persis naufragii cladisque augurio. Quod quum 
Herodotos in copiosa sua narratione silcntio 
prsetermiserit, Charon vero in opusculo, quod 
duobus tantum libris totam Persarum historiam 
inde a Nini (a) temporibus usque ad aequalem 
auctori aetatem complectebatur, memoratu di- 
gnum habuerit, luculenter inde apparet Charo- 
nem cupidissimum fuisse prodigiorum et por- 
tentorum narratorem. Quam quidem rem expli- 
caverim non tam ex studio illo, quod apudseri- 
ores scriptores deprehendimus , orationis sicci^ 
tatem his quasi condimentis leniendi animumque 
lectorum demulcendi, quam ex arcta potius con- 
junctione, quse antiquissimge histc.rise cum poesi 
intercesserit ad omina et signa ieorum rerum 
eventus referente. 

Ex Hcllenicis nihil servatum est expressis ver- 
bis huic operi adscriptum. Fragmentum de 
fuga Themistoclis in Persicis seque atque in Hel- 
lenicis locum habere potuit, et quod huic sub- 
junximus de Carcino Naupacticorum auctore, 
non magis certo judicio ad Hellenica referre licet. 

Sequuntur apud Suidam Prytanes vcl Reges 
Lacedcemnniorum, quorum nomina et res memo- 
rabiles sub singulorum regnis gestas sine dubio 
ex TraXaiOTaTaK; illis avaypacpati; repetiverat, qua- 
rum Plutarchus (Adv. Colot. 17, p. 1 156 F) men- 
tionem facit, et quas Herodotus quoque (I, 65, 
ibiqne Bsehr.) consuluisse videtur. V. Odofr. 
Miiller. Dor. I. p. i3i. Maximopere dolenda est 
hujus operis jactura, quum multum sane faceret 
ad veteris chronologiae rationes penitius intelli- 

(1) Res illustratur ex Herodoto I, 138, ubi Persae di- 
cuntur et ASTtpvi vel Xzvv.-q morbo affectos (i. e. leprosos) 
aversati esse et Xeuxd? rapi<7Tepd<;. De his apponere liceat 
notani Biieluii : «. Haec vulgo de albis intelligunt colum- 
bis, quas propter albi coloris similitudinem cum vitili- 
^ine laborantibus, quorum pallida facies et albescens, 
ejecerint. Album enim colorem Persis invisum dictitant. 
Sed omnium sanctissimum Persis liaberi bunc colorem, 
qui innocentiae, integritatis adeoque pietatis indicium 
sit, oplime commonstravitHammer. in Wiener Jahrbb. 
IX, p. 17, 18. Unde consequens est, bic non de alhis 
columbis sermonem instilui , sed de columbis et ipsis 
lcprosis, quas pariter alque homines leprosos aseremo- 
tas voluerint Persae. Plura Hammer. 1. 1. » Quod si recte 
disputatum, in Charonis quoque fiagmenti versione pro 
albce columbce scribendum esset leprosce columbce. Sed 
vehemenler dubito. 

(2) Hoc indicari mihi videtur fr. 12 de Rhoeco, qui, 
ut Sehol. Thcocrit. Idyll. III, 13, dicit, Nini in Assyria 
habitavit. A Nini tempoiibus Hellanicus quoque Pcr.>i- 
corum suorum exordium posuit. 



gendas. Nam quum verisimile sit in publiois 

illis Lacedaemoniorum catalogis non solum no- 

mina regum consignata fuisse, sed etiam nume- 

rumannorum, quibus quisque regnaverat, quae- 

stio oritur quomodo hoc fieri potuerit, quimi 

orales traditiones])oetarumque carmina persona- 

rum quidem nomina regnorumque seriem sup- 

peditent, numeros vero parum curare soleant. 

Videntur igitur in hac re veteres artificio quo- 

dam, ut ita dicam, ex deorum cultu aliisque ci- 

vitatum institutis profecto usi esse ; quod syste- 

ma chronologicum sine dubio admodum sim- 

plex, sed a serioribus valde obscuratum eruere 

fortasse liceret , si Charonis operi, sicut siniili 

illi Hellanici de Sacerdotibus Junonis Argivae, 

temporum injuria pepercisset. Nusquam enim 

fragmentum occurrit, quod ex hoc libro repe- 

titum esse dicitur. Exstat vero locus Athenaei 

(fr. 1 1) , ubi ex Charone Iv rf Opoic, i. e. in anna- 

libus, poculum Alcmenae a Lacedsemoniis mon- 

stratum commemoratur. Nullus dubito quin 

c Qpoi alius titulus sit operis chronologici a Sui- 

da npyTav£is appellati, in quo donaria comme- 

morari horum librorum indoli optime convenit. 

Hsec manu nos ducunt ad aliud Charonis opus, 

''Opoi Aaa^axYjvwv lv piSXtoti; 3' inscriptum. Sic 

Suidas; atque egisse Charonem de linibus agri 

Lampsaceni docetlocusPolyaeni (fr J . 10), (juem, 

quamvis nulla adjecta sit fontis notitia , ad No- 

strum referendum esse acute vidit summus Creu- 

zerus. Videtur igitur hoc ipso fragmento titu- 

lus operis a Suida allatus quam maxime confir- 

mari. Verum sunt quse scrupulum injiciant et 

dubitationem, atque pro opotc legendum esse sua- 

deant 6jpoi<;. Qua in re proficiscendum nobis est a 

docta disputatione Schweighreuseriad Athenaeum 

(Animadv. ad verba Neav6y]<; lv 7rptoTw ''Qpwv, IV, 

c. 76, tom. II, p. 645 sqq.). Is enim quum apud 

AthenEeum aliosque scriptores animadvertisset 

fluctuare libros inter vocabula wpwv, wpwv et 

opojv, ubi scriptorum historicorum tiluli excitan- 

tur, atque a vett. grammaticis wpoypacpout; i. e. 

iCTTopioypacpou?, toc xaT' £to<; 7rpaTTousva ypa<povTa<; 

ssepe laudari vidisset, « mirum vero omnino, ait, 

debebat videri, quum omncs isti Iexicographi nos 

doceant, wpoypacpout; dictos olim fuisse Annalium 

scriptorcs, et wpoypa.pia<; dictas esse Dcscriptiones 

rcrum mcmorabilium in civitatibus gestarum 

juxta annorum seriem digestas; quid ergoesset, 

quod in infinito numcro librorum historicorum, 

quorum tituli ab iis scriptoribus, qui ad nostram 

aetatem supersunt, commemorantur, ne unus 

quidem reperiatur (in Vossii quidem toto opere 

De historicis Graecis nullum reperire mihi eon- 



DE CHARONE. 



xix 



tigit) cujus in titulo vestigium conspiceretur vo- 
cabuli copo<;, a quo topoypacpot nomen habuere. At 
salva res est. In Ionicorum praesertim et Ioniao 
vicinorum scriptorum historicis operibus nomen 
illud quaerendum, probabile ex eo fiebat, quod 
Erotianus, Ionicarum glossarum interpres, in 
Lexico suo Hippocrateo utrique vocabulo (opo<; 
et ajpoypocipoi locum dedisset. » Deinde multorum 
scriptorum operibus, inquibus antea putabatur 
aut de anni temporibus (copau;) , aut de finibus 
(opoi<;) sermonem esse, verum titulum restituit. 
Sic praeter Neanthem Cyzicenum copou; scripsisse 
videmus Theoclytum Methymna?um (Athen. XI, 
p. 4?o)? Aethlium (Athen. XIV, p. 65o), Mala- 
cum (Athen. XIV, p. 653 , E, et 65o, D), Alexin 
Samium (XII, p. 540; XIII, 572, F), Duridem 
(Athen. XV, p. 696, E, Schol. ad Hecub. 934, 
Porphyr. in VitaPythag.), Creophylum. In mul- 
tis quidem locis optimi libri manuscripti veram 
ilectionem wpou? exhibent, sed quum hsec vox 
minus nota esset, a librariis plerumque depravata 
est. — Quae omnia si sub unum oculorum ad- 
spectum subjicias, non reprehendendus sane 
Schweighgeuserus videtur si etiam apud Suidam 
pro opot<; reponi jusserit topots. Ac confirmatur 
viri celeberrimi sententia eo, quod praeter locum 
Athenaei modo laudatum, ubi ex topon; Charonis 
poculum Alcmenas commemoratur, alius legitur 
apud eundem scriptorem (fr. 9) exlibro secundo 
ojpcov. Sic enim scribitur in melioris notae libris 
pro vulgata optov. Narratur ibi quanam arte usi 
Bisaltae vicerint Cardianos. Potuit hoc in Lam- 
psacenorum Annalibus referri, sed quomodo ad 
fines eorum pertineat non assequor; contra 
sponte intelligitur in Annalibus Lampsacenorum 
dicendum fuisse etiam de ditionis magnitudine, 
deque litibus quas propter agrorum fines cum 
Parianis aliisque gentibus vicinis habuerint; ita 
ut fragm. 10 nil faciat ad consolidandam Crcn- 
zeri opinionem. «At, virdoctissimusdicit, obstat 
testimonium Suidae vel ejus potius scriptoris, 
quem is exscripsit, qui hoc non solum dicit, 
Charonum opou<; AajjtApaxrjVcov conscripsisse quat- 
tuor libris, sed primum refert: illum scripsisse 
rapt Aa[X(|/axou, et deinde, interjecta mentione de 
ipsius Libycis, subjicit eundem condidisse opou; 
Aafx^axr^vtov, quorum quidem quattuor ait libros 
fuisse, quum illius prioris scriptiduo tantum vo- 
lumina numerasset. » Haee librorum de Lam- 
psaco divisio parum veri similis est. Nam, ut 
statuamus Charonem duo de Lampsaco opera 
eomposuisse, quorum altcrum de finibus agri 
Lampsaceni egerit, alterum a civitatis originibus 
txorsum incrcmenta ejus et res gestas per de- 



cursum temporis enarraverit, nonne millim tum 
quod posterius posuimus duos tantum libros, 
alterum vero, quod multo angustiorem materiam 
tractabat, atque nonnisi in priori opere jam tra- 
ctata nonnulla uberius persequi poterat, duplicem 
librorum numerum complexum esse? — IJltro 
quasi suspicio subnascitur duos ejusdem operis 
indices a Suida pro diversis operibus laudari. 
Nec dubitaremhanc sententiam arcplecti, nisi cau- 
tius agendum esse diversus librorum numerus 
adrnoneret. Erunt fortasse qui hunc in altero- 
utro loco corruptum esse dicant; verumhoc est 
incidere nodum, non autem solvere. Quare 
revertendum puto ad id, quo Crcuzerus apprime 
nititur, ut rapt Aajjuj/axou et "Opou; Aat/.tj/. opera 
diversa fuisse demonstraret; nempe ad AtSuxa, 
inter illa duo scripta interposita. Quod ut ad 
Creuzerianam sententiam parum adjumenti af- 
fert, sic alio modo viam ad veriora poterit pa- 
tefacere. 

Quemadmodum enim Suidas in constituenda 
Charonis aetate diversas sententias protulit, eas- 
que pessime in unum conglutinavit, eadem ra- 
tione etiam ad operum catalogum contexendum 
plures fontes adhibuisse, iisque ita usus esse 
videtur, ut ubi in libro aliquo indicem operis 
reperiret in alio fonte aut non memoratum aut 
aliter elatum, eum in lexicon suum sine haesita- 
tione inscriberet. Inde evasit uberrimus noster 
Charonis operum rccensus. Nimirum inde a voce 
AtSuxa nova series librorum incipit, ex alio fonte 
quam ex quo superior repetita. Etenim AtSuxa 
procul dubio idem opus sunt quod initio catalogi 
AiQioirixa nominaverat. Nec est cur longius ex- 
ponamus , cur unus idemque liber sub duobus 
his titulis potuerit citari (1). Sequunturin prima 
serie Ilepatxa , quse quum alio nomine vix desi- 
gnari possent, mentioeorum ex altero fonte non 
iteratur. Deinde afferuntur C EX/Vrjvtxa Iv (jiSXiou 
§'• et in altera parte opoi Aai/Alaxrjvwv lv SifiXtou; 
§', IIpuTavei<; yj ap^ovxs; ot tcov Aaxe§at[xovtcov. 
Diversahaac videntur; sed animadvertas eundem 
librorum numerum in utroque opere excitari; 
deinde reputes quod in antecedentibus monui, 
hunc librorum numerum admitti non posse si 
cum Creuzero illud opou<; retinere velis, vel si 
topout; AaijL^axrjVcov legeris, quia tum non intelli- 
gitur quid fuerit alterum opus 7rept AaiA-J/axou h 
( 3iSXtot; S';porroconsideres duohpec opcra Liby- 
corum mentionesejuncta esse,atque alterum con- 
junctum cumlibro deRegibus Lacedaemoniorum. 
Qux omnia in unum congesta persuadent, sicut 



(1) Libyca ista fortasse pertinent ad Charonem Cai- 

b. 



lliaginiensem. 



XX 



DE XANTHO. 



Libyca et yEthiopica, eodem niodo etiam 'EXXr,- 
vtxd et wpou? Aa[/.<j/ax7)vtov eundem librum esse, 
Aafji^a>t7)vcov vero ab ipso Suida ut videtur cor- 
ruptum esse ex Aaxs§at|ji.ovitov , npuxaven; deni- 
que alium titulum ejusdem operis esse. Post haec 
memorantur 7rspt Aau^dxou (3', et in altera parte 
lixictiq tco^Xeiov ( 3'. Tituli differunt, librorum nu- 
merus est idem. Jam si antecedentia recte dis- 
putavi , vel inde probabile fit, his quoque titulis 
unum laudari opus idemque. Nec id a vero ab- 
horret. Voluit Charon, ita enim existimo, patrige 
condere historiam. Sed quoniam, utrite proposi- 
tum exsequeretur, de populis illis, qui antiquam 
Pithvusam urbem et Bebryciam regionem tenue- 
rant,sermoinstituendus erat, deinde vero,ante- 
quam ad Lampsacum aTNelidis conditam deveniret, 
de ceteris lonicis coloniis, quaeLampsaci fundatio- 
nem satis longe antecesserunt, simul vero, ut ex 
Pausania, Strabone, Eusebio discimus, arcte cum 
illa erant conjunctae, exponendum erat; quoniam 
denique, ut ex ipsis fragmentis eruitur, etiam 
posteadefinitimis Thraciae populis pluraCharon 
retulit, neque Lampsacenorum colonias atque 
oppida eorum ditioni subjecta silentio praeterire 
poterat; facile intelligitur quomodo aliquis, prae- 
sertim si ad priorem libri partem respexerit, totum 
opus appellare potuerit xtiq-sk; TcoXstov. Sed neque 
7rspl Aaix^dxou neque XTicrsti; twXscov verus libri 
index fuisse videtur. Ex more scriptorum Ioni- 
corum et ad similitudinem operis de Lacedaemo- 
niis, hoc quoque inscripsit : c Opoi Aa(x^ax7)vtov. 
Rem ita esse apparet ex fr. 9 , ubi quod ex al- 
tero libro topcov affertur , non potuit locum ha- 
bere in Annalibus Lacedgemoniorum. Sine dubio 
Suidas hunc quoque titulum in fontibus suis rep- 
perit, sed quum duos libros inusitato hoc voca- 
bulo inscriptos videret, alterum omisit, inaltero 
vero Aax£$aiy.ovicov mutavit in Aau.<j;ax7]vtov, quum 
Lacedaemonios denuo inveniret in verbis Ilpuxa- 
vst<; 7| ap^ovxe? AaxsSaujtovitov. 

Restat, ut moneam nullum exstare fragmen- 
tum quod ex opere XTtcsti; ttoXswv inscripto ex- 
citetur : duo tamen sunt, quae Creuzerus huc 
referenda putavit. Sine ulla caussa. Primum ad 
Persica verisimiliter referri dixi in antecedenti- 
bus. Alterum, quo exCharone rcfertur Arcadem 
esse Jovis vel Apollinisex Callistone filium, pro- 
babiliter ex topois Aaxsoaitxovttov depromtum est. 
Quae praeterea Suidas Cliaroni opera tribuit, 
ea ab Nostro aliena, ad alium hujus nominis au- 
■ctorem pertinere videntur. 



XANTHUS- 

Xanthus, Candaulse filius, Lydus ex Sardibus- 
Verba sunt Suidae(i). Ut jam mittam celebr 
nomen patris, Lydiam auctoris nostri terram 
fuisse natalem communi scriptorum consensu 
confirmatur, verum Sardibus eum oriundum 
vulgata quidem sententia fuisse videtur, nec ita 
tamen firma, ut nullus dubitationi locus esset 
relictus. Patet hoc ex verbis(Strabonis (XIII, 
p. 93i): Edv6o<; 6 7raXaib<; cuyypa^sb<; , ait, AuSo? 
f/iv XsysTat, et Ss Ix 2ap§scov, oux tcxasv. 

Quod ad aetatem scriptoris attinet, eum Epho- 
rus(fr. 19) Herodotoantiquiorem dicitatquehuic 
historiae scribendae fuisse auctorem. Necmultum 
tamen aetate historiae patrem superare potuit, 
quumDionysiusHalicarnassensis(De jud. Thuc. 
p. 818) Xanthum cum iis componat auctoribus, 
qui fuerint oXtyco 7rpscSuTspoi tcov nsXo7cow7]criaxtov' 
xat p.£/_pi tt)<; ©ouxuStSou 7capsxT£ivavTe<; TjXtxia?. 
Itaque natus esse videtur circa Olymp. septua- 
gesimam. Scripsisse eum sub Artaxerxe, qui 01. 
78, 4 regnum suscepit, ex fragmento tertio lucu- 
lenter apparet. Jam quum Suidae Xanthus dica- 
tur ysyovwi; sVt ttj; dXcoaeoji; 2dp8scov, hoc si ad 
nostras rationes revocare volueris , necessario 
cogitandum est de Sardibus ab Ionibus captis 
(01. 69 , 1 ), et Ysyovtoi; pro natus accipi debet. 
Quae vocis interpretatio quoniam vix admittenda 
sit, Creuzerus putavit « peccatum esse alibrario, 
qui perperam repetiverit 2dp§scov, aberrantibus 
oculis ab altera linea ad priorem , unde nobis 
obstrusum sit molestum illud : sx 2dpSetov ... 
dXcotJsco<; 2dp§stov, quum posteriore loco scriben- 
dum esset *A6t]vcov, ut Suidas floruisse Xanthum 
dicat, quo tempore Athen3e a Persis Xerxe rege 
capt33 sunt (Ol. 75, 1). » Ut ingenue fatear, ma- 
gis haec vir venerandus disputasse yidetur, ut 
Suidae testimonium ad rei veritatem traduceret, 
quam ut ejus, quem grammaticus exscripsit, 
opinionem nobis aperiret. Sed de his paullo in- 
ferius erit sermo instituendus. 

Scripsit Xanthus Lydiaca, quorum quatluor 
erant libri 1). Verum quaestio estmultum diuque 
agitata, utrum ea, quae apud veteres scriptores cx 
Xanthi Lydiacis laudantur, revera sint Xanthi, 

(1) Suidas : ZdvGo?, KavSaOXou, AuSo; ex IdpSear/* loro- 
ptxos* ysyovcb:; sVt Tr,<; dXcoaea)? IdpSecov AuStaxd ptS/.ta 
0'. — De reliquis Xanlliis v. Spanhemius ad CaUimacli. 
Del. v. 41. Cf. Fabric. Bibl. Gr. ed. Harles. tom. II, p. 
139. 

(2) Xantlii Lydiaca Menippus quidam in compendium 
redegit, leste Diog. Laeit. VI , 101 : (Msvitctco;) 6 vpd^a; 
ta T.zcl A'jSdiv y.ai Zdv6ov c7ttTSU.6u.svoc. 



DE XANTHO. 



XXI 



«an Dionysii Scytobrachionis , qui, ut Arte- 
raon contendit, sub Xanthi nomine Lydiaca 
composuerit. Etenim Athenaeus (fr. 19), ubi dicit 
Lydis deberi feminas castrandi inventum, sub- 
jicit : w<; tcjTopet Eav6o<;, r\ 6 ei? aurbv toc? avacpepo- 
f/ivac; iaropia<; <7UYY £ YP ac P^C> Aiovucnos 6 2xuTo6pa- 
ytcov, w<; 'ApTEtJLtov cp-/]C7iv 6 KaaavSpeu; iv Tto icepi 
cuvaYWYTJc; (StSXtwv. Creuzerus , quamvis certi 
quidquam de hac re statui posse neget , tamen 
propter Athenaeum suam ab Artemonis auctori- 
tate opinionem sejungentem, deinde vero pro- 
pter Dionysii Halicarnassensis deXanthojudicium 
(quod eo majoris faciendum esse existimat, quo 
minusille spuriis libris imponi sibi passus esset) 
pronior estineamsententiam, ut Lydiaca nostra 
genuina putet, nec a serioris aevi homine pro- 
fecta. Alteram sententiam probare studuit Wel- 
ckerus in Seebodii Archiv. i83o, p. 70 sqq. Nec 
possum, quin ex animo ei assentiar. Nam quod 
Athenseus Artemoni opponit nullius est momenti. 
Nimirum post verba modo laudata pergit: 
(xyvowv (sc. 'ApTsjjuov) oTi "Ecpopos 6 (juYYpacpeu? (XV/J- 
uoveuet auxou w<; TuaXatOTepou ovto<; xat 'HpoSotW 
Ta? acpopfxat; 8e$wxo'TO<;. Profecto nemo negabit 
exstitisse Xanthum antiquum historiographum, 
quamquam illud quod Ephorus dicit de vi, quam 
in Herodotum Xanthi opus exercuerit, nescio 
an recte, in dubium vocavit Dahlmannus (De 
Herodoto p. iai). Quid vero hoc impedit, quin 
postea Dionysius Scytobrachion, non uno nomine 
ille suspectus(i), aut novum plane opus sub 
Xanthi nomine ederet , aut vetus illud Xanthi 
tantopere interpolaret, ut pristinam ejus faciem 
non amplius posses agnoscere? Complura qui- 
dem inter fragmenta occurrunt, quae quominus ex 
vero Xantho deprompta putemus non modo nil 
obstat , sed tantopere sigillo veri et antiquitatis 
signata sunt, ut libenter ea Lydo nostro vindi- 
eaveris : illa dico quae fragmento tertio , quarto, 
quinto , octavo ex Strabone exscripsimus. Sed 
quum fr. 3 Strabo disertis verbis Eratosthenem 
tamquam fontem suum laudet, haud vana est 
Welckeri suspicio, cetera quoque, quae Strabo e 
Xantho commemorat, ex eodem fluxisse Erato- 
sthene, qui Scytobrachione, aequali fere Apollo- 
lori, paullo antiquior fuit. 

llestat Dionysius Halicarnassensis, a quo Xan- 
thus praxlicatur iGToptat; 7iaXatai; et xat ti<; a'XXo<; 
eaiueipoc; wv, ttj<; 0= TuaTpiou xat fis.&awzrfi av ou3evb<; 
{7roSee<y-£po<; vojjua8et<;. Laus magnifica , quae non 
cadere videatur in impostorem. At eidem Dio- 
nysio (I, 4g, ni) Cephalon Gergithius ap/aio<; est 

(1) V. Welcker.l. 1., ubidisserit admodum sagaciter de 
Dionysii cognomine, et in libro de Cyclo Hom. p. 82, sqq. 



xat Xoyou a£to<; c7UYYP*9£u<;. Igitur hic quoque rc- 
pudiandum erittestimoniumAthena3i(IX,p. 393, 
D), qui Troica, quae Cephalionisjnomen in fronte 
habebant, ab Hegesianacte ex Alexandria in 
Troade, histrione olim, postea poeta (III, p. 80, 
D; IV, p. i55, B), confecta esse affirmat.Et tamen 
verissimum est, quod monet Welckerus, dubita- 
tionem de yvtictiottjti operis alicujus ab uno tan- 
tum alterove prolatam in hoc genus disquisitio- 
nibus multo majoris esse faciendam, quam silen- 
tium multitudinis in titulorum auctoritate bona 
fide acquiescentis. Quod si in universum valet, 
nonnetanto acrius insistendum est, ubi falsitatem 
libri alicujus asseverari videmus a viro, qui ut 
Artemon opere suo Trept p\6Xiwv cruvaYWYTJt; ex 
professo in hanc rem inquisivisse putandus est? 
At neque Dionysius, dixeris, passus est sibi falsis 
libris imponi. Quod nescio quomodo probaturus 
sis. Nolo denuo excitare Cephalionem; verum 
non anxie Dionysium veterum scriptorum 
fidem et veritatem in examen vocasse, sed satis 
habuisse in aliorum judicio acquiescere, locus 
arguit a Welckero allatus ex libro de Thuc. p. 864 
Reisk. : OuSs Y«p Stacjw^ovTat twv 7rXeto'vwv at Ypa- 
cpal y.lj£i twv xaO' ^u-a<; ^povwv, ou0' at Siacrw&fyie- 
vat 7rapa Ttacjtv we; ixetvwv ouaat twv avSpcov 7ncrreu- 
ovTar ev al; etaiv ai Te KaS[/.ou tou MiXtjctiou xat 
'ApiCTeou r sotJ IIpoxovviriG-tou xat twv 7rapa7cX7]<Tiwv 
toutwv. Nemo profecto ex hisce verbis contra- 
riam sententiam eruere voluerit. Itaque quod 
Xanthus praedicatur t<7T0pta<; e! xat ti<; aXXo? £[/.- 
7T£tpo<;, id ita explicandum esse videtur, ut rerum 
mythicarum expositionem , qualem Dionysius 
Scytobrachion sectabatur, haud absimilem fuisse 
illi credamus, cujus ipse Halicarnassensis in An- 
tiquitatibus Romanisluculenta edidit specimina, 
Prasterea Mytilenensis satis multa veterum scri- 
ptorum subsidia ad librum suum contexendum 
adhibuisse potest, ut eruditionis laude dignus 
videretur : quod tanto probabilius est, quanto 
magis Halicarnassensis non tam veram Lydiaca- 
rum antiquitatum cognitionem spectasse existi- 
mandus est quam rerum narratarum multitudi- 
nem. Adde Lydi auctoris nomen oculorum aciem 
praestrinxisse, atque historiarum obscuritatem 
verurn de earum fide judicium reddidisse diffi- 
cillimum. 

Quodsi igitur ex hac parte Artemonis sententia 
nou possit infringi, ipsis fragmentis ea quam 
maximc consolidatur. Plurima quae de ea re 
Welckerus in medium protulitad fragmentapau- 
cis jain indicavi. Quare hic nonnisi potiora at- 
tingam. Inter ea numerandum cst, quod Lesches 
Arctinum vicisse narratur Olympiade decima 



XXII 



DE XATNTHO. 



octava (fr. 27). Temporum secundum Olympia- 

des computationem a Xanthi setate alienam esse 

nemo nescit. Tueri hoc possis a seriore dicens 

homine Xanthi calculos ad Olympiadum annos 

exactos esse, neque ipse refragarer quominus 

simile quid Xanthi Lydiacisaccidisse statuerem 

ac Hellenicis Xenophontis, nisi aliam hujus 

anachronismi causam doceret Artemon. Sicut in 

temporibus notandis Scytobrachion contra mo- 

rem antiquitatis peccavit, eodem modo Alexan- 

drinus grammaticus in ista sese prodit genealo- 

gia, quse Tantalum et Ascalum filios facit Hyme- 

nsei (fr. a3). Aliud fraudis indicium inest Plinii 

loco (fr. 19, p. /jo), quem ex Xantho petitum 

esse acute vidit Creuzerus. Narratur ibi Can- 

tlaules, rex Lydorum, picturam Magnetum excidii 

pari rependisse auro. Quod quam sit absurdum, 

vix est cur pluribus ostendam. Praeterea quse 

de Magnete et de rogo Crcesi e Xantho apud 

Nicolaum leguntur, ipsius narrationis tenore et 

adornatione seriorem aetatem redolent, aliisque 

de caussis, de quibus Welckerum adeas, suspecta 

sunt. Huc accedit quod eicL j m Xantho de Magis 

opus adscribitur, quod, quum in auctoris nostri 

tempora omnino non cadat, suppositum esse 

jam a priori concludere liceret, nisi alterum ex 

duobu* fragmentis, qua? servata habemus, aper- 

ta prse se ferret signa falsitatis. Apta vero hsec 

materia fuit, in qua Alexandrinus homo commentis 

suis et hariolationibus indulgeret, iisque Xanthi 

nomine studeret fidem conciliare et auctorita- 

tem. Ut magorum historia, sic etiam vita Em- 

pedoclis multa suppeditavit miraculosa liberum- 

que campum reliquit fingendi libidini. De his 

quoque Xanthus librum scripsisse dicitur.Quem 

uti summo jure viri docti Lydo auctori abju- 

dicaverunt , sic ad enndem eum referendum 

esse qui Magica consarcinavit, probabilis est 

conjectura Welckeri. Igitur quuin in tanta fra- 

gmentorum paucitate totoccurrant fraudis vesti- 

gia, his si Artemonis judicium adjungas , omnis 

de veritate ejus dubitatio rescinditur. Nec ta- 

men propterea existimandum nihil nos habere 

ex vero Xantho servatum. Nam, ut mittam 

quse de Lydiae natura apud Strabonem ex No- 

stro citantur, alia exstant complura, quae anti- 

quo historiographo optime conveniant. Inter 

haec cum Welckero pono, quseleguntur de Cario 

et Torrhebo (fr. 2), de Tyrrhenorum et Lydo- 

rum cognatioue (fr. 1), de Alyatte et Phrvgia 



10, 1 1 



]•> 



muliere (fr. 8), de Alcimo et Mopso (fr 
de Camblete(fr. 12), de Niobe ( fr. i3). Videtur 
itaque Dionysius Mytilenensis nova quidem 
Lydiaca condidissc , ita tamen, ut veteris Xan- 



thi historias, prout res et consilium ferebant, 
iis admiscuerij:. 

Nimirum veterum historicorum simplicitas 
sermonis,, rerum traditarum paucitas aridaque 
earum enumeratio non potuit valde placere il- 
lius hominibus setatis, quae omne genus doctrina 
abundabat, quse historicos noverat judicii aeu- 
mine praestantes summaque pollentes eloquen- 
tia, ubi denique rerum mythicarum tractatio 
invaluerat, qua ad communis historise veritatem 
fabulas revocare studerent. Cujus interprelatio- 
nis quamvis prima initia ad ipsos logographos 
pertineant, tamen sobrie admodum et religiosi- 
tate quadam temperata adhibebatur , totoque 
ccelo distabat ab Alexandrinorum hcentia et 
insulsitate (1). Ergo antiqua illa scripta in in- 
genti novorum librorum multitudine plurimi 
obliviscebantur, doctis etphilosophiserant con- 
temtui. Verum hoc ipso tempore (inde ab lon- 
ginquis expeditionibus Alexandri) multitudinis 
animos mirus quidam amor invasit narrationum 
mirabilium, phantasiam excitantium, incredibi- 
lium. Neque defuerunt scriptores, qui huic aeta- 
tis ingenio indulgentes populi benevolentiam 
captarent. Atque hi fuisse videntur, qui haud 
parvum in veteres quosdam scriptores benefi- 
cium conferre, simulque suis ipsorum commo- 
dis optime consulere putarent, si nomina eorum 
ex oblivione in vitam revocata suis lucubratio- 
nibus prsefigerent , ut eas doctis fortasse tam- 
quam novam, locupletatam aelatisque indoli 
adaptatam veteris operis editionem probarent, 
prsecipue autem, ut apud multitudinem veteris 1 
nominis praestigio commentis suis veritatis spe- 
ciem praeberent. Quse vero materies tali consilio 
commodior sese obtulit quam historia regum 
Lydorum? quod deinde nomen ad fucum fa- 
ciendum vulgo magis idoneum quam illud Xan- 
thi Lydi? Quid, si Welckerum audias , non 
contenti erant suis libris antiquorum auctorum 
nomina inscribere, sed eodem consilio eorum 
familiam, patriam, setatem mendaciter muta- 
verunt. Ne dicam de Ceba, neque de Pandione, 
quorum ille Acusilai, hic Cadmi Milesii pater 
fuisse diciturj Candaulen illum Xanthi parcntem 
Welckerus putat a Scytobrachione effictum esse, 
neque solum patrem celeberrimum , a rege 
Candaule sine dubio genus ducentem, sed etiam 
Sardes patriam clarissimam, cujus urbis expu- 
gnationi Xanthus tot nominibus jam ornatus 
noh potuit non interfuisse. Conjecturis haec ni- 
tuntur,nec tamen ab omni specie veri destitutis. 

(1) Videas e. g. quomodo Mnaseas apud Atlienseum 
explicaverit qua? Xanlhus IV. 1 1 de Atergate nanavit. 



DE HELLANICO. 



Nam offendit Lydium nomen cum Graeco com- 
positum(i), dubitat Strabo de Sardibus patria, 
non quadrat Suidae de Xanthi setate testimo- 
nium cum iis quae scimus aliunde. 

Redeo ad locum Plinii, ubi Candaules dicitur 
Burarchi picturam pari rependisse auro. Si qui- 
dem omnino fuerit Bularchus celeber pugnarum 
pictor, ex artis hujus apud Graecos progressu, 
nonnisi illa demum aetate esse potuit, quafloruit 
Xanthus. Nec quidquam refragatur, quominus 
hic talem picturam Bularchi cujusdam memo- 
raverit, praesertim quum valde celebratum esset 
Magnesise infortunium, ita ut Mayv^xwv xaxa in 
proverbium abiissent. Scytobrachion igitur Bu- 
larchum ad Candaulae tempora retulit; pictori 
impune faciens, quod historico facere non lice- 
bat. Sed alia inde quaestio oritur. Etenim de 
Magnetum excidio sub Candaule nihil constat. 
Strabo XIV, p. 186 Tauchn. dicit : Kal to 
7caXai cuveSyj TOt; Mayvvjaiv utco Tpvjptov apSrjv 
dvaipe9r,vai , Ki[i.[xepixou eOvouq. Treres hi iidem 
sunt, ut rnihi persuasum est, atque illi qui a Scy- 
this ex Europa pulsi Sardes ceperunt regnante 
Ardye, ut narrat Herodotusl, i5. Res igitur ex 
Herodoti calculo accidisse debet post 01. a5. 
Candaules secundum eundem jam Ol. 16 e vita 
decesserat. Quare Xanthus (nescioutrum ve- 
rus an falsus), ut rem ad Candaulen referre 
posset, aut hunc multo serioreni , aut Cimme- 
riorum iuvasionem multo priorem fecit. Ut 
quod primo loco posui probem , movet me Ta- 
tianus (Strom. I, p. 3^7, B), qui Gygem ponit 
01. 23. Ne ibi cum Clintone (p 3jo ed. Kriiger) 
medium regni tempus, sed primum ejus annum 
designatum credam,suadet Plinius(H.N.XXXV, 
8) , qui « Duodevicesima Olympiade (01. 18, 4), 
ait,interiit Candaules, aut, ut quidam tradunt, 
eodem anno quoRomulus. » Igiturduashabemus 
chronologias, septem Olympiadibus inter se di- 
stantes, quarum alteram Herodotus sequitur, 
alteri Xanthus addictus fuisse debet. Sic enim 
dicere potuit Magnetes excisos esse sub Can- 
daule. Jam si Strabo(XlII, p. 627, et XIV, 
p. 647) duplicem Cimmeriorum et Trerum in- 
vasionem Sardiumque expugnationem statuit, 
quum tamen Herodotus non nisi unam agnoscat, 

(1) Verum patris nomen fortasse erat KdvSaXo?, quod 
facile in KavSauXrj; (quod fortasse ejusdem vocis forma 
Lydia est, ut KavSauXr)? sit Illustris) transformaripotuit, 
atque propter signiticationem vocis locum habere in fa- 
milia Xanthi. Nam KdvSaXo;, sicut £av66?, primitiva voca- 
hnli significatione, est : candidus , splendidus. Quare 
KdvSaXo? nominatur Solis filius , et KavSdtov nomen (Boeo- 
ticum) est Orionis. Tzetz. ad Lycophr. 328. Ut in Lycia 
Xanthus fiuvius et urbs, sic etiam KavSu&x oppidum. 



xxm 

simplicissime haec res, de qua multum disputa- 
runt viri dd., explicatur ex duplice illa quam 
indicavi chronologia. Differentiam illam septem 
Olympiadum per omnium regum imperia re- 
gnasse , fortasse inde licet concludere, quotl 
Solon, cum Crcesi historia arcte conjnnctns, a 
Tatiano (Orat. adv. Gent. p. 14 1) 01. 40, a Suida 
vero 01. 47 leges tulisse dicitur. Ut Herodoti 
calculi ab illis Xanthi septem Olympiadibus 
distant, sic Eusebius totidem annis discrepat a 
Marmore Pario. Alyattes regnum suscipit sec. 
Euseb. 612, sec. M. Par. 6o5 ; Crcesus rex factus 
sec. Euseb. 563, sec. M. Par. 556; Cyrus capit 
Sardes sec. Euseb. 5^8, sec. M. 5/,i. Eandem- 
que diversitatem apud alios auctores deprehendi 
Sic secundum Sosicratem ( ap. Diogen. Laert., 
I, 95 ; v. Clinton. 1. 1., p. 3 10) Gyges rex factus 
est 71 5, sec. Euphorionem (v. Freret in Mem 
cle VAcad., V, p. 3 17) Candaules moritur 708. 
Accuratius de his omnibus disputare jam non 
licet. Illud tantum moneo,non fortuitas esse 
illas discrepantias, neque in solis regnis regum 
Lydorum, sed per totam Graeciae historiam ob- 
vias, ejusque rei caussas in veterum avaypacp&h 
constitutione esse quserendas. 



HELLANICUS. 

Hellanicus, Lesbius ex Mytilene (2). Patrem 
habuit, teste Suida, aut Andromenem, qui idem, 

(2) Suidas : 'EXXdvixo? , MuTtXrivaTo; , itTToptxd?, vlbi 
'AvSpojjtivou? , ol 6e Aptaropt.evout; , o\ Se ExdjJLtovos, ou 6[juo- 
vujjlov lo"/z vtov. AieTpi<J/e Se 'EXXdvixo? xai auv 'HpoSoTw 
Tcapd 'AfJtuvxa Tto MaxeSovtov (SatrtXeT, xa^d roiic, xpovou? 
EuptTCtSou xal EocpoxXeou? * xai 'ExaTattp tco MiXrjtTico ir.i- 
6aXe ysyovoTi xaTa Ta IleptTixd xal [Jiixpco Tcpo; , e^eteive oe 
xal [Jtixpt tcov IlepStxxou )(p6vcov, xai eTeXeuTrjcrev ev Hep- 
Tceprjvrj , Trj xaT' dvTtxpu AecrSou. Xuveypd^aTO Ss TcXeTcrca 
Tce£coi; Te xal TCOiYi/nxtos. 

Pfaeter Hellanicum Mytilenensera memorantur : Hel- 
lanicus grammaticus , Agathoclis discipulus, Aristar- 
chi, ut videtur, aequalis, qui sectabatur Ptolemaeum 
grammaticum , teste Suida v. nToXe[xaTo? ypajJijjiaTtxo?. 
Facile hic cum nostro confundi potest. Plura quse ad eum 
referenda sunt, indicavi ad calcem fragmentorum. Cf. 
fragm. 7. Adde Schol. Vatican. ad Eurip. Orest. 1347 : 
Ttj) Tr^v [jLtxpdv 'IXtdSa 7ceTcotrix6Tt * ov 01 [xev 0earopt5r)V , 
«fccoxea cpacrtv , oi Se Ktvai6cova AaxeSatjjioviov, to? 'EXXd- 
vtxo?. V. Welcker. De Cycl. Hom. p. 251. 

Hellanicus Syracusanus, qui vixitDionistemporibus. 
Plutarch. Vit. Dion. p. 976 D, E ed. Wechel. Ad hunc 
fortasse referendum fr. 179, ubi Hellanicus unacumSo- 
phrone laudatur; porro fr. 178 : — dva£piyj* Tat S' coo-Tcep 
TcCOrjxos eV dxpa Ta SevSpa, quse ab Lesbio quidem 
aliena esse videntur. Quod propterea moneo , quia ex 
his fragmentis Sturz. colligere voluit Hellanicum Dorice 
scripsisse. 

Hellanicus Eleus, inter eos fuit, qui Aristotimum, 



XXIV 



DE HELLANICO. 



nescio an rectius , aliis dicebatur Aristomenes , 
aut Scamonem vel potius Scammonem. Quem 
priorem posui propter vocabuli significationem 
Hellanico nostro optime convenit, alter eo sese 
commendat, quod cognominem Hellanicus filium 
habuisse narratur. Nota enim res est in nepote 
avi nomen repeti. Sturzius nihil dijudicat, Mar- 
xius (ad Ephorum p. n) Andromeni praeferen- 
dum ducit Scammonem. Mihi aliter videtur. 
Etenim Eudocia verba ot Se 2xa(jt[j(.tovoc ... utov 
omisit, ut ideo vel ab ipso Suida aliena videri 
possint; neque dubito quin is, qui hunc Scam- 
monem apposuit, aut de Hellanico cogitaverit 
abnostro diverso, aut quse ad hominem spectant 
Hellanici nomen mentitum, ad Mytilenensem 
auctorem retulerit. Error facillimus erat. 
Apud Clementem Alex. (Stromm. I, p. 36 1) le- 
gitur : 2>ta|jL[jLWV 6 MuTtXrjvatoc; xal @eo'cppaaTO<; 6 
'Epeaio? .... Iv toi? irept EuprjfjtaTiov (i). Hunc 
Scarnmonem eundem esse qui a Suida Hellanici 
filius dicitur conjectura est Marxii, quae sponte 
quasi unicuique sese offert; quanquam id quod 
hic Scammon rept Euprjfjtouov librum scripsissse 
narratur potest offendere. Nihilominus ulterius 
progredior idem Scammonis nomen dicens de- 
pravatum esse in Sandon , apud Suidam, ubi 
hasc: 2avScov, 'EXXavtxou, cptXo'aocpo;, lypa^ev otto- 
Ssaei? £t<; 'Opcpsa , fkSXtov a'. Hic vero qui de 
Orpheo scripsit procul dubio filius erat illius 
Hellanici, qui et ipse Orphicam theologiam, a 
plurimis Hieronymo tributam , condidisse puta- 
batur (Damascius De principiis c. i3 in Wolf. 
Anecd. Gr. tom. III, p. 253). Hunc denique 
Hellanicum de Orphica doctrina scriptorem non 
esse Lesbium historicum, res ipsa quidem cla- 
mare videtur, a multisjamen ejus scripta, neque 
sine veri quadam specie ad nostrum Hellanicum 
esse relata paullo infra , ubi de scriptis Hella- 
nici dicendum est, probare studebo. Inde expli- 
candus erit nominum ordo in canone historico 
apud Anonymum in libello De Artium etDisci- 
plinarum Inventoribus (Bibl. Coislin. p. 597 et 
Fabric. Bibl. Gr. IX, p. 600 edit. prim.) : 0ou- 
xu§tor,<;, c Hpo'8oTO<;, Eevocpwv, OtXiaToq, @£07rofj!.7wO<; , 
"Ecpopo<;, 'Ava^iu.£vy)? , KaXXtaGlvr,; , 'EXXavtxo?, 

Eleorum tyrannum , urbe ejecenmt. V. Pausan. V, 5. 

Hellanici duo Ephesii, alter pancratiasta, Pausan. 
VI , 4, alter Olymp. 89 eVi 7ruy[Jir, Tcatowv victor, Pausan. 
VI, 7. His alios addere possis non magis qnam lii ad 
nos perlinentes. Yerum repetendum lioc loco est, quod 
jam in Hecataei vita monuimus , Hellanicum Milesium, 
quem Suidas taTopias xai yyjc; Tceptooov scripsisse ait, con- 
fusum esse cum Hecataeo. 

(1) Idem Scammonis opus laudat Suidas v. 4>oivixYjta 
Yfau.aata. 



HoXuSto?. Sicuti quisque intelligit non potuisse 
auctorem de alio ac de notissimo illo Hellanico 
cogitare, eodem modo qui ei inter Callisthenem 
et Polybium locus assignatur, subfuisse indicat, 
cur Hellanicum eodem fere tempore vixisse cre- 
deret, quo scripsit Hieronymus. Propter haec 
igitur de Scammone vel Sandone Hellanici Les- 
bii filio vehementer dubito. Gum nepote conci- 
dit avus. 

Vixit Hellanicus, si Suidam sequamur, sub 
regno Amyntae(Ol. 56, 4—69,1) usque ad tem- 
pora Perdiccae, qui ex Marmore Pario regnum 
adeptus est 01. 79, 4? 461 a. Chr. Itaque quum 
Lucianus (De Macrobb. tom. III, p. 224 Reitz.) 
Hellanicum vixisse dicat annos octoginta quin- 
que, si Ol. 80, 1 vel8i, 1 Noster e vita decesse- 
rit, natus est 01. 57, 3 vel 58, 3; 55o vel 546 a. 
Chr. Falsum hoc esse jam inde apparet, quod 
Hellanicum Suidas aequalem facit Sophoclis , He- 
rodoti, Euripidis, quorum natales incidunt in 
Olymp. 71, 74, 75. Neque tamen hos calculos 
ipsius Suidae ingenio deberi, sed pluribus fuisse 
probatos colligitur ex. Chronico Paschali, ubi ad 
01. 67 ponitur 'EXXavtxoc; icTopioypacpoi; xal Ar ( fjto'- 
xptTO? cpiXo'aocpo<;. Qiue quum ita sint, Sturzius 
omnibus bonarum literarum studiosis summo- 
pere commendat Gellii Noctes Atticas, ubi (XV, 
23) notus ille locus Pamphilae : Hellanicus, Hero- 
dotus, Thucydides , historia? scriptores, in iisdem 
temporibus fere laude ingenti Jloruerunt , et non 
nimis longe distantibus fuerunt aetatibus. Nam 
Hellanicus initio belliPeloponnesiacifuisse quinque 
et sexaginta annos natus videtur, Herodotus tres 
et quinquaginta , Thucydides quadraginta. Verum 
quantacunque sit feminae iEgyptise eruditio et 
auctoritas, non possumus in ejus testimonio ac- 
quiescere. Nam Hellanicum post pugnam ad Ar- 
ginusas commissam (Ol. 93, 3, 406 a. Chr.) in 
condendis historiis adhuc occupatum fuisse pro- 
batur fragm. 80. Primus hoc vidit Dahlmannus 
{Forschungcn auf dem Gebiete der Geschichte 
vol. II, P. I, p. 124), qui itaque erroris incusat 
Lucianum, Hellanicum pulans annos natum no- 
naginta adhuc operam dedisse scribendas Atthidi. 
Parum hoc verisimile; multo minus vero au- 
diendus est Sturzius, qui omnem difficultatem 
facile dicit ac funditus tolli, si in fragmento 
modo laudato non historicum sed grammaticum 
Hellanicum intellexeris, aut Hellanico substi- 
tueris Callimachum. Etenim simpliciter dicendum 
est errasse Pamphilam, neque dubitandum quin 
ad verum proxime accedat auctor Vitae Euri- 
pidis, qui Y£vvy)6v]vai , ait, ttJ auxvj ^yipa 'EXXa- 
vtxov, r, Evtxcov 7T£pl 2aXap.tva vautJta^tav 01 EXXrjVei; 



DE HELLANICO. 



XXV 



(01. 7^, 1, 480 a. Chr.). Accuratissime hgec dicta 
esse vix contenderim, quum valde probabile 
sit huncce annum diemque natalem ad nomen 
Hellanici accommodatos esse. Quare si contra 
expressa verba testimonii conjecturge indulgere 
liceret, natalem annum Hellanici in veteribus 
catalogis positum putarem Ol. 74, 3, 482 a. Chr., 
ita ut verus calculus ab illo Pamphilse differat 
bis septem annis, quam eandem distantiam in 
aliis nonnullis quae ad hanc aetatem specfant de- 
prehendi. Vixerit igitur Hellanicus ab Ol. 74, 
3— o,5, 4 ; 482-397 a. Chr. 

Jam quum Pamphilae auctoritas , quam multi 



ginta tribus circiter annis justo majorem fecerit, 
neque Alexandrum regem neque Archelaum no- 
minare potuit; sed pro suo calculo Hellanicum 
apud Amyntam cum Herodoto fmsse dicere de-- 
buit; ne tamen nimium tribuamus huic famse, 
monet quod idem Suidas Hellanicum obviam 
factum esse dicit Hecataeo, qui eodem fere tem- 
pore e vita decessit, quo alterestin lucem edi- 
tus. Ut propter veram temporum rationem hoc 
a vero abhorret, sic jure quodam mentiri potuit 
is, <jui Hellanicum Amyntae aetate vixisse sta- 
tueret. Ceterum de vita nostri auctoris nihil 
compertum habemus nisi illud , quod a Suida 



adstupere solent, quoad Hellanicum labefactata Perperense, quse urbs sita est e regione Lesbi ad 



sit, atque verisimiliter ea quae de Herodoti et 
Thucydidis setate habet ex iisdem avaypatpaic 
fluxerint, quse quum ad majorem vel minorem 
omnia antiquitatem adducerent, rerum distan- 
tias tamen sequabiliter observabant : de fide eo- 
rum, quam a nonnullis impugnatam plurimi sfre- 
nue defenderunt , quam maxime est dubitan- 
dum. — De Herodoti aetate eaedem diversitates 
reperiuntur quas de Hellanico vidimus. Nam 
quod Suidas eum una cum Hellanico in aula 
Amyntge commoratum dicit, quadrat cum cal- 
culo Eusebii atque Syncelli , qui Herodotum 
(provectiore demum aetate opus suum compo- 
nentem) floruisse dicunt 01. 78. Neque defuerunt 
qui eum post Ol. 74, 1 natum esse dicerent. Sic 
Tzetzes eum Euripide juniorem facit, levis sane 
auctoritatis testis, sed in eo qui nunc est rerum 
statu haudquaquam contemnendus, prsesertim 
quum tot aliis Herodoti vitae chronologia sit im- 
pedita difficultatibus. Quod deinde Thucydidem 
attinet, Pamphilse testimonium tantopere adver- 
satur Marcellino, qui historicuin mortuum dicit 
super annos natum qninquaginta, atque ipsius 
Thucydidis loco (V, 26), ut persuasum mihi sit, 
Thucydidem non 01. 77, 2,471 a. Chr., sed qua- 
tuordecim annispost,01. 80, 4, 4^7 a.Chr.,lucem 
conspexisse (2); quod idem si de Herodoto ac- 
cipitur, de multis melius et probabilius statui 
potuit quam hucusque factum est. Sed limites 
circumscripti hujus libelli non admittunt jam 
diutius me his immorari. Ut redeam ad Hellani- 
cum.potuitis cum Herodoto per aliquod tempus 
in aula Macedonica degere aut regnante Alexan- 
dro, antequam Thurios Herodotus abiisset, aut 
post ejus reditum sub regno Archclai. Innuit 
hoc Suidas (3) : is vero quum Hellanicum sexa- 

(2) Tlmcydidem a. 403mortuum esse propteiea dubito 
quod lib. I, c. 97 commemorat Attliidem Hellanici,qua3 
cerle 11011 ante iinem belli Peloponnesiaci in publicum 
edilaessc potuit. 

(3) Cl'. Sehol. Soph. Philoctet. 201 : Euotojx' v/z , tcxT] 



sinum Adramyttenum , fato defunctus esse nar- 
ratur. 

Conscripsit Hellanicus plurima tum prosaria 
oratione tum poetica. Hsec sunt quae de operibus 
Hellanici tradit Suidas, ac ne paucissima qui- 
dem haec usquequaque vera esse videntur. Accu- 
ratiora ex ipsis sunt eruenda fragmentis, ex 
quibus sane apparet fcecundissimum eum fuisse 
scriptorem. Si ex titulis a veteribus laudatis con- 
clusionem facere liceret, opera scripsisset circa 
triginta. Verum satis convenit inter viros doctos 
hancce quae videtur duntaxat librorum multitu- 
clinem ex isto enatam esse more veterum scri- 
ptorum, quo singulas majorum operum partes 
peculiaribus titulis ab ipsis plerumque effictis 
laudare solerent. Nihilominus, quse est horum 
titulorum atque fragmentorum natura et indo- 
les, res difficillima est et lubrica admodum has 
partes ita componere et conglutinare, ut qui 
fuerit majorum operum numerus , ambitus et 
adornatio inde intelligatur. Quare Sturzius de 
vera earum dispositione restituenda desperans, 
eas recensuit ex ordine literarum a quibus in- 
cipit cujusque inscriptio. INos in ordinandis re- 
liquiis ita versati sumus, ut primo loco ponere- 
mus fragmenta sub titulo laudata, qui totius 
alicujus operis inscriptio haberi possit, his dein- 
ceps adjungeremus eos titulos, quibus aut ma- 
joris operis pars aut cognatum saltem ei argu- 
mentum indicaretur. Ita fragmentorum Hellanici 
dispositio ad eam rationem, quam in reliquis 
auctoribus secuti sumus, accedit, neque diffi- 
cultatem creavimus, quominus suo quisque ipsius 
ingenio in refingendis historici operibus indul- 
geat. In iis demum fragminibus, quibus nulla 
libri notitia adspersa est, raro tantum, quod 

E'.a>8ac7iv outto Xsysiv dvrt tou (TiwTra - tooetoioOto xe/_iacrTat f 
6T'. t E»>avi7.6;TCOT£avaytyva)0"/.wvTa'HooooTou, e/eye" « Hept 
Se twvSs [j.01 euc7To;j.a y.etcrOw » oO Staipwv st; ovo '/.£&'■$, a'-^ 
to; av ti; eiirot, xayxa eucjTOfjta. 



XXVI 



DE HELLANICO. 



valde doleo, Sturzii adornationem reliqui. Igi- 
tur ordo titulorum in nostra editione hic est : 

Phoronis, Boeotica, Asopis; Deucalionia, Thes- 
salica; Argolica , Sacerdotes Junonis Argivae ; 
Atlantis, De Arcadia; Atthis, Cranaica. — Hi- 
storiae, De Gentibus, De Gentium Nominibus, De 
Gentium et Urbium originibus,De Chii origine, 
^Eolica, Lesbica, (Carneonicae), De rebus Ly- 
diae, Troica, Cypriaca, iEgyptiaca, Iter ad tem- 
plum Jovis Ammonis, Persica, Scythica, Insti- 
tuta Barbarica. 

Jam quid de singulis statuam paucis exponam, 
quod quidem eo magis necessarium est, quia, re 
iterum perpensa, in multis ab ordine modo pro- 
posito discedendum puto. 

Primum commemoro illud opus, quod Barba- 
rorum historiam, quatenus Hellanici aetate per- 
specta erat, complectebatur, atque ante illa 
conditum esse videtur quibus tractavit res Grae- 
corum. lnscriptum erat Persica , neque tamen 
Persarum tantum, qui proprie dicuntur, histo- 
riam, sed etiam Assyriorum atque Medorum inde 
a Nini temporibus usque ad aequalem auctori 
aetatemin eo expositam fuisse, tum ex fragmen- 
tis colligi potest, tum disertis verbis testatur lo- 
cus Cephalionis apud Syncell. p.3i5ed.Dindorf.: 
"Ap^ojjiai ypacpetv, inquit, acp' wv aXXoi ts I[avt]|J(.o- 
vsucrav xai tcc TupcoTa c EXXavixo? ts 6 Aec6io<; xat 
KTTjcriai; 6 KvtSio?, ETretxa 'Hpo^SoTo; 6 AXtxapvac;- 
cs.6<;. To 7raXatbv ttj; Aatac; iSaatXeucrav 'Aaaupiot, 
tcov 8e 6 BiqXou Ntvo?. Libri ejus operis laudantur 
duo, neque plures, opinor, fuerunt. In secundo 
enim bella Medica narrata esse indicat, nisi fal- 
lor, Strepsae et Tyredizae, quae Thraciae sunt 
urbes, commemoratio (fr. 161, 162), quarumque 
Tyredizae meminit Herodotus(VII, 25), ubi agit 
de Xerxis copiarum trajectu. Itaque libro primo 
res Assyriorum et Medorum breviter recensuisse 
videtur, altero vero diductius exposuisse regnum 
Persarum. 

Accedo ad opera, quibus res Graecas tum my- 
thicae tum historicae aetatis memoriae prodidit. 

Phoronis continebat fabulas Argolicas inde 
a Phoroneo , 7taTspt 0vy]Ttov av6pco7nov, Ogygis 
aequali, usque ad reditum, puto, Heraclidarum. 
Libri ejus fuisse creduntur minimum decem. 
Nam apud Harpocrationem (fr. 4) citatur Hella- 
nicus Iv Ssxarcp <l>opcovtSoi;, ubi Stephanephorum 
Herculis ex una Thestiadum commemorassedi- 
citur. Verum aut egregie fallor, aut pro iv Ssxcxtw 
scribendum est iv SeuTspco. Etenim ex fragmento 
lertio patet jam secundo libro de Hercule ser- 
monem fuisse, atque res ibi narrata ex vulgari 
rtTiim ab Hercule gestarum ordine accidit longe 



post commercium cum Thestiadibus. Deinde 
vero ex primo fragmento intelligitur tantopere 
abfuisse Hellanicum a prolixa fabularum enar- 
ratione, ut nihil fere nisi genealogias videatur 
condidisse , quibus paucis verbis rerum gesta- 
rum commemorationem immiscuerit. Sic pri- 
mo statim libro eum Thebanas fabulas tractasse 
videmus. Inde ultro sese offert operis divisio : 
nimirum primo libro complexus est antiquissi- 
mas Argolidis fabulas atque stirpem Agenoris, 
alteroad Beli progeniem sese convertit. Ad pri- 
mum librum Phoronidis pertinent ea quae de 
Cadmi historia ex Boeoticis citantur. Ex utro- 
queejus libro desumta sunt Argolica. 

Quod Argolidi Phoroneus, idem Thessaliae 
post diluvium fuitDeucalion, cujus prosapia, ap- 
prime numerosa stirps iEoli, exposita erat in 
deucalionia, sicuti Phoronis duos libros com- 
plectente. Ex hoc opere Dieuchidas Megaricus 
initium suae historiae mutuatus est, auctore Clem. 
Alex. (Strom. VI , p. 629, A). Ad Deucalioniam 
referendum est fragrn. ex Thessalicis Hellanici 
excitatum , quamquam res memorata (tetrades 
Thessaliae) primo oculorum adspectu huic sen- 
tentiae videtur refragari. Sed ne dicam, non 
esse aliud opus, quod Thessalica nominare pos- 
sis, evanescit haec quae videtur difficultas, si repu- 
tes solere Hellanicum in fabularum expositione 
quam maxime respicere ad rationes geographi- 
cas. Appendix Deucalioniae fuisse videtur Aso- 
pis, in quastirpem iEaci, Jovis ex iEgina Asopi 
filia, plane uli Pherecydes ad Miltiadem usque 
deduxit. 

Tertia radix quasi gentium multarumque 
mater fabularum est progenies Atlantis , duobus 
libris ab Hellanicoin atlantide ita, puto, exposi- 
ta, ut ceterarum Atlantiadum stirpem breviter 
tantum enumeraret , in Electrae vero posteritate 
subsistens Trojanas fabulas uberius persequere- 
tur. Nam satis multum in rebus Troicis fuisse 
Hellanicum, praesertim in recensione coloniarum 
quae Ilii excidium secutae sunt, ac nova multa et 
inaudita de Trojano bello in medium protulisse, 
ex fragmentis angurari licet et probabile est 
propteiea, quod Lesbius homo non vulgarem 
Trojanarum fabularum cognitionem facili nego- 
tio sibi comparare potuerit. Itaque tota Atlantis, 
quum maximam partem in rebus Troicis versa- 
retur, etiam Troica (quorum item duo laudantur 
libri) nominata esse videtur. Eidem operi tribu- 
enda erunt fragmenta ex Hellanico irepi 'Apxa- 
ota; et TOpl AuSta? excitata. 

Jam ut omnem mythicam Graeciae historiam 
Hellanicus scriptis suis complexus sit, nihil restat 



DE HELLANICO. 



XXVII 



nisi Atticarum fabularum enarratio. Has expo- 
suit peculiari opere quattuor librorum, quod a 
Thucydide (I, 97) fj 'Attixt) Guyypacpvi nominatur, 
in fragmentis autem ad similitudinem seriorum 
librorum, qui in eodem versabantur argumento, 
Atthistis vel Jtthidum nomine designatum, et 
fragm. 20 a Phoronide disertis verbis distinctum 
videmus. Verum in hoc opere Hellanicus non 
substitit in fabulosis temporibus, neque data 
solummodo occasione ad seriorem aetatem de- 
scendit, sed continuam contexuit Atticae histo- 
riam inde ab Ogyge vel Cecrope usque ad finem 
belli Peloponnesiaci. Saepius eum in rebus Athe- 
niensium ad res Lacedaemoniorum aliorumque 
fortasse populorum Graecorum respexisse et per 
se probabile est et indicatur fragmento 67, ubi de 
Helotis citatur c E^Xavixo? £v tyj Tupwxy]. Putaveris 
hoc ex Sacerdotum libro primo desumtum esse, 
(juum operis notitia non sit adjecta. Sed ut-ex 
Atthide petitum credam movet me tum id, quod 
fragmentum hocin Harpocrationis Lexico rerum 
Atticarum legitur, tum quod alia erat in Sacer- 
dotibus librorum divisio. Quum itaque de Helo 
urbe a Doriensibus in servitutem redacta in 
Atthide sermo institueretur , fortasse etiam quae 
de Spartanorum dixit republica, cujus constitu- 
tionem, nulla facta mentione Lycurgi, ad Proclem 
et Eurysthenem retulit (v. Ephor. fr. 18, 19), in 
Atthide legebantur. Nil decerno; apparet vero ex 
fragm. 67 primum nostri operis librum ad mini- 
mum pertinuisse usque ad tempora post reditum 
Heraclidarum , atque verisimiliter usque ad rni- 
grationem Ionicam. Altero libro Hellanicum 
egisse videmusdetribubus aCallisthene institutis 
ac de sacerdotibus eorumque familiis. Ex tertio 
libro nihil servalum habemus. Ad quartum, quo 
probabiliter res inde aPersicis bellis usque ad fi- 
nem belli Peloponnesiaci gestas exposuit, refe- 
rendum puto fr. 78 de Andocide a Mercurio 
genus deducente; quod sine dubio comme- 
moravit ubi egit de caussa Hermocopidarum. 
Fragmenti 80 ad rem a. 406 gestam spectan- 
tis jam supra mentionem feci (1). Facile ex 
his colligitur Hellanicum summa tantum re- 
rum capita narrasse, quod de rebus inter Me- 
dica et Peloponnesiacum bellum gestis ex- 
presse testatur Thucydides 1. 1. breviter has 
dicens tactas esse et temporum ratione minus 
diligenter observata. 

Quattuor haec quae hucusque de rebus Graecis 

(1) Non prorsus recte igitur Bougainvillc in Mdm. de 
1'Acad. tom. XXIX, p. 124 dfxit : L'ouvrage de Thucy- 
dide etait en mime temps une continualion et un sup- 
plement de VAtthis de Hellanicus 



opera recensui, in unum corpus, ut mihi quidem 
persuasum est, conjuncta erant, atque simul in 
publicum edita sunt. Distinctiones et divisiones 
operum librorumque, ut in omnibus ferehujus 
aetatis scriptis, a seriore quodam homine factae 
esse videntur. Itaque quum totum volumen 
decem libros contineret, quod Harpocration 
Stephanephori mentionem factam esse dicit 
Phoronidis libro decimo , id ita explicaripossit, 
ut eum postremum Phoronidis librum, cum 
postremo libro totius operis , cujus primapars 
erat Phoronis, confudisse statuamus. 

Ab his vero sejungenda puto Lesbiaca vel 
JEolica, quse duos ad minimum libros complexa 
cuvTaY(ji.a £7rr/wpiov fuerunt, quale Charonem, 
Ephorum et alios multos scripsisse constat. 

Sequuntur sacerdotes junonis argiv,e, quod 
opus synopsin chronologicam continebat tum 
earum rerum, quas in praecedentibus operibus 
secundum stirpes atque terras distributas jam 
tractaverat, tum earum quae in illis propter nar- 
rationis modum et tenorem haud commode po- 
luerant commemorari, aut ad populos specta- 
bant, quorum in prioribus nullam rationen; 
habuerat. Etenim inter plures veterum Graeco- 
rurn tempora rerum notandi rationes una fuit 
illa, qua res gestae referebantur ad seriem sacer- 
dotum Junonis Argivae, quae proprio nomine 
'HpecriSs? vocabantur (2). Asservabantnr sine 
dubio in templo Junonis earum catalogi, illo 
tempore, ut videtur, confecti, quo primum ho- 
minum animi adducebantur, ut hunc in moduni 
vetustissimorum temporum memoriam quasi 
stabilirent, et in ordinem quendam redigerent. 
Neque enim sola nomina sacerdotum in iis con- 
signata fuisse videntur, sed etiam rerum gesta- 
rum memorabiliores, eae maxime quae ad culluni 
deorum, ad festa, ludos, alia hoc genus specta- 
rent. His igitur avaypacpai; Hellanicus tamquam 
fundamento usus est , cui superstrueret opus 
historicum res sub singulis sacerdotibus gestas 
breviter exponens. Sic Thucydides quoque poti- 
ora belli Peloponnesiaci 7rapa7r/fy[/,aTa Sacerdo- 
tum nominibus notavit (II, 2* IV, i33), eodem- 

(2) Nomina Sacerdotum apud vett. scriplores obvia 
lia>c sunt : Callithyia s. Callithoe, Piranti filia, Argi 
neplis (sive Io) prima sacerdos. V. Euseb. Obron. p. 24 
et 105 ed. Scaliger. — Hypermnestra, Danai filia. Eu 
seb. p. 115, n. 582. — Alcyone s. Alcinoe, tertia aetate 
ante bellum Trojanum. V. fr. 53. — Admele, Herculis 
temporibus. Marmor Farnes. V. infra. — Callisto , tem- 
pore excidii Troiae. V. fr. 144. — Cydippe, Ciw.si a.'tale. 
V. Fiscber. ad jEscbin. Dialog. III, 10, p. 130, sq. — 
Chrysis, initio belliPeloponn. Tbucyd. II, l. — Phaen- 
nis, Tbuc. IV, 133. 



XXVIII 



vti HlLLANICO. 



que modo Heraclidem Iv xr t (Tuvaywy^ xwv £v 
{jLOUGtxri (Plutarch.De Musica, tom. II, p. i 181) 
tempora distinxissescimus. Sed quamvis genea- 
logiarum et fabularum et aliorum fortasse cata- 
logorum comparatione multa ad sacerdotum 
annos revocaverit, alia mullane his quidem sub- 
sidiis accurate constitui potuerunt. Quare vul- 
garem illum secundum generationes numerandi 
morem non prorsus reliquit (v. e. g. fr. 83) ; quid 
quod interdum utramque compulandi rationem 
conjunxit (fr. 53). Mireris igitur quomodo 
Hellanicus (fr. 62) ad annum exputaverit spati- 
um inter Ogygem atque primam Olympiadem 
elapsum ; verum tales computationes jam ante 
Hellanici setatem factas esse intelligitur ex Hero- 
doto(II, i45); atque satis facili negotio hunc 
numerum ponere potuit, quippe qui, quamvis 
nobis accuratissimus esse videatur, nonnisi ma- 
jorem quandam epocham involvat, ideoque pro 
rotundo, ut ;iiunt, habendus sit; id quod fortasse 
alio loco demonstrabo. 

Sacerdotum opus intelligendum esse censeo in 
duobus illisfragmentis (3, 96), quibus Hellanicus 
Iv laTopiouc; citatur. Alterum eorum ex Herculis 
historia petitum, ad eandemque spectat alterum 
de Hyperboreis. Herculis res narratae erant in 
Phoronide ; haec vero ab Historiis expresse dis- 
tinguitur. In Atthide porro Herculis historia 
tractari non potuit; in Sacerdotibus autem ejus 
facinora secundum ordinem chronologicum 
exposita esse pro certo affirmaverim. Quo acce- 
dit quod hocce opus, quippe quod non solum res 
Graeeiae, sed etiam quse in Asia minori, Italia, 
Sicilia memoratu digna evenerant, complectere- 
tur, prae ceteris generaliori Historiarum litulo 
designari potuit, eodemque certe jure quo Cha- 
ronis HpuxaveK; AaxsSaipiovicov appellatos vidimus 
^EXXyivlxv.. — Verbo denique commemoro Stur- 
zii opinionem, qui propterea quod Callithoe 
sacerdos fuit e Phoronei posteris, suspicatur 
©pus illnd Sacerdotum fuisse partem Phoronidis. 

LibriSacerdotum laudantur tres, nequeplures 
desidero. Libro primo res deductae erant usque 
ad regnum Thesei et Herculis apotheosin, qua? 
magna erat veteribus chionographis tempornm 
distinctio, qnamque Marmor Farnesianum refert 
ad anmim quinquagesimum octavum Admetae : 
HPA2 \PIE1A2 IliPEIA AAMATA EYPT- 
26EQ2 KAI AAMATA2 TA2 AM MAAMAN- 
T02 EIH NH. HaecveroHerculis consecratio in 
eundem fereannumcadit, quoTheseus in Cretam 
profectus est (v. Freret in Mem. de VAcad. XIV, 
p. 273). Jam Nissea a Niso, fratre iEgei, qui 
])ater erat Thesei, nominata esse nanatur ex 



libro primo (fr. 47), verumMinoem (nam de hoc 
sermo esse debet) Nisaeam cepisse et Nisum, 
Pandionis, affertur ex secundo. Undepatet illud 
in fine libri primi narratum esse, hoc initio libri 
secundi. Cum hac re quadrat, quod Hellanicus 
Theseum,non, sicuti Philochorus, una cum Her- 
cule, sed, ut Pherecydes et Herodorus, solum 
post Herculem contra Amazonas expeditionem 
suscepisse dicit. Igitur liber secundus prseter 
regnum Thesei persequi debuit res Troicas, 
praecipue colonias Grascorum et Trojanorum post 
Ilii excidium in Italiam deductas (inter quas etiam 
Romae mentionem injectam videmus fr. 53). 
Quare huc refero etfragm. 74, ubi Theseus quin- 
quaginta annos natus Helenam septem annorum 
puellam rapuisse dicitur, et fragm. i44 de die 
quo capta sit Troja. Quousque hic liber perti- 
nuerit , accurate dici nequit; sed quum ex eo 
Chalcidensium et Naxiorum coloniae circa a. 736 
a. Chr. in SiciJiam deductae commemorentur, 
probabiliter usque ad bella Medica descendit (2). 
Liber tertius reliquum tempus complexus est. 
Unum quod superest ex eo fragmentuin (52) ad 
bellum Peloponnesiacum retulerim. 

Quodsi igitur haec recte disputavi, Sacerdotes 
erant peculiare opus et ab Atthide diversum, 
quamquam, ne quid dissimulem, sunt quae in 
alteram sententiam possis adducere. Etenim 
frag. 144 Tzetzes ait Trojam captam esse quo 
tempore KaXXicxw ispeia xXstvai; r^v Iv A0v]vai<;. 
Porro Hesychius (v. Ito) lonem, quae prima fuit 
sacerdos Junonis Argivae, sacerdotem dicitMiner 
vae. Utrumque, nisi fallor, ex Atthide Hellanici 
petitum est, qui quum simpliciter diceret rem 
aliquam accidisse sub hac vel illasacerdote, facile 
est intellectu, quomodo minus attenti Junonem 
cum deaAtheniensiumconfuderint. Neque tamen 
hsec sufficiunt, ut Atthidem et Sacerdotes unum 
idemque opus fuisse credamus. Urbs Troja capta 
est eodem anno, quo Demophon rex Athenien- 
sium imperium suscepit (v. fr. i43), ac propter 
ea apte poluit haec res memorari in Atthide, i.; 

(2) In fragm. 49 verba mutila 'AGvivatoi ... eUov iion 
sunt Hellanici, ut docet O. Miiller. in libro de Minyis 
p. 416, ubi simul hunc in modum emendata sunt : 'A0r,- 
vatot xai 01 (jlst' aOxcov hzi tou? 'OpxojJLev^ovTa!; twv Boko- 
twv ecpopfjLcofjievoi Xaipcovciav et/.ov TroXr/ 'Op^o[j.svicov. Re 
fereiida enim ad Tolmidem Tolma?i f. cum baud exigua 
manu Atheniensium profectum conlraBoeotorum optima- 
tes, qui Orchomenum, Chaeroneam, inque alias hisce 
vicinas urbes sese receperant. Procul dubio h;cc petita 
sunt ex Hellenicis Theopompi, qua3 apud eundem Ste- 
phanum v. "QpwTO? in Hellanici nomen abierunt. Quo 
commisso erroie, quum Hellanicus jam anlea laudatus 
essel,veiba quibus Oeottojj.tco? 'EIIt i w/.qXq citatus erat, 
ab alio omissa esse videntur. 



DE HELLANICO. 



XXIX 



cjua ad rationes chronologicas Hellanicum atten- 
disse docent fragm. 62 et 82. Magis vero obstat 
quod diversa fuit horum operum divisio. Qua 
111 re si quis me errasse demonstraverit, ad eam, 
quam modo innui, senlentiam lubenter accedam. 

Simile Sacerdotibus opus ac cum illis fortasse 
eonjunctum fuisse debent Carneonicce, i. e. ca- 
talogus eorum , qui in Carneis ludis inde ab 
Olymp. 26, ut videtur, in Apollinis honorem 
celebratis victoriam deportaverant. Neque enim 
probo Sturzium , qui Carneonicas ad Lesbiaca 
pertinere putavit. Nititur haec opinio interpreta- 
tione fragmenti 122 , ex qua Hellanicus diceret: 
Terpandrum omnium primum in Carneis ludis 
vicisse eo quod Carneonicas et carminibus et 
orationibus ornasset. Quod ineptum plane foret. 
Equidem verba : wq 'EXXavtxo:; sv ts xolc, Iy.u.sTpoi<; 
[Capv£OVtxat<; xav toi? xaTaXoyotfr/iv ita explicanda 
esse credo, utHellanicus victorum catalogum, qua- 
lis Lacedsemone servabatur, hexametris versibus 
conceptum apposuerit et deinde pedestri oratione 
illustraverit et in usus suos converterit (7). Ita 
si statuamus , minime ex historico evadit poeta. 
Hoc tamen in caussa fuisse videtur, cur Hellani- 
cus etiam ligata oratione scripsisse dicatur. Qnid 
iu hoc opere tractaverit non constat. Nudam 
victorum enumerationem dare vix voluerit; res 
ad politicam Graecarum civitatum historiam per- 
tinentes jam recensuerat in Sacerdotibus. Nescio 
an verum tetigerim,siHellanicum inCarneonicis 
tempora rerum quae ad poetas et musicos eorum- 
que inventa et instituta spectant,eorum nomini- 
bus notasse putem, qui Apollinis, ducis Musarum, 
auguriisvictoriaerant ornati. Favet huic senten- 
tise, quod Hellanicusin Carneonicisdixissefertur, 
A.rionem Methymnaeum primum cyclicos choros 
instituisse (fr. 85). Legitur nunc quidem id nar- 
ratum esse sv Kapvaixoiq, quse Sturzius Atthidis 
partem fuisse censet; sedverissimam habeo viri 
docti (in Ephemer. Gcetting 1828, p. 7) a Sturzio 
laudati conjecturam, cui Dahlmannus quoque 
album calculum adjecit, scilicet KapvatxoTc; vocem 
corruptam esse ex Kapvsovtxaic 

Devenimusad titulos : nspl I6vcov, 'EGvtov 
ovofxcffiai, Kt{c7£i?(Ktti(7£i? apudStephan., 
fr. 10^, pro quo Berkelius voluit KXyjctsk;). Qui- 
bus nominibus idem opus significari recte ob- 
servavit Sturz., quamvis rcspuenda sit alia ejus- 
dem conjectura: nempe videri librum De Nomi- 
nibus Gentium ad literarum ordinem fuisse com- 
positum, quia apud Stephanum v. 'AySarava 

(7) Eadem ratione in Sacerdotibus egisse putari posset 
propter illud Tzetzse : 6 Aeo-Sto? 'EXXavtxo? aetSst fr. 144. 
Verum noti magni hoc faciendum esse bene scio. 



laudaretur e EXXaoto<; sv xw a c-toi^sio). Quod si ad 
Hellanicum , uti Berkelius conjecit , referendum 
est, sine dubio pertinet ad librum primum Per- 
sicorum , atquc illud ctoi^sic») librarii stupori 
acceptum retuleris. 

Ex libro De Gentibus brevis mentio fit duo- 
rnm populorum Scythise ; cum his igitur conjun- 
genda sunt, quae citantur ex Scythicis (fr. 170 
sqq.). Ex Nominibus Gentium fragmentum habe- 
nuis de moribus Libyorum; his adjungas Mgy- 
ptiaca atque Iter ad templum Jovis Ammonis. Ita- 
que quum quae ex his libris afferuntur omnia 
spectent ad barbaras nationes, atque ex fra- 
gmentis reliquorum operum vel obiter inspectis 
intelligatur quantopere in rebus Graecis Hellani- 
cus ad populorum urbiumque origines animun. 
attenderit , ut in iis hunc maxime scopum ante 
oculos habuisse videri debeat; persuasum mihi 
est opus De Gentibus nonnisi ad barbaros popu- 
los pertinere ; quorum quum historia Graecis non 
satis cognita esset, ut ad genealogicum vel chro- 
nologicum ordinem revocaretur, satis habuit 
auctor nomina eorum, urbes, terrarum naturam r 
incolarum mores et instituta ad morem fere 
Geographorum recensuisse. Quaesimihi largie- 
ris, alius exstat titulus, qui toti operi bene con- 
venit : Tnstituta Barbarica , qualia scripserunt 
Aristoteles, Nymphodorus , Theodectes. Obstare 
quidem mihi videtur fragm. 1 12, ubi Hellanicus 
citatur tcsoi Xtou XTtasw<;, sed illud ipsum quod 
expresse dicitur tc. Xtou xt. , neque simpliciter 
xTtffsiq laudantur , docet posse hoc ex quovis 
alio opere, ubi Chii mentionem faciendi occasio 
erat,essedesumtum; atque resmemorata indicat 
relegandum id esse ad Troica. Accedit quod ne 
illud quidem satis exploratum habemus, utrum 
omnino xTiasi? an xXvfasK; titulus verior sit. 

Jam vero alia oritur difficultas. Porphyrius 
enim (apud Euseb. P. E. IX, 39, p. 466, B) 
dicit : toc BapSaptxoc No'u.i(jta 'EXXavtxou sx tcov 
'HpoSoxou xat Aau.acrou (sic) ouvrixTat. Hellanicum 
cognovisse opus Herodoti ipso junioris et summa 
demum senectute historias suas in vulgusedentis 
ab omni verisimilitudine abhorret, neque inde 
quod cum Herodoto Damastes (sic enim legen- 
dum) componitur, homo sequalis quidem Hella- 
nici, sed qui ejus discipulus dicitur, Porphyrii 
testimonium ad majorem probabilitatem addu- 
citur. Repugnat denique Dionysii locus (Epist. 
ad Cn. Pompej. p. 129) , ex quo Hellanici opera 
anteHerodoti historias in publicum prodierunt. 
Nam c Hpo'8oTO<;, ait, tcov Tcpo auTOu ouyypaspe^cov ys- 
vouivtov, c EXXavtxou T£ xat Xotptovo?, tv)V auTTjv 

UTCO^OSOIV TCp0SxSs0*0)X0'TC0V OUX (XTCSTpaTCcTO , aXX ETCl- 



XXX 



DE HELLANICO. 



frxeu<7£V auTwvxpsi(7crovTii^oia£iv.Ttaqueraaledicen- ediderit, an haec in Nop.iu.OK; BapclaptxoTsiEgypti- 



tiae incusarem Porphyrium, quippe cui tota fere 
literatorum respublica infamis sit turba furum 
et moechorum ; nisi ea quse Suidas de Zalmoxi 
ex Hellanico (fr. 173) affert, tantopere in rebus 
et verbis concinerent cum iis, quae apud Hero- 
dotum (IV, g5) leguntur, ut alterum alterius 
opus ante oculos habuisse nemo unquam nega- 
verit. Jam quum Herodotus dicat se ipsum hoc 
accepisse a Graecis ad Pontum habitantibus, at- 
que omnino nil Herodotum Hellanico debere 
pluribusdemonstraveritDahlmannus(l. 1. p. 127, 
599), nihil relictum videri possit, quam cum 
Sturzio, cui suffragatur Creuzerus (ad Herodot. 
1. 1. ed. B3ehr.),Hellanicum repraesentare compi- 
latorem Herodoti. At tertium datur quod unice 
verum puto. Nimirum Nomima Barbarica Hella- 
nici eandem sortem experta sunt quam iEgy- 
ptiacaHecatsei, quam Xanthi Lydiaca. Quae res 
sit paucis explicare studebo. 

Zalmoxis Getis monstravit initia. Dixit iis 
neque se neque convivas suos umquam moritu- 
ros, sed in locum quendam venturos, ubi cum 
vitse perpetuitate omnium fruituri essentbono- 
rum abundantia. Deinde tribus annis in loco 
subterraneo commoratus, quarto demum in 
lucem denuo ascendit. Quae omnia ad doctrinam 
de animi immortalitate spectare monet Bsehr., 
Zalmoxin apte comparans cum Sileno, Bacchi- 
corum sacrorum interprete , auctore immortali- 
tatis. Igitur propter argumentum praeclarus fuit 
hic Herodoti locus, quem excerperet iste Hella- 
nicus , qui Orphicam theologiam scripsit. Com- 
memoratur hoc opus a Damascio (tceoi dp^wv in 
J. Chr. Wolfii Anecd. Gr. tom. III, p. 253) ita : 
H o£ xaTa tov lEpwvufJtov cpspofxsvv) (sc. 'Opcpixv) 
6£oXoyta) xal 'EXXdvtxov , etTcep p.yj 6 aiiTO? Icttiv. 
Hieronymus, quem Damascius eundem cum 
Hellanico esse suspicatur , a Josepho (Archseol. 
I, 4 extr.) dicitur iEgyptius, quod non impedit 
quominus recte fortasse statuerit Tiedmannus 
( Griechenlands erste Philosophen p. 6 1 ) eum 
esse notum illum Rhodium Peripateticum. Idem 
vero non solum Orphica , sed etiam historica 
scripsit, quoniam Josephus 1. 1. laudat ejus 
Phcenicica. Haec ipsaautem Phcenicica sine dubio 
fuerunt pars Bap&xptxwv Nou.tu.wv, quse sub Hella- 
nici nomine venderet. Num Orphicam quoque 
theologiam tamquam vetus Hellanici opus (3) 

(7) Mirandum sane Sturzium revera putare Hellanicum 
Lesbium in iEgyptiacis de Orphica theologia in modum 
Hieionymi exposuisse. Ad verba Damascii supra allata 
dicit : « Quae sic interpretor : nisi quidem alter ex al- 
tero sua hausit , ita ut ambo non nisi unius auctoris 



acis insertafuerit, an denique ab aliis Hellanico 
vindicata sit, qui utrumque opus ab eodem au- 
ctore profectum esse viderunt, hoc, inqnam, iu 
medio relinquo. Utut sit, optime cum his qua- 
drat quod Clem. Alex. Stromm. VI, p. 629, di- 
cit : Ta MEXEdayo^pou IxXs'|ev c EXXdvtxo<;.TNam hujus 
quse ferebantur scripta referta erant talibus ha- 
riolationibus atque Orphicis historiunculis. Sed 
videamus singula. 

ParsInstitutorumBarbaricorum, ut modo dixi, 
fuerunt iEgyptiaca. Jam vero Photius Sopatri 
IxXoydc; compositas dicit Ix twv AtXtou Atou Ttept 
'AXsijavSpsiac; xat Ix twv AtyuTCTtaxwv 'EXXavixou, 
81' wv u,u9ixa xal TcXaau,aTtxa TcoXXa cuXXI^a? etc. 
Nonne suspicionem movet Hellanicus Lesbius 
cum iElio compositus? Multo magis certe ad Mlii 
Severi commentarios accedere debuerunt iEgy- 
ptiaca Hellanici iEgyptii, quae sine dubio copio- 
sas expositiones de iEgyptiorum theologia, atque 
mythicam de hujus terrse miraculis farraginem 
prsebebant. Ac profecto non abfuisse disputatio- 
nes philosophicas ex illis apparet quse ex Hella- 
nici ^Egyptiacis leguntur apud Arrianum in 
Dissertat. Epict. II, 19 et inde apud Gellium in 
N. A. I, 2 : Twv ovtwv, inquit, toc uev Icttiv dya6d, 
toc Ss xaxa, toc 5'dStdcpopa. Aya6d u.£v ouv at dpcTal 
xat toc u.£T£}(0VTa aiiTtov • xaxoc §£ xaxtat xat t& u.£T£ - 
^ovTa xaxtac* dStdcpopa Ss toc jjtsTacju toutwv , tcXou- 
toc, uytsta, £wy], 0dvaTO<;, ^Sovr) , tcovocj. Ad quae 
Sturzius : « Potest profecto hic locus desiderium 
omnium Hellanici librorum vehementer augere 
etiam in eorum animis, quiin cognoscenda philo- 
sophise historia id sibi agendum esse putant, ut 

hodie ignoramus. » Ut ipse lector judicare possit, locum 
a Damascio ex theologia allatum apponam : "YStop yjv , 
cpyjcriv , i\ dpxvj? xac uXy] , i% rjg UTtdyet yj yyj > &vo Tauxa? 
apxd; u7tOTi8e[Jievo<; TtptoTOc; , liStop xai yyjv * Tauryjy [xsv tb; 
cpucret crxeSacrtyiv " exetvo Ss , &q Tauryjc; xoXXyjTtxov T£ xai 
truvexTtxov * tyjv Se [xtav 7tp6 Ttov Suotv dppyjTOV dcptyjcriv • 
aUTo ydp t6 [xy)8e cpdvat 7tepi auTyjc; evSeixvuTat auTyjc; Tr,v 
a7u6ppr]Tov cpucrtv • Trjv 8e TptTyjv dpx^v jjteTa Tacj Suo yevvrj- 
6r]vai iy. toutcov , {ISaTocj cpy)(xi xat y^i? * SpdxovTa elvat , 
xecpaXdc; e^ovTa 7rpocrTce<pu"/Cutac: Taupou xai XeovTocj , ev [xeaco 
Se Geou 7tp6ato7rov • e^etv Se xai im Ttov io[jtcov 7iTepd * o>vo- 
[xdaOat 8e xQovov (^povov Jablonski Panthei ,Egyptior. P. I, 
p. 191) dyyjpaTov ipuatv oucrav Trjv auTr^v xai 'ASpdcrretav , 
dcrc6[uaT0V, Stopyco^evyiv , ev 7ravTi Tcp xocr^cp tcov TrepaTtov 
auTou etpa7UT0[jLevyiv ■ TauTyjv oTfJtat XeyecrOat Ty^v TptTyjv dpj(r,v 
xaTa Tyjv oucrtav dcrTtocrav • tcX^v oti dpcrevoGyiXov auTyJv U7re- 
crTrjcraTO , Tcpo? IvSet^tv zric TcdvTcov Yevvy)Ttxyjc: atTta? . Kai 
u7toXa[j.odvto Ty)v ev Tat? pa^cpStat? OeoXoytav d^etcrav ra? 
Suo TtpcoTai; dpxd? , [xeTa Tyjcj [Jttac Ttpo twv Suotv Tyjcj ev crtyrj 
7iapa8o6etcrr|c; : a7t6 tvjcj TptTrjc: [JteTa tac, Suo , TauTrj? vecrxri- 
aacrGat y9)v apxr)v, tb? uptoTyic; py)TOV Tt iyo<)ai]c, xai cru[X[;.s- 
Tpov upocj dv6pt67rtov dxod;. Outo? ydp r^v 6 iroXvripiTOi; &v 
txetvyj xpovo; dyyjpao?, xai aiOepoc; xai xdou? 7raTy)p. ... Ka ; 
rjSr) r^ 6eoXoyta 7rptoT6yovov dvu[/.ve? xai Ata xaXet, 7tdvTfov 



loco habendisint. Uter autem alterum secutus, nos StaTdxTopa xai 6Xou tou xoajxou. 



DE HELLANICO. 



XXXI 



quo ex fonte dogma quodque haustum sit, intel- 
ligant. Idemille Hellanicus, qui h. 1. praeclarum 
edidit eruditionis et sapientiae specimen, non 
dedecere putavitsuam personam, si aliis in locis, 
ubi merse historiaenarranda? essent, rem quamque 
ita, ut fando vel aliis modis accepisset, narrando 
redderet. Unde necessario debuit nonnulla , vel 
si mavis multa, scriptis suis immiscere, quse vel 
sana ratio demonstraret vana essenecullomodo 
lide digna. Fortasse hic locus desumtus est ex 
iEgyptiacorum prsefatione, in qua multis modis 
potuit sapientiam suam et judicandi facultatem 
declarare, quo magis perspicerent lectores, ubi 
narrasset res omnem fidem humanam superan- 
tes, id ab ipso factum esse non judicii infirmitate, 
sed religiosa quadam in narrando diligentia. » 
Noli a me impetrare ut hsec refutare studeam. 
Deleveram in fragmentis Iocum modo laudatum, 
quippe quem animi caussa Arrianus Hellanico 
tribuisset; sed jam vides non esse cur levitatis 
crimine Arrianum oneremus, quum vel haec ipsa 
vel similia saltem in iEgyptiacis, quae Hellanici 
nomine circumferebantur, reperiri potuerint, 
nec auctore iEgyptio sint indigna. 

Deinde qua? ex Gentium Nominibus (fr. 93) 
de moribus Libyorum leguntur, eadem fere 
apud Herodotum exstant, ut jam Valckenarius 
HellanicumsuspicareturHerodotumexscripsisse. 
Igitur haec quoque Hieronymo tribuenda sunt, 
sicuti etiam Iter ad templum Jovis Ammonis, 
quem librum non vere Hellanici esse Athenaeus 
indigitat verbis : ei yvifatov to cyuYYpay-jxa. 

Restat aliud Hellanici opus Aio; 7coXuTu^ta 
inscriptum. Quod utrum metricum opus fuerit 
necne, dijudicari vixpotest. Namne illudquidem 
satis scimus, quid titulus sibi velit. Vossius (De 
histor. Gr. p. 4^o) legendum putavit 7coAuTOxta 
vel 7coXuT£xvta. «Sed non video, Sturzius ait, cur 
non 7roXuxu^ta ad analogiam nominis euxu^ta et 
similium, recte dicipotueritde variaet multiplici 
fortuna, ita ut hoc raro et exquisito vocabulo 
indicaretur historia sive carmen de Joye, ratione 
iniprimis habita variarum fortunae vicissitudi- 
num, quibus obnoxius fuit. Quae quidem res 
ampliorem fingendi scribendique materiam 
suppeditaverit necesse est, quam sola liberorum 
multitudo. Sin autem hsec ratio cuipiam displi- 
cet, videat ille an magis probanda videatur tcoXu- 
7Txu^ta, ut multiplex et tortuosum Jovisingenium 
dicatur ab Hellanico descriptum fuisse. » Perpla- 
cet mihi haec conjectura, quamvis de sensu vocis 
7ro'Au7CTu^ta paullo aliter statuendum putem. Ante 
omnia vero monendum erat hoc scriptum histo- 



INon fugit hoc nec fugere potuit Welckeri saga- 
citatem (de Cycl. Hom. p. 49). Attamen non ad 
grammaticum Hellanicum hoc scriptum retule- 
rim, quae est Welckeri sententia,sed ad eundem 
qui iEgyptiaca atque Iter ad templum Jovis 
Ammonis composuit; quid, non improbabile 
est Aioc TcoXuTTTu^tav , sicuti theogoniam Orphi- 
cam, partem fuisse iEgyptiacorum. Nam non 
dubito, quin argumentum ejus libri fuerit de 
doctrina cosmogonica. Jupiter Orphicis his philo- 
sophis est, ut ipsius Hieronymi verbis rem elo- 
quar , 6 7CoXuTtp]TOs . . . X,P 0V0 C apipaos , xat atQspo; 
xat yjxouq iza(.Tr\p . . . xat r\$r\ i\ OeoXoyta TcpioToyovov 
avufjtve! xat Ata xaXet , TcavTtov StaTaXTOpa xai oXou 
tou xoVjJtou. Apte igitur Jovis nomen poni potuit 
in fronte operis theogonici. Tum in 7coXuTu^a 
latere putaverim TcoXuptu^ia, qui titulus similis 
esset illi Pherecydei operis 'Etctocjjujxoi; mscripti. 
Sed praeferendum fortasse est quod Sturzius 
suspicatus est, TcoXuTCTu^ia Quod quid sibi velit 
explicandumest ex allegoricaOrphicorum dicen- 
di ratione, atque significari potest hisce verbis 
Pherecydis Syrii (ap. Clem. Alex. Stromm. VI, 
p. 62 1 , A) : Za? Tcotet cpapo<; jjLsya te xat xaXoV xat ev 
auTw TcotxtXXct yr\v xat 'Qy^ vov xa ' Ta 'Qpiv°u Soj.ua- 
Ta , et aliis 11., quibus universum cum pallio com- 
parat. 

Ex simili allegoria locus Fulgentii(p. 174) 
desumtus esse videtur. Incerta haec, quod bene 
scio ; meliora et certiora doceant alii. 

Igitur, ut quae in antecedentibus disserui , 
paucis comprehendam , multi illi librorum tituli 
ita distinendi atque conjungendi sunt, ut inde 
quinque vel sex opera constituantur, quibus 
totius orbis terrarum historia, quautum ejus tum 
temporis fieri poterat, contineretur. Barbaris 
populis destinata erant Persica et Instituta Bar- 
barica, quorum haec postea der.no edidit, ut ita 
dicam, Hieronymus, i. e. hoc opere ejusque 
adornatione atque vetere Hellanici nomine 
usus est, ut historiarum farragini ex Amelesa*- 
gora, Herodoto, Damaste, aliis corrasae atque 
philosophicis suis doctrinis in TEgyptiacorum 
libro expositis fidem et auctoritatem concilia- 
ret. Res Graecas ita tradidit Hellanicus ut pii- 
mum opusculum scriberet de rebus patriae; 
deinde in majori opere totius Graeciae historiam 
eum in modum adornaret , ut in rebus mythicis 
quattuor fabularum atque genlium quasi familias 
discerneret , quarum auctores Phoroneus, Deu- 
calion, Atlas, Cecrops, quarumque primitivae 
et primariae sedes fuerunt Argolis, Thessalia, 
Arcadia, Attica. In his uberiorem fabularum 



riographo nostro omnino abjudicandum esse. enarrationem plerumque repudiavit, maximam 



XXXIT 



DE HELLANICO. 



in eo curam ponens, ut genealogica fila sine in- 
terruptione texeret iisque insereiet quaecunque 
spectant ad origines gentium et urbium et si 
quae sunt hornm similia. In Atthide denique a 



tractavit, angustiorem quidem materiam , sed in 
qua ubique ad veritatem attingere posse sibi vi- 
deretur. Ut vero ulterius hac via progrederetur 
historia, maximi momenti fuerunt stndia et iti- 



mythicis in historica tempora descendit, Athe- nera geographorum. A quibus quumin ipsis locis 
narumque fata ad suam usque ipsius setatem et ex rerum monumentis permagna traditionum 



narrando devolvit. Omnes denique res memora- 
biliores a Grsece loquentibus gestas et mythicae 
et historicse a:tatis , tum ad respublicas tum ad 



copia de urbium originibus, gentium migrationi- 
bus, deorum cultu etc. , collectaesset,fieri po- 
tuit, ut quae a singulis in singularum civitatum hi- 



artes deorumque cultum spectantes, synchroni- storia praestita erant, eadem jam in totius fere 



stica et compendiariaratione notavit in Sacerdo- 
tibus Junonis et in Carneonicis (i). 

Quae omnia si sub unum oculorum conspectum 
subjicias, nondifficile est pronuntiare quemnam 
locnm Hellanicus inter antiquiores historicos 
occupaverit. INmrirum vetus hoc historiae scri- 
bendae genus ad summum pro illis temporibus 
perfectionis gradum adduxit. Etenim quae una 
cum prosa historiographia emersit statim ab 
initio duplicem viam ingressa est, quarum al- 
tera fuit logographorum arctiori vocabuli 
sensu , altera geographorum. Prior tota in eo 
versabatur, ut deorum hominumque historiam 
genealogiarum ope in ordinem quemdam redige- 
ret. Quod quamquam propter traditionum poe- 
ticarum , quae tunc erat, multitudinem earum- 
que discrepantiam non sine delectu quodam et 
judicio fieri potuit, tamen, quum penitior rerum 
mythicarum intelligentia huic aetati sicuti se- 
quentibus omnibus deesset et deesse deberet, his 
auctoribus in plurimis nihil relictum erat nisi 
vel horum vel illorum poetarum, quos fide 
dignissimos haberent , reddere narrationem. 
TJnde factum est, ut ii, qui ex rerum superficie 
naturam earum definire solent , hoc ipsum lo- 
gographorum consilium fuisse dicant , ut hexa- 
metros versus in prosam orationem dissolve- 
rent. Quo sane nihil ineptius excogitari potest. 
Ea vero in quibus antiquissimum hoc historico- 
rum genus a poetarum narratione jure sibi rece- 
dendum esse, et quae tamquam vera 7rAdo-(jt.aa-i 
poeticis opponenda putare debebant, ea conti- 
nebantur traditionibus quas dicunt iiziyjMpioic,. 
Initio haec pauca fuerunt , nimirum ea quse 
patria scriptoris posset suppeditare; atque haec 
pauca plerumque criterio fuerunt, curvel his vel 
illis mythis, prout cum patriis fabulis plus mi- 
nus conciliari poterant , majorem vel minorem 
fioem tribuerent. Haec ratio mox manu duxit 
ad eas historias , quibus auctor solas res patrias 

(7) Ex his igitur facienda erit fragmentorum dispositio, 
quae in plnrimis quidem facillima , in multis tamen sem- 
per erit dubia, quum easdem res Hellanicus in diversis 
operibns attingere soleat. Lector ipse videat. 



orbis terrarum historiapraestarentur. Atque hoc 
est, quod efficere studuisse videtur Hellanicus. 
Is logographiam cum geographi studiis ita con- 
junxit, ut possis dubitare, utrum genealogias an 
potius geographiam scripserit. Quaelibrorum in- 
doles optime colligitur ex paucis verbis Agathe- 
meri I, a, ubi postquam Anaximandri de geo- 
graphia merita laudans hunc primum dixerat 
orbem terrarum in tabula pinxisse , deinde 
vero Hecataeum , avopa 7roXu7rAav7j , eandem rem 
diligentius et ad admirationem usque tractasse , 
pergit : 'EXAavtxoc; yap AecrSio?, avyjp TCoAuiaTwp, 
a7cXdo-rco<; TrapeStoxe ttjv to-Topiav. Ut ex verbo 
idTopiav apparet Hellanicum non scripsisse opera 
mere geographica (quod ne deBarbaricis quidem 
Institutis valere videtur), sic elucet historiam 
ejus, cum Anaximandri et Hecataei operibus 
compositam, ad librorum geographicorum natu- 
ram proxime accessisse, verum a7uX'acTov exhi- 
bere geographiam , i. e. non ita ex terrarum ef- 
formatione regionumque situ adornatam , ut 
lector ab uno loco ad alterum subsequentem du- 
ctus plasticam quasi regionum imaginem animo 
concipere posset. Ex eadem re intelligitur cur 
eadem opera modo mythicis modo geographicis 
nominibus citentur, cur deinde magnum illud de 
rebus Graecis opus in tot particularia opera di- 
stinctum videamus. Pherecydes quoque heroico- 
rum temporum historiam secundum stirpes dis- 
tributam tractavit,attamen libri hujus operis ubi- 
que continua serie laudantur, quia narrationes 
ejus praemissa deorum historia atque uberiore 
fabularum expositione magis inter se conjunctae, 
sicuti quae sequebantur carmina epica, unum 
quoddam efficiebant et simplex; in Hellanico 
autem xaTa tottou? omnia magis distinebantur. 

Saluberrimum fuisse hunc historiam scribendi 
modum , quo a poetarum carminibus res ad mo- 
numenta fabulasque locorum revocarentur, nemo 
negabit. Neque vero tum temporis Graeci homi- 
nes diu in eo potuerunt perseverare. Eo ipso 
tempore, quo Hellanicus sua opera scripsit , no- 
vum fttque diversum plane historise genus vigere 
coepit, breve temporis spatium prassentis aetatis. 



DE HELLANICO. 



XXXIII 



complectens, in interiores rerunrcaussas inqui- 
rens , civili et morali prudentia plenum , lumi- 
nibus ornatum eloquentiae. Itaque fieri non po- 
tuit, ut qui post Hellanicum ad universalem 
Grsecise historiam condendam denuo sese ac- 
cinxerunt, hujus scriptoris vestigia premerent; 
sed, quamvis multa sine dubio ei accepta refer- 
rent , in plurimis tamen alia prorsus via incede- 

bant. 

Fides et auctoritas Hellanico a veteribus 

sa?pe denegata est. Ac quum in tot partes se 

converterit ejus ingenium , haud semel eum er- 

rasse lubenter largiemur (v. fr. ui, 172, 108). 

Quod vero Ephorus (ap. Phot. cod. 72, p. 64, 

18) eum iv TuXsiffToi? vj/suSo|xsvov dicit , atque 

Strabo (XIII, p. 612, A) eum in tractandis re- 

bus antiquissimis ita se negligentem praebuisse, 

ut facilius hoc in genere credi posset Hesiodo, 

et Homero, et Tragicis, hoc videndum est ut 

recte intelligamus. Neque enim aiiud fere esse 

videtur ac si dixissent : Hellanicus mendaciis 

squalet, quia in multis poetarum narrationi , cui 

universa Grsecia religiosam fidem habet, obscu- 

ras quasdam locorum fabulas substituere co- 

natus est, atque in aliis monumenta sequi ma- 

luit quam incertam quidem, attamen vulgarem 

opinionem. Sic Strabo (fr. i45) ei cnmini vertit, 

quod secundum ipsorum Trojanorum narratio- 

nem, Trojam a Grgecis nunquam funditus ever- 

sam atque ty]V aur^v sivai tcoXiv t^v vuv tyj tots 

contenderit. Plura ejusmodi, apprime in Troicis, 

ubi multa iTct/wpta proferre potuit, apud eum 

obvia fuisse, significant verba Strabonis modo 

laudatis subjecta : oTog 6 ixstvou u.u0o<; (noli 

cum Xylandro scribere 0u[ao<;). Ephorus (fr. 91) 

eum reprehendit , quod Lacedaemoniorum 

.•eipublicse constitutionem ad Proclem et Eu- 

rysthenem referens his tribuisset, quae essent 

Lycurgi, cujus ne mentionem quidem injecisset. 

Sed primum reputes Hellanicum haec, quum in 

Atthide narrata videantur,nonnisi obiter comme- 

morasse; deinde vero quod Lycurgum non no- 

minavit , documento esse potest eum quas de 

Spartanorum civitate tradidit ex veteribus hau- 

sisse Lacedsemoniorum avaypacpaii; , in quibus 

Lycurgo locum non fuisse statuit O. Miiller. 

Dor. T,p. i3a. Ac revera pleraque quae vulgo 

Lycurgo tribuuntur eo multum antiquiora esse 

hodie nemo nescit. 

Quod fuerit Hellanici genus dicendi ex reliqua 
operum indole licet conjicere. Si in antiquissimis 
logographis, ut in Hecatseo, oratio habuit dulce- 
dinem quandam, quae posteris illam commenda- 
ret; hanc eodem modo diminutam esse patet, 
Prolegomena in historicos. 



quo magis scriptores a poetarum narratione 
accederent ad solam nominum, rerum gestarum, 
locorum, monumentorum enumerationem. Hel- 
lanici igitur sermo non potuit valde placere ne- 
que imitatione dignus haberi.Testis est Hermo- 
genes ( Tcspt tSewv 2, p. 614 ed. Colon.), qui, 
de Theopompo, Ephoro, Hellanico et Philisto 
agens, c^Xou xai (jttjjtTiasox; , inquit, toc stSr) twv 
Xoyojv auTwv ou ttxvu toi , [/.aXXov Se 06S' 6'Xojc; , 
yjitcoTat Tcapd toi? "EXXrjOri , xa0a7cep toc twv dXXwv, 
olov BouxuStSou, e HpoSoTou , 'ExaTatou , EevocpwvToc;, 
twv ^ot7cwv. Cum Philisto etiam a Photio (cod. 
176, p. 204) componitur. Dialecto usus est, 
ut plerique istius temporishistorici, Ionica, co- 
lorata sine dubio formis iEolicis. Quod Sturzius 
eumDorice veliEolice scripsisse suspicatur, ejus 
rei indicia protulit parum idonea. V. supra. 

In fine hujus commentationis apponere liceat 
locum Dionysii (Jud. de Thuc. p. i38, 36) , qui 
tum ceterorum logographorum tum maxime 
Hellanici operum formam et indolem optime de- 
pingit. Outoi, inquit, 7cpoaipeaei ts 6[Jtoia i)(p7]aavT0 
Trspi tt]v ixXoyTiv twv U7co0eaewv, xat Suvd[Jtst<; ou 
tcoXu ti Stacpspouaac; sa^ov dXX^Xow 01 [Jtsv, Tac; 
'EXXiqvixdc; dvaypdcpovTsc; tcxTopia?' 0? Ss, Ttac; |3ap6a- 
ptxd<r xal auTa? Ss Tauxa? ou auva7CT0VTe<; dXXvjXai<;, 
aXXa xaT' s6v/] xat xaTa 7ro'Xst<; SiaipouvTec; (8) xa\ 
"/wpi<; dXXr)Xwv excpspovTSc;, sva xat tov auxbv cpuXaT- 
tovtsc; axo7cbv, oaat Steaw^ovTO 7capd toic; iTctywptoic; 
fjtvvjfjtai xaTot e0VY) te xat xaTa 7co'Xei<;, sit' iv tepotc;, 
evc' iv pe6V]Xotc; aTCOXStfjisvai Ypacoat, TauTac; st<; ttjv 
xoiV7]v aTravTWV yvwatv i^svsyxetv , otac; TcapeXaSov 
[xyjts 7cpoc7Ti6evTec; aCiTatc; Tt, [jlyjts dcpalpoovTec;• iv alc; 
xat fjtu0ot Ttvec; svrjaav a7cb tou tcoXXou 7cs7ctaTSU[jtsvoi 
•^povou, xat 6saTptxat tivs; TcsptTcsrstai, tcoXu to 
y]Xi0iov e/etv toi<; vuv Soxoiiaai. Ae'c;iv Te wc; e7ct to 
tcoXu T7]v aur}]V aTcavTec; sTceTTiSeuaav , oaot tooc; au- 
xouc; 7cpoetXovTO twv StaXexTWv ^apaxTrjpac;, tv]v aacpv^ 
xat xotvJjv xat xa0apav xai auvTO[jtov xat toi^ Tcpd- 
yu.aat 7cpoacpuy], xal [jLiriSefjtiav axeuwptav e7ctcpaivou- 
aav TeyvtxTjV. 'ETCtTpe^et ueVcot tic; wpaTOtc; epyotc; 
auTwv , xat ya? 11 * T0 ^ H 1 ^ 7 TCXeuov , toic; S' iXaTTWv* 
oY r^v eTt [jtsvouaiv auTwv at ypacpat (9). 

(8)Hoc quam maxirae de Hellanico valere ex supra 
disputatis vidimus, et ab eodem Dionysio nominatimei 
tribuitur p. 139, 10 : 0ou>o>5i8y|c; ovx £9' bibc, i6o\>kr$r\ to- 
tcou y.a6i8puaai ttjv icroptav, «I)? 01 Tcepl tov 'EXXdvixov 
67C0iT]araV etp. 140, 13 : 0ouxuoi8y]<; ou toT? totcoic, ev ol; 
ai Tcpd^st? eTteTsXeaOyio-av , dxoXou6tov efjteptae iclc, Styiyyjcretc;, 
&>q 'Hp68oTO<; ts xai 'EXXdvtxoc. 

(9) Fragmentis Hellanici addas : Stephan. Byz. : Bs^ 
6Tva , xwpi Tyj? Netiea;. 'EXXdvixo? 8e Be[ji>ivov xal n -,/..\ 
<py]o-tv. Ad fr. 6 omissus est locus in Certamine Hesio 
et Homeri : 'EXXavtxo? (jlev yapxat KXedv0Y]c; Maiova (vnlgo 
Biwva) Xeyouo-tv (Homeri patrem fuisse). Fragm. 102 foi- 
mam "O^aXt; defendit Unger. in Tliebanis Paradoxis I, 

c 



^XXTV 



DE PHEREGYDE. 



PHERECTDES. 



Pherecydes fuerunt duo, alter philosoplius ex 
Syro, alter historicus Atheniensis ( * ). Prior etsi 

p. 360. In Lex. inedito Paris. (apud Wyttenbach. Plutarch. 
tom. I, p. XLIII ) leguntur haec : IlapaXXYiXoucj (jisv fiioucj 
Xsyou.ev xai dvSpa; TcapaXXYjXoucj , ouxeri 8e xaTa dXXacj 71x10- 
crei; , otov i?ttov 7capaXXY)Xtov, ?] £v toTcj 7rapaXX7JXoicj ptotcj • 
eti 8s yjttov XsxTeov evtxtocj, TcapdXXY]Xov (Jtov. Ouoev ydp scrct 
dXXo • uiiXXov 8e XexTeov, (oxt) sv toT; Pioicj toTcj Tcap' aXXr,- 
Xou; Ts6scap?i[JLSV0t<; , yi Ttov dvSptov Ttov uap' dXX^Xou? i%f\- 
Tacr[Jtev(ov 'EXXdvtxoc; touto tcrcopeT ev toTc; xax' dXXvjXa , oux 
ev toTcj xaT' dXXYiXoucj. In quibus Hellanici nomen exempli 
causa fictum esse videtur, nisi forte locus ita intelligen- 
dusest, ut haec deprompta sint ex scripto grammatico 
Hellanici chorizontis. 

Haec quum typis jam excusa essent, nactus sum de Hel- 
lanico commentationem a Prellero conscriptam ( Dorpati 
Livanorum 1840), in qua vir doctissimus, quod magno- 
pere gaudeo, in plurimis mecum consentit ; in nonnullis , 
minoris plerumque momenti, aliter statuit. /Egyptiaca , 
Nomima Barbarica , 'E6vtov ovofxacrtat, llepl sSvtov, Scy- 
thiaca , Cypriaca a personato aliquo Hellanico composita 
esse demonstrat ; genuina opera ad tres classes revocat : 
I, genealogica (Deucalionia, Phoronis, Atlantias, Troica) ; 
2 chorographica ( Atthis, JJolica , Lesbiaca, Persica), 
3' chronologica (Sacerdotes, Carneonicae). In genealogi- 
cis igitur alium atque ego ordinem statuit ; atque Atthi- 
dem ab hs sejungit. Quod minus recte factum esse ex iis 
quae supra de Phoronide , cujus decem libri citantur a 
Steph. Byz. , exposuimus , patebit. Sumit enim Prellerus 
Hellanicum res eodem modo adornasse quo postea Apol- 
lodorum. Sed quamquam nemo negabit Apollodorum 
Hellanici opus seepius consuluisse , tamen dispositio re- 
rum in Bibliotheca niulto artificiosior est , quam ut eam 
Hellanico tribuamus; deorum historiae in Hellanico nulla 
sunt vestigia ; inde vero quod secundum stirpes res divi- 
sit Apollodorus, nihil colligi potest ; eadem apud veteres 
logographos divisio erat, uti v. c. ap. Pherecydem , cujus 
rerum tractatio propius jam ad Apollodoream accedit. 
Sed spatium huic notulae vix concessum non patitur diu- 
tius his me immorari. Quare missis ceteris , satis habebo 
nonnulla a Prellero allata subjunxisse. — De Hellanico 
grammatico laudat Grauertum in Mus. Rhen. 1, 2, p. 204 
sqq. — Pamphilae auctoritatem nuper Kriigerus quoque im- 
pugnavit in libello : Epicritischer Beitrag zn den Unfer- 
suchungenil.d.Leb.d. Thucyd.Berlin 1839. — Pro cor- 
ruptoillo : Atocj TcoXuTuxta Creuzerus (Symb. I, p. 36 ed . ter- 
tise) legi vult TcoXuTCTuyJav. IlTuxai, ait, sind Olympische 
Rollen von der Haut der Ziege Amalthea (?!) — Was 
dieseRollen in ihren vielenFalten enthalten,dasGesetz 
derNatur und des Geistes, das ist At6cj tcoXutctuyioc, und 
wunderbaren, oft rcethselhaften Inhalts .Quae interpre- 
tatio nonlonge abest ab ea,quam ego tentavi ; modo caveas 
capram istam. — Fr. 3 Preller. scribendum suspicatur ev 
TdTcj icrroptatcj. — Fr. 4 Preller. scribit : sv SeuTeptp <I>optovi- 
80?, uti nos. — Fragmentis Deucalioniae addendus est locus 
ex Epimerism. Hom. ap. Cram. Anecd. Gr.vol. I,p. 344 : 
'EXXdvtxocj 8s • «■ Kat IfeXtav tbvojjtacrOev auTov, stcsI STceXttobv] 
auTtp r\ ctytcj XaxTterOevTi utco tou 1'tctcou.» Cf. Apollodor. 7, 
1,6,8. 

(*) Suidas : <I>spsxu8Y)cj , Bdguocj, Zuptocj. "Ecm 8e vrjcrocj 
uia tcov KuxXdStov r\ Eupa , TcXricrtov Ay|Xou. Teyove 8e xaTa 
tov tcov AuStov pacrtXea AXuaTTyjv ' tbcj cruyv^poveTv toTcj eTcxd 
crocpoTcj , xat TeTd)(6ai Tcept tyjv [>.' 'OXujxTctdSa • StSav^YJvat 
■8s utc' auTOu nuOayopav Xoyoi; ' auTov Se oux Y)cry.Y]xevai xa- 



ad nos non pertinet, tamen, quia a Snida aliisque 
cum altero ssepenumero confunditur, de utroque 
nobis dicendum est. 

Pherecydes philosophus, Babyos filius,patriam 
habuit Syrum sive Syram sive Syriam, unam ex 
Cycladibus insulis. Hoc patrise nomen si conjun- 
gas cum iis , quse de doctrina Pherecydis et qua 
eam adeptus sit ratione traduntur, nec non cum 
ambitioso quodam seriorum scriptorum studio, 
facile intelligitur, qui factum sit, utapud multos 
scriptores, quos diligenter recenset Sturz. p. 2, 
natale Kostri solum in Syriam, Asise regionem, 
vel Assyriam translatum sit. 

Vixit Pherecydes secundum Suidam , Alyattis 
temporibus, secundum Diogen. Laertium (1, 121)" 
01. 5g. Quam testimoniorum discrepantiam 
(nam Alyattes secundum Euseb. jam 01. 54 mori- 
lur) Clintonus (F. H. p.9 Kriig.) ex more vulgari 
ita conciliare vult, ut Yeyovev apud Suidam sit, 
natus est. Falso ; differentia illa ad eandem chro- 
nologiarum confusionem referenda est, de qua 
ad Xanthum monui. Videtur Suidas Pherecydem 
septem Olympiadibus priorem posuisse (01. 5a) 
quam Diogenes, cujus vero rationes veriores esse 
tum ex aliis testimoniis constat, tum ex Cicerone 
(Tusc. I, 16), qui eum aequalem facit Servio 
Tullio. 

Hic igitur Pherecydes a serioris eevi scriptori- 
bus, quorum nomina exscribere tsedet, uno feie 
ore Pythagorae magister fuisse dicitur. Ipse vero, 
aiunt, nullius magisterio usus sapientiam suam 
hausit ex arcanis libris Phcenicum. Sic praeter 
Suidam referunt Clemens Alexandrinus, Philo 
Byblius, Hesychius Milesius et Eustathius. Dio- 
genes Laert. (1. l.et II , 46) eum Pittacum audiisse 
dicit, atque Thaletis gloriam asmulatum esse. 
Cf. Suidam. Josepho (contra Apion. I, p. io34, 
E) , sicuti Thales et Pythagoras, iEgyptiorum et 
Chalda?orum fuit discipuius, atque in iEgyptum 
iter ab eo susceptum esse disertis verbis tradunt 

Oyiy^ttiv , dXk' dauTov dcrxyjcrai , XTYicrd[jLevov Ta <I>otvtxtov 
aTcoxpucpa ptSXta. IIptuTov 8e cruYYpacpvjv e^eveyxeTv Tce^w 
Xoyw Tive; iaTopoucrtv , eTeptov touto v.c, KdSjJtov tov MtXvicrtov 
ipepovTtov. Kat TcptoTov tov Tcept t^? [xeTepJ^u^iocreto; loyov 
etcrY)Yricracr8at. 'E^Y)XoTUTtet Se tyjv ©aXYjTO? 86?av. Kat Te- 
Xeuxa utco tcXyjGoucj <p6etptov. "Ectti 8e dicavTa, d cruveYpa^e, 
TauTa" 'ETCTdfJtuxo? , yjtoi ©eoxpaata 7^ ©eoYOvta (scribend. 
videtur ©eoXoYta). "Ectti 8e 0eoXoY''a (scr. OeoYovta) sv 
pt6Xtot<; 8sxa , exoucra 6etov Yevecrtv xai SiaSoxoucj. 

4>epexu8Yii; 'A6Yivato; , TcpecrguTspoc tou Suptou , ov Xoyoc 
Ta 'Opcpeto? cruvaYaYeTv • eYpa^ev AuTOjyJiovacj • caTt 8e Tcspi 
TYJcj 'Attixyji; dpxatoXoYta? ev ptSXtotcj Sexa. Ilapatvecret? 8t' ( 
eTttov. nopcpuptocj 8e tou Ttpoxepou ouSeva Se^eTat TcpecrSuTe- 
pov , dXX' sxeTvov [jlovov ^eTTat dp^YiYov cruYYpa^Yj?. 

4>epexu8Yicj Ae'ptocj , tcrToptx6cj , YeYo^w: icpo oXiyou tyjcj oe' 
'OXujjtTctdSoc; • eYpa^e 7uept Aepou, Tcept 'IcptYeveJai;, 7tepl Ttov 
Atovucrou dopxtov , xal dXXa. 



DE PHEREGYDE. 



xxx\ 



Georg. Cedrenus (in Synopsi hist. I, p. 94, B-) 
et Theodorus Meliteniota (procem. in Astron. c. 
11). Sed hoec omnia magis ad probabilitatis spe- 
ciem inventasunt quam exfontibus hausta dignis 
fide. Et omnino nullus fere inter antiquos philo- 
sophos reperitur, quem totfabulis exornaverint, 
quot de Pherecyde protulerunt mendacia et 
mirabilia. Huc pertinent quae de vaticiniis ejus 
deque mortis genere fabulantur, a Sturzio summa 
cum diligentia congesta. 

Opus, quo dogmata sua de cosmogonia deque 
deorum natura posteritati mandavit, pedestri 
oratione conscriptum erat , quam primus ille iu 
rerum philosophicarum expositione adhibuisse 
dicitur (1). Titulus hujus operis fuit 'Exrajji.u^oc;. 
Sic ipse Pherecydes ut videtur librum suura in - 
scripsit; aliis magis dilucide appellabatur 0eoxpa- 
cria, quippe qui de deorum sive elementorum 
commixtioneexponeret. Qua? veroSuidas habet: 
c E7TTafji.uyo(; tjtoi Oeoxpaata r, Beoyovia* iVu £s ©eo- 
Xoyta Iv jjt6/\t'ot<; Sexa, e^ouaa 6eoov Y£ v£ o* lv xat 
StaSoyou?, in iis diversa confusa sunt. Sturzio 
haec a Suida non profecta esse videntur. «Sapiunt 
enim, inquit, hominem qui non satis perspicua 
putaret nomina ©eoxpaata et ©eoyovia, etqui inter 
hanc de Syrio et sequentern de Atheniensi Phe- 
recyde relationem vellet similitudinem quandam 
effingere. Deinde vel Aexafjtu^o? legendum puto, 
vel si illa verba, quae an genuina sint dubitari 
posse dixi, Suidam vere auctorem habent, ev 
^tSXioti; £TTca. » IXeutrum probandum. JNam quam- 
vis sit verisimile Heptamychum in septem libros 
divisum fuisse, tamen rninime est necessarium, 
quum hasc inscriptio non externam operis ador- 
nationem respexisse videatur, sed propter tria, 
quae Pherecydes statuit rerum principia (Jovem ! nominabatur, quod apud hos degeret vitain 
sive iEtherem, Chthona sive Chaos , et Cronum [ Argumento est, quod Eratosthenes (ap. Diog. 

L. I, 119; cf. Dionys. H. p. 35 ed. R.) duos 



sive Tempus) et quattuor elementa (ignem, 
terram, aerem, aqnam) , ex quibus omnia quae 
exsistunt nata sunt et nascuntur, hunc maxime 
titulum auctor selegisse putandus sit. Ac ne eum 
mutare velis, jam illud, opinor, vetat, quod seple- 
narius numerus omnino sacer habebatur et prae 
ceteris consecralus erat Apollini, cum cujus dei 
cultu arcto vinculo conjuncta erat tota illa Pytha- 
goreorum, cum quibus Pherecydes componi 
solet, philosophia; atque quse de ipso Pherecyde 
miraculosa circumferebantur , varis potius Apol- 
iinei ei speciem praebent quam philosophi. Quam- 
quam autem titulus 'Eiztdpuyos ab omni muta- 
tione temeraria tuendus est, neque de librorum 
hujus operis numero certius aliquid statui po- 
test , propterea non minus persuasum habeo 
verba illa, de quibus agitur, a Suida (non est 
enim cur alium accusemus) male adjecta esse, 
quippe quae ad Pherecydis Atheniensis Theogo- 
niam pertineant, quam ipse paullo post Attix/jV 
ap-/aioXoYtav vocat, quamque decem libris com- 
positam fuisse scimus. Tuin vero pro GeoXoYtav 
scribendum puto 6eoYovtav, quae vox sequentibus 
s^ouaa Oetov yivzviv xal SiaSo^ou? postulari quo- 
dammodo videtur. Contra quod antecedit apud 
Suidam OeoYOvtav mutandum in QsoXoYtav. 

Post Syrum Suidas alios duos Pherecydes 
distinguit, Atheniensem ipso philosopho anti- 
quiorem, atque Lerium quem paullo ante 01. 75 
floruisse dicit. At unus uterque est et idem, ut 
jam Vossius ( de Hist. Gr. p. 445) docuit. Acci- 
dit enim Pherecydi, quod est de aliismultis ob- 
servatum, scilicet ut duas haberentpatrias, unam 
naturse, ut Cicero ait, alteram civitatis. INatus 
fuerit sine dubio in Lero insula, Atheniensis vero 



(1) Suidas 1.1. et v. 'IdTopyjaat et Euyypacpa), Plin. H. N. 
VII, 56, Strabo 1, p. 18, A,alii. Cf. Theopornp. ap.Diog. 
Laert. I, 116, ubi Pherecydes TCptoTos irepi cpuoewi; xai 
6ewv Ypa^at traditur. Quod vero prosae orationis inventor 
habetur, in eo srepius cum Pherecyde historico confundi- 
tur. De hoc aperte cogitavit Strabo 1. 1. : elxa exeivyjv 
(TOivjTtxriv xaTaaxeuyjv) [j.i[j(.ou[j.evoi , XucravTe? 16 [xeTpov, 
xaXXa Se (jpuXaSavTe? ta TioiyjTtxa, auveypa^av ol uepi Ka- 
8[xov xai «fcepexuSyjv xai 'ExaTatov. Simili errore tenetur 
Freculphus (Chron. I, 3, 17), qui Pherecydem Syrium 
historiarum inventorem dicit. De historico etiam Suidas 
cogitasse videtur v. 'ExaTato?, ubi : 'ExaTato? ... TrptoTo? 
loropiav Tztt^uic, e^yjveyxe , «ruyYpatpyiv Se 4>epexu5y]i; • Ta yap 
'AxouatXaou vo0eueTat. Legit, ut puto, Pherecydem Sy- 
riura primum fuisse ouYYpa<pea,i. e. piimum solutaora- 
1 ione scripsisse (nam quae vulgo datur vocis <7UYYpa<peu? 
explicatio : qui narrat res suce cetatis, plane inepta est); 
quod cum ad historicum referret atque simul videret 
Hecataeum primum prosa oratione scripsisse, distinctio- 
nem fecit, quae est nulla 



tantum Pherecydes agnoscit, alterum Syrium 
philosophum, alterum Atheniensem genealogum. 
Eodem facit Strabo X, p. 487 B : 'E£ tk (Zupou) 
OepexuSv)? 6 BaSuog t^v, vetoTepo? SseVuv 6'A6v]vaio; 
exeivou. Atque omnino unus tantum Pherecydes 
historicus apud veteres laudatur. 

Simili confusione laborant de aetate Nostri 
testimonia. Falsa sunt et ad philosophum 
referenda cjuae habent Eusebius Arm. adOl. 
60, 1 p. 334 ed. Mai : Pherecydes historicus 
Pythagorce magister cognoscebatur ; Chroni- 
cum Paschale p. i44,A, ad 01. 5 7, anuo Cyri 
majoris vicesimo primo : <J>epexu8y)<; taxopio- 
TTOto; eYvcoptCexo xat IIu6aYo'pa?' GeorgiusSyncell. 
p.238, B Paris. (p. 45i Dindorf.) : ©eVpK; 6 tcoi- 
7)Tr)? eYVcopt^eTO. IleiaiCTpaTOc; 'A6y]vattov to SeuTepov 

c. 



XXXVI 



DE ACUSILAO. 



i6afftXeuffe. OepexuSv]*; iyvwpi^eTO TIuOaYopou SiSa- 
axaXot;. 

Ad Atheniensem historicum pertinent hsec : 

Eusebius ad 01. 81 p. 33o, : Pherecydes alter 

fyistoricus agnoscebatur. Chronic.Paschal. p. i63, 

B ubi Pherecydes secundus historicus ponitur 

Olymp. 81 anno imperii Artaxerxis Longimani 

decimo quinto. Isidorus Origg. I, 4 1 , Pherecydem 

claruisse dicit post Herodotum, quibus tempori- 

bus Esdras legem conscripserit (post 01. 8o , 3). 

Jam si Suidae Pherecydes Yeyovw<; Trpb oXiyou 

7cpb tyjc; os' 'OXyuvTrtdSoc;, ideoque septem Olym- 

piadibus antiquior dicitur quam apud ceteros 

auctores, vides eandem hic nos reperire discre- 

pantiam , quam supra statuimus de aetate Phere- 

cydis Syrii, ac procul dubio utriusque scriptoris 

tempora Suidas ex iisdem catalogis chronologi- 

cis sumsit, quiomnia septem Olympiadibuspone- 

bantjusto priora. Nam cur yeyovioc, hic pro natus 

accipiendum sit, ut Kriigerus vult,causam ido- 

neam non video; quamquam negari nequit Phere- 

cydem, si Ol. 8i, qua floruisse dicitur, annum 

egerit circa tricesimum, hoc ipso fere tempore, 

quod posuit Suidas, inlucem editum esse debere. 

Itaque si recte Lucianus (i) Pherecydem annos 

nonaginta quinque vixisse refert, diem supremum 

obiit circa 01. 96. 

De scriptis Pherecydis quae comperta habea- 
mus perpauca sunt. Quod Suidas eum Ta'Opcfeto<; 
collegisse dicit, ad philosophum spectat; irapai- 
vsgsk; tV sirwv item a nostro aliena sunt. Exlibris 
De Lero insula, De Iphigenia, et De festis Bac- 
chicis , nihil tulit aetatem. Omnia enim quae apud 
vett. exstant fragmenta ad opus pertinent mytho- 
logicum decem librorum, quod modo Theogo- 
niam, modo Genealogias, modo Autochthones (3), 
modo Archaeologiam Atticam vocant, prout 
quisque respexit aut ad primam maxime operis 

(2) De Macrob. tom. III, p. 224,93 ed. Reitz. « Hunc 
enim locum non de Pherecyde philosopho, sed de historico 
accipiendum esse, ex eo luculenter cognosci potest, quod 
primum dicit se expositurum esse de historicis, deinde 
vero Hellanicum affert et statim post hunc aetatem Phere- 
cydis indicat. Facile igitur Joh. Henr. Maio assentirer, 
qui pro 4>epexij8r]c; 6 Supo; in loco Luciani legi posse con- 
jicit <J>. 6 Aepio;, nisi a (Pseudo-) Luciano ipso, non a 
librariis peccatum fuisse probabile esset. » Stdrz. 

(3) Autochthones quum praeter Suidam solus Etymo- 
logici Magni auctor (quem vide ad calcem fragmm.) exci- 
tet, Sylburg. et Heyn. pro Pherecydes scribere voluerunt 
Pherecrates, Autochthonum nomine fabulam scenicam 
designari putantes. Verum quum de fabula sic inscripta 
nihilconstet, pro AuxoxOovec reponi jusserunt AuxojxoXot. 
At profecto haec longius petita , eoque minus probanda , 
quum titulus ille Pherecydei operis nihil habeat quod 
offendat, nequeid, quod duobus tantum locis laudatur, 
ut falsitatis suspicio moveatur sufficiat. 



partem de deorum origine et successionibus 
agentem, aut ad illum veterum historicorum mo- 
rem genealogias condendi atque has secundum 
autochthones, stirpium auctores, distinendi, aut 
denique ad studium , quo in patriis rebus narran- 
dis etillustrandis prasceteris elaborare solebant. 
Plurimis vero locis simpliciter laudatur Phere- 
cydes in Historiis. — Operis adornationem et 
dispositionem quum ad ipsa fragmenta indicave- 
rim,hocloco iterum de iis non dissero. 



A.CUSILAUS. 

De Acusilao spissa caligine circumfusa sunt 
omnia. Clemens Alexandrinus (Strom. I, p. 290, 
D.) eum septem sapientibus annumeratum esse 
dicit. A Dionysio Hal. (De Thuc. p. i38, 3i) 
una cum Eugeone Samio, Deiocho Proconnesio 
Eudemo Pario, DemoclePhygeleense et Hecataeo 
ante bellum Peloponnesiacum vixisse traditur. 
Cum his si conjungimus locum Josephi(C. Apion. 
I, p. io34 et ex eo Euseb. P. E. X,7, p. 478, 
A, B), ubi sic : Ot tocc; laxopia? iizv/j.i^aa.vxeq <ruy- 
ypacpeiv Tcap' auTOt? ( roi? ^EXXyicri), Xe^w ostouc. 7tept 
KdSptov ts tov MiXvjffiov xat tov 'Apyeiov AxoucrtXaov, 
xat jxeTa toutwv et tivs? aXXot XeyovTat YeveaOat, 
Ppa^u ttjc; twv Ilepcrwv im tvjv 'EXXaSa cnaffTpaTetac 
tw Xpovtp 7rpouXa6ov, cum specie quadam verisi- 
militudinis statui potest floruisse Acusilaum inter 
Olympiadem septuagesimam et octogesimam. — 
Reliqua quae de hoc scriptore innotuerunt legun- 
tur apud Suidam. 'AxoucrtXaoc;, inquit, KaSa (KdSa 
v) 2x.aSpa Diog. Laert. I, 4 1 ) uto? , 'Apyeioi; d7ro 
KepxdSoc; (KexdSoc; Eudoc.) udXewc, , ouffTjq AuXiSo? 
7rX'/)fftov tffTopixoc. TrpeaSuTaTOc;. "Eypa^s Se TevsaXo- 
yta? ix SeXTtov )(aXxwv , occ; Xoyot; eupetv tov TraTepa 
auTOu , opucjavTdc Ttva tottov ttjc. otxta? auTOU. 

Miraris fortasse Argivum illum ex urbe prope 
Aulidem sita, novo acrisiae crimine Grammati- 
cum oneraturus. Verum cavendum est , ne citius 
quam cogitatius pronuntiemus. Nam quum Ste- 
phanus praeter celeberrimum Argos Peloponnesi 
alias decem ejusdem nominis urbes enumeret, 
atque sic omnem fere planitiem ad mare sitam 
nominatam esse dicat, fieri potuit, ut Boeotif» 
quoque Argos suum haberet. Ac revera ita fuisse 
nuperrime probavit Ungerus (Theban. Paradox. 
p. 3oi sq.) tum ex Strabone (IX, p. 4o4), ubi 
ait : "EffTt Se tw ix ©vjStov eic; "Apyo? otTrtdvTi iv dpt- 
GTepa fj TdvaYpa* iv Secjia §s xetTat ^ Tpta* tum 
ex glossa Hesychii : "Apyot; 'TdvTtov (iu 'ApYoStav- 
tov tlepravatum), BotwTtat;, auxilio denique ad- 
vocat auctorem Vitae Pindari (in cod. Vratisl- 



DE ACUSILAO. 



XXXYII 



p. 10) et Eustathium(Prooem. in Pindar. p. 16), 
qui poetam, quem plures apud Thebas mortuum 
esse dicunt, Argis diem obiisse narrant. 

Quemadmodum hoc regionis nomen jam in 
antiquitate obscuratum esse debet, sic etiam 
Cercas urbs vetustae admodum memoriae fuisse 
videtur. «Quod nomen tamen, Unger. 1. 1. dicit, 
fortasse judicabor in lucem protraxisse mentione 
facta Dianse Celcaeae, de qua Boeckhius ad Corp. 
Insc. Graec. nr. 1947? P- 47» n9ec disseruit : «'Ap- 
teuiSi KeXxata • quo firmatur optimorum libro- 
rum lectio apud Arrhianum VII., 19, ubi memo- 
.ratur antiquum Athenis t9j<; ApTe[/.i8oc ty)<; KeX- 
xata? iBoq. Hoc vidit jam Paciaudus, sed ignorant 
Arrhiani interpretes. » Et de eadem dea ante 
Boeckhium loquutum video Villoissonum Anecd. 
T. II, p. 162 sq. not. I. Nec dubito accommodare 
in hanc rem vocabulum Celcaeae, Epiroticae ur- 
bis , literis mandatum ab Eustathio in Hom. 
Odyss. XI, 120, p. 1675, 37 : Bouvtfjtav Ttva r) 
KeXxe'av ... TOTTixa wopaxtx. » His igitur indiciis, 
quum Suidae testimonium accedat, non dubitan- 
dum est exstitisse Boeotiae urbem Cercadem, 
quod nomen postea in Celcadem abierit. Etsi 
enim id quod Diana Kspxaia memoratur, per se 
nihil probare videtur, quum voce xepxata (a 
xepxoq) deae radiosae vel splendidae (4) natura si- 
gnificetur, ideoque nihil cogat ut ejusdem nomi- 
nis urbem statuamus : non minimum tamen Suidae 
auctoritas augetur eo quod hoc ipsum nomen 
ducit nos in Boeotiam Apollinis et Dianae 
cultu insignem. Obvium fit in fabulis nomen 
Cercyonis, filii Agamedis, qui cum Trophonio 
Augeae, lobis filio, et Hyrieo thesauros exaedi- 
ficavit. Uti vero Augeae et Hyriei nomina 
aperte spectant ad Apollineam naturam, sic 
etiam illud Cercyonis ex eadem radice natum ex 
qua xe'pxatoq. Alia hujus vocabuli forma est Kep- 
xacpo?, qui apud Schol. Pind. 01. VII, i3a, Solis 
e Rhode filius dicitur, atque in fabulis Minyarum 
pater est Ormeni, a quo Ormenium prope Iol- 
cum condita. 

Quod deinde patris nomen apud Suidam atti- 
net, hoc alibi, quantum sciam , nusquam reperi- 
tur. Welckerus in dissertatione, quam inXanthi 
Vita laudavi, Cabam patrem a seriore quodam 
fictum esse suspicatur, qui quum novum opus 
sub Acusilai nomine ederet, exquisito hoc patris 
nomine auctori suo auctoritatem addere voluis- 
set. Nescio quamnam significationem huic voca- 
bulo tribuerit vir doctus, quum meram id fictio- 
nem esse ab omni sensu destitutam ab more an- 

(4) Neque alia significatio est nominisKepxYii? ap. Hesiod. 



tiquitatis abhorreat. Ut proferam meam qualem- 
cunque sententiam, puto equidem quemadmo- 
dum Cercadem urbem Dianae et probabiliter 
etiam Apollini sacram fuisse vidimus, sic fortasse 
patris quoque nomen ad Apollinis cognomen 
spectare, quod in Acusilai familia sacerdotali 
reperiebatur. Ex sacerdotum enim familiis plu- 
res vetustissimorum historicorum , qui genealo- 
gias scripserunt, profectos esse jam propterea 
suspicari licet, quod hi prae ceteris antiquorum 
temporum memoriam colere debuerunt et in 
templorum publicis catalogis consignare. Atque 
in familia Acusilai talia studia viguisse fama illa 
subindigitare videtur, quae Acusilaum narrat 
genealogias ex aeneis tabulis descripsisse a patre 
in domo suarepertis. Huc accedit quod Hecataei 
quoque ( Hegesandri filii), nec non Xanthi, 
Candauli, ut puto ,filii, nomina aptissime referri 
possunt ad gentesApollinis sacerdotio fungentes. 
Nomen KaSa? igitur, nisi fallor, decurtatum est 
ex IxaSa? (5) i. q. exaTO? (nam de compositione 
cum [Jaivw in his vocibus non cogitanduim), ad 
similitudinem vocum AuxaSa?, To'Sa? etc. Pri- 
mam syllabam e agnosco litera 2 in forma 2xa- 
Spa? a Diogene allata, ubi praeterea literam p 
interpositam videmus. Verum haec fortasse orta 
est ex antiqua forma exa&xp , quam quidem in 
voce loSa? (6) obtinuisse statuo propter latinum 
jubar. Incerta haec sunt et conjecturis nituntur. 
Itaque si quis melibra scit, doceat. 

Genealogiarum , quas Acusilaus condidit, libri 
laudantur tres. In his eum Hesiodi maxime car- 
mina, quorum patria Bceotia, secutum esse in- 
telligitur ex Clem. Alex. Strom. VI, p. 62.9, A, 
ubi haec : Ta e Hmo'Sou ueTY]XXa2;av etq ue^ov Xoyov 
xa\ w? tSta e^vsyxav EufxviXo'; Te xat 'AxouaiXao? 01 
to-TopioYpacpoi. Neque vero totum ex iis pependisse 
apparet ex loco Josephi (contr. Apion.I,p. io3/ u 
et ex eo Euseb. 1. 1.). IleptepYO? av eiyjv I^w, ait, 
tou? I;j.ou ptaXXov e7uo-Ta[/.evou<; StSao-xwv, oaa [/iv 
'EXXavtxo; AxouatXaw rapi twv Y^eaXoYtwv otaire- 
©ojvr)xev , oaa §s StwpOouTO tov 'HaioSov 'AxouatXao?. 
]Nec tamen hos testes afferrem, nisi res per se 
probabile esset. Nam quod seriore aetate circum- 
ferebatur Acusilai opus adulterinum fuit et snp- 
positum,ut pluribus locis repetitSuidas (v. e iixa- 
Tato; MiX^ffio?,Tcxop5iffai,2uYYpacp(o :toc AxouctXaou 
voOeueTat). Hse Pseudo-Acusilai genealogiae sine 

(5) Cogitari possit eham de Apolline KaSatw apud 
yEschyl. fr. 411. Sed ibi ragato; scribendum esse extra 
dubitalionis aleam positum. 

(6) Apud Apollodorum II, 7, 8, in Hercuhs ex. The- 
spiadibus filiorum catalogo legitur : Kep6vi; (vel KioTr;) 
'166yic, pro quo scribendum puto : Kepxvis '166yi? 



XXXVIII 



DE APOLLODORO. 



dubio confeclae sunt iisdem Alexandrinorum 
temporibus, quibus eandem sortem etiam alii 
iidemque juniores scriptores cxperti sunt. Sed 
vel Hadriani aetate fraudem non admodum notam 
fuisse colligi potest ex Suida (v. 2a6tvoc) ubi 
Sabinum et in Thucydidem et in Acusilattm 
commentarios scripsisse dicit(7). 



APGLLODORUS. 

Apollodorus, Atheniensis grammaticus,patrem 
habuit Asclepiadem, philosophiae magistrum Pa- 
naetium Rhodium, grammatieae Aristarchum.Sic 
Suidas(8), qui certe non voluit Asclepiadem 
magistrum Apollodori,ut Galeus putat (de vita 
Apoll. p. 19), sed patrem dicere. Fieri tamen 
potuit ut Suidas erraverit. Tuin cogitandum 
foret de Asclepiade Myrleano (9), grammatico, 
qui Attali primi Eumenisque temporibus floruit. 
Uti hoc modo Apollodorus duos artis gramma- 
ticse praeceptores nancisceretur, sic etiam in 
philosophia non solum Pana3tii magisterio usus 
esset, sed Diogenis quoque Babylonii, alterius 
sect9eStoicaeprincipis,qui (01. i56,2; i55a.Chr.) 
una cum Carneade et Critolao ab Atheniensibus 
legatus missus est Romam. Ac de hoc quidem 
Nostri auctoris praeceptore dubitari nequit, quum 
is nominetur a Scymno Chio (v. 19), Apollodori 
fere cosevo, ejusque admiratore. Contra facile 
aliquis adduci posset , ut a Suida Apollodorum 
nostrum confusum crederet cumaltero Apollo- 
doro Atheniensi , cui Ephilli et Cepotyranni co- 
gnomen erat, cujusque libros philosophicos me- 
morat Diogencs Laertius (v. Galeum p. 1 1 et 21). 

(7) Fragmentis Acusilai addas: Schol. Victor. ad Hiad. 
XXIII, 296 : 'AxouatXaoc ev Tptxcp jTeveaXoyttov xuptov rpcou- 
cre to 'ExotwXoc, ouTtoc* « KXewvij|iou 8' Ayyja"/)?, tou oe 
'ExeirwXoc. » 

(8) Suidas : 'ATcoAXoStopoc , 'AcrxXr]7ud8ou, ypa^jjiaTixoc * 
etc tc5v IlavatTiou tou 'PoStou cptXocrocpou xat Apio"Tapyou 
tou ypa[i.[x,aTt/.oij [jta6r)Ttov , AOrjvaToc to yevoc * r]p£e Se Tcpw- 
tov twv Tpaytd[j.gwv. Scymn. Chius v. 22 : Xuve<7)(oXaxobc 
Se tcoXuv Apta-Tapxop xpovov. V. Apollodori fragm. p. 435. 
Cf. Tettius in commentat. editioni JEgianae praemissa; 
Johnsius Hist. phil. 17; Voss. de Hist. Gr. I, 21 ; Meuv- 
sius in Fabric. B. Gr. tom. II, p. 669 ( nunc tom. IV, 
p. 299) ; Galeus in dissertat. De Scriptorr. Histor. poeticae ; 
Heyn. tom. I, p. 385 ; Clavier. in praefat. ad Apoll. 

(9) Asclepiades hic genere fuit Nicaenus , ut Suidas ait 
v. AcrxXriTudSric. Cf. Steph. Byz. v/Ntxata : 'E? auTrjc 'Ic7t- 
yovo; xal 'A<7xXr)7udSr]c xat nap6evtoc xat 'ATroXXoScopoc 
xat 'ETtiGepo-ri? ypajxtxaTtxoc. Si qnidem Galei sententia 
vera est, proclivis est suspicio, Apollodorum hunc Ni- 
casnum eundem esse cum Atheniensi, quum propter 
Chronica Pergamiregidedicataverisimile sit eum diutius 
Nicaeae in Bithynia degisse. Itaque Nicaenus eodem jure 
appellaretur, quo Asclepiades dicitur Myrleanus. 



Ex his igitur, sicuti ex eo, quod Chronica sua 
Attalo Philadelpho inscripta usque ad Olymp. 
1 59, 1 deduxit, colligi potest floruisse Apollodo- 
rum inter Olymp. i5o et 160. 

In recensu operum, quas Apollodorus, vir Tcepl 
Tcacrav icrxopiav Setvdc (Auctor libelli de Allegor. 
Hom. : v. fr. 7) posteritati mandavit, primo loco 
ponimus libros tres Bibliothecce . Qui titulusquam- 
quam dubitare licet num ab ipso Apollodoro 
profectus sit, reperitur tamen et in omnibus 
libris manu scriptis et apud Schol. ad Sophocl. 
Antig. v. 992. Librorum distinctio, quae in iis. 
quos nunc habemns, codicibusest nulla,ab/Egio, 
primo Apollodori editore, ex argumenti et 
scholiorum(io) indiciis videtur restaurata. 

De rebus in hoc opere tractatis exstat locus 
mcmorabilis apud Photium (Cod. 186) : 'Ev tw 
auxw Teuysi (sc. quodCononis quinquaginta nar- 
rationes complectebatur) xat 'ATcoXXoStopou ypajjt- 
[/.aTixou [SiclXiSdpiov aveyvtocjSv) fxot. Bi6Xio67]xr] auTto 
r\ eTctypacpv]. IlepieT^e Ta TcaXatOTaTa Ttov 'EXXtjvcov, 
oa-a te Tcept Oetov xat fjptotov 6 "/,P°' V0C auToic. Socjd^etv 
eSo^xev dvo[/.actac TcoTao-.tov xat, xwptov xat lOvtov xai 
TcdXecov o6ev xat toc TcoXXa ocra elq to ap^aiov ava- 
Tpe'yet , xat xareicji fJ-e/pi Ttov Tponxtov xat dvoptov 
Tivtov Tcpdc aXXvjXoui: adyac xat epya eTCtTpe^ov xat 
twv aTco Tpota<; TcXdvac xiva?, [/.dXiciTa S' 'Oduaaewc, 
etc ov auTto xal r) apyaioXoyta xaTaXyiyet. 2uvo',|uc 
S' eciTi Ta TcoXXa tou (3t§Xiou xat oux a^pv]C7T0C toTc 
Ta TcaXatoc Itci [xvr\\i.r\c, eyetv Xdyojv i u.eTaTCOtou[j.evotc. 
E/et de xat £TciYpa[/.[/.a to piSXtoddpiov oux axoai^ov 
Tode* 

Aiwvoc (7Tcetpri[xa (atwvtov l77^etpr,[JLa^ , Salmas.) a^ucrc^a- 
(Jtevo? a7r' efJieTo 
TcatSetrjc [xu0ouc yvtoOt Tca),atyeveac • 
fjLr^S' ec '0[j.ripetriv creXtS' epi6Xe7re , ^5' eXeyetr]v, 

\Lr) rpaytxrjv [Jioucrav, fJLrjSe (JLeXoypacptrjv , 

\j.r) xuxXtcov ^cet TcoXuOpouv Giiym " el? i\ik S' d9pwv 

eoprJTCtc ev i.\i.ol 7rdv6' ocra xocrfjioc e^et. 

Quas vero quum non ita sint exposita, ut ad- 
ornatio operis, uti quidem nunc est, possit intel- 
ligi, liceat mihi singulorum librorum argumen- 
tum verbis Heynii subjicere. « Primis capiti- 
bus (I, 1-6), ait vir doctissimus, continentur fere, 
paucis aliis interpositis, mythi e theogoniis et 
cosmogoniis profecti, qui diversae a ceteris indo- 
lis et naturaesunt, et physica nonnulla placita 
super rerum origine, elementorum pugna, eaque 
diremta, de rerum dispositione, per summam 
narrata exhibent. Sequitur altera sectio ad finem 
libri primi : mythi Hellenici , seu priscae nan a- 
tiones a majoribus fando acceptse de auctorum 

(10) Schol. Hom. U.A,42 : ev p'. B, 103 :iv Trja'. B, 
494 : [3i6X. y', xecp. S', ubi capitis numerum a seriori manu 
additum suspicatur Heynius. 



DE APOLLODORO. 



XXXIX 



stirpis Hellenicae fatis rebusque gestis. Imprimis 

autem ^Eolica stirps heroum numero inclaruit : 

hanc ideo potissimum persequitur Apollodorus 

inde a capite septimo. Incidunt in hanc partem 

praeter Aloidas, Marpessam raptam, Oeneum, 

Athamantem cum Ino, Peliam et Neleum cum 

Nestore, Biantem et Melampodem vatem, Caly- 

doniae suis venatio et Argonantarum navigatio, 

multorum carminum argumenta. — Alter liber, 

ut nunc quidem libellus dispescitur, Inachi genus 

exponit, in quo Persei stirps succedit inde a 

capite quarto, et in hac Hercules, cujus res 

gestae, vita et mors, tot carminibus decantatae 

res, disertius sunt in iis expositae. Subjiciuntur 

(cap. 8) Heraclidarum fata, profectio in Pelo- 

ponnesum, sedes in ea occupatae, usque ad JEpy- 

tum, Chresphontis filium. — Tertius liber Age- 

noris stirpem persequitur : primoque loco (c. 

i-3) fabulas Creticas, tum (c. 4-7) Thebanas, 

interpositis Bacchi Thebani fabulis, subjectaque 

brevi expositione belli adversus Thebas, belli 

Epigonorum fatorumque Alcmaeonis; quae et ipsa 

carminum argumenta praebuere. Tertio loco hic 

liber (c. 8-9) fabulas Arcadicas potiores exponit, 

inque his Atlantis septem filias recenset, inter 

quas Taygete (III, 10, 3) ad mythos Laconicos 

scriptorem deducit, Electra autem (c. 12) ad 

fabulas Trojanas. Paullo abruptius ad iEaci 

stirpem procedit narratio (III, 12, 6), nec minus 

subito inde ad fabidas Atticas (c. i3), donec in 

Thesei rebus deficit libellus , qui deductus esse 

debuit usque ad bellum Trojanum et errores du- 

cum Troja capta redeuntium. (V. Phot. L 1. et 

Apollod. I, 3 , 4 , ubi : Tcepl wv Iv zoiq 7rep\ 'OSucr- 

ascoc Ipoytxsv.)» 

Verum non solum satis magna pars operis in- 
tercidit, sed ea ipsa quae nobis servata sunt, innu- 
meris corruptelis laborant multisque interpola- 
lionibus, quae partim in ipsis codicibus reperi- 
untur, partim debentur iEgio, primo Apollodori 
consarcinatori. Quid? multi tam inter antiquiores 
quam inter recentiores exstiterunt viri docti, qui 
omnino non verum Apollodorum, sed nihil nisi 
majoris operis compendium nos habere conten- 
derint. Inter eos numerantur Vossius (in Melam 
I, 8,De hist. Gr. p. i3a), Barthins (ad Thebaid. 
I, 121, Animadv. III, 1), Reinesius (Epistol. ad 
Hoffmann. et Rupert. I,4iosq.), Burmannus 
(Catalog. Argonaut. v. Calais), Faber, Clavierus 
(praefat.ad edit. Apollod.) etWelckerus(de Cyclo 
Hom. p. 88). Prae ceteris in hanc rem inquisivit 
Clavierus. Offendit eum Bibliothecam nostram 
a Photio demum et Scholiastis meinorari, quum 
tamen reliqua Apollodori opera saepius a vett. 



scriptoribus excitentur. Sed hoc levioris esse 
momenti ipse bene perspexit. Aperta autem 
exccrptoris vestigia deprehendere sibi visus est 
in multorum locorum corruptelis. Qua in re ve- 
reor ne cupidius egerit quam cautius. Neque 
enim ullus eorum quos attulit (1) locorum ita 
est comparatus, ut non potius librariorum culpa 
aut interpolatorum additamentis depravatus 
esse videri debeat. Itaque non tam mendae loco- 
rum quorundam in testimonium vocanda? forent, 
quam totius narrationis tenor genusque oratio- 
nis. Nam res saepenumero nimia obscurantur 
brevitate ; oratio vero non modo nulla jucunditate 
condita, sed etiam hiulca plerumque et negligens 
quam maxime. Res denique in postrema operis 
parte ita se excipiunt, ut.cur hunc potissimimum 
Apollodorus ordinem secutus sit, non videas. 
At tamen ex multis locis apparet auctorem 
nostrum, ubi ad novam stirpem rerumque seriem 
transit, vel personae alicujus mentionem injicit, 
ad quam postea redeundum, vel de qua jam 
antea dictum erat, lectores monuisse atque hoc 
modo adumbrasse operis ceconomiam (2). Tales 

(1) Loci hi sunl : I, 6, 3, 3 : ex toutcov 8s sijefyov ... 
o-upty[x6v uoXuv eijteerav. Quae ex Viscontii sententia veri- 
simililer putat ita transponenda : toc [jtev cmb piptov ... 
eijtecrav, ex toutcov 8s h%€typv etc. — I , 9, 16, 8, ubi in 
Argonautis recensetur EupuaXoc MrjxtcrTecoc , qui idern in 
Trojae expugnatione fuit dux Argivorum (I, 9, 13). Simi- 
liter Peneleus et Leitus , porro Ascalaphus et Ialmenus 
numerantur inler Argonautas atque duces Graecorum 
ante Trojam. — 1,9, 26, 4, ubi quae de Talao narrantur 
ex Apollonio Rhodio (IV, 1638, sq.) adscita sunt, sed ne- 
giigenter et inconcinne. V. Heyn. ad h. 1. — [1,1,5, 
13, de Nauplio locus miserecorruptus. — II, 5, 10, 10, de 
Hercule ex Italia in Siciliam tranatante. — II, 5, 11, 3, 
de Cycni , Martis ex Cyrene f., monomachia , quam ean- 
dem narrari dicit II, 7, 7, 5 (ubi vero Cycnus Martis et 
Pelopiaefilius). — II, 5, 11, 10 de Hercule in Rhodo bo- 
vem mactante. (Quae alienoloco inculcata sunt. V. Heyn.) 

— II, 7, 7, 11, locus corruptus. 

(2) I, 3, 4 : Eetprjve;, Tcspt uv ev toTc. 7cept 'OSucrcrscoi; 
epoufjiev. — I, 5, 3 : 7cept ouv Arj[xrjTpo<; Tawa XeyeTat. — 
I, 6, 3, 13, post enarratam Gigantomachiam : dXXd [avjv 
uepc toutcov [xexpt Seupo %tv XeXexQw. — 1, 7, 1,4, ubi de 
Prometheo ab Hercule liberato : w? ev toTc xa^d 'Hpa- 
xXe'a 8yiXwcro[jLsv. — I, 9, 5 : Sunt qui Perieren Cynortse 
filium dicunt : StOTcep toc Tcepi twv nepcrjpou exyovcov sv tw 
ATXavTtxco yevet SrjXcocrocxev. — II , 1,1: e7cec8ri to tou Asu- 
xaXttovo? 8t£?sXr)Xu6a[ji,ev ysvo? , sxojjcevws Xsycofjcsv to 'Iva- 
Xou. — III, 1, 1 : ETtst 8e to Tvdxetov Siepxofxevot yevoc , tou; 
auo Br|Xou f/ixpt tcov 'HpaxXetScov 8e8riXcoxa[xev , e/ofjtsvco? 
Xe'yco[j.sv xat toc Tcspt 'Ayrjvopoej. — III, 1, 4, 5, in fabulis 
Creticis : toc [xev ouv Tcepl MtvoTaupou xat AvSpoyeco xai 
<I>at8pac xat Aptd8vr]c ev toTc. 7cept 0r)o-s'coc ucrcepov spou^ev. 

— III ,3, 23 : toc txev ouv Tcept Eupco7cric a7coyovcov [ie'xp< 
tou8s [Jtot XeXexOw. — III, 8, 1, 1 : e7cavdycoiJ,ev Se vuv TrdXtv 
stcI tov ns'Xacryov. — III, 12, 5, 1 : jJteTa Se to alpeGrjvat 
"IXtov utco 'HpaxXeou? , coc txtxpov 7cpoo-6ev fyXv XeXexrai, 
eSacrtXeucrs HoSdpxrjC. 



XL 



DE APOLLODORO. 



idmonitiones et transitus permulti leguntur in 
iibro primo et prima parte libri postremi; verum 
versusfinem eo magis desiderantur, quum rerum 
adornatio hic implicatior sit et artificiosior. 
Nam a Pelasgi stirpe sine ullo transitu progredi- 
tur ad progeniem Atlantis, hinc ad iEaci fami- 
liam , inde ad mythos Atticos, ita ut nonnisi 
conjectura auctoris consilium assequi possis. 
Arguit haec tractationis insequabilitas scriptorem 
defessum, quse ad res minus spectare videbantur 
omittentem, omni modo properantem ad finem. 
Quamvis igitur Apollodori librum in nonnullis 
decurtatum, orationemque a librariis deprava- 
tam statuam , ex his tamen omnibus non potest 
argumentum peti, ut a valde copioso Apollodori 
opere nobis nonnisi serioris hominis excerptum 
superesse credamus. Non nego equidem, immo 
admodum probabile mihividetur, Apollodorum 
majus opus mythologicum composuisse, modo 
ne velis parvum nostrum libellum, illius epito- 
men, Apollodoro abjudicare. 

Neque magis Claviero assentiri possum in eo, 
quod, quum apud Apollodorum multse voces 
poeticae reperiantur (3), eas , tamquam disjecti 
membra poetae, ita explicari vult, ut auctor in 
genuino opere eodem fere modo quo Athemeus 
et Stephanus Byzantinus ipsos poetarum locos 
adscripserit , quos deinde epitomator in pede- 
strem sermonem dissolvisset, sed non satis docte, 
ut non ubique poeticae orationis colorem agno- 
scere posses, sicuti in historiis de Melampo, 
Admeto, Minoe, aliis. Ad verum propius jam 
accedit Sommeri (praefat. ad edit. Apoll.) senten- 
tia, ex qua orationis diversitas pendet ex diver- 
sis quibus auctor usus est fontibus modo poeti- 
cis, modo prosariis; quibus addas diversam natu- 
ram narrationis, quae modo nihil nisi genealogi- 
arum ordinem exhibet, modo singulas quasdam 
historias copiose et diligenter exponit. Itaque 
Apollodorus, ut Sommer. monet , suo qui dicitur 
stylo usus esset nullo. Quod vero uti in prosse 
scriptore, neque ignobili illo, aegre ferendum 
videridebeat, sic alia relicta nobis est via, qua et 
hsec dictionisdiversitasexcusaripossit, etejusin 
nostris exemplis jejunitas et qua interdum la- 
borat obscuritas. Etenim Epitome historias my- 
thicse ab Apollodoro eodem modo quo Chronica 
versibus iambicis conscripta esse potuit, quos 
seriores in prosam dissolverint. Hanc rationem 
si ineamus, non offendit Apollodori orationem 

(3) V- c. paaei?, pedes ; o^st;, oculi, I, 9, 21, 1; 
Xa6pov mip I, 9, 28 ; Xagpov )(£^-wva I, 9, 24; Tr]v dvav- 
uav [xouaav [xeXcpouv I, 9, 25, 1; wXi<j6sv z\q tov pu06v 
] , 9, 1,4; {JW/oi tou tcovtou I, 9, 10, 12. 



pro re modo poeticum ornatum et altitudinem 
spirare, modo ad vulgarem sermonem descen- 
dere , nec quidquam impedit, quin ubique 
magis compta fuerit quam in nostro prosario 
contextu, neque cogimur, ut excerptorem sta- 
tuamus, sed nonnisi hominem, qui poeticos nu- 
meros dissolvens hiulcam et inaequabilem prosam 
effecit, ssepe obscuriorem, versus finem denique 
admodum negligentem. Ac profecto non difficile 
est in multis locis liberiores numeros iambicos 
agnoscere et refingere. 

Sed antequam cetera afferam, quae hanc sen- 
tentiam commendent, videamus cujusnam operis 
epitomen esse Bibliothecam viri docti opinati 
sint. iEgius quidem eam putavit eundem librum 
esse cum opere Ilepi @ewv (4) ; contra Vossius, 
Reinesius, Burmannus, Faber ejusdem operis 
compendium habere sese existimarunt. Non m- 
cidissent in tantum errorem, si vel obiter inspe- 
xissent, quae Photius de Ilept @swv opere dicit, 
et qua? ex ipsis fragmentis comperta habemus 
(cf. Galeum. 1. 1. p. 16). Aliam viam ingressus est 
Clavierus. Censet ille numquam Apollodorum 
composuisselibrum, quem Bibliothecam inscri- 
psisset, sed eum ex diversis nostri auctoris ope- 
ribus De Diis, Navium Catalogo et Chronicis esse 
conflatum. Quam conjecturam probare studet 
loco Stephani v. AufAri , ubi legitur : 'AuoXXoSwpo? 
Y) 6 xoc toutou IxTepio^evoi; • « Tv^v Ss X.wp av £X. 0Ual 
Aufxaioi.» Apparere inde dicit, Stephani tempo- 
ribus epitomen Apollodori exstitisse, cui nomen 
Bibliothecse ; locum ab ethnographo laudatum 
pertinuisse ad libri tertii partem postremam 
nunc deperditam. Photium enim dicere Biblio- 
thecam continuisse nomina fluviorum, regionum. 
populorum, urbium; quod quum in superstiterr. 
operis partem non caderet, illam maxime par- 
tem respici, ubi reditus Grsecorum coloniaeque 
ab iis deductae recensitae fuissent. Verum de hac 
Clavieri conjectura idem fere mihi dicendum est 
quod de illa Vossii reliquorumque. Nam si vir 
doctus animo perpendisset, quae sit operum De 
Diis, De Navium Catalogo, nec non Chronico- 
rum natura et indoles, non fugisset eum, omnino 
non potuisse fieri, ut talis liber, qualis est, quam 
habemus, Bibliotheca, ex istis libris compone- 
retur. Ac si vel concederem, quod non concedo, 
materiam Bibliothecae omnem desumtam esse ex 

(4) ^Egius in Epistol. ad Ursinum , postquam de operis 
titulo « Bibliotheca » locutus erat, pergit: « Quod au- 
tem sive de Deorum origine libri tres adjecerimus, 
hic, qui hujusce auctoris primi certe libri unam aut alte- 
rampagellam vel lippientibus ocellis legerit, in senten- 
tiam nostram et mambus et pedibus eum iturum esse 
scio. » 



DE APOLLODORO. 



XLI 



diversis libris ab Apollodori manu profectis , ta- 
men quum rerum digestio et adornatio, quae in 
ejusmodi opere non minima pars laboris est, alii 
deberetur; sane non excerptum hic liber esset, 
sed novum plane opus; neque Apollodori dici 
potuisset, nisi eatenus, quatenus auctor id sub 
Apollodori nomine venditasset. Plura ex hac 
parte contra Clavieri sententiam possunt dis- 
putari, quum simile quid in antiquitate, quan- 
tum sciam , non reperiatur. Sed mittamus haec , 
quoniam sumto praecipuo, quo haec opinio niti- 
tur, fulcro, Stephani locum dico, totum corruat 
necessarium est. Nam quum loci cum libri notitia 
a Stephano laudati plerique, uti par est, ex geo- 
graphicis vel historicis Apollodori libris petiti 
sint, atque revera horum exstiterit epitome, ut 
infra demonstrare studebo, temeritatis crimen 
non subterfugit, qui locum v. Au[/.t) laudatum 
ad mythologicum opus referre velit, praesertim 
quum ex fabulis postrema parte libri tertii nar- 
randis vix possis huic sententiae verisimilitudinis 
speciem conciliare. 

Ceterum Bibliothecae titulum non ab ipso 
Apollodoro operi nostro inscriptum fuisse supra 
jam indicavi. Idem censet Welckerus (de Cyclo, 
p. 89), qui eum bene quidem quadrare dicit 
cum iis quae in epigrammate initio commenta- 
tionis nostrae apposito leguntur, sed hoc ipsum 
suspicatur non epitomae, quam Photius legit, 
sed majori Nostri operi mythologico propositum, 
ex eoque Bibliothecse titulum effictum esse. Li- 
ceat mihi ab hoc viri summi judicio meam sen- 
tentiam sejungere. Nam praeterea quod, ut modo 
dixi, nihil eorum, quae viri docti protulerunt , 
impediat, quominus Apollodorus librum scri- 
pserit ejusdem fere ambitus, vel etiam minoris, 
quam is, quem nunc habemus; alia sunt quoe 
aliam hujus tituli significationem suadeant. Ut 
paucis eloquar quid sentiam, Bibliothecae titulus 
pertinet non solum ad libros illos tres rerum 
mythicarum, sed etiam ad Chronica, quae cum 
illis in unum corpus conjuncta, universalem et 
compendiariam historiam exhibuerunt, quae, 
ut in Anaximenis opere, a theogonia exorsa ad 
aequalem usque auctoris oetatem fuit perducta. 
Ac quemadmodum hocce opus cum libris Dio- 
dori comparandum est, sic etiam eandem habuit 
inscriptionem. Ut ita statuam movet me locus 
Photii supra excitatus. Quam enim ibi legimus 
Bibliothecae descriptio tam confusa est, ut quo- 
modo eam exiis, quae ipse ante oculos habuit, 
eruere potuerit, ut ipse Welckerus fatetur, non 
assequaris. Neque quisquam Photium hominem 
tam levem dixerit, ut fmgendi libidini indulgens 



haee omnia ex epigrammatis verbis elicere co- 
natus esset. Contra satis commode hujus loci 
confusio explicatur, si statuamus Photium non 
solum epigramma illud in fronte operis legisse, 
sed etiam aliam brevem quandam notitiam, quae 
ad Bibliothecam, qualem modo dixi, spectabat; 
deinde vero , quum haec omnia referret ad eam 
Bibliothecae partem, quam in suo volumine re- 
perit,eum diversa in unum conglutinasse. Ita- 
que si dicit Bibliothecam continuisse 6vo[/.acria<; 
TCOTa[/.tov xat X w P&v xat lOvcov xat tco^Aecov , auctor, 
ex quo hsec petita, procul dubio ad Chronica, 
i. e. ad posteriorem Bibliothecae partem respexit. 
Ad eadem fortasse referenda sunt hsec : 6'cra xe 
7rspt Oetov xat yjpojojv 6 ^po'vo<; auxou; So^ac^eiv eStoxe, 
ita ut sint : « Quae temporum ratione habita, 
de diis et heroibus statuerint, vel : Quae de Deo- 
rum heroumque aetate opinati sunt. » Obscurius 
haec a Photio expressa, quoniam quid sibi vel- 
lent, ipse non potuit perspicere. Ad eandem 
Bibliothecam referendum videtur epigramma. 
Primum ejus versum : aiwvcov (sic lego cum Sal- 
masio et Heynio pro attovoc;) (7TC£ipy)[/.a acput7<7a[/.£vo<; 
aV l[/.£to natSei 1 /)? recte, puto, reddidit vetus 
interpres: « Sseculorum seriem nostra si legeris 
arte. » Heynius vertit : « Hauriens orbem vel 
cyclum eruditionis antiquitatis. » Eodem modo 
Welckerus 1. 1. jungit c77C£tp7)[/.a icatSsiac;, i. e. xu- 
xXov TcatSsuxtxov vel xuxAov taroptat; tcocioVjtixvjs, 
sicuti Dionysius Samius decem libros tc7xopta<; 
TcatSeuxtx^c; scripsit. Certius aliquid pronun- 
tiare liceret, si quidem compertum haberemus 
quid sibi vellent illa : [/.v) xuxXtcov ^tei TcoAuOpou./ 
gti^ov. De cycli Homerici auctoribus cogitari 
nequit,ut recte monetWelckerus contra Casau- 
bonum, Bentlejum, Heynium. Ipse dithyrambos 
iutelligi vult, quippe qui plus rerum mythica- 
rum continerent quam carmina lyrica et elegiaca. 
Vereor ut auctor epigrammatis ita distinxerit. 
Equidem verbis xuxXtcov TcoAuQpouv cxv/ov desi- 
gnari suspicor xuxXov icTxopixbv, i. e. opus histo- 
rico -geographicum , quale fuerunt, Chronica 
Apollodori , Hellanici , Charonis. Ac si quidem 
recte Polemo vocatur xuxAtxbc;, opusejus, quod 
cyclum nominabant, non aliud esse potuit ac 
Tcepiv)Y7]C7i<; xoct[/.ix7]. Neque verba TcoXu6pou<; giv/oc; 
in poemate refragantur, quominus de prosariis 
scriptis intelligamus. Accedit quod sic demum 
illud : eup7]CT£i<; lv £[/.oi TcavS' ocra xoWoc iyzi non ad 
solos mythos poetarumque figmenta restringen- 
dum est. Neque tamen haec premo,quum bene 
sciam quam vaga sint et incerta. 

Ut vero seriores mythologicum Apollodori 
opus cum Chronicis in unum conjungerent, 



XLII 



DE APOLLODORO. 



sponte adcluci debuerunt, si quidem utrumque 
versibus fuit conscriptum atque illud substitit 
in Troicis temporibus, a quibus iisdem alterum, 
teste Scymno Chio, cepit initium. Neque prae- 
termittendum est Apollodorum in ordinandis 
fabulis quam maxime respicere ad temporum 
ordinem ipsisque narrationibus multa immiscere 
chronologica (5). In Deucalionis et Xnachi pro- 
genie ordo est simplicissimus. Major rerum im- 
plicatio reperitur in stirpibus Atlantis, ;Eaci, 
Cecropis. Etenim postquam in posteritate Atlan- 
tis prae eeteris Taygetse prosapiam usque ad 
Helenam exposuerat, ab Electra transit ad Tro- 
janas fabulas, atque Ilii reges breviter recenset. 
Tum subito convertit se ad iEaci stirpem eam- 
que deducit usque ad Achillem cuntra Trojam 
proficiscentem. Deinde ad Cecropem se conver- 
tit, ejusque stirpem procul dubio usque ad Thesei 
(ilios enumeravit. Itaque vides omnia tendere ad 
bellum Trojanum, magnum illud in mythologia et 
chronologia Tcapamr,Y[Ji.a ; et quae primo oculorum 
obtuitu arbitrarie posita esse videntur, ex certo 
animi consilio et decreto adornata apparent(6). 
Quod vero a Thesei filiis ad celebratissimum illud 
bellum progreditur, eo Atheniensem auctorem 
agnoscis, qui eos, ut Welckerus monet, in libello 
suo, eodem modo, quo in Lesche Athenarum 
Polygnotus, insigniter extulisse videtur. Idem 
patriae gloriam augendi studium in aliis quoque 
Apollodoreis deprehenditur (7). 

(5) JI, 5, 11, \, priores decem labores Hercules absol- 
vit svi p, ri vt xai Itectiv oxxw. —11,4, 9, 5, Hercules octo- 
decim annos natus leonem necat. — 111, 13, 8, 1 , Achil- 
les novem annos natus Lycomedae in custodiam datus. — 
II, 5, 11, 7, pestis novem annorum. — III, 5, 5, 4, Ly- 
cusviginti annos regnat. — 1, 9, 26, 6, Argonautae tov 

7tdvTCC TlXoiJV £V TSTTapCTt [JLY](Jl T£/\£ltO(jaVTeC. — 1,9, 28, 2, 

lason et Medea decem annos degunt Corinthi II, 6, 

3, 5 : xaO' ov 8s xpovov eAaTpsue (Hercules) 7rap' 'OpicpaXv] \ 
.XeysTai tov ettc KoXxou? 7rXouv yeveo-eat , xat tvjv tou KaXv- 
otovtou xarcpou 0?]pav, xai 0y]o-e'a Ttapayevoptevov ex Tpot£yj- 
vo ? tov "Io-6[xov xaOdpat. — III, 4, 2, 1 , Cadmus evtauTov ' 
seryit, 7)v oe svtawo? tote oxtw ivr x .— II, 1, 3, l,laudan- 
turCastoris Chronica.Paulloaudacius Scaliger in Elencho 
Orat. Chronol. dicit : « eam (Apollod. Bibliothecam) to- 
tam, si velimus, possumus xara yevea? in Chronicurn 
conjicere. » 

(6) Cf. Welcker. 1.1. Delenda igitur in argumento libri 
primi Pherecydis verba : Eadem Apollodorus tractavit 
... resecta esse. 

(7) GaleusU.p. 19: «Primum Allica? regem chronologi 
alianim gent;-;iii aflirmant fuisse Ogygem. Hoc Philocho- 
rus in Atthide pro figmento habuit. Philochorum sequi- 
turApollodorusIII, 13. ArgivihistoricideCererisad\entu 
MiHfl senserint docet Pausan. lib. I; docet idem quaj de 
ta re diversa scripserint ot 'A'e*jvatoi xai Stra uapd TouTot ? . 
Cum his eadeni prorsus tradidit Apollodor. 1,5.» Alia 
affert Welckerus : III, 14,116,1 Amphictyon, auctorcon- 
«ilii Amphictjonum , unus idemque est cum rege Athe- 



Ducit hoc ad fontes, ex qnibus Apoliodorus 
mythologiam suam consarcinaverit. Qua in re 
ita agere potuit, ut ipsa carmina epica duces 
sibi seligeret. Ex hac Welckeri sententia carmina 
se exciperent hunc in modum : libro primo : 
Theogonia, Titanomachia, Gigantomachia, He- 
roogonia (postquam Prometheum tamquam ge- 
neris humani post diluvium reparatorem inter- 
posuerat), Thebais , Corinthiaca (Phrixus, 
Sisyphus), Melampodia, Argonautas (Corinthum 
veniunt; quareEumelum secutusessevidetur), — 
Libro secundo : Phoronis (Phoroneus , Argo, lo), 
Danais, Heraclea Pisandri, Minyas (i. e. Theba- 
norum bellum contra Erginum , Minyarum re- 
gem. V. Apoll. II, 4, n), Or/aAiccs aXwai?, ^Egi- 
mius (cf. Weleker. p. 2G6). — Libro tertio : Europa, 
QEdipodia, Epigoni, Hymnus in Mercurium, 
Cypria, bellum Trojanum usque ad Odysseam, 
Telegonia. 

Sed quae est operis sui indoles, non id egit 
Apollodorus ut ad antiquissimorum horum mo- 
numentorum (8) auctoritatem totum se accom- 
modaret, sed qua;cumque e lyricis et tragicis 
poematis (9) consilio suo inservire poterant, in 
usus suos convertit. Atque plurima horum 
omnium non tam ipse volumina illorum poeta- 
rum pervolutando collegisse videtur, quam in 
sua transtulisse ex logographorum et grammati- 
corum operibus, qui easdem res eadem, qua ipse 
fecit, ratione tractaverant. Inter eos prae ceteris 
ante oculos habuit Pherecydem, Hellanicum 
(quamquam is nusquam expresse laudatur) et in 
Herculis historia Herodorum (10). 

narum. — Medea iEgeo nubente Argonautarum fabul;« 
in Atticam historiam exeunt (lib. II, fin.). _ Helena pi i- 
mum rapitur a Theseo , ut hic virginitatis florem decer- 
pat. CEdipus Colonum fugit, ut apud Sophoclem et Euri- 
pidem. — Adrastus Athenas fugit ad aramMisericordia 1 , 
a Theseo petiturus csesos sepeliendi facultatem. 

(8) Nominantur : Thebais 1 , 8, 4 ; Alcmasonis 1 , 8, 5, 
8;HomerusI,3, 5; 11,2, 1, 3; II, 3, 1, 6; III, 1, h 3; 
III, 5, 6, 2; Noo-Tot II, 1, 4, 14; Hesiodus 1, 8, 4; T, 9, 
21,7; 11,1, 1,7; III, 8,1, 1; II , 1, 3, 1; II, 2, 2, 2; II, 
3,1,6; II, 4, 2, 7; III, 5, 6, 2;III, 6, 7, 5; 111,8,2,2; 
III, 9, 1,8; III, 14,4, 2; Eumelus 111,8,2,2; 111, 9, 1, 
1; III, 11, 1, 1; Asius III, 8, 2, 2; Cercops II, 1, 33; 

II, 1, 4, 14 (utroqueloco Cercopem ^gimii auctorem 
intelligi censet Welcker. 1.1. p. 266) ; Pisander 1 , 8, -5, 2 ; 
Panyasis 1,5, 2 ;III, 10, 3, 17; III, 14, 4, 2; Naupactica 

III, 10, 3, 12; ApolloniusRhodiosI, 9,21, 8. 

(9) Citantur : Stesichorus III, 10, 3, 12; PindarusH, 
4, 2,7;TragiciII,l,3, 1;H, 1,4, 14; II, 2, l,3;Euri- 
pidesll, 1,4,4;IH,6, 8,2:111,7, 7, 2; III, 9, 2, 8. 

(10) Pherecydes : I, 5, 2; 1,8, 5, 3; I, 9, 19, 6; II, 1. 
3, 3; II, 4, 8, 5; II, 5, 7, 2; 111,1, 1, 7; III, 4, 1, G. 
111, 4, 2,3; III, 6, 7, 3; III, 8, 2, 2; III, 12, 6, 8; Hero- 
dorus : 1, 9, 19, 3 ; III, 6, 2. V. O. MuIIer. Dor. U, p. 
464 sqq. Proeter hos laudantur : Acusilaus II, 1, 1, 7; 
111,8, 1; II, 1, 1,3; II, 2, 2,2; 11,5,7, 1; 111,4,4, 2 - T 



DE APOLLODORO. 



Ceterum non est, cur de virtutibus vel potius 
vitiis hujus operis verba faciamns atque perstrin- 
gamus perniciosum illud studium ex euhemeri- 
stica de rebus mythicis statuendi ratione profe- 
ctum, quo, neglecta inter fabularum naturam, 
originem, aetatem distinctione, turbulenter et 
temerarie omnia permiscentur. Tantum enim 
abest ut cum Barthio medullam omnium mytho- 
logiarum in Apollodori libello reperiamus, ut 
nihil nobis praebere videatur nisi miseram fabu- 
larum hinc illinc corrasarum farraginem. Eo ma- 
gis dolenda est fati iniquitas , quae effecit, ut 
nemo hodie harum rerum studiosus Apollodori 
opusculo carere possit. 

Accedo ad alterum Apollodori opus , quod 
Xpovixa vel Xpovixr) <7uvxa^i<; inscribitur. De eo 
notitiam dat Scymnus Chius (V. fr. p. 435), qui 
ad ejus imitationem suam orbis terrarum de- 
scriptionem composuit. Docet ille Apollodo- 
rtim, narrationis initio facto a Trojae tempori- 
bus, ordine chronblogico tradidisse quae per 
annorum 1040 decursum scitu digna accidissent. 
Jam quum ex Apollodori calculo Troja capta sit 
io83a. Chr., substitisse debet 01. i5g, i vel i/ t 4 
a. Chr. , anno secundo Ptolemaei Euergetae II, 
anno decimo Attali II Philadelphi, cui opus 
suum auctor inscripsit. Legebantur in eo quae 
spectant ad populorum migrationes , urbium 
origines et excidia, Graecorum barbarorumque 
expeditiones, res terra marique gestas, pugnas, 
■ fcedera, regum imperia, tyrannorum fata, vitas 
virorum illustrium (i). Quae omnia breviter et 
compendiose erant exposita, et, ut memoria fa- 
cilius possent retineri, versibus iambicis, libe- 
rioribus illis, concepta (2). 

Libri hujus operis laudantur quattuor, neque 
plures, puto, fuerunt. Quorum primus perti- 
nuisse videtur usque ad tempora belli Persici. 
Id cOlligo tum ex mentione Helori urbis, ad 
quam a. 491 notissimum prcelium commissum , 
tum ex commemoratione Miuntis , quae spectat 

III, 11, 1; III, 15, 6, 5; III, 15, 22; Amelesagoras IIT , 
10, 3, 12; Philocrates III , 13, 8, 5; Dionysius (Scytobra- 
chion, Mytilenaeus. V. Welcker. 1.1. p. 85) I, 9, 19, 7; 
Demaratus et Asclepiades I, 9, 19, 7; II, 1, 3, 3; III, 
1, 2,6; Castorll, 1, 3, 1. 

(1) Cf. Cic. ad Atticum XII, 23 : « Quibus consulibus 
Carneades et ea legatio Romam venerit, scriptum est in 
tuo Annali. Haec nunc quaero, quae causa fuerit, ... qui 
eo tempore nobilis Epicureus fuerit Athenis, qui praefue- 
rit hortis , qui eliam Athenis itoXitixo! fuerint illustres : 
quod te etiam ex Apollodori puto posse invenire. » 

(2) Idem, puto, significare voluit Suidas 1.1., ubi Apol- 
lodorum tragiambos invenisse dicit, quamvis non satis 
intelligam quomodo liberiores illos versus iambicos tra- 
giambos appellare potuerit. 



XLIIT 

aut ad bellum Ionicum, aut ad historiam Themi- 
stoclis. Libro secundo notata erant tempora belli 
Peloponnesiaci et quae sequuntur usque ad regna 
Philippi et Alexandri. Quod arguunt, nisi fallor, 
urbes ex eo memoratae : Menae (01. 81, /,. V. Dio- 
dor. XI, 78), Noae(Ol. 82,2. Diodor. XI, 91), 
Hyccara a Nicia capta, Chaeronea (01. 110, 3). 
Qui restant duo libri reliquum temporis spatium 
usque ad auctoris aetatem complectebantur. 

Verum difficultas quaedam oritur, quae, si quid 
video, ita est amov.enda, ut Apollodorum non 
solum metricam hancce chronologiam quattuor 
libris scripsisse statuamus, sed etiam majus 
quoddam opus, prosaria sine dubio oratione 
compositum, cujus illud, quodScymnus sibiimi- 
tandum sumsit, epitome fuerit vel compendium. 
Nam quum Scymnus, cujus auctoritas in dubium 
vocari nequit, Nostrum initium posuisse dicat a 
Trojae excidio , non liquet quomodo etiam res 
antetrojanas commemoraverit. Sic v. c. eum 
egisse videmus de aetate Dionysi, Herculis, 
iEsculapii, Dioscurorum (V. fr. 72). Sed haec, 
dicas, perpauca fuerunt, quae tamquam minus 
certa in procemio praemiserit. Quomodo autem 
Apollodorus in opusculo, quale Scymnus descri- 
bit, agere potuit, sicuti Alexander Polyhistor et 
Berosus, de regibus Chaldaeorum , qui ante dilu- 
vium reguarunt, deque illis JEgyptiorum, quo- 
rum plus nonaginta enumeravit (V. fr. 70) ? Ar- 
guunt hasc epitomen, neque alia desunt, quae huic 
nostrae sententiae faveant. Etenim ipse ille Scy- 
mnus Apollodori Chronica metrica dicit iravTtov 
liriTO[xy)v t(ov )(u8yjv eipvjasvtov. Quod jam non ita 
explicandum ut sit : Epitome omnium quae ab aliis 
fusius enarrata sunt, quemadmodum geographus 
de suo opusculo dicit : Ixtiov <77ropaSr]v ia-uopr][j(.£voov 
Iv £TctTo;j(.ri croi yEvpacpa : sed significant verba: 
« Epitomen eorum, quae ipse Apollodorus majori 
opere prolixius exposuit. » Quocum optime qua- 
drat illud Stephani (v. Aujjlvj fr. 4 5) : 'Auo/UoSwpoi; 
•7) 6 toc toutou £7riT£[ji.o'[jt£vo(;. Verisimile est Stepha- 
num epitomen intellexisse qua usus est Scymnns, 
atque dubitasse utrum ea ipsius Apollodori esset 
an alius. 

Chronicorum fragmentis, relicto ordine ab 
Heynio adoptato, subjecimus reliquias ex opere 
Trlc TOpioSo? vel TTspt yvjq vel n£pirjyr]<Ti<;inscripro, 
a veteribus, imprimis a Stephano, servatas. Hunr 
librum Apollodoro tribuit jam Vossius (De hist. 
Gr. lib. III, p. 161). Movit eum locus Tzetzae 
(Hist. III, 100, v. 8o5), ubi postquam Herculem 
dixerat una navi ad Amazonas navigantem, u t 
Hippolytae ciugulum Admetae reportaret, Bebry- 
ciam depopulatum esse, caque donasse Lycum, 



XLIV 



m APOLLODORO. 



qui deinde Thracicam civitatem in Herculis 
honorem Heracleam nominasset, subjicit haec : 

'O 'ATto^XoSwpog <$>y]cnv TauTYiv ty)V lcropiav , 
Tto rapl vrjcrtov, TtoXetov xal Srjpuov 8e (3i6)itp 
Itecpavo? 6 BuSavTto? ou ypaipei rcepl TauTri; , 
jiepi 8e 'HpaxXeia? 8e ypdcpei Trj? ev Ttp IIovTcp. 

Verum in aprico est verba rapt vrjcrwv etc. non 
pertinere ad Apollodorum, sed titulum esse twv 
lOvtxwv Stephani a Tzetza versus causa effictum, 
antecedentia autem petita esse ex Apollodori 
Bibliotheca.Quod sentiens Galeus (1.1. p. 5i)opus 
hocce certum esse et indubitatum Apollodori 
foetum negavit, et in Stephani loco (v. 'OpStxai 
fr. ii 6), ubi AraHdSojpocj rapt 'AXeI;av8peiacj lau- 
datur, Atheniensi nostro substituendum censuit 
Apollonium Aphrodisiensem. «Atqui, Heynius 
objicit, est locus Strabonis (XIV, p. 995, B, fin.), 
ubi de Apollodoro dicit : 6 8s xat ^wpoypacpiav 
IcjeSwxev Iv xwfxtxw [j.£xpw, Tvj? rapioSov iTriYpa^ag. 
Habemus hic expressis verbis laudatum Apollo- 
dori nostri opus chorographicum r9jcj raptoSov 
inscriptum, quod metro comico, pariter ac 
chronographiam ediderat. » Huic Strabonis loco 
addere licet alios viginti fere exStephano, ubi 
libri intlex est modo rapt yYJ? , modo rapnqyrjcric;. 
Quae omnia quamvis suadere videantur genui- 
num esse hoc opus Apollodori, et a Chronicis 
diversum, accuratius tamen rem perpendenti 
plura sese offerunt, quae quominus usquequaque 
in Heynii sententia acquiescamus impediant. 
Primum enim quseras, qui factum sit, ut Scy- 
mnus periegesin conditurus ChronicaApollodori 
imitanda sibi proposuerit, neque illud opus, 
quod in eodem versabatur argumento , in quo 
ipse elaborare decreverat. Deinde vero quum in 
rapi'/iy7]cr£i vel in y9]c; rapidStp ante omnia res geo- 
graphicae ordine quodam secundum situm terra- 
rum describendarum memorari debeant, plane 
non assequor quomodo hoc geographi officio 
functus sit Apollodorus. Nam in eodem libro 
secundo, cui fere omnia fragmenta libri nota in- 
structa assignantur, etlndiae urbes recensentur 
et Libyae et Thracise et Italiae nec non Iberise. 
Itaque quum uno libro secundo omnis fereorbis 
terrarum ab Indo ad Herculis usque columnas 
perlustretur, nescio quid inesse potuerit libro 
primo, quid relictum sit sequentibus, prsesertim 
si cum Heynio septem ad minimum hujus operis 
libros fuisse existimaveris (3). Quae quum ita 
sint, non vereor contendere, opus hoc geogra- 

(3) Heynius enim fragm. 164 (ex Stephano. V. Aixat), 
quamvis concederet posse id ad opus Tcept vetov pertinere, 
maluit tamen ad periegesin reiene. 



phicum idem esse cum Chronicis. Nomina illa 
urbium populorumque ex secundo Periegeseos 
libro laudata majorem partem spectant ad ex- 
peditiones Alexandri Magni, quae, ut paullo a.nte 
posui, libro secundo Chronicorum erant narratae. 
Sic memorantur Gaugamela (fr. io6);antea me- 
morandae erant urbes ad iEgyptum et Libyam 
pertinentes (Abyllae fr. 106, Ausesfr. 109, Nubae 
fr. 114)5 posterius Indiae aliarumqueAsiaeremo- 
tioris terrarum populi oppidaque, ut Mardi in 
Hyrcania , Orbitae w? 'AiroXXdSwpoc; Seuxspw rapt 
'AXslavSpsta; , i. e. ubi de Alexandria agit ab 
Alexandro condita (fr. 116), Orita? et Gedrosii 
(fr. 122), Paropamisus (fr. 118). Fragm. 119 de 
Hyllis et fragm. n3 de Waslo urbe ad Philippi 
historiam refero. Laus urbs (fr. 112) apte memo- 
rari potuit ubi de Thuriis conditis agebatur. Ex 
libro primo laudatur urbs Celtica, Massiliae colo- 
nia, scilicet ex illa operis parte, ubi de Massiliae 
originibus auctor exposuit, sicuti ex altero libro 
Fabia urbs Gallica aFabio condita excitatur. — 
Oportet igitur Apollodorum in Chronicis, quem- 
admodum in Historiis fecit Hellanicus, quam 
maxime respexisse ad res geographicas , ita ut 
liber inscribi posset raptoSo? yy\q, atque Scymnus 
eum tamquam exemplum suum sibi seligeret. 
Tum igitur Stephanus eundem librum modosub 
hoc, modo subillo titulo laudassel. Quod si minus 
placet, nihil refragor, quin statuas Chronica ex- 
cerptorem nactum esse rerum geographicarum, 
atque hunc indicare voluisse Stephanum verbis 
supra allatis, ita ut ethnographus modo Chroni- 
corum opus modo ejus epitomen laudet, pariter 
ac Eustathius modo ipsum Stephanum excitat 
modo ejus excerptorem (v. Westermann. praefat. 
ad Stephan. p. XV). 

Igitur, si antecedentia recte dispulavi, res 
conformanda erit hunc fere in modum : Scripsit 
Apollodorus pedestri oratione majus Chronico- 
rum opus , quod in exleriore adornatione non 
multum differebat ab illo Castoris , Apollodori 
paullo antiquioris. In eo non tantum Graecorum, 
sed etiam barbarorum historiam inde ab anti- 
quissimis et vel antediluvianis temporibus ex 
ordine chronologico exposuit. Ut vero Castor 
atque alii chronographi majorum suorum ope- 
rum fecerunt summaria (v. A. Mai ad Euseb. Ar- 
men. p. 36),similiter Apollodorus quoque Chro- 
nicorum suorum compendium scripsit metro 
comico. Ineo, in juventutis, ut videtur, usum 
composito, a Trojanis temporibus narrationis 
initium posuit, quum antiquiora inbarbarorum 
historia aut minus certa viderentur aut minus 
scitu dignaj in rebus Graecis vero simili ratione 



DE PHILISTO. 



XLV 



oompendiaria jam exposita essent in metrico isto 
compendio rerum mythicarum, quod rios in 
prosam orationem solutum habemus superstes. 

Reliqua Apollodori opera satis habebo paucis 
verbis recensuisse. Scripsit enim praeter ea, quae 
jam attulimus : i) Opus Ilepi 8ewv ad minimum 
viginti quattuor librorum , in quo deorum et 
heroum naturam et qui de iis circumferebantur 
mythos ex Stoicorum placitis modo allegoriarum 
modo etymologiarum ope explicare conatus est. 
Multa in eo legebantur de sacrorum etfestorum 
originibus, de deorum epithetis quaeque huc spe- 

ctant alia 1) Ilept veiov vel irepi vecoi/ xaxaXo- 

you, i. e. commentarium duodecim librorum in 
partem libri secundi Iliadis, ubiGraecorumTroja- 
norumque copiae recensentur(4). In quo opere 
plurima sua Noster hausisse dicitur ex Demetrio 
Scepsio (Strabo VIII, p. 522, A:v.fr 169) et 
Eratosthene (Strabo VII, p. 4^7, B: v. fr. 159). 
— 3) IIspl 2tocppovos,i. e. commentarium in mimos 
Sophronis. Quod opus divisum erat in to ei; <xv- 
opetou<;xai to etq xou? yuvatxetoui; [/.tfjtou?. — 4) Ilept 

'Eirt^apjjtou libros decem (5) 5) Ilept Ituu-oXo- 

yioov. — 6) llepi xoiv 'A6iqv7]t7iv exaipcov. Laudatur 
denique Apollodorus Ilepi xpaTrjpo; fragm. 243, 
ubi tamen nonnisi pars Etymologiarum in- 
dicari videtur (6). 



ANTIOCHUS. 

Antiochus, Xenophanis filius, Syracusanus (7), 
<7UYYpacpeu<; tuocvu ap^ato? , ut Dionysius dicit ( A. 
1\. p. 10), neque twv I7utu}(o'vtcjov ti? ouSe vecov, 
Thucydide paullo antiquior floruit circa 01. 90(8). 
Miro errore tenetur Strabo (X, c. 1), qui 
eum Aristotele annis prope ducentis superio- 
rem facit. 

Condidit Antiochus tum Italiae historiam 

(4) Eustath. ad princip. lib. II lliad. : Aeyet 6e xat (sc. 
Porphyrius) oti izabi; aXXou? xai ATroXXoScopo? 6 'A0r]vaTG<; 
ETcpay^axeuaaTo toc rcepl tou xaTaXoyou aptciTa ev SooSexa 
pi6X£ot<; , Mr^oyi\r\<; 8e ev Tptai xaletxocri. 

(5) Porphyr. in Vita Plotini c. 24 : Mifjtyio-ajxevo? Se 
'ArcoXXoScopov tov 'AOrjvatov ... cov 6 fj,ev 'Exci^ap[Ji.ov t6v 
fcco[iwSo*ypacpov et? Sexa TOf/.ou<; cpepcov cyuvTQyayev- 

(6) Ad fragm. 74 adde : Hieronym. Chron. p. 106 : 
« Agrippa apud Latinos regnante, Homerus in Graecia 
floruit , ut testatur Apollodorus grammaticus et Euphor- 
bus (Ephorus?) historicus; ante urbem conditam annis 
CXXII, et, utCornelius Nepos ait, ante Olymp. annis C» 
Hieronymus in numeris errasse videtur. 

(7) Ceterorum Antiochorum recensumdatFabric. Bibl. 
Gr. T.II, p. 354, et X, p. 504 sqq. Cf. Voss. de Hist. 
Gr., ubi v. Indicem. 

(8) V. Heyn. De fontib. Diodor. p. 85. Ukert Geogr. 
Gr. etRom. vol. I, part; I, p. 84; Niebuhr. H. R. I, p. 
27;Gceller. Procemiumde Scriptor. rerumSicul. p. VIII. 



flTaXta? oixtffjjLov Dionys. H. 1. 1. Ilept tyjs 'kaXta; 
auYYpa^a Strabo VI, p. 391), tum Sicilije 
(2ixeAiumoa cuvypa^v Strabo X, c. n). 
Posterior novem libris comprehensa a Cocali 
temporibus usque ad primum annum Darii No- 
thi (Ol. 89, 1), adeoque ad medium Dionysii se- 
nioris regnum descendit (9). 

Quernadmodum Antiochus eorum qui res Si- 
culas scripserunt fuit antiquissimus, sic etiam 
facile princeps haberi poterit. Opera ejus a 
Thucydide atque ab Aristotele in rebus Sicu- 
lis consulta esse pro certo fere affirmare licet 
( V. Niebuhr. H. R. I,p. 27, 40 et 41, i3i).Diodo- 
rum haud pauca ex eo mutuatum esse satisliquet, 
etsi qusenam illa fuerint, quum Philistum quo- 
que et Timaeum ante oculos haberet, plerumque 
non potest dijudicari (10). 



PHILISTUS. 

Philistns Syracusanus, Archimenidae filius. Sic 
Pausan. V, 23 et Plutarch. Nic. 19. Apud Sui- 
dam legitur OiXkjto? NauxpaTtT7]<; vj Hupaxouaioc;, 
Ap^wvtSou uto'?. Sed quum omnia, quae de Phi- 
listo ille tradit, valde turbata sint, non dubitan- 
dum est, etiam patris nomen vel auctoris culpa 
vel librariorum negligentia depravatum esse. 
iEgyptus patria eidem errori deberi videtur, 
quo Atyuxuaxcov xat irepi NauxpocTew? libri ad no- 
strum historicum referuntur. — Natus estOl. 86 
vel 87. Plutarchus enim 1. 1. Philistum rerum a 
Gylippo in Sicilia gestarum 6paTr)v fuisse dicit. 
Itaque Ol, 91, 3, quo anno Gylippus Syracusas 
venit, sive pugnando sive spectando noster rebus 

(9) Diodor. XII, 71 : Ttov 5e cnjyYpacpewv 'Avtiox°C 6 
Eupaxouato; tviv tcov ZtxeXcxtov tcrropiav et? toutov tov £vt- 
auTdv (Isarchi annum , 01. 89, 1) xaTeVrpe^ev , ap!;a[j(,e\o<: 
anrd KcoxaXou tou Eixavtov pacjiXecos , ev Pt6Xtot? evvea. 

(10) Fragmentis adde: Syncell. p. 364 ed. Dindorf.: 'Av- 
xiojpc, oe 6 Eupaxocno? xal izob Tpcolixtov cpTqcrt tt|V e PcotXY)v 
IxTtcrGai, (3acriXeuovTO<; MopyiQTOi; TTaXtac; ooto TapavTocj a^pt 
nocretScovta; (jtera tov TcpcoTOV XeyofJievov TraXdv pacrtXea xa- 
TayeyYipaxoTa. PraBterea Antiochus Syracusanus laudatur 
apud Theodoret. in Cur.Gr. affect. p. 115, quemlocum, 
quum liber ad manus non sit , exscribere nequeo. Antio- 
chi denique nomen Vossius De hist. Gr. 1.1. restituendum 
putat apud Festum p. 266,23 ed. Odofr. Miiller., ubi sic : 
« Antigonus, Italicce historice scriptor, ait, Rhomum 
quendam nomine, Jove conceptum , urbem condidisse 
in Palatio Romce eique dedisse nomen. » Ad heec 
O. Miiller.: « Antigonus , idem qui a Dionys.Hal. I, 8 et 
Plutarch. Romul. 17 laudatur, sed alius, puto, ac Cary- 
stius. » Cf. Niebuhr. H. R. T. I, p. 142, not. 77. — An- 
tiochus ille in Pherecydis fr. 101 citatus sine dubio non 
est Syracusanus noster, sed Ttepi twv xara tcoXiv [/.uOixtov 
auctor, cujus mentio fit apud Ptolem. Hephaest. V, 9 et 
Phot. Bibl. cod. 190 



XLVI 



DE PHILISTO. 



interfuerit, ad aduliam fere aetatem jam perve- | Suida per errorem historico nostro tributam. 



nisse pulandus est. Clarius lioc elueet ex narra- 
tione Diodori XIII, 91. Etenim quum post 
Agrigentum ab Hamilcare eversum Dionysius, 
Hermocratis filius, duces res Carthaginiensibus 
prodidisse dictitaret, et populum ad supplicium 
de illis sumendum instigans ne praestitutum a 
iege tempus exspectarent, sed continuo poenas 
mfligerent, exhortaretur, magistratus eum tam- 
jpiam pacis turbatorem secundum leges multa- 
runt. Verum Philistus , vir opibus maxime pol- 
lens, multam pro eo exsolvit, quseque animo 
concepisset, edisserere jussit, addens se, licet 
per totum illi diem multam irrogaturi essent, ar- 
gentum pro ipso expensurum. Haec incidunt in 
01. 9,3, 3. Tum igitur Philistum, ut re familiari 
ad libitum uti et coram populo loqui posset, 
plus viginti annis natum fuisse omnino est ne- 
cessarium. 

Quem magistrum habuerit non constat. Sevi- 

nus quidem [Mem. de VAcad. des belles-lettres), 

tom. XIII, p. 2) eum Isocratis discipulum fuisse 

intelligi vult ex Cic. de Orat. II, 22, ubi « Ecce 

tibi, inquit, exortus est Isocrates magister isto- 

rura omnium, cujus e ludo tamquam ex equo 

Trojano innumeri principes exierunt, sed eorum 

partim in pompa, partim in acie illustres esse 

voluerunt. Itaque et illi, Theopompus, Ephorus, 

Philistus, Naucrates, multique alii naturis diffe- 

rimt,.voluntate autem sunt similes inter sese, et 

magistri. » Sed ne dicam quam parum hoc ve- 

rimile sit propter Isocratis getatem paucis dum- 

taxat annis Philisto majoris, et propter id quod 

de tempore quo ludum aperuerit ex Pseudo- 

Plutarcho ("Vit. X orat. p. 672) compertum ha- 

bemus; alius exstat apud Ciceronem (de Orat. 

11, i3)locus, ubi diserte Philistus ab Isocratis 

discipulis discernitur. « Hunc, inquit, consecutus 

est Syracusius Philistus, qui, quum Dionysii ty- 

ranni familiarissimus esset, otium suum con- 

sumsit in historia scribenda , maximeque Thu- 

cydidem est, sicut mihi videtur, imitatus. Postea 

vero, ex clarissima quasi rhetoris officina, duo 

praestantes ingenio, Theopompus et Ephorus, 

ab Isocrate magistro impulsi se ad historiam 

contulerunt : caussas omnino nunquam attige- 

runt. » Quse res Gcellerum commovit, ut in priori 

loco pro PhUistus restituendum censeret Phili- 

scus. Idque verum esse eo libentius largieris , 

quo frequentior est apud veteres horum nomi- 

num confusio. Intelligendus est autem Philiscus 

Milesius, Isocratis auditor, Timaei historici prae- 

teptor (Suidas TtfJtatoc;), qui praeter vitam Lysiae, 

ttiam ts/vtjV p7]Toptx7]v composuit ab eodem 



Alius Philisto magister a Suida datur Evenus, 
poeta elegiacus. Quod jam per se non admodum 
probabile, temporum computatione labefacta- 
tur. Nam quum duo sint Eveni Parii, elegiaci 
poetae (Eratosthen. ap. Harp. s. v. Eutjvoc;), quo- 
rum alter 01. i38 vixit, alter vero, si fides ha- 
benda Maximo Tyrio (Dissertat. 38, p. 449 ed. 
sec. Davis. ), Socratem artem poeticam docuit, 
neuter Philisti magister esse potuit. Diversa Sui- 
das confudisse videtur. 

Itaque quum de juvenilibus Philisti studiis 

certius omnino nihil compertum habeamus, pri- 

mum quod indubitata antiquitatis fide pronun- 

tiare licet, illud est quod supra ex Diodoro 

apposuimus, nempe fuisse Philistum Dionysii 

stnioris fautorem , eumque opibus suis et consi- 

liis ad adipiscendam tyrannidem haud minimum 

adjuvisse. Nec minus is ne in adversis rebus ty- 

rannus de salute sua desperaret , constantia 

animi et firmitate effecit. Nam ubi vix iirmato 

imperio Syracusani arma in tyrannum conver- 

terunt ac in tantas eum angustias redegerunt, 

ut, omni spe tuendi principatus abjecta, ex 

amicis quaereret, quo pacto non prorsus inglo- 

riosam tyrannidis abdicationem faceret, Heloris 

respondit : pulcrum sepulturae ornatum esse ty- 

rannidem , Polyxenus consuluit , ut velocissimo 

equo conscenso intra Carthaginiensium fines se 

auferret; at Philistus, Te decet, inquit, non ci- 

tato equo ex dominatu avolare, sed vel cruribus 

tractum reniti. Atque hanc sententiam tyrannus 

amplexus est. Sic Diodor. XIV, 8 ex Timaeo; 

idem vero responsum alio loco (XX, 78), ex 

ipsius, ut videtur, Philisti historia Megacli datur. 

Cf. Plutarch.Dion. 35. Utcunque sit, auctorem 

nostrum tyrannicorum morum amicum fuisse 

tum aliunde constat, tum intelligitur ex loco 

Plutarchi (Dion. c. 11), quem, quum simul se- 

quentia Philisti fata narret, liceat adscribere. 

e yap Stj OiXktto; , ait, eij ap^YJ; ts tyj TupawtSt 

xa6iaTa{Asv7) 7rpo6u[i.oTaTOv iauTov Tzaplayz, xal tyjv 

axpav StscpuXac;s, cppoupapywv stci tcoXuv ^po'vov. 'Hv 

os Xoyo;, w? ^* 1 T ^i f*7]Tpi TzXrfiioL^oi tou 7rpsa6uTs- 

pou Atovuatou, tou Tupavvou [J.Y] TcavTa7i:acTiv dyvoouv- 

toc;. 'Ettsi Ss As7Ttiv"/;(; ex yuvatxoc;, y^v SiacoOeipai; 

STspw cruvotxoucrav iV/s, ysvo[jt.svwv auTco Suotv 6u- 

yaTspwv, ty]v STepav sSwxe OiXtarw, p.Y]Se cppacrac; 

7rpbc; Atovuatov • 6pytcy6sii; exetvoc; tyjv [xsv yuvaixa 

tou Astctivou S^aac; ev 7CsSatc; xa6etp^s, tov Ss Ot- 

Xicjtov sc;7]/\ac7e HtxsXtac; (01. 98,4), cpuyo'vTa 7rapoc 

|s'vouc; Ttvac; sic; tov 'ASptav • otcou xat Soxet toc TcXetara 

auv6stvat ttjc; taTopiac; a^oXocsOJV (cf. Plut. De exil. 

p. 637 Steph., p. 6o5 Wechel.). Ou yap IrcavTiXQs, 



DE PHILTSTO. 



XLVII 



tou TrpscSuTspou £uSvto<;, aXXa [astoc tyjv Ixstvou te- 
Xsuttjv, toGTrsp stpYjTat, xaTYiyayev auTov 6 7rpo<; 
Aiwva twv dXXwv cd8o'vo<;, ux; auTOt<; ts [/.aXXov stti- 
tV)osiov ovTa xat tyj TupavvtSi jisSatbTSpov. 

Plutarcho assentitur Cornelius Nep. in Dion. 
c. 3, ubi « Quumque Dion, ait, nou desineret 
obsecrare Dionysium, ut Platonem Athenis ar- 
cesseret et ejus consiliis uteretur, ille, qui in 
aliqua re vellet patrem imitari, morem ei gessit, 
eodemque tempore (01. io3, 2) Philistum hi- 
storicum Syracusas reduxit, hominem amicurn 
non magis tyranno quam tyrannidi. Sed de hoc 
in meo libro plura sunt exposita, qui de histo- 
ricis conscriptus est. » Cf. Plutarch. De exilio, 
p. 637. Aliter rem efformavit Diodor. XV, 7. Is 
enim ad 01. io3, 1, Dionysium dicit propter 
poemalum suorum despectum et exsibilationem 
in summum incidisse moerorem, etadextremum 
eo mcestitise et iusaniae processisse, ut necessa- 
riorum multos falsis criminibus oneratos necas- 
set, nec paucos misisset in exilium. Inter hos 
fuisse Leptinen fratrem et Philistum, qui prae- 
clara saepenumerO tyranno in bellis commoda 
prsestitisset : eos in Italiam fugisse Thurios , 
magnumque favorem adeptos cum tyranno de- 
inceps id ipsum rogante in gratiam rediisse , et 
non modo in civitatem Syracusarum, sed etiam 
in pristinum benevolentiae et dignitatis locum 
restitutos esse. Ne tamen in hac narrationum 
diversitate Diodorum Plutarcho veriora tradere 
putes, id praicipue obstat, quod Plutarchus 
omnia sua hausisse sese fatetur ex Timonide, 
qui Dionem in Siciliam secutus rebus, quas nar- 
ravit, oculatus testis interfuerat. Quam impa- 
tienter vero Philistus exilium tulerit, quemad- 
modum ad reditum efficiendum vilem Dionysii 
adulatorem se prsebuerit, patet ex Plutarcho (1) 
et Pausania (2). In patriam tandem reversus 
Dioni et Platoni, quorum consiliis Dionysium 
regi videbat, acerrimus exstitit adversarius, ac 
fracta horum virorum auctoritate priorem rerum 
conditionem reducere studuit. Nec criminationes 
caruerunt eventu. Nam Dio patria pulsus, Plato 
Athenas reversus est(V. Platon. Epistol. III, 
p. 67i,ubi pro utto OiXictiSou cum Sevino re- 

(1) Plutarch. Timol. 15 : "Qore fjtot cru[ji6dXXovTi Tourott; 
xdc <£iXicttou cpcovdc > &c dcpirjcn repi tiov AeuTtvou 6uvaTeprov 
oXocpup6[xevoc, cbc ex (jteydXcov dya8cov tcov tyjc TupavvtSoc etc 
-aTietvYiv dcptyfjtevcov StatTav, cpatvea8ai 0pr,vouc y uvatxoc 
y.Xa6d<7tpouc jcat Tcopcpupac xal ^puota 7io6ouo-Y)c. 

(2) Pausan. 1 , c 13, § B ; 'AvSpt ydp PacrtXet cyuvovra 
-ivdyxY) iraaa ec X"P tv cruYypdcpeiv • et Se xai <I>iXic7toc airtav 
'/t-/.atav etXvicpev , e7ceX7u£cov ty)V ev Zupaxoucratc xd8ooov , 
ar:o>cpui|>ac?6ai tcov Atovucrtou Ta dvoatcoTaTa , yjtcou tcoXXyj 
ye 'lepiovutxco cjuYyvcoptYi. 



stituendum est uto <I>iXi<ttou). Sed 01. io5, 4, 
Dion cum exigua manu ad restituendam patria? 
libertatem in Siciliam appellit, urbes ad eum 
ultro deficiunt, ipsae Syracusse denique ab eo 
occupantur. Dionysius, qui sub id tempus ad 
Cauloniamin Italia morabatur, Philistum, exer- 
citus ducem, circa Adriam tum versantem, cum 
classe arcessit, utque recto cursu Syracusas petat 
injungit (Diodor. XYI, 9-1 1; Plutarch. Dion, 
c. 26, 35). Philistus igitur accurrit, et primuni 
quidem Leontinos, qui desciverant a Dionysio, 
invadit. Noctu furtim moenia ingressus partem 
urbis occupat, sed a Syracusanis suppetias fe- 
rentibus Leontinorum oppido exturbatur. In- 
terim Heraclides a Dione et Syracusanis classi 
prsefectus e Peloponneso rediit. Contra hunc 
Philistus , summus classis praetor a Dionysio 
creatus, triremibus sexaginta pugnam navalem 
cum Syracusanis, navium numero haud inferio- 
ribus, suscepit. Acre tum proelium conseritur; 
in quo sua primum virtute Philistus praevalebat. 
Sed ab hostibus tandem circumventus, quum 
Syracusani id summo studio agerent ut impe- 
ratoiem vivum caperent, ille, ut vitaret quae in 
captivos committi solent probra et cruciatus, 
mortem sibi conscivit, postquam maximum sui 
usum tyrannis pra?buisset, fidelissimumque eo- 
rum amicum se declarasset. Syracusani viclores 
dilaniatum Philisti corpus per totam urbem 
traxerunt et insepultum denique abjecerunU 
Sic Diodorus ; ubi vero postrema magis in 
honorem Philisti, quam ex veritate adornata 
esse patet ex Timonide apud Plutarch. (Dion. 35), 
qui vivum dicit Philistum in manus hostium in- 
cidisse iisque fuisse ludibrio. Cum Timonide 
facit etiam Tzetzes (Hist. X, 83o sq.). Contra 
turpiter lapsus est Suidas , qui eum in pugna 
contra Pcenos cecidisse refert. Incidunt haec in 
(31. 106, 1. Jam igitur, si Philistum, quo tempore 
Gylippus in Siciliam venit, viginti circiter annos 
habuisse statuamus, efficitur eum septuagena- 
rium , yepovTa tJotj, ut Plutarchus dicit 1. 1., diem 
obiisse supremum. 

His subjicio locos nonnullos vett. scriptorum, 
quibus indolis morumque nostri auctoris imago 
potest quisque sibi adumbrare. Dionysius Hal. 
Tom. II, p. i3i, 21, Philistum ostendere dicit 
r)Qo'c ts xoXaxtxbv xat [AtxpoXbyov. Idem p. 70, 8 
(tom. V, p. 427, Reiske), OtXtoTo:, ait , tj.ii/.YjTrjc 
Igti ©ouxuStSou s<;(0 tou Y]6ou<;• to [xsv ydp sXsuOspov 
xat cppov?][j.aTO<; [asctov • touto £s GsparrsuTtxov tyj<; 
Tupdvvcov xat dXXcov 7rXsovsc;iac. Quare Timams, ut 
Plutarchus (Dion. 36) ait,oux dcnxov XaStov Trpo- 
ccacTtv tyjv uTrsp Trjc, TupavvtSoc; TOU d>tXtaTOu G7rouo/,v 



XLVIII 



DE PHILISTO. 



xa\ 7CtffTtv, su.7rt7rXaTai twv xax' auTOu pXaacpvi{jt.io)V , 
(|) tou? [xsv db\x7]0£VTa<; tote auyyvwaTO^v Icjtiv tffw; 
a^pi t9]<; £1? dvatff07]TOv opyrjf; yaX£7uou<; Y£V£ff0ar 
tou? b° uffTEpov ffUYYpd^ovTac; toc 7rs7rpaY(Jciva xat tw 
[A£V (3tw (Jt,yj Xu7r7]0svTa<; auTOu, tw Se Xo'yw ^pwfjti- 
vou?, 7] obc;a TrapatTEiTat [i.7] u.£0' u6psw<;, [xyjSs [xsxa 
(3w[AoXo^ta<; oveiSi^eiv Taq ffu[JLcpopd(;• wv ouSev aTrevet 
xat tov aptffTOV dvSpwv ix tu^yji; u.£Ta<7^stv. Deinde 
vero Ephorum reprehendit, quod Philistum 
laudaverit , o? , xaurep wv beivcyraTOi; dSixoi? 7rpd- 
Yp.affi xat 7rov7]poT<; 7]0£ffiv £U(j^7j[jLova<; atTta? 7U£pt- 
SaXsTv , xa\ Xo'you<; e^ovTa? xoVfjtov E^EUpEtv , auTcx; 
auTOV ou SuvaTat TrdvTa [Ji7))(avw[jt.£vo<; l£eXeff0at t9j<; 
Ypao9]<;, w<; ou cpiXoTupavvoTaTOc; dv0pw7rwv yivoixo, 
xat (jidXtffTa TraVTWV det £7iXwffa<; xat 0au[jtdffa<; Tpu- 
cp7]V xat ouvafjuv xat tcXoutou? xat Yaf/.ou<; tou<; twv 
Tupdvvojv. 'AXXoc y«P OiXtffTOU 6 pyrE t3c<; 7updc;si<; 
i7catvwv , p]T£ toc<; TU^a; bvetbt^wv IjjtfjieXeffTaTOc;. 

De scriptis Philisti Suidas : <E>tXtffxoc;, r\ <l>i- 

XtffTo; 2upaxouffto<; *... EYpa^s 2txeXtxd • ecjTt oe toc 
Trpbc; ^EXXyivac; auToT; 7rpa^0£VTa Stacpbpwc;. Kat Te- 
vsaXoYiav • irspt OotviX7]<;, xat dXXa tivoc 7cepi t9]<; 
vV]ffou 2ixeXta<;. Deinde : <I>t'XtffTO<; NauxpaTtT7]<; r\ 
2upaxoucto<; • ... ffuveraije oe tiyyrp c P7]T0ptX7]v, At- 
YUTUTtaxoc lv (3t6Xtot<; i&, 2ixeXixa ev fkSXtotc; ta', 
Tcpbc; tov Tptxdpavov Xoyov , 7cept NauxpaTSwc;, Tuept 
Atovufftou tou Tupdvvou pt^Xia q', Tuspt t9]<; Atyu- 
7CTtwv 0eoXoYta<; (StSXia y'> A7][J^.7]Yopla(; , xat dXXa 
Ttvd* Trept At€u7]<; xat 2upta<;. Diversorum scripta 
a Suida commixta esse extra dubitationem posi- 
tum est. A veteribus Siciliae tantum et Dionysii 
historia, ac prseterea nihil Philisto assignatur. De 
arte oratoria liber, ut supra vidimus, ad Phili- 
scum Milesium pertinet; ad eundem aucto- 
rem, quod jam Ruhnkenius (Histor. orat. Gr. 
p. LXXXIII) perspexit, Conciones refeiendae 
sunt. Opus Trept <t>otvtX7]<; tribuendum videtur 
Philino Agrigentino, qui primi belli Punici hi- 

storiam scripsit atque facillime cum Philisto con- 
fundi potuit. Quod ad reliqua Philisti opera, 
quum nonnisi Suitlae testimonio tot nominibus 
suspecto in notitiam nostram venerint, supinam 
potius lexicographi negligentiam accusemus, 
quam temporis, quod nulli eorum pepercerit, 
injuriam. 

Historiae Siculae in duas partes erant divisse, 
quarum altera septem libris plus quam octin- 
gentos annos complexa, exordio facto inde ab 
antiquissimis Siciliae temporibus, ad 01. 93, 3 ad 
captumque Agrigentum deducta est ; altera, ubi 
prior substiterat incipiens, libris quattuor ies a 
Dionysio seniore gestas usque ad mortem ejus 
(01. io3, 2) enarravit. Diodor. XIII, io3. His 
tamquam tertiampartem addere licet opus, in quo 



duobus libris res Dionysii junioris per quinque 
annosusquead 01. io4, a,persecutusest.Diodor. 
XV, 89. Etenim tredecim hos libros unum tantum 
quodammodo corpus effecisse inde apparet, quod 
Stephan. Byz. vocc. 'ApSsXy] et KpauTo'? librum 
tredecimum laudat. Potuisse tamen etiam singu- 
las partes tamquam singularia opera discernido- 
cemur a Cic. II. Ep. ad Quintum fratr. i3.«Utros 
ejus (Philisti) habuerislibros(duo enimsuntjeor- 
pora), an utrosque, nescio. Me magis de^jDionv- 
sio delectat. » Cf. Dionys. Hal. t. II, p. i3i, 17: 
At-jf]p7ix£ historiam suam elq £7rtYpacpd<; Suo, TUEpl 
HixeXtaq [xev tt]v 7rpoT£pav l7riYpd<pwv , TOpl Atovu- 
fftou Se tt)v £T£pav , IffTt §s [xta • xal TOUTO YVOlTjt; av 
aTrb tou teXou? t9]<; 2tX£Xix9]q. Neuter libros de 
Dionysio juniori memorat , quos neque Diodor. 
XV, 94 in computum suum refert. Quare hsec 
pars, omnino minus cognita, serius tandem ma- 
jori illi operi adjuncta esse videtur. Ex his vero 
facile intelligiturSuidam,ubires Siculas undecim 
libris conscriptas esse dicit, primam et secundam 
totius operis partem, ubi Dionysii historiae sex 
libros assignat, secundam et tertiam partemin 
unum collegisse. 

Rationem, qua res narratae in singulos li- 
bros dispertitae fuerint, ex fragmentis quot su- 
persunt Gcellerus constituit hanc : « Res Cocali, 
ait, Philistus narravit primo libro Siculorum. 
Ibidem recensum egit populorum, qui antiquitus 
in Sicilia consederunt. V. Diodor. V, 2-6. Se- 
cundo libro de coloniis Graecanicis dixit, quas 
in Sicilia conditas sunt. Cf. Thuc. VI, 2-6; Strabo 
VI, p. 4°9 Am. Tertio libro, ut mihi quidem 
videtur, progressus est ad regnum Gelonis ; ra- 
tionem exposuit, qua imperium sibi paravit; 
reliquas res a rege clarissimo per septem annos 
gestas tractavit. V. Diodor. IX. Hsec ad spatium 
temporis pertinent inde ab Ol. 72, 2 ad 01. 

75, 3. Quartus liber fortasse comprehenditregna 
Hieronis Thrasybulique. Diodor. XI, 38-68. 01. 

76, 3; 78, 3. Tum quinto libro aggressus est 
tempora Siciliae florentissima post libertatem Sy- 
racusis vindicatam expulsosque tyrannos. Ine- 
rant, puto, etiam bella cum Siculis et Ducetio 
gesta; excidium Agrigenti. Diodor. XI, 67, 68; 
XII, 82. 01. 78,3; 91, 1. Sextus deinde liber, 
quo Thucydidis vestigia legit (teste Theone Pro- 
gymn. p. 9 Heins.: Tbv 'Attixov oXov ttoXejjiov iv TOtc; 
2ixeXtxoT<; ex tou ©ouxuSioou ^.etevtJvo^e , et Plutar 
cho Nic. c. 1 : *A<; yo^v @ouxuSt8r]<; e^veyxe xat <i>t- 
XtffTOc; 7rpd<;£t<;, £7uet 7rapeX0£tv oux ectti, [xdXtffTa Y £ 
hr\ tov TpoTrov xat T7,v Std0Efftv tou dvSpb<; (Niciae sc.) 

U7T0 7T0XXwV Xat {JtEYaXwV 7T0c6wv XaXu7TT0[Jt£V7]V 7TE- 

pt£^ouffa<;, E7rtSpau.wv ppa^swc;, xat Sia twv dva^- 



DE TIIVLEO. 



XLTX 



xatiov .... raraipauai auvayayeiv) continebat hi- 
storiam belli Attici. Diod. XII, 82 ; XIII, 33. 01. 
91, i;9i, 4- Septimus denique liber tempora 
Oioclis Syracusanorum legislatoris continere 
poterat cum parte belli Punici ab Hamilcare 
gesti. Diodor. XIII, 34-9*>- 01. 92 , 1 ; g3, 3. — 
Hinc incipiunt res Dionysii senioris, quattuor 
libris expositse. Quorum primo, ni fallor, inde 
a capto Agrigento caussas et initia regni Dio- 
nysii, maximeque apparatum bellicum contra 
Carthaginienses exposuit. Diod. XIII, 91-108. 
01. 93, 3; 93, 4. Hinc ad pacem cum Carthagi- 
niensibus initam, et firmatum aDionysio prin- 
cipatum naturalis transitus fuit libro secundo. 
Diodor. XIII, 108; XIV, 10. Ol. ^3, 4; 94, *• 
Tertio libro videtur enarrasse bellum Punicum 
secundum. Diod. XIV, 14-76. 01. 94, 2; 96, 1. 
Quarto libro bello Punico tertio et Rhegino, 
Dionysii obitu et pompa funebri descriptis res 
tyranni ad exitum perduxit. Diodor. XIV, 76; 
XV, 74. 01. 96, 1; io3, 1.» 

Sequuntur libri duo Dionysii junioris histo- 
riam inde ab 01. io3, 1, quo anno regnumsusce- 
pit, ad 01. 104, 1 complexi. Retractavit eam et 
;id finem perduxit Athanas Syracusanus. Diod. 
XV, 94. Quam ne ipse Philistus ulterius prose- 
queretur, nec fortasse illis ipsis, quse jam com- 
posuerat, summam manum admoveret, morte 
impeditus est. Quod ei ridicule sane crimini 
vertit Dionys. Hal. tom. V, p. 427 ed. Reisk. 

In scribendi genere Philistum ad Thucydidis 

maxime exemplum sese conformasse unanimis 

estveterum scriptorum corisensus. Itaque apud 

Ciceronem (II Ep. ad Quint. fratr. i3) audit: 

« Siculus ille capitalis, creber, acutus, brevis, 

psene pusillus Thucydides. » (Cf. Brut. c. 85; de 

Orat.II, i3), etapud Quinctil. Institut.orat.X, 1: 

« Imitator Thucydidis, et ut multo infirmior, ita 

aliquatenus lucidior. » Quod uberius exponit 

Dionys. Hal. tom. V, p. 427 et VT , p. 779 sqq. 

cd. Reisk. Philistus, ait, ad Thucydidein magis 

aceessisse videtur et ejus exemplo formam ora- 

tionis ornasse. Neque enim argumentum sumsit 

nimis vagum, verum unum, idque Uni loco ad- 

strictum. Ordine vero optimo historiam non ad- 

ornavit, sed obscuro, et quem summa cum diffi- 

cultate animo consequi possis, ac sane longe 

pejore quam Thucydides. Res etiam alienas hi- 

storiae suae inserere noluit, sed in uno argumento 

permanet (cf. Theon. Progymnast. p. 44 Heins.). 

Dictione utitur inusitata quidem, sed minus 

obscura et affectata quam illa Thucydidis, atque 

rotunda, densa, acri, contentiosa. Non tamen 

eandem elegantiam et majestatem, nec eadem 

Prolegomena in historicos. 



pondera, affectus et figuras habet. (Interdum 
vero orationem Philisti grandem et sublimem 
esse testatur Longin. c. 40.) Nimis gravis saepe 
et uniformis est, nec ulla periodi ejus jucundi- 
tate conditse (cujus rei prseclarum sane exem- 
plum proponit fragm. 8). In describendis locis, 
navalibus pugnis et constitutionibus urbium 
perexilis est atque depressus, nec oratio rei am- 
plitudini respondet. Idem de ejus concionibus 
valet. At naturali quadam oris suavitate praeditus 
est, et prudens et ad veras et serias caussarum 
actiones Thucydide magis idoneus. Idem Diony- 
sius VI, p. 767, Philistum cum Herodoto, Thu- 
cydide, Xenophonte et Tlieopompo componens 
dicit : toutoucj Ixxptvto touc; avopac; slc, (ju(jl7]<7iv Itci- 
TTjOsioTaTOuc;. Ceterum Philistus in Alexandrinum 
historicorum canonem non est receptus. Atque 
jam multum ante Ciceronis aetatem non placuisse 
obscuram illam Philisti orationem declarat Cic. 
Brut. c. 17 : « Jam vero Origines Catonis quem 
florem, aut quod lumen eloquentise non habent? 
Amatores huic desunt, sicuti multis jam ante 
saeculis et Philisto Syracusio et ipsi Thucydidi. 
Nam ut horum concisis sententiis, interdum 
etiam non satis apertis [cum brevitate tum nimio 
acumine], officit Theopompus elatione atque al- 
titudine orationis suae : quod idem Lysiae Demo- 
sthenes : sic Catonis luminibus obstruxit hsec 
posteriorum quasi exaggerata altius oratio. » — 
Iniquum Timasi de historico nostro judicium, 
cpopTixov xau iSicot7]v eum dicentis, nec non ttjv 
OiAiaTOU StaXsxTOv euOuvetv aggressi perstringit 
Plutarch. Nic. c. 1. Nil curabis Timaei maledi- 
centiam, quum legas apud Plutarch. Alex. c. 8, 
in tanto apud veteres Nostri historias honore 
fuisse, ut eas una cum Euripide, Sophocle, 
iEschylo Harpalus Alexandro suo mitteret in 
Persiam. 



TIRLEUS. 

TimseusTauromenita(i) patre usus est Andro- 

(1) Suidas : Ttjjtato;, AvSpofJtd^ou , Taupo^evtTris ' 8v 
'A6r]vaTot 'E7rtTt(xatov tbv6[Jiacrav * <I>tXtcrxou (j.a6r]Tric tou Mt> 
Xricriou* Trapwvofjtaoro 8e touto, Std to TcoXXd eTctTtu-av xat 
rpaocruXXexTpta 8e, Sta t6 toc TUj^ovTa dvaypdcpetv. "Eypa<{/ev 
'rraXixa xat ZtxeXtxdev ptSXtotcjr)'. 'EXXrjvtxa xat XtxeXtxd. 
EuXXoyr)v prjToptxtov d^opfjttov (3i6Xta ijrj. 'OXujjtTctovtxac , fj 

Xpovtxd Ttpai-tSta Reliqua exscripta sunt e Diodor. 

Exc. Vales. tom. IX, p. 279 etPolyb. XII, 23. — Idem : 
TifJtaios 6 iaToptxo? ... eypa^e rapt Supta? xat tcov auTrjc. 
TcoXetov xat (iacriXetov , (3i6Xta y'. 

Praeter Tauromenitam apud vett. scriptt. memorantur: 
1. Timceus Locrus, de quo certius nihil comperturo 

d 



DE TMJEO. 



inacho illo, qni opibus animique nobilitate ex- 
cellens Naxios urbe a Dionysio excisa deturba- 
tos congregavit, iisque in Tauromenio oppido 
recens condito (01. 96, 1) novas sedes constituit 
(01. io5, 3. Diodor.XVI, 7 coll. XIV, 5 9 ). Qno 
anno Timaeus in lucem editus sit, disertis verbis 
indicat nemo. Quum vero annosnatus nonaginta 
scx ( Lucian. Macrob. cap. 22, p. 127 Bip. ) 
diem obiisse dicatur, ac historiae ejus usque ad 
01. 129, 1 a. Chr. 264 perductse fuerint (2), fato 
defunctus videtur circa Ol. 1 3 1 , vel paullo post 
a. Chr. 256, ideoque natales ejus referendse 
sunt ad 01. 107 ; a. Chr. 352. Magistrum habuit, 
ut Suidas testatur, Philiscum Milesium, disci- 
pulum Isocratis. Ceterum de vita ejus nihil fere 
compertum habemus , nisi illud, eum ab Aga- 
thocle patria pulsum migrasse Athenas. Quod 
equidem retulerim ad Ol. 117, 3, a. Chr. 3io, 
quo tempore Agathocles post cladem ad Hime- 

habemus. Qui ei tribuitur liber rcepl ttj? tou xoo-[i.ou 
4*ux>i? nihil est nisi Platonis dialogi , qui Timaeus inscri- 
bitur, compendium (v. Tennemann. Syst. d. Plat. Philos. 
vol. I, p. 93 sq.). Idem Vitam Pythagorae scripsisse dici- 
tur. Cujus rei fides quum in uno Suidae testimonio posita 
sit, nec usquam Locrus auctor diseite memoretur, veri- 
simile est fragmenta , quae de Pythagora ex Timaeo lau- 
dantur, referenda esse ad Timaeum Siculum, qui in rebus 
Italicis de Pythagoranon potuit non disserere. — 2. Ti- 
mceus Crotoniata et Timceus Parius, Pythagorei (v. 
lamblich. V. Pythag. cap. extr. ; Clemens Alex. Strom. 
p. 604; Theodoret. II Therapeut. p. 36. Cf. Fabric. 
Bibl. tom. VI, p. 544.) — 3. Timceus Cyzicenus, Pla- 
tonis discipulus. Sic Demochares ap. Athenaeum (XI, 15, 
p. 509, A Casaub.). Verum Diogen. Laert. III, 46, Ti- 
molaum, non Timaeum Cyzicenum inter Platonis disci- 
pulos enumerat. Itaque alterutrum nomen depravatum 
videtur. Aliundede Timaeoquodam Cyziceno nil constat, 
nisi forte Neanthes Cyzicenus , sicuti Timaeus Philisci 
discipulus , qui 'EXXYjvtxd scripsit et rcepl twv xotk rcoXtv 
(auOixwv , nec non rcepi nuOayopixwv (in quo opere quem- 
admodum Timaeus ineptam illam de Empedoclis XoyoxXo- 
Tteiot fabulam narravit :v. Karsten. de Empedocle); et 
quem, sicuti Timaeum, propter levitatem Polemo dvu- 
ypacpaT? suis perstrinxit , ob ingenii et rerum tractatarum 
cum Timaeo ejusque historiis similitudinem appellatus 
est Timaeus Cyzicenus , quod nomen deinde cuin illo Ti- 
molai facillime potuit confundi. Eodem plane modo 
Ruhnkenius ad Rutil. Lup. I , p. 26, Hegesiam oratorem 
propter suum ineptiarum studium cum Timaeo confu- 
sumesse dicit. — 4. Timceus, junior quidam, sophista, 
quiadGentianumscripsitLexicon Platonicum (v. Ruhnk. 
praefat. ad Timaei Lex. p. XII, sqq.). Ad eundem Ruhn- 
kenius pertinere censet o-uXXoy^v prjTopixcSv dipopfxtov , 
quam Suidas historico Siculo attribuit. — 5. Timceus 
mathematicus memoratur a Plinio H. N. V, 9 ; XVI , 
22; II, 8. Ad hunc Goeller. referendum suspicatur fi . 
25 de Hyadibus. — 6. Timceus historicus, qui de me- 
dicina metallica scripsit in Plin. Ind. lib. XXXIII et 
cap. 3 ejusdem libri, nemo alius quam Siculus noster 
esse videtur. V. fragm. 22. 

(2) Polyb. 1, 5, 1 : TTCo6Y)cr6[j.e8a TauTY); apxr)v tyj; fh'- 



ram exercitum in Africam transducturus, ne per 
absentiam suam res novas molirentur Syracu- 
sani, nec ipse pecunige inopia laboraret, opulen- 
tiorum opes sub variis prsetextibus confiscavit, 
atque urbem ab omnibus, quos a se alienos vi- 
deret, caedibus et exiliis expurgare studuit (Dio- 
dor. XX, 4)- In horum numero fuisse videtur 
etiam Timseus , qui itaque aetatis anno quadra- 
gesimp, secundo, relictis Syracusis, in literatissi- 
mam Athenarum urbem sese contulit, ubi, sicut 
ipse dicit (3), quinquaginta continenter anno,s 
hospes versatus est. Praeclaro hoc otio gaudens 
totum se dedit studiis historicis, ac postquam 
ingentem materiam undique congesserat, pro- 
vectiore jam setate ad operurn suorum composi- 
tiohem se accinxit (4)- Jam si vera sunt, quae de 
exilii tempore dixi, necessario inde sequitur 01. 
i3o, i,a. Chr. 260, Timaeum Athenas paullo ante 
ab Antigono caplas reliquisse. Igitur Taurome- 
niumvel, quodmalim,Syracusnsredierit. Testem 
rei affero locum ipsius Timaei modo laudatum (3), 
unde clare elucet scripta hsec esse post reditum 
ex exilio. Atque quum verba Polybius petita 
dicat ex libro trigesimo quarto, ubi, ut infra de- 
monstrare stndebo, Agathoclis historiam expo- 
suit, haud temere statuam majorem historiarum 
partem usque ad postremas res Agathoclis Athe- 
nis, verum Pyrrhi historiam, quam seorsum edi- 
tam scimus, in Sicilia post reditum ex exilio esse 
conscriptam. 

De scriptis Timcei. — Siciliae historia, quam 
Timaeus memoriee prodidit, initio facto inde ab 
antiquissimis temporibus deducta est usque ad 
01. 129, ubi Polybius suorum commentariorum 
posuit exordium(5). Quot libros continuerit ac- 
curatius definiri nequit , ampliorem tamen fuisse 
opere Polybiano pro certo licet affirmare (6). 
Neque minus asserere potes, utPhilisti,sicetiam 
Timsei historias in plures partes fuisse divisas, 
quas tamquam singularia opera consideraveris. 
Hinc explicandus est Suidas, qui Timaeum scri- 



gXou t9)v irpwTr.v Stdgacrtv i% TraXta<; 'Pto[Jiauov " auTYj 6' 
ecrri auvexY)? [^sv t&Q *?' & v Tt[i.aioc, aTceXtTce , tcitctci Se 
xaxa t?)v evdTYjv xai £'.xogty]v tzooc, TaT? dxaTov 'OXujXTCtdSa. 

(3) Polyb. XII, 25, i : nevTYJxovTa o-uvex&q erY) StaTpt- 
^a? 'AGyjvyicn ijevtTeuwv xal Tcdcnric oyoXoyoujjievtoc; aTcetpoc 
eyev6[jLY)v TcoXe[xtxY]c xp" a ?- Contra Polyb. ibid. 25, d : 
aTcoxaStcrac. ydp 'A6yjvy)o-iv crxeSdv £ty] TcevTiQxovTa. Cf. 
XII , 28, 6. 

(4) In exilio Timaeum historiam suam condidisse dicit 
etiam Plutarch. De Exil. p. 605 Wechel. 

(5) Polyb. I, 5, 1, verbis paulo ante exscriptis. 

(6) Quod vero minime concludi potest , sicut Go^ller. 
fecit, exPolyb. III, 32, ubi omnino non sermo estde 
Timaei historiis. 



DE TDLEO. 



LI 



jjsisse ait Italica et Sicula libris octo, deinde j Hyccaris capta bello Peloponnesiaco. Vides hoc 
Heilenica et Sicula. Hae partium sunt inscriptio- ad alteram totius operis partem pertinere. Poly- 
nes, quarum complures sine dubio fuerunthodie bius denique (XII, a5, o) Hermocratis orationem 
ignoratae. Nam praeter id, quod quinque libri j in conventu Siculorum habitam legi dicit libro 
postremiAgathoclisres gestas comprehenderint, ' vicesimo primo , idemque (XII, 26) ad eundem 



de ceconomia libri certioris quidquam non tradi- 
tur. Verum si fragmenta perlustraveris, quibus 
libri notitia addita est, facili negotio eruere 
licet : magnum illud Siculorum opus in duas 
partes fuisse divisum , quarum utraque in plura 
capita distincta erat; atque titulos a Suida ser- 
vatos primis duarum illarum partium capitibus 
fuisse inscriptos. Itaque primum caput prioris 



librum refert Timoleontis ad milites exhortatio- 
nem. Quas res tanto temporis spatio sejnnctas 
ex diversis operum partibus memorari , vix est 
quod moneam. — His adjungam alium Polybii 
locum (XII, 26, e), ubi postquam de ostentatione 
Timaei in coloniarum et urbium conditarum de- 
scriptione locutus erat, pergit ita : Ou [ayjv aXX' 
oi irXetw j(povov auvTpacpevTEt; toi<; toutou Tcporroii; 



partis inscriptum erat TcaXtxa xou StxeXtxa, octo j uTcof/.vv][ji.a<7iv, ev oT; at twv TcpoEtprijjtevojv etcl guvtcx- 



libris antiquiorem Siciliae historiam exhibens 

cum rebus Italicis arctissimo vinculo conjun- 

ctam. Primumcaputalterius partis in fronte ha- 

bebat titulum StxeXixa xat 'EXXvjvixa, atque illud 

tempus complectebatur, quo Atheniensium in 

Siciliam expeditiones factae sunt. Igitur Timaei 

operi idem prorsus accidit quod Periegesi Heca- 

taei. In utroque prima tantum majorum partium 

capita nominatim laudantur, de ceteris altuin 

'silentium. Facile quidem capitum denominatio- 

nes excogitari possent, sed quum haec omnia 

fingendi arbitrio relicta sint, nolo in iis morari. 

Ne tamen citius quam cogitatius meam de 

Timaei operis adornatione sententiam deprom- 

psisse videar, ipsorum fragmentorum prsesidio 

utar, unde pateat, aptam rerum ex Timaei histo- 

riis traditarum dispositionem omnino nullam 

inveniri posse , nisi plures earum partes statuas 

a veteribus esse distinctas.Igiturexlibro secundo 

citatur fragmentum de Gelonis tutoribus (fr. 83). 

Quod initio fere historiarum positum jam per se 

offendit , multo magis vero quod aliunde elucet 

de Gelone sermonem fuisse libro decimo, ex quo 

(fr. 85) pugna ad Helorum commemoratur. Ita- 

que quum sciamus primam historiae partem vel 

caput octo libris constitisse, facile est intelligere, 

qui factum sit, ut de eodem Gelone Timaeus dis- 

seruisse dicatur libro secundo et decimo. Nimi- 

rum inde ab nono libro nonnulli novam libro- 

rum seriem statuerunt, ideoque librum secundum 

dixerunt, qui aliis erat liber decimus. Quae quum 

ita sint, eliam quod de Empedocle senatum mille 

virorutn Agrigenti antiquante affertur ex libro 

primo vel secundo (nam parum accurate Dio- 

genes loquitur), haud credideris ex primo totius 

operis, sed ex nono (ubi fr. 81 Empedoclis cum 

Pythagora compositi mentio fit) vel ex decimo 

repetitum esse. Eodem modo de morte Empedo- 

clis laudatur liber quartus (fr. 98). Porro ex libro 

decimo tertio citatur fragmenlum (io5) deLaide 



?ei?, oxav aTcacav <7UVTa<;afj<ivw xrjv uTcepSoX-Jjv ttji; 
eTrayYeXtai; aTcoTctaTeuawai, xaTcetTa ti<; auxotc aTcoSet- 
xvuv] xbv Ti[jLaiov, Iv oT<; TctxpoVaTo'? Iuti xaxa xwv 
7reXa<; , auTOV evo^ov ovxa , xaGaTcep -^ fxs ic; ap-riojt; Itci 
tcov Aoxpwv xat twv i\r& TcapaTcatovTa <Juvec7T7iaau.viv, 
§u(7e'ptoe<; YivovTat... Aourbv Se to TcpaYP-aTtxbv auTOU 
w.e'po<; tyJ<; tuToptai;, ex TcavTOJV auYxetp.evov tcov ajjtap- 
T7][ji.aTcov. — Ex quibus satis intelligitur Polybium 
duas operis partes distinguere , neque tamen , ut 
Suidas fecisse videri potest, octo tantum libros 
priori parti tribuisse, quum quae deLocris Timasus 
contra Aristotelem disputavit, ad nonum librum 
pertineant. Quot fuerint hujus partis libri, accu- 
ratius quidem dici nequit, sed quoniam liber de- 
cimus octavus expresse laudatur (fr. 94), si vi- 
ginti fuisse statuas, a vero non multum aberis. 
Altera pars multo longior erat. A Suida citatur 
liber tricesimus octavus. Itaque quadraginta 
numeraveris usque ad res Agathoclis quinque 
libris comprehensas. His accedit Pyrrhi historia, 
cujus ambitum ignoramus. Audacior aliquis for- 
tasse dicat Suidae verba : "EYpa^ ^ept 2up(a?xa\ 
twv auTrji; Tco'Xewv xa\ |Ba<7iXeojv jiiSXta y' misere 
corrupta esse in iisque latere Pyrrhi Epirotarum 
regis bellum. Nam neque ullum fragmentum 
occurrit, quod ad hos de Syria libros referri 
possit, nec omnino intelligitur quomodo Siciliae 
historiae quamvis multis a re proposita alienis 
refertae tam prolixam hujus regionis descriptio- 
neminserere potuerit, nec denique alius Timaeus, 
cui tale scriptum tribuamus, in notitiam nostram 
pervenit. Jam si calculos subducas, totum Timaei 
opus compositum foret libris sexaginta octo. To- 
tidem vero libris, eodem Suida auctore, Timaeus 
scripsisse dicitur auXXoYrjV p7)T0ptxwv icpopy-wv. 
Quas Nostro abjudicandas esse videns Ruhnke- 
nius, easreferendas censetadTimaeumSophistam. 
Mirum tamen tantae molis librum nusquam alias 
memorari. Quare sententia mea eo inclinat, ut 
Suidae verba de historico Timaei opere intelli- 

d. 



1,81 



DE TDLEO. 



genda putem, quod propter indolem suam seve- 
rior quidam Tauromenitse censor <ruXAoyY)v py]TO- 
ptxwv dcpopf/.wv appellaverit. Conjecturis haec ni- 
tuntur, quas tamen rei natura videtur excusare. 
Redeo ad operis divisionem. Quse utrum ab 
ipso auctore , an a serioris sevi hominibus facta 
sit difficile est dijudicatu. Singulas quidem partes 
non separatim a Timaeo editas esse, sed, exce- 
ptis libris qui de Pyrrho egerunt,unum corpus 
effecisseargumento est locus Ciceronis inEpist. 
V, 11, ubi «Deesse mihi nolui, inquit, quin te 
(Luccejum historicum) admonerem, ut cogitares, 
conjunctene malles cum reliquis rebus nostra 
contexere, an, ut multi Grseci fecerunt, Calli- 
sthenes Trojanum bellum , Timseus Pyrrhi , Po- 
lybius Numantinum , qui omnes a perpetuis suis 
historiis ea, quse dixi, bella separaverunt : tu 
quoque item civilem conjurationem ab hostilibus 
externisque bellis sejungeres. » Adde Dionys. 
Hal. Ant. Rom. p. 5, 26 : IIpcoTOv pev, oca xaj/i 
etSevat, tt]V c Pwu.atx?]v ap^aioXoyiav eTctSpaf/.oVroc; 
Tepwvufxou tou KapStavou (juyYpacpew? , iv ttj Tcepl 
twv iTrtYo'vojv TcpayfJi-aTeia' eicetTa Ttu.atou tou Ztxe- 
XtoVrou, Ta fjtiv ap^ata twv tcrroptwv ev xai? xotvat? 
taToptatc; dcp7]Y'/]<Tafjt.evou , tou? Se TCpoc; IIuppov tov 
'HTcetpomjv tcoXsjxouc; et<; tStav xaraj(wpic7avT0c; Tcpa- 
YfxaTetav x. t. 1. Itaque probabile est Timseum 
librosSiculorum continua serie numerasse, post- 
ea vero partes ingentis hujus operis sejuncte 
editas esse, ideoque exstitisse plures librorum 
ordines. Dubitari adeo potest, num ab omnibus 
eadem operis divisio observata sit. Etenim Poly- 
bius Hermocratis orationem laudat ex libro vi- 
cesimo primo, qui ex nostra adornatione perti- 
net ad primos libros partis secundse. Putari igitur 
posset Polybius non interrupto ordine libros 
numerare. Sed hoc quominus statuamus, vetat 
illud, quod Timseum libro vicesimo primo de 
Timoleonte egisse dicit inter duas operis partes 
distinguens. Restat ut contendas priori loco Po- 
lybium libros continua serie numerasse, altero 
minus. Sed quse de Timoleonte ex libro vicesimo 
primo traduntur, omnino non quadrant cum ea 
librorum indicatione, quam ab aliis auctoribus 
acceptam habemus(v. ad fr. i34). Horumratio- 
nes si sequimur, quse Polybius libro XXI assi- 
gnat, multo post commemorari debebant. Nec 
probabiliter suspicari licet libri notam deprava- 
tam esse, quod eandem reperimus duobus locis 
longe separatis (XII, 12 et 26). Qusenumeri con- 
stantia non redolet errorem librarii. Non video 
igitur quomodo hanc difficultatem solvas, nisi 
Polybium statuas secundse partisexoidium fecisse 
non a prima, sed a secunda Atheniensium in 



Siciliam expeditione. Quse quum ex nostro calcul^ 
inde a libro decimo usque ad decimum quartun* 
enarrata videatur, seqnitur Polybii librum vice- 
simum primum responderenostro-libro trigesimo 
primo, quilibri numerus aptissimus. Eadem igitur 
ratione fragm. i34 secundum Polybium ex libro 
trigesimo quarto depromtum apud nos pertinet 
ad librum quadragesimum quartum, ubi Sicuta 
Timsei ad finem vergebant. Atque huic loco 
optime convenit argumentum. Nempe excusare 
sese Timaeus studet, quod, quum eundem locum 
per quinquaginta annos continenter habitaverit, 
usus bellici non admodum peritus sit. 

His prsernissis, res quas in singulis hbris Ti- 
mseus tractaverit , quantum ejus propter frag- 
mentorum raritatem fieri potest, paullo accura- 
tius adumbremus. Liber primus , ut res ipsa mo- 
net, de Sicilise natura et forma (fr. 1) egit, de 
Sicanis, indigenis ut Timaeus contendit, de Sicit- 
lis denique ex Italia advenis. Quorum historiam 
altius repetens antiquissimas res Italicas uberius 
exponendi sponte sese obtulit occasio. His prse- 
missa et intexta erant mythica de Cerere et 
Daphni, prae ceterisvero quse ad geographicas 
rationes fabulse spectant, Argonautarum dico et 
Herculis expeditiones,nec non Diomedis in Ita- 
liam adventum. Cum hoc cohserent de Dauniis 
narrationes (fr. 14, i5). De Etruscis libro primo 
sermonem fuisse expressis verbis dicit Athenseus 
(fr. 18). Quibuscum conjuncta sunt quse de Tro- 
jana Romanorum origine deque Romse urbis in- 
cunabulis afferuntur (fr. 21). Subjeci de Libyaet 
Carthagine, eodem quoRomaanno condita,frag- 
menta; jure dubitaveris haec in primo libro tra- 
ctata esse, sed certiore librorum indicio prorsus 
caremus. — Secundus liber item versabatur in 
rebus geographicis et maxime quidem in descri- 
bendis Ligurum, Celtorum Iberorumque terris, 
in quorum populorum mores et instituta multum 
se inquisivisse ipse Timaeus ait procoemio libri 
sexti. Jam quum de his populis non nisi in pri- 
mis historiae libris sermo institui potuerit, ac 
fragmentum de Corsica insula (fr. 26) nominatim 
libro secundo adscribatur, cetera quoque quse 
ad has regiones spectant eidem libro licet vindi- 
care. Nec in illis quidem Timseus se continuisse 
videtur, sed omnino hoc libro eadem et eodem 
fere ordine narravit quse Diodorus libro quinto, 
quem totum psene ex Timseo expressum puto, 
quamquam fontem auctor plerumque non indi- 
cat, imo, primo capite male artificiosus celare 
studet. Itaque huc retuli quae pertinent ad Corsi- 
cam (26^, Sardiniam (fr. 27-29), Baleares (fr. 30j, 
3i), Mictim et Basileam insulas (fr. 32-34)., Ibe- 



DE TIMiEO. 



LIII 



riam et Galliam (35-4o),Eridanum (fr. 4 i), Cher- 
sonesum Hyllicam (fr. / t a), Argyrinos in Epiro 
(fr. 43, quod vero etiam in libris de Pyrrho legi 
|)otuit), Cretam (fr. 44-46). 

Postquam sic magnam Timaeus orbis terrarum 
partem perlustraverat, ad rem propositam, Sici- 
lise et Syracusarum historiam, propius accessisse 
videtur. Etenim quum de Corinthiis libro tertio 
verba factaesse videamus (fr. 48), probabile est 
Timseum in eodem narrasse Syracusas sub Archia 
deductas. Quare hic posui quae de Arethusa et 
Alpheo fabulae exstant, atque quae temporum 
ordine huc referre licet de futidatione Corcyrae 
(53-54). — Liber quartus etquintus, qui praeter 
Syracusarum urbis primordia de ceteris Graeco- 
rum in Italia et Sicilia coloniis exponere debe- 
bant, penitus interierunt. Ac plura sine dubio 
de coloniis Italicis servata haberemus, nisi etiam 
Diodori libri , ubi de his prae ceteris sermo erat, 
maximam partem intercidissent. Nam vel pauca 
illa, quse Excerptis Vaticanis ad cognitionem 
nostram pervenere , satis luculenter ostendunt 
Diodorum in his ad Timaei maxime auctoritatem 
sese accommodasse. — E libro sexto unum frag- 
mentum perduravit de Callicyriis : hoc igitur ad 
illud tempus spectat, quo servi isti et clientes 
Geomoros expellere et ochlocraticam civitatis 
formam constituere moliebantur. — Liber septi- 
mus multa habebat de Sybari, quae urbs tum in 
divitiarum fastigio summa gaudebat potentia 
(58-63). Etiam Graeciae conditionem belloMedico 
commotae attigisse saltem debet (57). — Liber 
octavus nusquam memoratur. 

Inde a libro nono nova pars incipit fortasse 

simpliciter inscripta 2ixe)uxa, quia, quum in 

antecedentibus Timaeus omnium fere populorum 

historiasperscripsisset, jam coarctata scena totus 

versatus esse videturinrebus Siculis, quae inde 

a Gelonis et Theronis regnis largam praebebant 

scribendi materiam. Nihilominus quae ex libro 

nono fragmenta citantur, omnia spectantad ori- 

gines Locrorum, ita ut alia potius omniahistori- 

eus noster egisse videatur quam id quod modo 

proposuimus. Verum si reputaveris omnem tunc 

temporis Syracusarum historiam positam esse in 

motibus illis, quibus servi atque plebs summum 

sibi imperium vindicare studebant; ac totam de 

Locrorum originibus quaestionem inde profectam 

videri , quod Aristoteles hanc civitatem ex servis 

et fugitivis conflatam fuisse asseveraverat, facile 

est intellectu,quomodo a Syracusarum historia ex 

more suo Timaeus ad Locros evagari potuerit. 

Igitur huc pertinent fragmenta de Locrorum 

primordiis (66-69), de Aristotele insulse traducto 



(70-76), de Pythagora ejusque sectatoribus (77- 
81), quae postrema si non omnia, nonnulla certe 
in hoc excursu legebantur. — Sequentes libri 
Hippocratis, Gelonis et Theronis tyrannorum 
historiam complectebantur; et libro decimo qui- 
dem narratio perducta erat minimum usque ad 
pugnam qua ad Helorum Hippocrates vicit Sy- 
racusanos (circa Ol. 72, 1, fr. 85). Libro unde- 
cimo haud dubie traditum erat quomodo Gelo 
patriae tyrannidem adeptus esset; libro duodecimo 
quemadmodum, reductis Geomoris, Syracusarum 
urbe potitus eam munire et augere studeret. 
Libro decimo tertio agebatur de Graecorum ad 
Gelonem legatione (Ol. 74, 4? fr. 87), quam mul- 
tis Timaeum persecutum scimus. -=— Libro decimo 
quarto Gelonis et Theronis ad Himeram victorin 
celebrata est (01. 75, 1, fr. 89). Ex reliquis hujus 
partis libris, qui Siciliae historiam usque ad 01. 
88 complectebantur, quum duo tantum de Em- 
pedocle fragmenta cum librorum notitia uobis 
servata sint, rerum distributionem ne conjectura 
quidem assequaris. 

Altera operis pars , Sicula et Hellcnica inscri- 
pta, exorsavidetur a Syracusanorum bellocontra 
Leontinos, qui (01. 88, 2) Gorgiam oratoreni ad 
implorandum auxilium miserunt Athenas. Qua 
occasione ut Diodorus (XII, 53) hujus eloquen- 
tiaeindolem describit, sic Timaeum quoque ube- 
rius de hac re disseruisse fragmento gS indicatur. 
Ceterum si unum locum praeclarum sane excepe- 
ris (fr. 96), omnia fere, quae ad hoc bellum per- 
tinent,periere.Secundam expeditionem Athenien- 
sium in Siciliam (01. 91, 1) narrasse videtur a 
librodecimo usqueadXIV. Sequiturbellum Car- 
thaginiense (01. 92, 3), quod ex Timaeo in sua 
transtulit Diodorus (XIII, 54 sqq.). Atque prima 
belli pars , Selinuntis oppugnatio et excidium 
(cujus infortunii descriptio colore rhetorico apud 
Diodorum distincta quammaxime prodit Timae- 
um), deinde Himerae devastatio (01.92,4) con- 
tinebantur libro decimo quarto (fr. 108 sq.j. Liber 
decimus quinlus enarrabat Hermocratis ex exilio 
reversi in Carthaginiensium agros excursiones 
ac novam expeditionem Hamilcaris et Himilconis 
(01. 93, 3, fr. 110). Totam vim Carthaginienses 
in Agrigentum converterunt. Qua data occasione 
multum fuisse Timaeum in describendis Agrigen- 
tinorum urbe et agris eorumque divitiis et lu- 
xuria, patetexDiodoro (XIII, 81-84 ; v. fr. n 1- 
11 4). Urbs capta et a Poenis eversa. In praeda 
Carthaginem missa insignis fuit taurusPhalaridis, 
de quo vide Timaei sententiam fr. 116- 118. — 
Haec Siculorum clades viam ad tyrannidem pate- 
fecit Dionysio seniori; cujus historiam sicuti 



LIV 



DE TIiYLEO. 



Philistus quattuor libris , inde a decimo sexto us- 
que ad vicesimum comprehendisse videtur (01. 
3, 3-io3, i ; v. fr. 116-120). De Dionysio juni- 
ori unum fragmentum (127) exstat libro vicesimo 
secundo disertis verbis adscriptum. Quse sequun- 
tur res a Dione et Timoleonte gestas admodum 
prolixe a Tima?o ( quem prseter Theopompum 
etiam Plutarchus ante oculos habuit) expo- 
sitas esse ex Polybio licet augurari; verum 
parca tantum fragmina quaedam ad nos transna- 
tarunt, ita ut de refingenda librorum dispositione 
prorsus sit desperandum. Hoc tamen mihi jure 
quodam sumere videor, Timoleontis de Pcenis vi- 
ctoriam(01. 110, i;v.fr. i3/j)narratamesselibro 
tricesimo primo. In sequentibus sermonem insti- 
tuit auctor de ceteris ejus rebus gestis, de novis 
quas Syracusanis scripsit legibus deque floren- 
tissima quae inde subsecuta est Sicilise condi- 
tione. His absolutis, Siciliae tranquillitas otium 
fecit Timaeo ad res alienas aberrandi. Accura- 
tiora quidem afferri non possunt, sed si ex reli- 
quiis conclusionem facere licet, multa in hac 
operis parte narravit de rebus Grsecorum et 
Alexandri ; deque horum temporum scriptoribus 
qua solet acerbitate tulit judicium (fr. i36-i43). 
— Quinque libri postremi Agathoclis historiam 
tradiderunt (fr. 1 44-1 55). 

Quae dePyrrhi in ItaliaetSiciliabelloTimaeus 
conscripserat, uno fragmento (i5i) excepto, 
perdita sunt omnia. 

Praeter SicuIaNoster composuisse dicitur 'Oa-jj/.- 
7tiovix«<; , quos Suidas appellat ^povtxa Tcpa- 
£i6\a. Argumentum hujus operis, quod fortasse 
historiis intextum erat, docet Polybius (*). 
Nempe Spartanorum ephoros a prima institu- 
tione cum eorundem regibus, archontes Atticos 
et sacerdotes Junonis Argivae cum Olympiorum 
victoribus contulit." 

Jam quae Timaei fides et auctoritas sit inqui- 
renti amplam disputandi materiam praebent ea, 
quae de auctore nostro dicit Polybius, acerrimus 
ejus adversarius. Plura adhuc de hac re comperta 
haberemus, si aetatem tulissentlstri etPolemonis 
7cpo<; Tttxaiov avTtypacpai. Nos vero pro consilio 
nostro etinstituti ratione satis habebimus summa 
rerum capita contra Timaeum prolatarum paucis 
verbis indicasse. Igitur quibusnam prsesidiis in- 
structus Timaeus ad historiam conscribendam 

(*) Polyb. XII , 1 1 : 'O yap ra? auyxptaetc 7rotou[/evoc 
avexaOev tu>v e<popwv 7tp6c touc paatXeTc touc ev AaxeSat- 
[/.ovc, xat touc apxovra; touc 'A8^vviat xat tocc tepeiac tocc 
iv "Apytt 7rapa6aXXwv rcpoc touc 'OXu[jnuovixac , xat Tac 
aji.apTiac tcov uoXecov Ttept xac avaypacpac Tac toutwv eSe- 
Xiyy.wv, 7iapa Tpt[x,r)vov exouaac t6 Stacpepov, outoc eaTt. 



accessit? De.his, Polybius respondet civilem 
suam ipsius prudentiam et itinera sua tacite 
commendans , de his sibi comparandis ne mini- 
mam quidem curam umquam habuit , sed velut 
ex professo propriae omni experientiae renuntia- 
vit. Etenim (quod multis locis Polybius recoquit) 
neque in rebus bellicis neque in rebus politicis 
ullam prudentiam rerum usu collegit, neque 
peregrinando ac loca quae describit suis oculis- 
lustrando veram eorum cognitionem capere 
studuit, sed per quinquaginta annos Athenis de- 
gens nihil fecit , nisi in iectulo cubans vel in 
bibliothecis versatus priorum scriptorum com- 
mentarios pervolutare, eorum inquisitione mate- 
riam coacervare, dicta inter se contendere, errata 
observare. Hac sola facultate praeditus quum 
historiam bene scribere confideret , similis est 
eorum qui spectatis antiquorum tabulis idcirco 
arbitrantur idoneos se pictores et in arte prseci- 
puos, vel medicorum illorum, qui magnam sui 
ostentationem facientes et pollicitationibus mul- 
titudinem allicientes, si ad experimentum per- 
trahuntur, apparent ineptissimi. Nec solum 
propter haec historici munere apte fungi non 
potuit, sed etiam ob infirmum et puerile judiei- 
um , ob degenerem suam et muliebrem super- 
stitionem, ita ut ne de iis quidem rebus, qnas 
ipse oculis spectavit, neque de locis,quos ipse 
pede trivit , sanum quidquam narret , ut ineptis 
fabulis (1) et antiquitus traditis opinionibus re- 
fertus sit, ut scitu digna omittat (2), vilissima 
quaeque in medium proferat. Itaque fieri non 
potest, quin in prima operis parte, ubi de colo- 
niis et urbibus conditis agit, geographiae inscitia 
plerumque labatur, atque pragmatica ejus histo- 
ria ex omni sit errorum colluvie concreta. Inde 
errores isti de Africa et Corsica (XII, 3), de rebus 
Sardiniae et praesertim Italiae (XII, 5), de Locro- 
rum origine (XII , 5 sq.) , de locis circa Padum 
fluvium (II, 16), de Romanorum more equi ante 
urbem sacrificandi (XII, 4, 6), deArethusa fonte 
(XII, 4, d.), de tauro Phalaridis (XII, 25). 

Mitiorem fortasse praebuisset se Polybius, si 
errores illos ex sola rerum imperitia et judicii in- 
firmitate profectos esse putaret; sed quoriiam 
voluntate eum ac certo proposito a veritate 

(1) Propter fabularum et anilium commentorum mul- 
titudinem, ex. qua sua congessit Pseudo-Aristoteles De 
mirab. auscult. , TpaoauXXexTpta appellatus est : v. Sui- 
das s. v. Tt[xatoc et AetatSatjjtovta, ubi Polybium XII, 24 
exscripsit; Hesych. Mil. p. 54. 

(2) Mancas esse Timaei, simul vero etiam Polybii hi- 
storias suum opus laudans dicit Dionys. Hal. A. R. p. 6, 
25. Cf. Niebuhr. Hist. Rom. tom. I, p. 140. 



DE TlMiEO. 



LV 



ssepeiiumero aberrare persuasum habet (3), capi- 
taji odio ab eo dissidendum censet, nec ullam 
casrigationis severitatem modum posse excedere; 
idque eo magis, quod ipseTimaeus criminandi et 
maledicendi libidini , quae ei 'EiriTijxaiou cogno- 
men peperit(/,), mirum quantum indulgeat, quid, 
his ipsis aliorum scriptorum objurgationibus suo 
operi splendorem assumat atque fidem et aucto- 
ritatem apud nonnullos consecutus sit. Quam 
rixosam et impudentem Timaei naturam luculen- 
tis exemplis confirmant convicia illa quae in Ho- 
merum, Aristotelem, Philistum, Theopompum, 
Ephorum, Theophrastum , Democharem, Calli- 
sthenem , alios profundit. Uti hos vel partium 
studio obcaecatus vel privato odio (ut contra 
Agathoclem) motus conviciis persequitur, sic Ti- 
moleontem supra summos deos attollit(5). 

Quod denique formam orationis et dicendi 
genus attinet, conciones ejus vituperat, quippe 
quae nec temporibus nec hominibus satis accom- 
modatae, sed intempestive et in levissima quavis 
re depromtae inanem et prodigiosam verbosita- 
tem prae se ferant, magisque scholasticae et plane 
puerilis eloquentiae demonstrationem specient 
quam veram rei narrationem. Nec immerito hoc 
a Polybio reprehensum esse Hermocratis oratio, 
cujus particula ad nos perduravit, praeclarum 
est documentum. Num vero in ceteris eadem 
judicii veritate et sinceritate usus sit jure tuo 
dubites. Ac profecto viri docti, qui de Timaeo 
verba fecerunt, unanimi fere consensu Polybium 
invidia incitatum mala exaggerasse, bona dinii- 
nuisse asseverant, atque Timaeum ob insitam 



(3) Ex Polyb. sua hausit Diodor. XIII, 90 extr. : IloXXd 
tcruopeT 4^u8rj 6 Tijxatos , xat SoxeT to TcapaTcav oOx aTceipos 
wv odSevo? rcov toioutwv • utco 8e ttjc cptXovetxia<; eTctaxoTou- 
jxevo? , OTav aTca£ ^ ^eyetv, ^ tou avTtov eyxioEJudSetv Ttvd 
TcpoOrJTat, TcdvTtov emXavOdveTat, xct tcoXu ti tou xaO^xovTo; 
TcapexSatvet . 

(4) 'EmxipcaoQ nominatus est ab Istro Callimachio ev 
■zoZq 7cp6i; auTov dvTtypacpat? , referente Athenreo VI, 
p. 272, B. Cf. Diodor. XXI, tom. IX , p. 279, et V, 1, ibi- 
que Wesseling.; Clem. Alex. Strom. I, p. 316. Oxon. 
(p. 269, A Potter. ); Elavius Joseph. p. 459 Haverk. 

(5) Cf. Cic. IV Epist. fam. 12, sect. 24, ubi ad Lucce- 
ium scribit: Atque prcestantius mihi fuerit, et ad 
lcetitiam animi et ad memorice dignitatem , si in tua 
scripta pervenero , quam si in ceterorum, quod non 
ingenium mihisolum suppeditatum fuerit hium, sic- 
uti Timoleonti a Timceo , aut ab Herodoto Themisto- 
cli, sed etiam auctoritas clarissimi et spectatissimi 
viri , etc. Causam laudis immodicse dicit Plutarch. Ti- 
mol. c. 10 sqq. Etenim Andromachum Timeei patrem 
summis Timoleon beneficiis affecerat. Cf. Marcellin. V. 
Thuc. § 42, p. 5 Duk. : Ttfxato? 6 TaupojJLevtTYi? Tt^oXeWa 
UTcep^veae tou jxerpiou , xaOoTi 'Av8p6|xaxov tov auTou ua- 
tepa ou xaTeXucre vr]c, [xovapxia?. 



animi acerbitatem et senilis aetatis morositatem 
si non purgatum, certe excusatum quodammodo 
essevolunt. Cavendum veroest, opinor, ne ni- 
mium tribuamus Timaei iniirmitati et malignitati 
adversarii. Nam quamvis Timaeus ob criminandi 
studium, orationis vanitatem exiguamque expe- 
rientiam rerum usu comparatam longe absit ab 
historicoomnibusnumerisabsoluto,negaritamen 
nequit magna ejus esse de historia merita, atqne 
multa quae Polybius ei crimini vertit, ex diversis 
potius, quae uterquescriptor in historia scribenda 
sequebatur, consiliis explicanda sunt, quam im- 
putanda hujus invidiae, illius imbecillitati.Etenim 
quum Herodotus et Thucydides etXenophon in 
aequali tantum suae aetatis memoria tradenda ela- 
borarent et priscam antiquitatem eatenus tan- 
tum explicarent, quatenus praesens rerum con- 
ditio inde luce quadam posset circumfundi, 
atque quum quod subsecutum est historicorum 
genus , Ephorum dico et Theopompum et si 
qui sunt horum similes, mythicam setatem ab 
oblivione revocatam scriptis suis recolerent qui- 
dem, sed ex perverso quodam horum temporum 
more et disciplina fabulas ubique ad historiae 
veritatem traducere studerent : inter primos ex- 
stitit Timaeus, qui, rejecta horum ratione,ex ipsis 
traditionibus locorum et monumentis antiqui- 
tatem describere institueret, ac fabularum sicut 
in veteribus scriptoribus legebantur nativam 
simplicitatem reddere mallet quam ex fallacibus 
philosophiaspraeceptis explicationemiis adhibere 
sui aevi intelligentiae accommodatam. Itaque si 
prima Timaei operis pars integra nobis relicta 
esset, in multis plus inde utilitatis redundaret ad 
saniorem antiquitatis interpretationem quam ex 
pragmaticis illis Theopompi et Ephori historiis, 
quae eo facilius fraudem persuadent, quo majori 
conditae sunt orationis elegantia et suavitate. At- 
que ipse Timaeus (Polyb. XII, 28, a) tantam esse 
dicit differentiam historiae ab orationibus epidi- 
cticis,quanta esset inter vera aedificia et illa in sce- 
nis figmenta locorum et dispositionum ; vel solam 
materiae ad instruendam historiam conquisitio- 
nem majus esse opus, quam quidquid laboris in- 
sumeretur in epidicticis sermonibus componen- 
dis. Ipsum igitur tantas toleravisse impensas tan- 
tosque labores in colligendis de quibusdam ho- 
minibus rebusve commentariis, atque in percon- 
tando de Ligurum, Gallorum, Iberorum moribus, 
ut neque ipse id exspectavisset, neque aliis fidem 
esset habiturus idem sibi narrantibus. Nec Poly- 
bius (XII, 16, f.) negare potest in singulis eum 
practicam virtutem ostendere et curiosam sedu- 
litatem. Idem alio loco (XII , 26, d.), ubi repre- 



LYI 



DE TIMJEO. 



hendit eum qnod maxime in urbium et colonia- 
rum originibus describendis se ostentaret, ita 
ut alii quidem scriptores rebus obdormivisse 
viderentur, ipse vero solus diligenti inquisitione 
usus peritusque judex et auctor historiarum ha- 
beri deberet- in his dicit, multa quidem men- 
dacia esse , sed ipsum detrectandi studium non 
potuit eum impedire, quominus multa etiam sane 
dicta esse concedat. — Jam vero etsi Timaeus 
magoam doctrinae copiam ad annales suos com- 
ponendos attulisse putandus est, tamen , quum 
ex sua historiam antiquiorem tractandi ratione 
summa rerum versari deberet in accuratissima 
singulorum omnium cognitione, ipse autem pri- 
mus fere hanc viam ingrederetur : facile intelli- 
gitur, quemadmodum apud posteriores earun- 
dem rerum scrutatores, Polemonem et Istrum, 
in variam reprehensionem incurrere debuerit; 
simulque elucet non potuisse Timaei historiam 
placere Polybio, qui contraria planesectans jam 
ignorantiae et superstitioni tribuit, quod magnam 
saltem partem ex legibus, quas Timaeus sibi 
scripserat, et explicandum et excusandum est. 
Tlt vero in prima parte commentariorum , quos 
cum chronicis medii aevi conferre licet , saepenu- 
mero acrisiae accusandus erat, sic in altera operis 
parte, ubi fideliter referendo veritatem plerum- 
que attingere poterat, nisi partium studio impe- 
ditur, fide dignissimus habendus erit. A_c pro- 
fecto, ubi Diodorus (XIII, 54, 60, 80; XIV, 54) 
in copiarum recensu Ephorum cum Timaeo con- 
tendit, hunc ad verum propius accedere, v.ec 
sicuti illum,immodice omnia augerevidemus(6). 
— Quanta porro in rebus geographicis Timasi 
auctoritas fuerit,patet exAgatharchide De mari 
Rubro p. /,8, ubi dicit : Ta f/iv 7ipo<; fsTrepav iljeip- 
yacrrai Auxo? xe xal TifAaio? , xa §e 7rpb<; avaxoXa? 
'Exaxaio? xa\ Baat)acj etc. (v. Ukert. Geogr. Gr. et 
Rom. vol. I, part. I,p. i33, i54).Quam prasclare 
denique accuratiore temporum indagatione de 
historia meritus sit, scripto illo de Olympio- 
nicis declaratur, quo effecit , ut post eum histo- 
rici, relicta vaga illa ex generationum serietem- 
pora computandi ratione, certioris canonis usum 
introducerent (7).— Toto ccelo denioue a Polybii 

(6) Joseph. C. Apion. I, c. extrem., in Euseb. Praepar. 
Evang. X, 7, p. 478, D Colon.: "E?opo ? 'EXXavtxov ev xoi? 
7tA£tcrToi<; ^EuSojxevov ETrt^etxvucrtv , "E<popov 8e TtfJtatoc;, xat 
Ti>aiov 01 \J.tx' exeivov ysyovoTEc; , aXX' ouSe TTEpt twv £txe- 
Xwv toTi; uspt 'Avtioxov xat 4>t'XtoTov rj KaXXtav Ttptatoc 
cru[j,cpiovEtv r^ttoaev. 

(7) Cf. Polyb. Xll, ll.Diodor. V, 1 : Ttfxatoc. [XEytaTriv 
TCpovotav 7r£TCotvi[j.Evo<; TrjgTtov xpovwv axptgsta<;... Ceterum 
chronologia, quam in antiquissimis temporibus Timoeus 



severitate distat judicium Ciceronis de Orat. II, 
14 : Timceus, ait, quantum judicare jwssum, lougc 

secutus est, longerecedit ab illa Eratosthenis et Apollo- 
dori. Id quod ex sequentibus patebit. 

Censorinus (v. fr. 152) ab Olympiade prima usque ad 
Trojse excidium a Sosibio numerari dicit annos CCCXCV, 
ab Eratosthene CCCCVII , a Timaeo CCCCXVII , ab 
Arete DXIV. ( Hoc enim voluit Censorinus ; quare , ut 
sententiae recte procedant , statuendum est post verba : 
«■ad Jnachi regnnm anni circiter CCCC» excidisse: 
inde ab hoc usque ad captam Trojam circiter DCCC.) 
Itaque decem tantum annis Eratosthenes discreparet a 
Timeeo, quem, ut O. Miillerus (Dor. II, p. 502) putat, in 
historia sua sequitur Vellejus Paterculus. Sed quin Cen- 
sorini numerum pro vero habeam, plura impediunt. — 
Primum enim Clemens Alex. I, p. 337, A (fr. 153), Ti- 
mseum et Clitarchum dicit ab Heraclidarum reditu usque 
ad Euametum archontem (334 a. Chr.), sub quo Alexan- 
der in Asiam trajecit, annos numerare octingentos et vi- 
ginti. Inde efficitur annus 1154. Igitur ex hac computa- 
tione triginta tantum anni inter Trojse eversionem et 
reditum Doriensium essent interjecti. Quod nullo modo 
ferri potest. 

Deinde Schol. Apoll. Rhod. IV, 1216 (fr. 53), ex Timaeo 
narrat Corcyram conditam esse ^etoc ettq EEaxocria twv 
Tptotxtov, i. e. Olymp. 46, 3, quum tamen communi vete- 
rum consensu affirmetur Corcyram eodem fere tempore 
conditam esse quo Syracusas (01. 11,4 s.733 a. Chr. sec. 
Euseb.;01. 5, 4s.758a.Chr. Marm.Par.Ep. 31 ex Boeckhii 
sententia). Atque Croton, quae urbs aut eodem tempore ac 
Syracusse aut viginti circiter annis post condita est , ab 
ipso Timseo apudDionys. Hal. Antiq.ll, 59, p. 361 Reisk., 
deducta esse dicitur EvtauTtp TptTto Trjg E7rTaxat6£xaTri<; '0- 
Xu[jL7itaSo<;, s. 710 a. Chr. 

Porro Tzetzes ad Lycophr. 1141 (v. fr. 66), ubi ex Ti- 
mseo refert , Locros , ut Ajacis in Cassandram flagitium 
expiarent, oraculi jussu per mille annos binas virgines 
Trojam misisse, in fine historise addit:XtXtwv 8' eto>v 7ra- 
p£)vG6vTtov [XETa tov <J>toxtx6v TtoXE^ov ETraucravTO r/jc. TotauTY)? 
Oucrtac,. 

Satis inde intelligitur Trojam ex Timaei calcnlis multo 
prius, quam vulgo statuitur, expugnatam esse, quamquam 
6x modo allatiscertusrei annus exputari non potest. Redeo 
igitur ad locum Clementis (fr. 153), ubi hsec: 'Atto Tpotac 
dAtocrEax; eVt Tr)v 'HpaxAStSaiv xaOoSov ETrj sxaTov eixoat rj 
exaTov oySorlxovTa. Posteriorem numerum si Timsei fuisse 
putemus, Troja capta est 1334 (1 154x180) ; quod idem 
posuit Timsei aequalis, Duris Samius (Clem. Alex. I. I. : w<; 
6s ©ouptc; auo Tpota? dXwcrEcoi; etu ttjv 'AA£|av6pou st<; Aatav 
6tdoacriv [334] ety] yilia). Jam igitur Corcyra deductaest 
734, uno anno ante Syracusas, 24 annis ante Crotonem. 
Neque minus cum his calculis quadrat locus de Locrorum 
virginibus. 

Apud Censorinum itaque pro CCCCXVII scribendum 
foret DLVIII. Quae vero ratio propterea parum se com- 
mendat, quod Censorinusln afferendis numeris certum 
ordinem observat. Etenim a minoribus incipiens ad majo- 
res progreditur. Ideo Timaei numerus postremo loco po- 
nendus fuisset. Quare Censorinus in eo potius errasse vi- 
detur, quod a Choroebi Olympiade numeravisset, quae 
numeranda erant ab Olympiade Iphiti. Sed ne tum quidem 
numerus accuratus est ; ita tamen emendari potest, ut et 
locum suum tueatur, nec nimia sit mutatio. Pro CCCCXVII 
scribendum puto CCCCXLVII. 

Quoniam Timseus inter seram Trojanam et primam 
Olympiadem tantum temporis spatium ponat, vides eliam 



DE EPHORO. 



eruditissimus , et rerum copia et sententiarum va- 
rietate abundantissimus, et ipsa compositione ver- 
borum non impolitus , magnam eloquentiam ad 
scribendum attulit, sed nullum usum forensem. 
Accuratius de oratione Timaei agit in Brut. c. g5 : 
Genera Asiatica? dictionis sunt duo : unum senten- 
tiosum et argutum, sententiis non tarn gravibus et 
severis, quam concinnis et venustis; qualis in histo- 
ria Timceus, in dicendo autem,pueris nobis, Hie- 
rocles Alabandeus, magis etiam Menecles , frater 
ejus, fuit : quorum utriusque orationes sunt impri- 
mis, ut Asiatico in genere, laudabiles. Contra omni 
Asiaticaa eloquentiae adipe dictionem ejus un- 
ctam dicit Plutarchus in Nicia cap. i. Verba 
haec sunt : d O<; (Tt[xaio?) Dauaac; tov fjtsv @ouxu§i§7)v 
07rep6a^eto"6ai SeivoTyjTi , tov 8s <l>0uaTOV a7roSetc;eiv 
sravTaTcaat cpopTtxov xat i$iu>ty)v, ota (jLscrtov wOetTai 
5] ttTTOpia twv [xaXttjTa xaTwpOojjxevojv ixeivotc; dyto- 
vtov 3cat vaufjtay^ttov xat SrjpLYiYOptwv, ou [/.a Ata 

Ilapd AuStov dpfjta •nzXflc, otxveutov, 

&q cpr,en ITivSapoc; • aXX' oXtoc; ti? 6^t[j(.a0r]C xat (xei- 
paxiiuSrjc; cpatvo'u.evoc; Iv toutok; xat xard tov AtcptXov 

Tlot.ybc,, tbvOuXeufJtevoc, cTeaTt EtxeXtxto. 

Sequentia vid. fiagm. 104. His addeDionys. Hal. 
t. II, p. n5, 2 5 : Ot 8' TaoxpaTYjv xa\ xa Tco- 
xpaTOUc; auoTUTCoWacrGai GeXyjaavTec; , utctioi xat 
tyuyjpoi xat dvaXOetc; ( vulgo dvaXy]6eic; ). O&toi 8' 
etatv ot Tcept Ttptaiov, xal ^Fdtova (vulgo IIXdTOJva) 
xa\ Ewc7iyevr,v. Et Longin. De sablim. IV, i,p. n 
(p. i3 sq. Weisk.) : ©aTepou 8s tbv etTcoptev, Xsyco 8s 
tou ^uj(pou , TcXrjprjc; 6 Ttixaioc;, dvYjp xa (jtev dXXa 
txavbc; , xat Tcpo; Xo'yo)v sviots [jtsYsSoc; oux acpopoc;, 
TcoXuiaTtop, stcivoy]tixo<;, tcXyjv dXXoTpttov p.ev IXeyxTi- 
xiOTaTO? dfjtapTY)|j<.dTtov , dveTcataOrjToc; 8s tSttov • utco 
Oe IptOTOc; tou ^svac; voyJctsic; det xtvetv , TcoXXdxtc; Ix- 
tcitctcov eic; to TcatSapitoSecjTaTOV. In seqnentibus 
frigidae orationis affertexempla: v. fr. 149, io3. 



EPHQRES. 

Ephorus (i), Cumanus (2), secundum Suidam 

qui factum sit, ut duos Lycurgos aetate diversos distinguat 
(p. 47, cf. Apoll. fr. 75). — De tempore quo Romam con- 
ditam esse dicat v. fr. 21. 

(1) Suidas : "Ecpopo; , KufxaTo:;, uio? ArjfjtocptXou , 0! 5e 
'Avtioxou' 'Icoxpdxou; dxouarr]c; tou prJTopo?, taroptxo?. 
"Ecrxe Se ut6v ArifJtocptXov tov laToptxov r)v Se erci Trjcj evva- 
xocjt^c TptTri? 'OXu[Jt7ud8oc; , <hc, xai Tipo rrjg <I>tXi7U7tou i3acrt- 
Xetac; elvat tou MaxeSovoc;. "Eypatjpev a%6 tv)? TXtou TropOrj- 
tretoc; xat Ttov Tptoixcov fxsxpt T t° v auTou xpovtov ptSXta X', 
Ilept ayaOwv xat xaxtov fJtSXta xS', IIapaS6c;tov Ttov exaciTa- 
Xou PtgXta te', Eupy)[Ji.dTtov tov exao-To; eupe j3t6Xta $', xat 
aX)a. In his pro "Ecpopo? vitiose legebatur "Ecpt7T7roc; (Olyn- 



lvii 

nliiis fuit autDemophili aut Antibchi. Quod prius 
posui nomen propterea est prseferendum quod 
idem apud Phitarchum (in Vit. Isocr., Moial. 
p. 389, A. ) legimus, atque in filio Ephori ex 
more antiquitatis repetitum videmus. (Suidas 1. 1., 
Athen. VI, p. iZ-x, D.). 

Ad aetatem Ephori constituendam disertum 
testimonium non exstat praeter illud Suidas 1. 1. : 
'Hv Se ItcI t^c; evvaxoo-Tyjc; TptTy]; 'OXujjtTCtdSoc; , fo; 
xat Tcpo Tyjc; <I>tXtTCTCou paotXetac; elvat tou MaxeSovoc; " 
et s. v. 0eoTCO[X7roc; : reyovtoc; xaTa touc; ypo'vouc; ir^ 
dvap^tac; 'AOyjvaiojv Itci Tyjc; IvvaxoaTy]? TptTyjc; 'OXuut- 
TctdSoc;, oTe xat "Ecpopoc;. Ex his Marxius eruit 
Ephorum natum esse Olymp. o3, 4. Quamvis 
enim anarchia Athenarum vulgo ad 01. 94, 1 
referatur, potuisse tamen censet Suidam ejus 
initium ponere 01. 93, 4. « Nam extrema fere 
anni quarti Olymp. g3 parte, ait, quum Athe- 
nienses a Lysandro obsessiTheramenem ad illum 
misissent, isque quarto demurn post mense Athe- 

thius historicus. Athen. III, p. 120, E; IV, p. 146, C, etc), 
quod Eudocia quoque habet inViolar. p. 164ViIiois. Prae- 
terea Ephori nomen corruptum reperitur in Eucpopo?, locis 
sexcentis ; in Eo<popttovap. Schol. ApolI.Rh. II, 351. Simili- 
ter inter se confundi videntur Euphorion Chalcidensis et 
Ephorus junior, ignotus alias scriptor, de quo Suidas : 
"Ecpopoc; Kujjtatoc; , tcrroptxoc; , 6 vetoTepoc; • eypa^e 8e Ta<; Fa- 
Xt^vou ev ptSXtotc; vXl, KoptvOtaxd, uept tcov 'AXeuaSaSv, xat 
dXXa. Apud Clement. Alex. Strom. l ? p. 389 Potter. ex 
Euphorione ev Tto rapt 'AXeuaStov Homerus dicitur xaTa 
Tuyriv yeyovevat, 0? pacrtXeuetv -iqp&io a7r6 Tfjc; oxTtoxatSexd- 
tyic; 'OXujjtTrtdSocj. Verisimillimum est uuum eundemque li- 
brum a Suida et Clemente laudari, cujus autem fuerit- 
utrum Euphorionis an Ephori junioris, haud liquet. Ne de 
Nostro cogites impedire videtur Hieronym. Chron. p. 106, 
ubi Ephorus in eadem re cum Apoliodoro componitur. 
Verba sunt : In latina historia ad verbum hcec scripta 
invenimus : Agrippa apud Latinos regnante Homerus 
in Gro3cia claruit, ut testatur Apollodorus gramma- 
ticus et Euphorbus historicus; ante urbem conditam 
annis CXXII,et, ut Cornelius Nepos ait, ante Olympiam 
primam annis C. , Ut enim numeri corrupti sunt, neque 
consentiunt cum Apollodori calculo aliundenoto , sic etiam 
Euphorbum illum nonalium esse ac Ephorum probabiliter 
statuit Scaliger, Marxio suffragante. Idem Marxius apud 
Theon. Progymn. p. 17 (T6 youv KuXtovetov dyo? [JtaXXov 
tou 'HpoooTou xat Eucppovoc; eijeipydcrGai ©ouxuStSrj) pro 
Eucppovoc reponi jubet 'Ecpopou. Quod veroSiebelis in Schol. 
Aristoph. Av. 998 (ubi de Metone : Eucppovto? Se (cprjo-t) oti 
twv Srifjttov yjv ex tou KoXtovou) Euphronio substituere vo- 
luit Ephorum , improbandum est , quum ille Euphronius 
grammaticus sit saepius apud eundem Schol. laudatus. 

(2) Strabo XIII, p. 924 Alm. : Avrjp 6' a^toc; fJtvyjfJtrjc; exT/jc- 
6e Trj? TToXetocj dvavTtXexTtoc; eartv "Ecpopoc Ttov TcroxpaTouc; 
yvcopi[xtov tou prjTopo; , 6 ty)v icrToptav cruyypdupac; xat ra 
Tiept Ttov eupnjJtaTtov. ... SxcoTiTeTat 8e xat 6 "Ecpopoc;, 816x1 
xt,q TiaTptSo? oux e^tov epya ^pa^etv ev Trj 6tapt0[xriaet twv 
dXXtov 7rpd^etov, ou [Jtrjv ouS' av a[xvr|[x6veuT0v aOTrjV eTvac 
GeXtov, outwc; eTttcptoveT- KaTa Se tov xatpov KuLtaTot t<x? 
^iauxtac; rflov. Cf. XII, p.826,Steph. Byz. V. Kujiyi, Mo- 
schopul. ad Hes. Opp. et D. p. 142 Heins. 



LVIII 



DE EPHORO. 



nas rediisset, ftlturaeque pacis spem fecisset , 
Lysander ipse adPyraeeum appellens , Athenas in 
ditionem decima sexta Munychionis die accepit. 
Itaque mox ineunte anno primo 01. 94 triginta 
tyranni a Lysandro constituti sunt : ut hoc modo 
Atheniensium anarchia jam exeunte 01. o,3 ince- 
perit. » Subtiliter haec disputata sunt, sed con- 
cidunt omnia , quum yjv nullo modo sit natus est, 
sed vixit ,floruit ', ut recteinterpretatur Kusterus, 
sicuti Scaliger quoque ex eodem, nisi fallor, 
Suida in TdToptwv auvaywYyi ad 01. o,3 habet : 
0£O7ro[i.7roc lYvtopt^exo, neque vero £Yevv7]6t]. Fal- 
sissimos autem hos calculos esse nemo non 
perspicit, quoniam Alexandri adhuc temporibus 
Ephorum in componendis historiis occupatum 
fuisse a Clemente docemur, qui (Strom. I, p. 
4o3) eum dicit ab Heraclidis ad Olymp. 111, 3, 
quo anno Alexander in Asiam trajecit , nume- 
rasse annos DCCXXXV. Itaque aut pessimis 
usus est Suidas fontibus, aut male eos intellexit. 
Ut posterius credam, adducunt me verba : wc 
xal Trpb Trjc; <I>i^i7C7rou p«o"i^£iat; etvat. Quis enim 
tam ineptus, ut eum , qui versus finem belli 
Peloponnesiaci ad adultam jam aetatem perve- 
nerat, etiam ante regnum Philippi vixisse dicat? 
Quod ne tnm quidem satis apte dictum foret,si 
cum Marxio r)v interpretareris : nntus est. Con- 
tra quisque videt verba ita intelligenda est>e, 
ut maxima Ephori vitae pars in Philippi tempora 
et subsequentia cadat, sed initio regni Philippi 
(01. io5, 1) jam virilem is aetatem attigerit. 
Igitur si 01. io5, 2 vigesimum vel trigesinium 
annum egerit, natales ejus referendse erunt ad 
Olymp. 98 — 100. Eodem plane modo opinio 
Suidam fefellit de ?etate Theopompi, ut infra 
videbimus. 

Quae quum ita sint, non difficile, puto, est. 
qusenam caussa fuerit erroris demonstrare. 
Etenim patet plurima de historicorum aetatibus, 
quae Suidas nobis servavit, excatalogis fluxisse 
Alexandrinorum temporibus confectis, in quibus 
rerum hominumque tempora referebantur ad 
seriem regum Macedonicorum. In tali igitur 
libro Suidas Ephoruni et Theopompum vixisse 
reperit xaTa tou<; ^povouq tyjc; avap-^tac;, non longe 
ante regnum Philippi. Quibus verbis significa- 
batur spatium inter Amyntae et Perdiccae III 
regna interjectum, calamitosum illnd tempus, 
quo Alexander post annum regni a Ptolomaso 
Olorita interfectus est, atque hic, moechus Eu- 
rydices , qui neque regii generis, neque unquam 
rex fuit, per tres annos Macedoniam pro lubitu 
suo administravit, dum ipse Perdicca? insidiis 
intcremtus est. Evenerunt haecOl. io3, quinque 



vel sex annis antequam Philippus regno pori- 
retur. Inde orta est proclivi sane et condonando 
fere errore ista anarchia Atheniensium , inde 
Olympiadi io3 substituta est 01. 93, quam 
Marxius ad veritatem pertrahere studuit. 

Magistrum Ephorus habuit Isocratem , qui 
tunc in Chio insula scholam aperuerat (Plut 
Vit. Isocr., Moral. p. 837, B ). Verum , male, 
Seneca ait , respondent coacta ingenia ; relu- 
ctante natura irritus labor. Itaque factum est, 
ut Ephorus tardo et crassiore et Cumano in- 
genio praeditus, ubi post aliquantum temporis 
in patriam domum rediit, minime tam erudi- 
tum atque practicis istis virtutibus instructum 
se ostenderet, ut orator in forum sine dedecore 
posset descendere. Fuisse tamen debet , cur non 
prorsus pater animum desponderet. Iterum 
Isocrati filium commisit (3). Jam igitur Epho- 
rus, ne denuo spem patris falleret, majori nisu 
eloquentise sese dedit; neque studium successu 
caruit. Mox enim cum Theopompo inter reli- 
quos magistri discipulos eminentem videmus 
et in afjuA^ais Xo^wv corona ornatum (Menander 
Rhetor Atatpscr. aTtoSetxT. p. 616 Ald.). Quid, si 
fides habenda est Senecae, in foro dicendi peri- 
culum fecit (4). Verum Isocrates bene perspexit 
non hanc esse arenam , in qua discipulus vires 
apte posset exercere et explicare : cujus naturam 
ad strepitum forensem parum accommodatam 
esse vidit, magis idoneam existimavit ad con- 
dendas historias. Itaque ad hsec studia Ephorum 
se convertere jussit. Idem fecit Theopompo, hoc 
tamen temperamento adhibito , utEphoro , ho- 
mini tranquilli et sedati animi (5) , antiquiorem 

(3) Plutarch. 1.1. p. 839A.:Tou SsKujjiafou 'Ecpopou aTcpd- 
xtou tyj<; cyolriz ei;eX66vTO<; xai TtdXtv aizb tou TcaTpo? ArijJto- 
«ptXou Tce[Jt<p6evTo<; stcI SeuTepw [ncr6co, Tcat^cov Attpopov auTO'» 
exdXet. 'EcrTCOuSacre {jtevTot ixavtoc, uept tov dv8pa, xai ttjv 
UTc66ecriv ty]<; xp £ ^ a ? au ^<; UTce6rjxaT0. Cf. Hesych. v. At- 
<popo<;. 

(4) Seneca De tranquill. anim. c. 6 : Considerandum 
est utrum natura tua agendis rebus, an otioso studio 
contemplationiqueaptior sit,et eo inclinandum, quo te 
vis ingenii defert. Isocrates Ephorum injecta manu a 
foro subduxit, utiliorem componendis monumentis hi- 
storiarum ratus. M&rxius Senecam suspicatur Ephorum 
nominasse pro Theopompo, de quo Quintil. X, i, 74 : 
— Theopompus ... oratori magis similis, ut qui ante 
quam ad hoc opus sollicitatus, diu fuerit orator. Sed 
illa injecta manu ... subduxit vix possunt proprie accipi. 

(5) De ingeniorum Ephori et Theopompi diversitate 
Suidas : "E<popo<; Ku(jtato<; xai ©eoTco^TCO? AajxacrtaTpaTOu, 
XTo? , d[jtcpco TcroypaTouc, [Jta6r)Tat " drc' evavTttov Se t6 y)6oc 
xat touc. Xoyou;; 6p(Jtco[;,evot. 'O [xev ydp "E<popo<; ^v to y]6o; 
dTtXoui;, ty]V Se epjjtY)vetav tyj? lcrroptac; utctio<; xai vco6p6<; xai 
(jLY)Se[Jtiav e^wv eTciTacrtv • 6 8e 0eoTco[XTCo? to 7^80? Tctxpo; 
xai xaxor)6ri<; , tyj 8e cppdcrei tcoXucj xat cruve;£Y]<; xai cpopa; 
{jteoTO?, cptXaXri6ri<; 8' ev ol? eypa^ev. '0 youv To-oxpdTyj; t6v 



Graeciae historiam enarrandam proponeret; ve- 
mm Theopompum , alacritatis et fervoris ple- 
num , voluit receutiorem Graeciam depingere fa- 
ctionum dissensionibus dilaceratam etintestinis 
omne genus motibus perturbatam (6). 

Ne ulterius Ephori vitam narrando prose- 
quamur , testimoniorum penuria impedinmr. 
Unum quod praeter modo memorata affertur, 
Plutarchus (7) habet, qui Ephorum ab Alexandro 
arcessitum convictum ejus repudiasse dicit- 
Longinqua denique ab eo itinera instituta esse 
ex more veterum historiographorum, probabilis 
quidem est Marxii conjectura, sed omni testi- 
moniorum praesidio destituta. 

Inter opera ab Ephoro composita Historiae 
ejus longe fuerunt celeberrimae. In his exordio 
posito ab reditu Heraclidarum (8) res per septin- 
gentorum quinquaginta annorum decursum a 
Graecis et Barbaris gestas triginta libris , quorum 
siuguli praefationem in fronte habebant, usquead 
obsidionem Perinthi ( 01. 109, 4) exposuit (9). 

[xev eopyj xaXtvou 8eTa6at , t6v Se "Ecpopov xevTpou. Cicero de 
Orator. III , 9 : Etenim videmus ex eodem guasi ludo 
summorum in suo cujusque genere artifictfm et magi- 
strorum exiisse discipulos, dissimiles inter se, attamen 
laudandos, quum ad cujusque naturam institutio do- 
ctoris accommodaretur. Cujus est vel maxime insigne 
illud exemplum (ut ceteras artes omittamus) quod 
dicebat Isocrates, doctor slngularis, se calcaribiis in 
Ephoro, contra autem in Theopompo frenis uti solere. 

(6) Phot. cod. CLXXVI, p. 204 : Kort toc? laToptxdt; Se 
uTco6eaet<; t6v StSdaxovTa auToT? (Ephoro et Theopompo) 
TcpoSaXeTv (<paaiv), Ta? fxev avw Ttov yjpovtov 'E<popcp, 0eo- 
TcojXTCtp 8e Ta<; jxeTa ©ouxuStSrjv 'EXXrjvtxd?, Tcp6<; tyjv exaTe- 
pou cpuatv Acd to Spyov dp[xoad[xevov • 816 xal Ta Tcpootpua 
auToTc Ttov taTopttov t^ T£ Stavota xat toTcj dXXotcj eariv 
6itotOTaTa, tbcj av aizb ttjc; auTrjcj dcpeTrjpiacj exSpajxovTtov 
Tcpocj to GTaStov Trjcj iaToptacj. Cf. Cod. CCLX. 

(7) Plutarch. de Stoic. Repugn. c. 20 : KaXXta6e'vet Ttvecj 
eyxaXouatv, oti Tcp6cj 'AXeejavSpov euXeuaev, eXTctc^tov dvaaTr]- 
aetv v OXuv6ov, tbcj ETayetpa ApiaroTeXrjcj ■ "Ecpopov Se xal 
EevoxpaT7]V xat Meve8r][xov eTcatvouat, TcapaiTrjaapievoucj tov 
AXeiiavSpov. 

(8) Diodor. IV, 1 : "Ecpopo? [xev ouv ... UTCoaTy]adp(,evo<; 
ypdcpetv Tacj xotvdcj Tcpdcjetcj, Tacj [xev TcaXatdcj [xu6oXoyiacj 
uTcepe&r), Ta 8' aTco Trjcj 'HpaxXetStov xa666ou Tcpax6evTa auv- 
Tacjd[xevocj , TauTYjv dpx^v ercotf^aaTo Trjcj taropiacj. Suidas : 
"Eypa^ev duo Trjcj 'IXtou Tcop6rjaetocj xat Ttov Tptotxtov p.exP' 
Ttov auTou xpovtov (iiSXia X'. 

(9) Diodor. XVI, 26 : Ttov 8e auyypacpe'tov "Ecpopocj [xev 6 
KujxaTocj tt)v iaroptav ev8d8e xaTeaTpocpev etcj tt)v TIepiv8ou 
TcoXiopxtav TceptetXricpe 8e Trj ypacprj TcpdSjetcj Tacj tc Ttov c EX- 
Xr^vtov xai (3ap6dptov dpsjd[xevocj aTco ttjcj Ttov 'HpaxXetStov 
xa668ou* xpovov 8e rapteXa6e axsSov ertov ercTaxoattov xat 
TcevTTjxovTa, xat (UtSXoucj yeypacpe TptdxovTa, Tcpoot[xtov exd- 
arri Tcpoa6ei? (cf. Phot. Bibl. cod. 176, Polyb. IV, 3). AiuX- 
Xocj 8' 6 'A8yivaTocj ttjcj SeuTepacj auvTa<;etocj dpxr]v TceTcotrjTat 
Tfjcj 'Ecpopou iaTopta? tt]v TeXeuTriv, xat Ta? dcjyjcj Tcpdi;etcj 
cuvatpei Tdcj Te twv 'EXXyjvtov xat Ttov papSdptov [xe'/pt ir\c, 
^tXtTCTcou TcXeuTrjcj. Cf. XVI, 14. Quod Clem. Alex. Strom. 



DE EPHORO 

Ubi Ephorus, vel potius Demophilus (n 



lix 



am hic 
opus a patre imperfectum relictum absolvit) 
historiam finivit, suorum commentariorum ini- 
tium fecit Diyllus ad Philippi usque obitum res 
deducens. — In adornatione operis hoc maxime 
Ephorus spectavit, ut singuli libri certam quan- 
dam rerum complexionem genere et argumanto 
distinctam continerent (1). Quare si non omni- 
bus, pluribus saltem, sicuti quarto Europa in- 
scripto, peculiares tituli vel abipso, vel a se- 
rioribus praefigi potuerunt. 

Quod uniuscujusque libri argumentum fuerit, 
accuratius dici plerumque nequit. Pauca quse 
eruere mihi licuit, haec sunt : Historiarum exor- 
dium fecit ab reditu Heraclidarum , quse prse- 
cedunt eatenus tantum memoratis , quatenus 
huic recte intelligendo inservirent. Itaque pr«- 
missis nonnullis de Hercule, de rebus Troicis 
et de variis Heraclidarum patriam recuperandi 
conatibus, libro primo civitatum Peloponnesi 
inter duces distributionem , primasque earum 
constitutiones enarravit. Post expositam rerum 



I, p. 403 Pott. dicit : 'Atco toutou (sc. ab Heraclidarurn re- 
ditu) eTct EuatveTov (KTy]atxXrj Diod. XVII, 17), e<p' ou ^aatv 
'AXe;;av8pov el; Tr^v 'Aatav StaSrjvat, to? [xev <t>aveiacj eTri 
eTCTaxoata SexauevTe, tocj Se "Ecpopocj ^TCTaxoaia TptdxovTa 
rcevTe, non turbare debebat MarxiUm p. 21 sqq., quum id 
Ephorus initio statim operis memorare potuerit. At, di- 
cas , Clementis calculus omnino non quadrat cum calculo 
Diodori. Audio,neque tamen probo Marxium,qui Clemen- 
tem aut suo aut librariorum errore falsum esse statuit, 
neque Clintonem , qui (p. VI) aut Diodorum ex Clemente 
vult aut Clementem ex Diodoro emendari. Etenim ex Dio- 
dori computu Heraclidarum reditus ( 750x341 vel 340 
contigit 1091 vel 1090; igitur tredecim vel quattuordecim 
annis posterius quam Apollodorus et Eratosthenes volunt. 
(Cf. annotat. ad ep. 24 Marm. Par.) Ex Clementis loco, 
calculis subductis, annus conficitur 1069. Quem si adipsum 
reditum Heraclidarum retuleris, magis adhuc distat a vul- 
gari ratione, ita utDiodoricalculus verior essevideripossit;, 
verum si repules hoc vel sequente anno (tam parva enim 
discrepantia in hac re nullius momenti est) mortem poni 
Codri, ideoque ab hoc ipso anno incipere catalogos archon- 
tum atque eodem fere tempore regum Lacedaemoniorum 
dvaypacpdcj , nullus dubito, quin Clemens nobis tradiderit 
illud tempus a quo profectus Ephorus accuratiorem com- 
putationem instituerit, atque Clementis et Diodori dis- 
sensus ita explicandus esse videtur, ut hic annum nomi- 
nare voluerit, quo in Peloponnesum Heraclidae redierint , 
illeveroannum, quoregnumAgidaruminceperit; quoetem- 
pora etiam alias confusa esse videmus (cf. O. Miiller. Dor. 

II, p. 502). 

(1) Diodor. V, 1 : "Etpopot; 8e Ta; xotvdcj Tcpd^etcj dvaypd- 
cptov ou [xovov xaTa Tr)V Xe<;tv, dXXd xat xaTa Tr)v otxovo[xtav 
eTCiTeTeuxe' Ttov ydp ptgXtov exdaTriv TceTcotrjxe izzpiixzv/ 
xaTa yevocj Tacj Tcpd^etcj. AtoTcep xat r^[xetcj touto to yevocj tou 
veipia[xou TcpoxptvavTec; , xa^d to SuvaTOv a.viiyo\i.t§v. itxdvr^ 
Trjcj Tcpoatpeaetoc; , xal TauTrjv Trjv p{6Xov eTctypdcpovTe? Nr,- 
attoTtx9iv x. t. X. 



LX 



DE EPHORO. 



in Peloponneso conversionem, libro secundo ea 
tractavit, quse reliquse Grsecise faciem mutarunt. 
Qua in re ita versatus esse videtur, ut a Nelidis 
in Atticam se recipientibus aditum sibi pararet 
ad describendam Ionum tum temporis conditio- 
nem,deinde a Melanthi cum Xantho certamine 
ad antiquiorem Bceotise historiam cum rebus 
iEolicis et Thessalicis arcte conjunctam trans- 
grederetur et prse ceteris animum attenderet 
ad motus illos et incursiones Boeotorum, quibus 
septemtrionalis Graeciae pars eadem vi concussa 
est, quam in Peloponnesum exercuit adventus 
Doriensium. Quse deinceps subsecutse sunt Grse- 
corum in Asise litora emigrationes, iis dedicavit 
librum tertium, ex quo rara tantum fragmina ad 
nos pernatarunt. 

Postquam hac librorum trilogia vividissimum 
antiquioris Grsecise historise drama depinxerat, 
atque egregium nactus erat fundamentum cui se- 
quentis res satatis superstrueret, ad alia se con- 
vertit. Nimirum quum universalem historiam 
perscribere moliretur, ut scena rerum narran- 
darum lectoribus bene nota esset, duobus libris 
sequentibus geographicas orbis terrarum ratio- 
nes ita exposuit, ut libro quarto post brevem in- 
troductionem de totius terrse forma et divisione, 
Europaeregiones adumbraret, libro quinto Asiam 
compiecteretur et Africam. In Europa ab Iberia 
exorsus per Siciliam , Italiam , Grseciam (2) de- 
scribendo progressus est usque ad Scythiam (3). 
Neque in mera et sterili regionum locorumque 
enumeratione se continuit, sed r.ti historicus 
ldemque ex rhetorum schola profectus , quse- 
cunquead terrarum naturam populorumque ori- 
gines, mores, instituta, inventa pertinent, nitide 
nec sine jucunditate explanavit (4). Inter alia 
libro quinto multa disseruit de Nili incrementis 
eorumque caussis (5). Orbe terrarum hunc in 

(2) In Graecise descriptione Ephorum secutus est Scy- 
mnus Chius : v. fr. 55. 

(3) Strabo VII, p. 463 (fragm. 76) : IleptoSeuo-ac; tyjv 
Eupa>TCY]v [Jiexpt SxuOaiv. 

(4) Videe. g. fr. 46 de Locris Epizephyriis , fr. 67 de 
Boeotia, fr. 76 de Scythis. 

(5) Quee huc spectant fragmenta Marxius propter lo- 
cum Theonis (fr. 109) libro undecimo assignavit, de Nilo 
Ephorum disseruisse putans oblata occasione ^Egyptiorum 
defectionis, quse non multum post pugnam Marathoniam 
accidit. Quod per se parum probabile multo minus ab 
Ephoro factum crediderim , qui in^gypti descriptione non 
potuit de Nilo non exponere, nec methodica Ephorei ope- 
ris dispositio admittit, ut duobus locis prolixam ejusdem 
rei narrationem insereret. Praeterea satis patet verba 
Theonis ev tyj ta' corrupta esse ex ev tyj a', quod in frag- 
mento 108 de ^Egypti natura exhibet' Joh. Lydus. Hoc 
vero depravatum est ex ev tyi e', quae lilerarum confusio 
etiam fragm. 9 deprehenditur. Neque tamen fragmento- 



rnodurn perlustrato, ad Grseciam rediens interru- 
ptum filum resumit. Libro sexto res in Pelopon- 
neso actas, Lacedsemoniorum cum vicinis civita- 
tibus, Arcadia, Argolide, Messenia (6), conten- 
tiones enarrasse videtur. Certiora dici nequeunt 
ob fragmentorum raritatem. Idem cadit in librum 
septimum, ex quo unum tantum locumde Dsedali 
ad Cocalum adventu superstitem habemus. lgi- 
tur, quum jam deveniamus ad eam setatem,qua 
Corinthiorum colonia in Siciliam deducta est, vi- 
detur Ephorus, ubi de Syracusarum primordiis 
egit, simul attigisse antiquissimas Sicilise memo- 
rias.Neque vero minus estprobabile fragmentum 

, nostrum exnarrationedeMinoe desumptum esse. 

^ Scimus enim ex Polybio (7) Ephorum Lacedse- 
moniorum rempublicam comparasse cum illa 
Cretensium. Cujus comparationis instituendat 
prseclaram prsebuerunt opportunitatem muta- 
tiones istae, quas belli Messeniaci temporibus 
in Spartanorum republica fecit Theopompus. 
Quod si recte conjeci, plurima quse de Cre- 
tensium civitate Ephorus exposuit, a Marxio 
libris geographicis assignata , libro septimo 
vindicaverimus (8). Libro octavo Asise tum tem- 
poris statum exponens Medorum et Persarum 
historiam usque ad Crcesum Cyrumque narravit. 
Libro nono pervenit ad Darium et quse primis 
regni annis ab eo res gestae sunt descripsit. Ex- 
peditio ejus contra Scythas , ut Herodoto (IV, 
79) , sic Ephoro quoque ansam dedit plura dis- 
serendi de Amazonibus. In sequentibus totus fere 
versatur in rebus Grsecis (9). Fragmenta jam 
admodum parca sunt. TTtinam Diodorus semper 
auctorem suum nominasset ! Bella Medica et Pe- 
loponnesiacum tum non amplius , puto , a Dio- 
doro, sed ab Ephoro narrata haberemus. Libro 
decimo historiam deduxisse videtur usque ad Pa- 



rum ordinem, qualem Marxius dedit, mutare volui, satis 
habens quid sentiam indicasse. 

(6) Huc refero fr. 53, quod Marxius ad librinn quartum 
retulit. 

(7) Fragm. 64 : "Ecpopo;... uirep exaxepa? Tcotoujjievos vfc 

(8) lta si statuas, non eget manu emendatrice Strabouis 
locus (X, p. 730; v. fr. 63), quo de Miuoe legum latore 

agens ait: KaOarap "Ecpopo? ev t^ EupcoTUY)? iroXtTeta ave- 
Ypa^ev (pro quo Marxius scribendum censet : ev t^ EOpw- 
tcy) tiqv TcoXtTetavaveypa^/ev), i. e. sicuti Ephorus narrat, 
ubi de potiorum in Europa civitatum forma et instiiu- 
tionibus disserit, quod Ephoreo librorum ^etpta-jJi-cS optime 
convenit. 

(9) Tzetzes ad Lycophron. 140 (coll. Tzetz. Chil. XII, 
260,Diodor. I, 13):"QcrTcep "E^opo? 6 loroptxoi; xat Atootopo; 
Ttotet , otTco twv (3ap6apixwv TcpaiTov xara Tcept6po[/.y]V ap?a- 
(jievoi ypacpeiv, dv 8e toi? 'EXXyivixoTi; uaxepov tyjv taTopiav 
■TcXaTuvovTe?. 



DE EPHORO. 



LXI 



rum a Miltiade oppugnatam, iibro undecimo, cu- 
jus nihil superest , usque ad pugnam Salami- 
niam. Hanc et quae eodem tempore in Sicilia ge- 
sta sunt , et sequentem Graeciae historiam usque 
ad Ol. 87 , liber duodecimus et tredecimus com- 
plectebantur. Liber decimus quartus bellum Pe- 
loponnesiacum, liber decimus quintus et decimus 
sextus Hannibalis in Siciliam expeditiones atque 
regnum triginta tyrannorum ; liber decimus septi- 
Mw.summum Lacedaemoniorum terra marique 
imperium ac bellurri Cyri contra Artaxerxem (in 
hoc quoque Diodorus Ephorum exscripsisse pu- 
tandus est), liber decimus octavus Thimbronis, 
Dercyllidae et Agesilai in Asia res gestas , libcr 
decimus nonus bellnm Corinthiacum usque ad pa- 
cem Antalcidae continuerunt. Reliqua usque ad 
bellum sacrum legebantur libris XX — XXIX . 
Hucusque ipse Ephorus opus suum composuit ; 
quominus ulterius produceret, morte, ut videtur, 
est prohibitus. Quod pater inceperat, finivit De- 
mophilus filius (1), uno libro tricesimo bellum 
sacrum exponens (01. 106, 2 — io8,3)et quse se- 
quuntur usque ad obsidionem Perinthi (01. 
110, 1), quse quum novae Atheniensibus bello- 
rum seriei initium esset , satis aptum operis 
finem praebere videri potuit. 

Prseter Historias Ephorus scripsisse dicitur 
Inventorum libros duos. (Suidas 1. 1., Athenaeus ; 
v. fr. i58. Strabo X, p. 924 Alm.: "Ecpopo? 6 xr,v 
iCToptav YP«^ a ? xai xa 7rept xwv EupY]fj!.aTcov.) Mul- 
tum attendisse Ephorum in institutorum , con- 
suetudinum , proverbiorum origines , rerumque 
utilium inventores, maxime apparet ex duobus 
historiarum libris geographicis, ubi harum re- 
rum commemorandarum apta sese obtulit occa- 
sio. Itaque cum Marxio statuendum foret Epho- 
rum, quum multa hoc genus congessisset, quae 
non omnia commode in Historiarum libris dis- 



(1) Diodor. XVI, 14 : Ar,u.6<ptXo<; 6 'Ecpopou tou Eatopio- 
ypatpou vlbc, tov TOxpaXet^OevTa u6Xe[i.ov uto tou izaTQOQ, o\o\i<x- 
c0£vxa Ss lepov, (TUVTeTayjxevo?, v. fr. 151 , cf. 155. Jam quum 
Diodor. XVI, 77 dicat : y E<popo?... ty]v ttrroptav ev0d8e 
xaTeaTpo^ev et? t?)v IlepivGou iroXtopxiav, Marxius verba 
premens bellum sacrum quidem a Demophilo scriptum 
esse censet , verum postremam partem postremi libri res 
abOl. 108,3-110, l complectentem ab ipso Ephoroaddi- 
tam esse. « Singulares fortasse caussae , inquit , ex illorum 
temporum rerumque publicarum rationibus profectae per- 
movere Ephorum poterant , quominus ipse hanc historia- 
rum partem absolveret, filioque describendam relinque- 
ret.» Quee vix alicui persuaserit. Verum probabiliter idem 
vir doctus suspicatur Demophilum nostrum eundem esse, 
quiteste Phavorino ap. Diogen. Laert.V, 5 et Athen. XV, 
p. 609, B, Aristotelem aae6eia<; accusaverit. Notee enim 
sunt inimicitise quee Aristoteli cum Isocrate ejusque se- 
ctatoribus intercedebant. 



ponere posset , eorum quasi appendicem et 
promptuarium Inventorum libros duos condi- 
disse. Sed videas an non postea aliquis haec in- 
venta ex Historiarum libris excerpserit, eique 
compendio Ephori nomen prgefixerit, 

A Plutarcho (fr. 164) laudatur Ephori 2uv- 
xayp.a Iiu^coptov , quod vero non tam singulare 
opusculum fuisse videtur quam caput libriquinti. 
Certioii judicio sic statuerelicet delocoCedreni 
(Synops. Histor. tom. I, p. n,Paris.), ubi Epho- 
rus inter tou<; xa <l>oivixixa auyYpa^avTac; recense- 
tur, atque Stephani , qui Ephorum nspt ^ptcov 
laudat (v. fr. 161). Similiter Comes INatal. Epho- 
rum De Ponderibus excitat, in re apud Strabo- 
nem (fr. 60) ex Historiis memorata. Peculiare 
fortasseopus fuit quodTheon laudat Ilept Xs^eox;, 
quamquam de hac re Ephorum in procemio ali- 
quo egisse non est absimile veri. 

Qu33 praeterea Suidas Cumano tribuit nepl 
ayaftwv xai xaxoov (3i6Xta x<5', et napaSo^wv twv 
exaaxa^ou ( 8t6Xta te', de his aliunde nihil constat; 
nec facile quisquam Suidae auctoritate fisus de 
jactura horum operum sortis iniquitatem accu- 
saverit. De utroque valet , quod de posteriore 
statuit Marxius. « Excerpsisse, ait, nescio quis ea 
sibi ex Ephori Historiis videtur, quae ad argu- 
mentuin illud maxime facerent ; fortasse Ephori 
nomen collectionis titulus prae se tulit, unde in 
promptu erat error. Ejusmodi consilii plane 
fuit Nicolai Damasceni 7rapaoo£o6v I6<7)V <yuva- 
yo)y>] , quem uti alibi , ita hic Ephori vestigia 
presse secutum esse, multis exemplis possum 
comprobare (2). » 

Reliquum est, ut de fide Ephori et auctori- 
tate dicam. Quam rem ad laudem scriptoris 
paucis possem absolvere, si sincera animi volun- 
tas sufficeret ad historiam scribendam fide us- 
quequaque diguissimam , neque tam arcta es- 
set cujusvis auctoris cum aetatis suse indole con- 
junctio, ut nolens vel nescius non solum virtu- 
tibus ejus , sed vitiis quoque magnas in confor- 
mando operum suorum consilio partes conce- 
deret. Etenim negari non poterit Ephorum pro 
animi simplicitate et sinceritate omni studio 
enixum esse , ut vera traderet. Quapropter 
neglecta antiquissimse Graeciae memoria fabula- 

(2) Inter fragmenta Ephori omisimus locum Eustathii 
adHom. Od. Z, 149 : 'H Se xopr, (Nausicaa) aurov (Ulys- 
sem) euxerai avSpa «rxeTv. Ou tw 'OSuroeT excpopov Oepivri 
tov Xoyov, ou8e yap exprjv, aXXa TaTc; r,Xixia>Ti<Tiv ajj.cpt7i6- 
Xoi? rjpe^a xa6'eauTa<;- touto 8e eroxtveT, cpaaiv, "EcpopoQ, 
Xeywv eucpuw; irpo? apexriv 4* U X^ £ ^ vat ^ ^aTSa • xai ota 
touto tou riuotou xaTao-ToxaaaaOat xat eu?a<r0ao TvxeTv 
auTou. 



IX II 



DE EPHORO. 



mm caligine ubivis operta, ab ea demum aetate 
historiaesuae initium ponendum essecensuit, quse 
clariore jam Iuce circumfusa certius admitteret 
et verius de rebus gestis judicium. Neque tamen 
ita rem instituit, ut semper posset historiam tra- 
dere indubitatae fidei testimoniis confirmatam(3). 
Nam quamvis inde ab Heraclidarum reditu illa 
res gestas fabularum involucris obscurandi con- 
suetudo paullatim evanescat, hunc ipsum tamen 
ejusque caussas, ne dicam reliquae Graeciae tum 
temporis statum , omnino non potuit exponere 
quin ad mythica adscenderet. Jam quum ad hanc 
extremitatem se redactum videret, sponte intel- 
ligitur, pragmaticam Isocratei Nostri virtutem 
non in eo acquievisse, ut relata referret, sed, abs- 
tersis quae vulgi credulitati vel poetarum lu- 
dibriis deberi viderentur, mythos studuisse ad 
historiae veritatem revocare, vel, ut Plutarchi 
verbis rem eloquar , Trpoc; tyjv dXrj6etav dvaaw- 
£etv (4). Natura hoc studium nobis insitum est 
neque adeo improbandum. Verum si reputes 
quanto suceessu homo philosophorum et rheto- 
rum istius aetatis doctrinis formatus in hac re 
elaborare potuerit, consultius Ephorum dices 
haec omnia reliquisse intacta (5). 

Gum arte critica, quam in fabulas exercuit, 
conjunctum est judicium de auctoribus , quos 
sibi sectandos esse putavit. Ilepi fjiiv ydp twv xa6' 
^[xac; yeyevrjfjiivwv , ait, touc; dxpiSeVcaTa Xe'yovTac; 
-iriaTOTaTOu; r 1 you(ji£6a , 7rept Se twv 7raXauov touc; 
qutw Stec;tovTac; d7rt6avwTaTou<; etvat vo[xt^o[xev, utco- 
XajxSdvovTSc; ouTe xaq Trpdijeic; aTrdcac; , ouTe twv Xo'- 
ywv touc; 7rXetc7T0uc; etxoc; etvat [xvr,u.oveuea6at Std 
ToaouTwv (fragm. i). Videtur igitur in antiquis- 
sima historia non tam ex ipsis epicis carminibus 
(nam haec, puto, sunt quae facta et dicta expli- 
catissime et uberrime referunt) sua hausisse, 
quam ex logographis, ut ex Hecataeo, Pherecyde, 
aliis , qui, quum ipsi pleraque ex poetis epicis 
mutuati essent, tamen res tractandi rationem se- 
quebantur, quae multas Grsecorum fabulas tam- 
quam ridiculas et ineptas repraesentans ad Epho- 
ream propius accederet. Hellanicum quidem in 
multis mendacii arguit (6), sed hoc ipsum de- 
monstrat, Ephorum perpetuo ejus rationem ha- 
buisse. Quod vero saepenumero ab eo sibi rece- 



^ (3) Cf. Strabo IX , p. 646 (fr. 70) : Aoxet [xoi (6 "Ecpopo;) 
Tcxvavria 7roieTv Icr6' ore r^ upoatpeaei xal toi; 1% dp^? otco- 
ffXecreatv. 

(4) V. Odofr. Muller. in Prolegom. in Mytholog. p. 76. 

(5) Exempla pueiilismythorum interpretationisvid. fr. 
70 63, 64. 

(6) Joseph. Contr. Apion. 1,3. 



dendum putaret, hujus rei caussa in eo posita 
esse videtur, quod saepe ille tralaticias Graeco- 
rum narrationes reliquit , neque vero ut pra- 
gmaticam fabularum explicationem daret , sed 
aliis de caussis , quas supra indicavimus. Cete- 
rum non neglexisse Ephorum poetas rerumque 
monumenta ipsis fragmentis docemur. Laudan- 
tur Homerus, Hesiodus, Choerilus, Alcman, Tyr- 
taeus, oracula, inscriptiones (apud Strabonem X, 
p. 711, ubi : napaTi6et<; jxapTupta Td e7riYpd[/.[/,aTa 
(v. fr. 3o) ... eTrtXeyei, oti TauTa xat ik TOtauTaSta- 
xpiSoov etw6a[/.ev, OTav r\ ti twv TrpayjJtdTwv r\ Tcav- 
TeXwc; a7ropoup.evov r\ ^euS'^ So'c;av e^ov). Non ubique 
vero scriptorem qua par est religione fontes 
adhibuisse, sed verba eorum, ut ad suam senten- 
tiam accommodaret, temerariis et violentis con- 
jecturis deformare ausum esse , luculento docu- 
mento est locus Strabonis XII, p. 826 (fr. 87). 

Igitur in prima operis parte auctoritatem 
Ephori valde suspectam esse quisque largietur. 
Quid primo libro de Heraclidarum reditu sen- 
serit , et qui in hac parte fuerint ejus fontes, 
propter fragmentorum paucitatem nescimus. 
Uberiora libro secundo exstant de vicibus Boe- 
otiae; sed ex his clare elucet omnino non intel- 
lexisse Epliorum , quae antiquarum fabularum 
natura sit et indoles, ita ut pleraque ab eo tra- 
dita si accuratius perpenderis, falsa esse reperi- 
antur, atque auctorem arguant miserrimis de- 
ditum etymologiis (v. fr. 26 et Muller. de Mi- 
nyis p. 442). In eodem hbro , ubi de originibus 
Bceotise agit (fr. 29) , a Strabone inconstantiae 
accusatur , quippe qui iEtoliam de\ a7rop6rjT0v 
dixerit , quum antea eam primum a Curetibus, 
postea ab iEtolo, a Diomede denique occupatam 
narrasset. Leviora haec, sed scriptorem produnt 
accuratam rerum expositionem orationis post- 
habentem rotunditati. 

Majoris Ephorus faciendus erit in libris geo- 
graphicis, ubi vivida et dilucida regionum, uti 
Eubceae (fr. 63), descriptio tanto magis placere 
debuit, quanto jejuniores fuerunt priorum geo- 
graphorum commentarii. Quae in iis minus accu- 
rate dictasunt de terrae forma et distributione (ad 
Hecataei et Herodoti sententiam proxime acce- 
dente), de Celticarum regionum magnitudine (fr. 
39, 41, 43 , 44), de Cerne insula (fr. 96, a), de 
Nili incrementis, ea omnia non auctoris negligen- 
tiae, sed aetatis suae ignorantiae imputanda sunt. 
Satis habuit de his quae a majoribus acceperat 
vaga et incerta, uti erant, retulisse ; contra in 
Graeciae et Asiae minoris descriptione , ubi suo 
Marte pugnare poterat, apprime, ut videtur, 
ostendit illam quae saepius in eo laudatur, dxpi- 



DE EPHORO. 



LXJli 



&siav xa\ £Tciii.sXetav (7). Veram quod dXrjOetav at- 
tinet , eam tum in historicis tum in geographicis 
a multis ei denegatam esse videmus, nec id, puto, 
sine eaussa. Sic Diodorus I, 3g : 'AXXa yap oux av 
Tt? 7rap' 'Ecpopw ^7)T7](reiev ix TcavTO<; TpoTcou Taxpt- 
€£<;, 6pwv auTbv Iv tcoXXoT<; toXtyoprjxcyca Trjc; aXvjOeta?. 
Strabo V, p. 37-5 : Taura SsXsyco aacptoc; ti.sv stScoc;, 
oti xal outoc; outs dXrjOeVraTa Xeyet rcepi ttocvtcov. 
Seneca Nat. Qusest. VII ,16: Ephorus vero non 
religiosissimce fidei , scepius decipitur, scepe deci- 
pit. Eandem sententiam prodit Schol. ad Hom. 
II. IX, 38i verbis , st tcicjtoc; "Ecpopoc;; et Aristi- 
des tom. II, p. 353 : Ac7>{/.sv dXr]6rj Xeyetv "Ecpopov. 
Quanta denique Timseus Ephorum acerbitate 
persecutus sit vel levissima peccata conviciis suis 
notans, ex Siculorum fragmentis satis abunde 
constat. Nec praeter hunc Ephorus adversariis et 
censoribus caruit. Nam contra eum scripsit Ale- 
xinus, Eubulidis discipulus, a criminandi libidine 
'EXsycjTvot; cognominatus (Diog. L. II, 106, 110); 
porro Strato Peripateticus, magister Ptolemaei 
Philopatoris , contra Ephori EuprjptaTa ek£fjo\x; 
Suo edidit (Diogen.L.V, 59, Index Auct.in Plin. H. 
N. lib. VII). His addere possis Heraclidem Pon- 
ticum, qui Ephorum reprehendit, quod Artemo- 
nis aetatem non recte constituisset (Plutarch. Pe- 
ricl. c. 27). 

Probabile est plerasque horum notas censorias 
ad res geographicas et antiquiorem historiam 
pertinuisse. Aecuratiora igitur dederit ubi Hero- 
dotum et Thucydidem et Xenophontem, rebus ab 
ipsis traditis cosevos , duces sequi potuit ; quod 
eum fecisse eo minus addubitandum esse videtur, 
quum ipse professus sit , eam fore praestantissi- 
mam cognoscendi rationem si posset fieri, ut 
ipsi scriptores rebus gerendis intervenirent (Po- 
lyb. XII, 27). At si vel pauca quae adhuc habe- 
mus fragmenta cum illorum historiis compare- 
mus, tot obvia fiunt aliter atque ab illis tradita, 
ut his prae ceteris quidem fidem suam non possit 
adjunxisse. Sic quae de Pari obsidione narrantur 
(fr. 107) recedunt ab narratione Herodoti (VI, 
3a sqq.); eodem modo quae leguntur fragm. 1 1 1 
et 1 13 non concinunt cum Herodoto VII, i58 et 
VIII, 46. Quae deinde fragm. 119 dicit decaussis 
belli Peloponnesiaci , tam longe absunt a Thucy- 
dideis tantamque produnt levitatem, ut ea a 

(7) Strabo IX , p. 646 : "Ecpopoc , $ t6 TtXei<jTOv xptfyeGcx 
&<x t9)v rapt Tawa eTctixeXetav. Cf. Scymn. Ch. v. 130. Jo- 
sephus C. Apion. 1, 12, p. 444 Haverk. : 01 SoxouvTe; axpi- 
6ecraToi (jyYYpacpeii; , dbv I<jti xal "Ecpopo?. Strabo X, p. 
465 : noX06io<; , tpyjcra<; , rcepi tcov 'EXXrjvtxaiv v.al&c, (jlsv 
EuSo<;ov, xaXXtcra S' "E^opov e<;y]Yet<79at rcept xTtffetov, <juy- 
yevettov, (ieTavao-Tacyewv, apxrjYeTtov. 



poeta comico potius quam ab historiarum scri- 

ptore mutuatum credas , neque omnino Ephori 

integritatem tueri possis, nisi, ut Marxius fecit, 

plures dicas caussas belliab Ephoro traditas esse, 

quarum Diodorus elegisset deteriorem. Sed ma- 

gis hsec vir doctus auctoris sui defendendi caussa 

scripsisse videtur quam ex vera animi sententia. 

Equidem acrisise crimine non ita absolverim. 

Sine dubio quae de Pericle fabulantur ex opere 

hausta sunt , quale fuit illud Stesimbroti Thasii 

nept ©efjucTTOxXeoui; xa\ ©ouxuStSou xa\ IIepixXs'ou<;, 

in quo,ut Plutarchus (Pericl. c. 1 3) testatur, igto- 

pta Ta [Jtsv cpSoWc; xat Suo-[xeveiat<;, Ta Ss yapi£ou.evr| 

xat xoXaxeuoucya, XujjiatvsTat xat StaciTpscpei Trjv dX^- 

6stav. — In illorum denique temporum descri- 

ptione quae bellum Peloponnesiacum excipiunt, 

Xenophontis auctoritatem in plerisque repudia- 

tam esse, ex pluribus licet augurari. Confer quaeso 

copiarum numerum fr. 129 proditum cum longe 

ampliore illo apud Xenoph. Anab. I, 7, io(sed 

hic Ephorum, ex Ctesia, ut videtur, verioraha- 

bere puto) , porro fragm. i38 cum Xenophontis 

Hell. V, 27, fragm. 144 cum Hell. VI, 4, 3i. 

Quare valde probabile est quae de Leuctrica 

pugna narrat Diodorus (XV, 55) in multis a Xe- 

nophonteis dissidentia, sicuti alia ejusmodi, ex 

Ephoro desumta esse. Sed hsec omnia quum 

Ephorus aut ipse vidisse possit aut ab oculatis 

testibus accepisse , permagni facienda, et ubi a 

Xenophontis narratione recedunt dignissima 

sunt, quse accuratissime examinentur. Ut vero 

rite hoc negotio fungamur neque temere Xeno- 

phontem Ephoro postponendum censeamus, pri- 

mum tenendum est quod de militari Nostri pru- 

dentia habet Polybius, judex harnm rerum peri- 

tissimus (XII, 25, g. ed.Paris. exExcerpt. Vati- 

can.). «Ephorus, ait, bellicorum operum quae 

quidem mari geruntur notitiam aliquam habere 

mihi videtur, verumtamen prceliorum terrestrium 

plane est ignarus. Quare si quis Ephorum spe- 

ctet verba facientem de navalibus ad Cyprum 

Cnidumque prceliis, qua? Persici regis duces tum 

contra Evagoram Salaminhim, tum adversus La- 

cedaemonios commiserunt, mirabitur sane histo - 

rici facundiam atque peritiam , atque hinc mul- 

tam utilitatem ad similes casus colligere possu- 

mus. Quum autem pugnam ad Leuctra narrat 

Thebanorum et Lacedaemoniorum, aut illam qure 

ab iisdem ad urbem Mantineam conserta est , 

ubi vitam Epaminondas profudit , hujus inquam 

narrationis si quis partes consideret , et aciei 

instructiones ejusque varias mutationes, quae 

fervente prcelio acciderunt, ridiculus videbitur 

auctor et plane imperitus, ut qui numquam 



LXIV 



DE EPHORO. 



ejusmodi quidquam viderit. Leuctricum igitur 
proelium quia simplex fuit et uno genere arti- 
(icii militaris peractum, historici inscitiam non 
admodum arguit : verum illud ad Mantineam 
quia variam et plenam arte imperatoria formam 
habuit , id ab historici ingenio neque ferri neque 
intelligi potest. Quae res prorsus patebit , si quis 
vera locorum facie sibi proposita, in his motus 
illos dimetietur quos Ephorus narrat. Atque id 
ipsum Theopompo quoque accidit , maxime au- 
tem Timaeo. Nam quandocunque summatim id 
genus res narrant , latet eorum imperitia; verum 
quando singillatim eas exponere et demonstrare 
aggrediuntur , omnino tales apparent qualis 
Ephorus. » Deinde vero ad illam Ephori con- 
suetudinem in modum rhetorum copiarum nu- 
meros et quae sunt horum similia immodice ex- 
aggerandi quammaxime est attendendum (v. fr. 
ii 3, 123 tribus locis , i32). 

Restat ut mentionem faciam loci Porphyrii 
v 'ap. Euseb. P. E. p. 4^4 Colon), ubi haec : Tt yap 
'Ecpopou tStov, Ix twv Aatfjtd^ou xal KaXXta6evou<; 
xat 'Avac;ifji.e'vou<; auxatq Xe^ecriv ecrciv ots Tpta^iXtout; 
oXou? fjL£TaTi6evT0; axi/ouq ; et p. 467 : AuirifJid^ou 
Icjti Suo Tcept xr]<; 'Ecpo'pou xXotc9]<; • 'AXxaToc; Ss 6 twv 
XotSoptov TdfJtSojv xa\ 'E7riYpafj!.fjt.aTO)v TcotrjTYjc; 7ca- 
pcoSrjxe tcV; 'Ecpopou xXotcoc<; e^eXey^wv.Callisthenem, 
cujus Hellenica usque ad bellum sacrum perti- 
nuerunt, et Anaximenem res Graecas usque ad 
pugnam ad Mantineam pertexentem, et Dai- 
machum (8) , qui Seleuci regis temporibus Indica 
sua composuit, hos, inquam , ab Ephoro exscri- 
ptos esse quam absurda sit sententia, non est cur 
pluribus demonstremus. Quid vero inducere 
potuerit seriores ut ita statuerint (minime enim 
h;ec a Porphyrio inventa sunt), ex iis quae de 
Hecataeo , de Hellanico , nec non de Ephori 
scriptis diximus , satis, opinor, patebit. Refe- 
renda enim haec sunt ad Paradoxorum libros 
quindecim, ad libros viginti quattuor De bonis 
et malis , fortasse etiam ad Inventorum libros 
duos, quse ex Ephoro, Callisthene, Anaximene, 
Daimacho conflata, nostri auctoris nomen in 
fronte habebant. 

Oratio Ephori , ex illa Isocratis magistri tam- 
quam imperfecta imago expressa , pura erat, 
vel in minimis diligenter elaborata , dilucida, 

(8) Operam perdidit Clinton. F. H.p. 381 ed. Kriiger., 
qui, ut scriptorem nancisceretur Ephoro antiquiorem pro 
Aaijxaxoy scribere voluit Ayiioy.ou vel ArjiXoxou. Ceterum 
Deiochumvel DeilochumProconnesium, quemrap! Ku#- 
xou scripsisse scimus , ab Ephoro lectitatum esseprobatur 
fr. 104. Ex eodem fortasse petita sunt, quae libro nono de 
Amazonibus narravit. 



ornata, numerosa; simul vero dicitur diffusa 
robore et nervis destituta, resupina languescens 
jejunitate (9). Dum in Herodoto, Thucydide et 
Xenophonte admiramur sermonem illum , qui 
sponte quasi profluere videtur, quo res ita nar- 
rantur, ut spectator iis interesse videaris;vim 
dramaticam et mimicam, qua ad ipsius vitae 
veritatem omnia exprimuntur , quae pro consi- 
liorum varietate et pro diversa personarum 
sentiendi judicandique ratione habet sublimi- 
tatem , gravitatem , urbanitatem ; ubi res maxi- 
mae simplicissime narrantur, et tamen omnem 
earum sentimus magnitudinem ; dum in his 
aio, orationis dXrjOeta et TrtQavoTT)? et aTcX6ry]<; 
praedicantur : in altero illo scriptorum genere 
ex Isocratis umbraculis profecto, semper fere 
reperiebatur fucatus orationis nitor, summa 
structurae et periodorum artificia, anxia circa 
verborum abundantiam trepidatio , omnia de- 
nique dictionis lenocinia , quae lectorem vel 
nolentem ad auctoris sehtentiam pelliciant et 
vi traducant. Omnia ibi explanata , argumentis 
demonstrata, nihil relinquitur , quo tuo ipse 
ingenio possis agitari ad verum invenienduni ; 
res obscuritatis plenae et antiquitatis canitie 
obducta: ita praeparatae dantur, ut circumcisis 
omnibus ambagibus,lectores quasi nucleofruan- 
tur, putamina relinquantur aliis. Fieri non potuit, 
quin haec res tractandi et eloquendi ratio per 
longum tempus a multis adamaretur. Neque 
meliorem Ephorus laudis suae praeconem naclus 
est quam Polybium (XII, 28 Exc. Vatic.) : c O 
ydp "Ecpopo; , inquit, Tcap' 6'Xrjv ttjv TcpayfjtaTetav 
Oaufxdcjioc; cov xat xaToc ttjv cppdcjtv xat xaToc tov 
/etpicjp.bv xa\ xaToc tvjv eTctvotav tcov XrjfxfjtaTWV 
oeivoTaxo? ecjtiv iv •vcuq TcapexSdaecji xal xtxiq dcp' 
auTou yvcofjt,oXoyiai<; , xat a\jXkr\68r\v orav tcou tbv 
eTctfjteTpouvTa Xo'yov SiaTiGrjxai. KaToc Se Ttva txuvTU-- 
^tav eu^aptaTaTa xat TctGavcoTaTa Tcepl ttjs cjuyxpi'-* 
aeco<; etpYjxe Tcept tcov tcJTopioypdcptov xat Xoyoypdcptov 
(cf. Timaei fr. 55). Contra alia plane sentit Her- 
mogenes De Formis orat. tom. III, p. 395: 
nept be 6eoTco'f/.7COu xat 'Ecpo'pou xat 'EXXavtxou xal 
^tXtCTOu xat tcov 5fjLottov toutok; TceptTTov e§oc;eV' 
etvat {j.01 ypdcpetv ... oti ^Xou xat uttjtrjc-etoc; Ta e$Tj, 
Ttov Xdyojv auTtov ou Tcavu toi, fjiaXXov Se ouS' oXto?... 
r^tcoTai Tcapoc toi<; ''EXXrjCJiv xaOaTcep Ta tcov dXXcov* 

(9) V. Dionys. De compos. verborum , p. 26 ; Cic. Orat. 
c. 51, 62 ; Demetrius Tcepl Ipprp. § 68; Dio Chrysostom. 
Orat. XVIII, p. 256 ; Morell. Plutarch. Pericl. c. 28 : 'Eict 
Se tcov 'Ecpopou xac ©sotcolmtou xat 'Ava^t[j.evoui; pyjTopeitov 
xal TceptoStov, d? Tcepatvoucrtv e^oTcXiaavTe? Td o-rpaTeujxaTa 
y.<x\ TcapaTa^avTe; laTtv eiTcetv * « OuSei? o-tSyjpou TauTa two-' 
patvet TceXa;. » 



DE THEOPOMPO. 



otov ©ouxuStoou, 'HpoSoTOu, 'ExaTaiou , SevocpSvTO?, 
twv Xoi7Twv. Duris Samius apud Phot. cod. 176, 
p. 2o5 : "Ecpopo? 8e xat @eo7rou.7ro<; tcov Trpoyevo- 
jjtevtov 7tXeiffT0v a7reXet<p6y)(7aV outs yap u.tp"jC7eto<; 
{/.eTeXaSov ouSeu-ta; , oure ^Sov^c Iv tw cppdciat , 
auTOu Ss tou ypacpetv fjtovov e7re[j!.eAii9v]crav. Philo- 
stratus Vit. Soph. I, 17 , 4 : 'EXXoyt^toTaTO? 
(inter Isocratis discipulos) c Y7repiSr]<; 6 pr/nop. 
©eouofjtTuov yap tov ex Xtou xat tov Kuaatov ' Eepopov 
OuY av StaSaXotfJtev, ouY av Oaujxaaatjxev. 



THEOPOMPUS. 

Theopompus (1), Chius, filius Damasistrati, 
frater Caucali rhetoris. De aetate ejus Suidam 
errasse intelligitur ex Photio, qui Theopompum 
narrat una cum patre propter Lacedaemoniorum 
studium civitate ejecto in exilium abiisse, atque 
quadragesimo quinto demum aetatis anno pa- 
triam recuperasse, Alexandri regis gratia, qui 
per literas Chios exhortatus videtur, ut exules 
in civitatis jura restituerent. Hae vero epistolae 
ex Pflugkii sententia scriptae sunt aut post pu- 
gnam ad Granicum, quo tempore Alexander 
cum Mytilenaeis et Aspendiis, necnon , ut videtur, 
cum Chiis fecit foedera, in quibus etiam exulum 
mentionem factam esse putandum sit; aut duo- 

(1) Suidas : 0eo7ro[j!.7co<; XTo;, prJTtop, uto; Aajjwccrtcrrpd- 
tou (cf. Pausan. III , 10), yeyovtb? xard tou; XP° V0U ? t ^ 
osvapxeiacj A6Y)vaitov em rrj? evvevTpcocrrijt; TptTTq; 'OXupnrtd- 
So; , ots xat "Ecpopo; " 'IcroxpdTou; dxoucrr9)<; dtxa 'Ecpoptp - 
eypau/ev eTCiTo^v 'HpoSoTou tcrropitov ev (3t6Xtoi<; (3' • <E>t- 
XtTCTCtxd ev (3i6Xtot<; 06' ' 'EXXr]vixd<; iaropta; , iTCOVTat 8e toT; 
OouxuStSou xat EevotptovToi; , xat etcrtv ev (3t6Xtot<; ta', lypv- 
trat toc a7co IleXoTcovvr]o-iaxou TcoXe^ou XotTcd. "Eypa^e xai 
erepa TcXeTcrTa. Reliqua quse de vita Theopompi comperta 
habemus, omnia fere leguntur in Phot. cod. 176, p. 203 : 
"Ectti 8e 0e67co[X7coc XTo; jxev to yevo; , uto; AapsorpdTou 
(1. AaptacricrTpaTOu). 4>uyeTv 8e XsyeTat ttj; 7caTpt'8o; dfxa tco 
Tcatpt , Itci Xaxtovtcr[JLtj) tou Tcarpoc aXovTo; ' avacrtoOrjvat 8e 
TYJ TcarptSt , TeXeuTi^cravToc auTto tou TcaTpo; , tt)v 8e xa0o- 
Sov AXe£dv8pou tou MaxeSovtov (3acriXeco<; 8t' eTctcrroXtov Ttov 
Tcpo; tou; Xtou; xaTaTrpa^a^evou • ertov 8e eTvat tots t6v 0eo- 
TCOU.TCOV Tcevre xal TecrcrapaxovTa. Mera Se tov AXe^dvSpou 
6avaTov TcavTax66ev dxTcecrovra et; A'tyuTCTOv dqptxecrOai. 
IlToXe[jt,aTov Se, tov TauTiQc pacrtXea, ou Tcpocrt'ecr6at tov dvSpa , 
dXXa xai toc 7roXuTcpdy[jt,ova dveXetv eGeXrjaai, et [jt^ Ttve; tcov 
cptXtov 7capatT7]crd[j!.evot StecrwcravTo. Suvaxu-dcrat 6e auro; 
eaur6v Xeyet, etc. Vide fragm. 26, p. 282. 

Prseter historicum laudantur : 1 , Theopompus rex La- 
cedcemoniorum. — 2, Theopompus Thessalus, in ludis 
Olympicis victor 01. 86. Diodor. XII, 23; Euseb. Arm. p. 
150 ed. Mai. — 3, Theopompus archon 01. 92, 2. Diodor. 
XIII, 38;Plut.Moral. p. 833, D; Lys. p. 161,33; Philo- 
chor. ap. Schol. Eurip. Orest. 371 et 771. — 4, Theopom- 
pus Athcniensis, poeta comicus, Aristophanis aequalis. De 
hoc ejusque fabulisvide Meineke Histor.Com. p. 236sqq. 
kd hunc referendum est ftagm. 299,propter locum Pollu- 
cisX, ll8 ? ubi haec:_To 8e oSeXtcrxoXuy^vtov crTpaTttoTtxov [xe'v - 

Prolegomena in Historicos. 



LXV 

bus annis post, ubi Chius insula, quae denuo 
venerat in Persarum potestatem, Alexandri co- 
piis deliberata est (cf. Clinton F. H. p. 385). 
Utcunque sit (nam ad annum res vix poterit ex- 
pendi), natales Theopompi referendae erunt ad 
Olymp. 100. Difficilior est altera quaestio, quo- 
nam anno Noster una cum parente solum natale 
reliquerit. Pflugkius Damasistratum cum aliis 
optimatibus expulsum conjicit Olymp. 100, 4, 
quum Athenienses , Lacedaemoniis infensi , sub-, 
jectas civitates, missis legatis, ad societatem 
belli contra communes omnium libertatis hostes 
gerendi concitassent , primique Chii in defectio- 
nem consensissent. Diodor. XV, 28. « Quod si 
verum est, ait, ut est verisimillimum , Theo- 
pompum paternae calamitatis socium, tum ad- 
modum tenera aetate fuisse oportet. Quae res 
tantum abest ut officere nostrae sententiae pos- 
sit, ut eam etiam confirmare videatur. Nam si 
quis Photii verba , a quibus omnis hsec disputa- 
tio profectaest, paullo diligentius considerave- 
rit, non dubito quin miraturus sit primo stuld- 
tiam hominis qui, quot annos Theopompus ab 
exilio rediens habuerit, commemoret, quando 
natus sit reticeat. Sed postquam nostra dispu- 
tatione, ut speramus, ad liquidum perductum 
est, Theopompum infantem atque in ipso vitse 

Tot xP'^l xa > etpr)Tai Se utco ©cotcojatcou tou xto[Atxou ev Etpyjvy]. 
— 5, Theopompus Colophonius, ex cujus poemate Apfjtd- 
tiov inscripto fragmentum servavit Athenaeus IV, p. 183, B; 
cf. Meineke 1. 1. EundemWichers. intelligendum putat in 
Schol. ad Apoll. Rhod. IV, 57, ubi citatur 0. ev eTcoTcotoT;. 
Codex Paris. ev vocem omittit.Quare vir doctus modo no- 
minatus scribi vult eTcoTcoto;. Probabile hoc, sed non repu- 
gno si quis intellexerit Theopompum grammaticum, ita ut 
illud ev eTco7cotoT; ad mythologicos commentarios in car- 
mina epica scriptos referendum sit. Eodem plane modo 
Theopompum in Cypriano carmine cum Pseudo-Hellani- 
co a Fulgentio (1, 2) compositum, grammaticum esse sta- 
tuit Welckerus de Cyclo Hom. p. 29. 6, Grammaticus ille 
est Theopompus Cnidius , familiaris Ceesaris ( Strabo 
XIV, p. 969; Cic. Ad Attic. XIII, 7, Philipp. XIII, 16), 6 
cruvayaytbv tou; [jlu6ou; (Plutarch. Caesar. p. 730). Hunc 
Welckerus intelligi putat a Schol. Hom. II. I, 38; II, 135; 
XXIV, 428 (cf. tamenfr. 339 ). Erotian. Glossar. Hippocr. 
p. 244: Adcrtov 686vtov, (b; ©eoTCO[j.Tco<; ev 'OSucrCTeta... 
Xtvouv {Jcpoc Saau etvat • ubi 'OSuacreta titulus capitis fuisse 
videtur in opere, quod carminum epicorum fabulas ex- 
plicavit: V Welcker. 1. 1. Idem vir doctus ap. Schol. ad U. 
XIX, 121 (in Cod. Leidensi ap. Valcken. Dissertat. ad 
Schol. Hom. Opusc. II, p. 127), ubi vulgo legitur : -r\ 
lo-Topta Tcapd 'HcrtoStp xat ©eoyovto, reponi jubet tc. 'H. x. 
0eoTc6[jL7ctp. — 7, Theopompus, nescio qui, memoratur 
ap. Cic. Ep. ad Quint. I, 3.-8, Theopompus Sinopensis, 
qui Tcepl creicr{Juov scripsit. Phlegon. Trall. De rebus Mirab. 
c. 19. —9, Theopompus philosophus Pythagoreus, ad 
quem sc; ipsit Libanius I, 20 ed. Iat. H. Stephani. — 10, 
Theopompus Medicus, ap. Aetium medicum p. 840. — 
II, Theopompus tibicen celeberrimus, Polyb. XXX, 
13, 3. 



LXVl 



DE THEOPOMPO. 



limine patria privatum esse : non laudamus sane 

Photium, qui alterum nos celet, sed rationem 

tamen perspieimus, cur annum reditus potius 

quam natalem commemoraverit. Multorum nar- 

rantur exilia sine ejusmodi aetatis notatione : 

illud vero non praetereundum erat, eum, qui a 

prima infantia patria caruisset, quadragesimo 

quinto demum anno in civium jura rediisse. » 

Speciose haec dicta sunt, sed quominus pro veris 

iiabeamus, plures impediunt difficultates; quae 

quidem Wichersium moverunt, ut non soluni 

hancce Pflugkiisententiam respueret, sed etiam 

Photii locum corruptum putaret, et in Suidae 

testimonio mallet acquiescere. Obstat enim quod 

Plutarchus in Vita Isocratis (Vitt. decem oratt. 

p. 837, G.) et Photius (cod. a6o,p. 793) Theo- 

pompum in dicendi arte institutum aiunt ab 

Isocrate, quo tempore hic in Chio insula scho- 

lara aperuerat. Igitur ad juvenilem saltem aeta- 

tem Theopompus pervenisse debet antequam 

patriam relinqueret. Contra Pflugkius pro suis 

calculis eo se redactum vidit, ut auctores modo 

nominatos mendacii aut erroris argueret atque 

Athenis statueret Theopompum Isocratis magi- 

sterio usum esse. Verum num is, qui propter 

studium suum Lacedaemoniorum Atheniensibus 

quodammodo auctoribus civitate erat ejectus, 

Athenasse contulisse putanduserit? Quod certe 

tihrb tou 7ri0avoo parum se commendat. Quare Da- 

masistratum serius quam vult Pflugkius in exi- 

lium abiisse censeo. Ac nisi omnia me fallunt, 

de illis cogitandum est temporibus, quibus The- 

bani, ut Diodorus (XV, 78, sq.) ait , ad impe- 

rium maris capessendum ab Epaminonda addu- 

cti, Rhodios et Chios et Byzantios ad subsidiariam 

his inceptis operam navandam invitarunt, et 

Epaminondas cum manu ad has civitates missus 

Lachetem, Atheniensium ducem, classe valida 

instructum Thebanorumque conatus impedire 

jussum, ita perterruit, ut classem abducere co- 

geretur, et urbes illas Thebanis adjunxit. Unde 

apparet fuisse tum in Chio factionem Thebanis 

faventem , et ab Atheniensibus propter crescen- 

tem Thebanorum potestatem Lacedaemoniis ad- 

flictis abalienatam. Illo igitur tempore , quo 

Chii sponte, ut videtur, ad Thebanos defecerant, 

quo Epaminondas Spartae exercitum admovit, 

prceliumque ad Mantineam pugnatum, quo 

deinde pax inter Graecos convenit, cujus condi- 

tionibus soliLacedaemoniisubscribere noluerunt 

(01. 104, 4; Diodor. XV, 89; Polyb. IV, 33; 

Plutarch. Ages. 35) : optime fieri potuit, ut 

Damasistratum Lacedaemoniorum studio patriam 

Lurbantem exilio plectendum existimarent. Ita- 



que ad vigesimum fere aetatis annurn Theopom- 
pus in patria degit, nec quidquam impedit, 
quin ibi Isocratis praeceptis imbutus sit. 

Quae vero "Wichersius contra Photii calculos 
protulit haec sunt : Primum enim offendit eum, 
quod hac ratione Theopompus sexaginta fere 
annis junior Isocrate fuisset. « Vereor, ait, ut si 
tantum aetatis spatium inter eos intercesserit, 
de se ipsescribere potuisset Theopompus, quem- 
admodum eum scripsisse testatur Photius , cruv- 
axfxaaai iauxbv 'laoxpaxst tw 'A0r]vaiw. Dubito num 
accurate quis dixerit, se ejus, quo sexaginta 
annis junior sit, aequalem esse. » Sane si ad aeta- 
tum annos respexisset, ne tum quidem , si Olym- 
piade 93, ut Wichersius vult, natus esset, ac- 
curate se dixisset magistri aequalem; verum si 
reputes praestantissimas Isocratis orationes in 
summademum senectute conscriptas esse, atque 
Theopompum cum ipso in certamine publico de 
eloquentiae praemio contendisse, jactabundus 
Theopompus dicere potuit se eodem quo magi- 
strum tempore floruisse, i. e. , ut ipse ait, aua 
auxcj) Ta 7rpojT£ia ir\c, Iv Xo'yoi<; 7raiS£ia<; e/stv ^ v T0 ^ 
^EXXtjctiv (v. fr. 26). — « Deinde , Wichersius 
pergit, si Theopompus Olymp. 100 natus fuisset, 
... de eo certe tempore parum valuit observalio 
Theopompi de Isocrate apud Photium, eunroY 
aTropiav tou |3iou orationes scripsisse; nam fuerit 
Isocrates antea parum locuples, quin etiam in- 
digens, elucet tamen e Pseudo-Plutarcho, Iso- 
cratem tantas divitias collegisse, quantas ferc 
neminem; undesequitur Theopompi aetate, dum- 
rnodo Ol. 100 natus sit, non magnam fuisse. » 
Quod inde sequi equidem nego. Eum pauperem 
fuisse, quo tempore Theopompus se in ejus 
disciplinam dedit , quisque largietur, quum pro- 
pterea maxime, ut rem familiarem sub triginta 
tyrannis, ut videtur, perditam restitueret, m 
Chio scholam aperuisse putetur. Tempus vero 
hujus rei nullo testimonio constat, ita ut ex iis 
potissimum , quae de Ephori et Theopompi vita 
aliunde comperta habemus, sit constituendum. 
Jam si Theopompus 01. 104 in ejus disciplinam 
venit, usque ad Ol. 110, 3 satis magnum spa- 
tium relictum est, quo magnas Isocrates divitias 
congerere potuerit. 

Quantum Theopompus Isocratis institutione 
profecerit, ex eo colligitur, quod etsi multi ex 
hoc ludo ac magni viri profecti sunt, ille tamen 
£7ricpav£crTaTo<; tcocvtwv nominatur et ouSevo? twv 
TcroxpaTixwv si? tou<; Xoyouc. aTijxo^epoi; (Dionys. 
H. Ep. ad Cn. Pomp. p. i3i, Phot. p. 206). Vo- 
luit sine dubio publici quondam in foro causi- 
dici munere fungi; verum quum Isocrates non id 



DE THEOPOMPO. 



lxvii 



solummodo ageret, ut oratores formaret ad 
caussas forenses dicendas idoneos, sed una cum 
eloquentia philosophiam et rerum gerendarum 
pentiam docere studeret, vides qui factum sit, 
ut eos maxime discipulos, qui voluntate similes 
magistri inter ceteros eminebant, a fori strepitu 
averteret , et ad historiam scribendam, tamquam 
ad altius quiddam, ubi et eloquentiam et philo- 
sophiam et rerum gerendarum peritiam optime 
exphcare possent, adduceret. Itaque caussas fo- 
renses Theopompus, praeceptoris consilio motus, 
nunquam attigit, teste Cicerone. Multum vero 
se exercuit in illo eloquentiae genere quod epi- 
dicticum vocant. Ipse enim parum modestus te- 
statur nullam esse majorem Graeciae urbem , in 
qua aliquantum temporis moratus et publice 
perorans non adeptus sit magriam gloriam, 
virtutisque suae in dicendo monumentum reli- 
quisset; neque minus bis decem millibus ver- 
suum ait se scriptis orationibus explevisse (2). 
Inter haec eloquentia? specimina omnium , ut vi- 
detur, celeberrimum fuit laudatio Mausoli. Et- 
enim post mortem Mausoli « Artemisia (01. 107, 
1), ut Gellius (X, 18) narrat, aycova laudibus 
dicundis facit, ponitque praemia pecuniae alia- 
rnmque rerum bonarum amplissima. Ad eas 
laudes decertandas venisse dicuntur viri nobiles 
ingenio atque lingua praestabili Theopompus, 
Theodectes, Naucrates. Sunt etiam qui Isocra- 
tem ipsum cnm iis certavisse memoriae manda- 
verint. Sed eo certamine vicisse Theopompum 
judicatum est (3). » In his num de Isocrate Athe- 
niense cogitandum sit, eo magis dubitare licet, 
quia Suidas (v. 'Io-oxpaTY); 'AfxuxXa et @so§£xty)i;) 
Isocratem Apolloniatem, Atheniensis discipulum, 
de praemio certasse dicit (4). Quam sententiam, 
Isocratis aetatem, mores et naturam reputans 
ambabus amplecterer, nisi haesitationem injice- 
ret Plutarch. Yit. Isocrat. p. 838, B, (/jywvidaxo, 

(2) Cf. Quintil. Inst. Orat. X, 1 : Theopompus ut in 
historia prcedictis (Herodoto et Thucydide) minor, ita 
oratori magis similis, ut qui antequam ad hoc opus 
sollicitatus, diufuerit orator. Cf. Dion. Hal. Ep. ad Cn. 
Pomp. p. 131. 

(3) Suidas quidem v. 0eo8e'xTY|i; 'AptoravSpou dicit : 0eo- 
SeV.ty)? evixYja-e (xaXi<7xa eu8oxi[x^aa<; ev yj elue TpaywStoc • 
oiXXoi 8e cpaui 0e6irop;cTov l^eiv xa nptoxeia. Verum si con- 
feras Gellium, qui post verba modo laudata pergit: 
« Exstat nunc quoque Theodecti tragoedia, quas inscribitur 
Mausolus, in qua eum magis quam in prosa placuisse, Hy- 
ginus inExemplis refert. ■» res cum Clintone (p. 299) ita 
conformanda est, ut statuamus duo praemia proposita 
fuisse, alterum tragoediaj, alterum eloquentias, quorum 
illud Theodectae, hoc Theopompo datum sit. 

(4) De Isocrate Atheniense cogitant Ruhnken. Hist. 
Crit. Orat. Gr. p. 388 et Clinton 1.1. p. 299; de Apolloniale 
Taylor. "Vit. lsocr. p. 3 et Wichers. 



sc. Isocrates , xai tov iiti MauawXco tiOsvtix utto 
'Apx£{xiata<; aywva) et Porphyrius apud Euseb. ?. 
E. X, 3, p. /,6/j, C, qui ipsius Theopompi te- 
stimonio utens ait, TTrspcppoveT 8 €>£07rotjt.TCOc; xov 
IaoxpaT7)v xa\ vevix^aOai u<p' sauTou Xsyei xaTa tov 
£7Tt MauacoXto aytova tov StSaaxaXov. 

VidemusigiturTheopompum 01. 107 in Asia 
minori commorantem,quo primum se cum patre 
convertisse videtur, si quidem vera habet Suidas 
(v. Ecpopos), qui eum relicta patriaDianae Ephesiae 
supplicem factum esse tradit. Quo deinceps se 
contulerit, ut eloquentiae suae gloriam augeret 
largamque eruditionis copiam ad condendas hi- 
storias colligeret, plane ignoramus. Verum nuil- 
tas eum regiones peragrasse multasque urbes 
vidisse ab ipso habemus narratum. Qua in re 
egregie adjutus est lautissima re familiari, ita 
u t totum se dare posset tw cptXocrocpsIv xat cpiXofxa- 
8elv, neque, sicut Isocrates, vitae sustentandae 
caussa, ad humiliora tractanda cogeretnr (v. fr. 
26 et Dion. H. Ep. ad Cn. Pomp. p. i3i, Athe- 

naeus III, p. 85, B) Anno denique quadrage- 

simo quinto omnigena doctrina instructus Ale- 
xandri gratia in patriam reversus est. Neque 
vero quum tam diu fortunae iniquitate fuisset a 
rebus publicis remotus, diutius isto privati ho- 
minis otio gaudere voluit, sed qua pollebat ex- 
perientiam itineribus et principum suae aetatis 
virorum consuetudine collectam et cum praeclara 
eloquentia conjunctam in civitatis commoda ex- 
promere decrevit. At non ea fuit in Chio insula 
tum reipublicae conditio, ut quam Theopompus 
profitebatur civilis prudentia a civibus suis ad- 
amaretur. Immo morum austeritas, quam cre- 
brae illae luxuriae, fastus et mollitiei castigationes 
produnt, animus vehemens et fervidus, lingua 
acerba, immodice Hbera, contemptus gratiae 
popularis, optimatium denique studium, quod 
a patre tamquam hereditate accepisse videtur, 
non potuerunt non efficere, ut multi exsisterent 
adversarii , qui , uti omnem nobilitatem exagi- 
tabant, sic prae ceteris Theopompum, eloquen- 
tissimum ejus instrumentum, inimicitiis suis 
persequebantur. Princeps eorum fuit Theocri- 
tus (5), sophista, Isocratis discipulus, qui Ale- 
xandrum et Aristotelem dicteriis odii et invidiae 
bilerefertis perstringebat, quemque Theopom- 
pus in Epistolis ad Alexandrum tamquam homi- 
nem humili loco natum pravaeque luxuriae dedi- 
tum depingit. Neque autem animi vi et dicendo 

(b) Strabo XIV, p. 955 : "AvSpe; 5s. XTot yeyovacrtv eXXoyi- 
[1.01 "Iwvxe 6 Tpayixo?, xat 6s6ko[lkoq 6 o-uyypacpeu? ,^ xat 
0eoxptTO<; 6 (rocptaT^i;. Ouxot Se xat avxeTroXtTeuo-avTO d).Xrj- 
Xoi?. Vid. Pflugk. p. 32, quem laudat Wicners. 

e. 



LXVIII 



DE THEOPOMPO. 



inimicos ab Nostro fatigatos esse , rerum docet 
eventus. Etenim dum Alexander viveret atque 
regia domus auctoritate adhuc polleret, pejus 
aliquid in Theopompum statuere non videntur 
ausi; simulac vero his prsesidiis orbatus esset, 
quem putabant pacis perturbatorem et maledi- 
cum omnium rerum contemptorem , denuo pa- 
tria expulerunt. Confugit in iEgyptum ad regem 
Ptolemseum. Jam quum Ol. 118 , 4 sit primus 
annus regis Ptolemsei, si quidem Photius, quod 
addubito , accurate locutus est, in iEgyptum 
venit annos natus circa septuaginta quinque. 
Quemadmodum vero tum Theopompus propter 
maledicentiam suam etinimicorum, sicuti Ana- 
ximenis, de quo postea , mala artificia a tota fere 
Graecia in odio habebatur, sic a Philadelpho 
quoque, cui tum Alexandri admirator non valde 
placere potuit, non solum malevole exceptus 
est, sed etiam e medio esset sublatus, nisi ab 
amicis quibusdam hujus consilii certior factus , 
fuga quaesivisset salutem. Hsec sunt quae devita 
Theopompi nobis innotuerunt. Quse postrema 
ejus fata fuerint et quo loco et quo tempore e 
vita discesserit, nescimus. Neque tamen diu 
post Ol. ii 8, 3 eum vixisse ex legibus humanae 
naturse sponte intelligitur. 

lnter opera a Theopompo conscripta a Suida 
primo loco laudatur 'Ettito|j.vi toov c HpooVrou 
loropicov. Sed jam Vossius (De Hist. Gr. p. 16, 
3i) dubitavit, num vere Noster hujus opusculi 
aUctor habendus sit; neque id sine caussa, 
quum res a Theopompi aetate et ingenio aliena 
esse vid-eatur. Quare equidem suspicor a seriore 
homine talem Herodoti epitomen sub Theopom- 
pi nomine in vulgus editam. Certiora ex paucis 
hujus libri reliquiis erui vix possunt. Sed ne ve- 
terum testimonia susque deque habere censear, 
faciamus Theopompum hocce Musarum Hero- 
dotearum compendium, quum ad historias con- 
dendas se accingeret, periculi faciendi caussa 
composuisse. 

Igitur postquam hunc in modum vires suas 
periclitatus esset, accessit ad tradendam eo- 
rum temporum memoriam , quae praeceptor 
discipulo selegerat tamquam aptissima , qui- 
bus describendis ingenii sui virtutes ostende- 
ret (6). Scripsit itaque 'EX)o]vixa<; icrTopiac; vel 
2uvTa£iv e EXXv]Vtxo)v, quo opere abruptam Thu- 
cydidis historiam resumens (7), initio facto ab 

(6) Phot. cod. 176 : «fraoi Se tov 6i5acrxovTa ... upoSaXetv 
0eoTc6[j.TCcp ... toc? [xeTa 0ouxuSt6?iv 'EXXyivixcxc;. 

Quae de hac Herodoti epitome Frommel. in Creuzeri 
Meletem. III , p. 135 disseruit, iis uti mihi non licuit. 

(7) Diodor. XIII, 42 : Eevocptov xai 0£otco[ji.7io? acp' tov 
oiTceXtTce 0ouxu5iSr|:; Trjv apxr)v TceTcoajvTai. Kai Eevocptov 



01. 92, 1 , Theopompi archontis anno , quo 
Mindarus ad Cynossema devictus est, septem- 
decim annorum spatium usque ad pugnam na- 
valem ad Cnidum commissam (01. 96, 3, Dio- 
phante archonte), (8) duodecim libris complexus 
est. Quse ex iis aetatem tulerunt, haud admodum 
multa sunt. Capita nonnulla recenset Anonym. 
in Vita Thucyd. § 5. Theopompum exposuisse 
dicit, quod quidem ultro intelligitur , alteram 
pugnam ad Cynossema (9), proelium ad Cyzi- 
cum, ad Arginusas, ad iEgos flumen, atque 
accuratius narrasse infortunium Athenarum post 
muros urbis dejectos constitutamque tyranni- 
dem. Haec nisi omnia, plurima saltem libro pri- 
mo comprehensa fuisse , apparet ex fragmentis 
libri secundi , ubi egit de Harmostis a Lysandro 
ubique constitutis impositisque tributis. Itaque 

[acv TcepteXaSe XP° V0V stiov TecrcrapaxovTa xai 6xtg>, 0so- 
tco[J(.tco? 6e tocc, 'EXXrjvtxac; Tcpaijetc; SteX6tbv stc' zvt\ imcncai- 
Sexa, xaTaXrjyet Tr)v taropiav eic, Tr)v Tcepi KviSov vaujxayjav 
ev (3i6Xiotc; 6uoxai8exa. Idem XIV, 84 : (0eoTco[JtTcoc;) ty|v 
Ttov c EXXr]vtxtov cruvxa^iv xareoTpe^ev ei? toutov t6v £viautov 
(Diophantis arch.) xai eic. ttjv Tcepi KviSov vaujxaxtav, ypa- 
tyctQ (3t'6Xouc ScoSexa. 'O Ss cruyYpacpeucj outoc rjpxTat [xev ara 
Trjc TcepiKuvoc ari\i.a vau[i,a)(iac , eic f^v 0ouxu6i5r]c xaTeXr^e 
TcpayfJtaTetav. "Eypa^e Se ygovov ertov SexaeTCTa. Cf. Mar- 
cellin. Vit. Thucyd. 45, Anonym. Vit. Thucyd. § 5, ed. 
Poppo. Parum accurate Suidas: "ETcovTat Se (ai e EXXr|Vixu>v 
icrToptai) TOtc 0ouxu5iSou xai EevocpcovToc , nisi, ut Wicher- 
sius monet, scripserat : toc-Tcep xai at S. Idem undecim 
tantum libros ponit. Nimirum Suidae setate et multum 
antea undecim tantum Hellenicorum libri superstites 
fuisse videntur. Nam quum Menophanes apud Pho- 
tium (cod. 176) duodecimum Philippicorum librum inter- 
cidisse dicat, nihilominus vero Photius hunc excer- 
pserit atque res ex duodecimo Theopompi libro a vett. 
excitatse propter temporum rationes multo aptius in 
Philippicorum excursu quam in Hellenicis legi polue- 
rint , neque ullum ex postremo libro Hellenicorum fra- 
gmentum deprehendatur, inde colligitur aut Menophanem 
aut Photium Philippica cum Hellenicis confudisse, quod 
posterius facillime fieri potuit, si Menophanes simpliciter 
laudaverat librum duodecimum lcrropicov, qui titulus quum 
plerumque ad majus Philippicorum opus referatur, tamen 
de Hellenicis quoque poterat usurpari. Cf. Wichers. p. 20 
et Clinton F. H. p. 386. 

(8) ltaque ipsam pugnam ad Cnidum, quippe quae se- 
quente demum anno, subEubulide archonte, pugnatasit, 
Theopompus non narrasse videtur Clintoni 1. 1. Vereor ne 
haec justo accuratiora sint. 

(9) Verisimiliter primum quoque proelium cum altero 
arcte conjunctum, quod Thucydides in extremis narrat, 
a Theopompo denuo expositum est, si quidem in his 
Theopompum sequutus sit Diodorus, in utriusque proelii 
descriptione a Thucydide et Xenophonte recedens. Itaque 
quum Theopompus postiema Thucydidis denuo attigisse 
videatur, atque uno iibro bellum Pelop. absolverit, ne- 
scio an hoc in caussa fuerit , cur nonnulli octavum Thu- 
cydidis librum cum primo Theopompi confundentes, il- 
lum, quem Thucydidi abjudicarunt, a Theopompo scri- 
ptum esse opinarentur. Quid , quod hoc fortasse suberat, 
cur Suidas undecim tantum Hellenicorum libros comme- 
moraret. 



DE THEOPOMPO. 



LXIX 



quam Peloponnesiaci belli partem Thucydides 
intactam reliquerat , summatim tantum perscri- 
psit, sequentium Yero undecim annorum memo- 
riam totidem libris uberrime tradidit. Quomodo 
autem res inter singulos libros distributae fue- 
rint, de hac re nihil fere scimus nisi illud, 
quod Apollonius Grammaticus apud Euseb. P. 
E. p. 465 undecimo libro relatum ait Agesilai 
cum Pharnabazo congressi de feriendo foedere 
colloquium, quod ex libro quarto Hellenicorum 
Xenophontis in suos commentarios Noster trans- 
tulisset. 

Verum Theopompus , Polybius (VIII, 1 3) ait, 
quum res Graeciae inde ubi desinit Thucydides 
scribere esset aggressus, postquam ad Leuctrica 
tempora ac res Graecise celeberrimas pervenit, 
ipsam quidem Graeciam cum suis factis valere 
jussit; commutato autem argumento Philippi 
gesta scribere constituit. Atqui longe praestan- 
tius erat ac justius in opere rerum Grsecarum 
gestaPhilippi, quam in gestisPhilippi res Grae- 
ciae comprehendere. « OuSs yap TcpoxaTaX7]cp6et<; 
utco j3airiXixvi<; ouvaaxeiat; , xat tu^cov I^oucrtac;, ouSet? 
av £7T£<j/e cuv xaipto TcotTjcracrGai fJtsTaSacriv Itci to 
tyJc; 'EXXaoo? 6'vou.a xal Tcpo'crtOTcov aTro Ss TauT'/]? 
ap£a(jtevo<; , xai TcpoSa; Itci tcoctov , ouS' oXcoc; ouSetc; 
av vjXXacjaTO p.ovap)(OU Tcpo'crj(_v](Aa xat fh'ov , axepatio 
^puip.evo; Yvw[jt.7]. Kat t( oVJtcot' rjv to Ta<; TYjXtxauTac; 
IvavTicocrstc; ptacrafxevov TcaptSetv tov @£07rop.Tcov ; 
si \j.^\ v)) Ata, oti Ix£tvv]<; [xev t9]<; U7co0£cr£toc; TeXoc; 
^v to xaXbv , t9]c; Ss xaTa 4>iXitctcov to auijupspov. Ou 
(jlt.v aXXa Tcpbc; [/iv TauT7]V ttjv ajxapTtav xa0b ixeTe- 
SaXcV ty]v utco0£ctiv , tcrox; av st/s ti Xeyetv, et ti<; 
auTov 7]psTQ Tcept toutou. » Theopompum gratiam 
aulae Macedonicse captare voluisse, nemo, qui 
legerit quae de Philippi charactere et moribus 
deque ejus amicis Theopompus scripsit , sibi 
persuadebit. Atque si ipse dicit (Polyb. VIII, 1 1 ) 
se hac maxime de caussa ad scribendum appul- 
sum esse quod Philippo nunquam antea Europa 
parem virum protulisset, apparet eum de im- 
peratoriis regis virtutibus cogitasse, deque vi 
quam in suae aetatis homines et civitates exer- 
cuerit. Praeterea quum Theopompus ex oratore 
evasisset historicus et artis oratoriae praecepta 
ad historias transferret, facile intelligitur, cur 
unum Philippum tamquam scenae suae protago- 
nistam et cardinem rerum ponere, ad eumque 
Graeciae historiam, quse revera tota tum ex illo 
pendebat, referre maluerit, quam plurimarum 
Graecarum civitatum fata ex professo singillatim 
exponere ; quae res jure Theopompo videri po- 
terat non satis simplex neque una. 

Tertium igitur Theopompi opus <I>iXi7CTcixa 



inscriptum et xaT Iqo^v appellatum 'Ioroptai, 
Philippi, Amyntse filii , res gestas inde ab initio 
regni usque ad mortem regis continebat libris 
quinquaginta octo (i).Ex his autem jam Diodo- 
ri aetate quinque deperditi erant (2), iidem pro- 
cul dubio quos saeculo nono Photius quoque 
desideravit, nempe sextus , septimus, nonus, 
vicesimus, tricesimus. Ad tantam molem opus 
accreverat non tam prolixa enarratione omnium 
vel levissimorum, quae ad Philippi vitam et gesta 
pertinebant, quam longarum digressionum mul- 
titudine. Nam quum ab initio Theopompus res 
Graecorum perscribere sibi proposuisset, tantum 
abest utin Philippicis hoc consilium relinqueret, 
ut quavis data occasione, Macedone suo relicto, 
in Graecarum vel etiam barbararum civitatum 
historiam excurreret, eamque per plures ssepe 
libros deinceps persequeretur , neque in his 
praesentis tantum aetatis memoriam traderet , 
sed altiusinterdum ad mythica usque ascenderet, 
neque omnino quidquam praetermitteret, quod 
posset vel per se scitu dignum videri , vel lecto- 
rum inservire delectationi. Hac rerum copia et 
varietate opus in immensum auctum est et 
multiforme exstitit (3) , ita ut Philippus III , 
resectis digressionibus, quae ad rem principem 
non spectabant, libros quinquaginta octo ad 
sedecim redigeret (4) : quod ipsum ne Theo- 

(1) Diodor. XVI, 3; Phot. 1. 1. Suidas, qui Philippicorum 
libros numerat septuaginta duo, cum Philippicis con- 
junxitHellenicaet Epitomen Herodoti. Errorsimilis illius, 
de quo in Timaei Vita monui. Omitto Schweighaeuseri 
sentemiam (ad Athen. tom. VIII, p. 534) a Wichersio p. 
24 sq. et Clintone F. H. p. 385 jam refutatam. Philippica 
cum Hellenicis conjuncta, ut ipse Theopompus gloriatur 
(fr. 26) plus 150,000 versuum continebant, ita ut unus- 
quisque liber circiter 2140 versuum fuerit. 

(2) Diodor. XVI, 3 : e£ tov ravTe 8tacpcovouotv. De hac 
vocis Stacpcovetv significatione v. H. Steph. Thesaur. — 
Photiuscod. 176, p. 390: 'AveyvcboGriaav 0eoTc6[j.Tcou Xoyot 
toTopixoi" v' 8e xai y' eiaiv ol aco£6[Jtevot auTou tcov lerropi- 
xcov Xoyot* StaTceTCTCoxevat 8e xai tcov TcaXatcov Ttvec; ecprjaav 
tt|v te exnqv xai 1686 [Jtyjv xai 8r) xai ttjv evaTiqv xai eixoaTrjv 
xat TptaxocjTiQV. AXXd TauTac; Ltev ou8' ri[X£tc; £i8oll£v, Mrjvo- 
cpavrii; Se Tt; toc rapi Geotcolitcou 8tec;icbv, dpyjxtoc; 8e xat oux 
euxaTa^povriTO? 6 avrip, xat tt)v StooexaTriv cruvStaTceTCTtoxevat 
Xeyef xatTOt auTr]v ^[Jtetci crOv Tat? dXXatc; cruvcxveyvco[xev. 
Pauca illa quas ex his deperditis libris a serioribus gram- 
maticis laudantur, ex scriptis aliorum, qui Theopompum 
adhuc integrum legerant, exscripta esse debent. 

(3) Dionys. H. Ep. ad Cn. Pomp. p, 131 : Tvotri 8' dv 
ucj aOTOu tov tcovov £v8u[Ari0etc; to TcoXuLiopcpov tvi<; ypacpyjc;. 
Kai ydp xai e6vtov etprjxev oixtafjtouc; , xai TCoXecov xTicretc. 
ETceXrjXuOe, pacrtXetov te fiiovc, xai TpoTctov iStcoiaaTa 8e8r,Xto- 
xe, xai et Tt OauLtacrTov f) Tzao^Zo^Q-j exdcrTrj yrj xai OdXaaaa 
tpepei, cruLtTcepteiXricpev ev t^ TcpayLtaTeta. Kai [irjSeic; uTcoXdSrj 
tLuy^aytoytav TauT' eTvai li.6vov" ou ydp outcoc; e/£t, dXXd 
Tcacriv, coc; eTcoc; eircetv, tbcpeXfitav Tcap£y_£i. 

(4) Phot. cod. 176 : IIXEtcrTatc; liev oOv TcapexSdcrecri Tcav- 
ToSaTi^c; toToptas tou; ioTOptxouc; auTou Xoyou; OeorcoLtrco; 



LXX 



DE THEOPOMPO. 



pompinam hyperbolam credas , totius oneris ct auctor. Justini inCommentat. Goettiug.XV, p 
dispositionem et argumenta , quantum ejus fieri " " 

poterit, paucis lineolis adumbrabo. 

PostquamTheopompus libroprimo exposuerat 
cur Philippihistoriam tractandam sibi sumsisset, 
atque de historici officio, ut videtur, deque 
suis ipsius virtutibus qua solet jactantia verba 
fecerat , non continuo ad Philippum se conver- 
tit, sed anteriorem Macedoniae historiam, uti 
Trogus quoque Pompejus, Theopompi aemulator, 
levi , quod dicunt , brachio tangens , usque ad 
Amyntae filii tempora percurrit (fr. 3o, 3i). Phi- 
lippus custodia elapsus regnum simul ab Argaeo 
(fr. 32) et Pausania petitum occupat. Pausanias 
quum Cotyis, regis Thracum , auxilio imperio 
potiri conaretur, hac oblata occasione Theo- 
pompus prolixius disserit de Cotyis luxu et 
mollitie (f\\ 33). Remotis denique et a consilio 
depulsis aemulis, Philippus, bello Atheniensium 
liberatus, convertit se contra Paeones et Illy- 
rios, et capta Larissa (fr. 36) expugnare molitur 
Thessaliam. — Liber secundus versabatur in 
iisdem bellis contra Paeones et Ulyrios, quorum 
de moribus et institutis auctor admodum multus 
fuisse videtur. Ne cum Wichersio statuam, eum 
hoc libro de conspiratione egisse quam contra 
Philippum inierunt reges Paeonum, Thracum et 
Illyriorum (v. Diodor. XVI, 22), obstat rerum 
ordo, quum quae libro sequenti insunt istam 
rebellionem antecedant. Nam libro tertio narra- 
tur bellum contra Amphipolitanos , qui quum 
antea bene habiti essent , jam multas Philippo 
praebuerunt caussas belli, quarum unam conti- 
nere videtur fragm. 47 (Diodor. XVI, 8). Am- 
phipoli expugnata, situ ejus opportuno adjutus 
alias multas urbes in potestatem suam redegil 
(Diodor. 1. 1., Dem. Phil. III, p. 68), quarum in 
numero fuit Datus (fr. 48). In eodem libro de 
Thessaliae expugnatioue sermonem fuisse prodit 
fragm. 5o. Praeterea de Sesostri et de Scythis 
(fr. 5i , 5a) verba facta sunt. Videtur igitur 
Theopompus, quum, nescio qua occasione , 
Thraciae populos a Sesostri olim subactos esse 
dixisset, vel stelas in Thracia abJEgyptio positas 
commemorasset, totam hujus regis expeditio- 
nem per Asiam (fr. 53) usque ad Scythicas et 
Thracum regiones exposuisse diutiusque immo- 
ratum esse describendis moribus Scytharum. 
Quare, si recte, ut videtur, Heerenius (De fontib. 

TOcporcetvei. A16 xat <En'Xi7t7to<; 6 7tp6<; 'PwfJtaiou? 7toXe|r/i<7a<; 
ISjeXcbv TauTa? , xal Ta? <£tXi7t7tou avvTai^evot; 7tpd£et<; , a't 
<jxo7to<; etcrt Qzotzo^tz^, et? exxatSexa PtSXoix; (Jt6va<; , piSev 
irap' iauToO 7tpoo-6et<; r) d<peXwv, TtXrjv, dx; eiprjTat, twv Ttapex- 
inoTtoov, toc; Ttdaa; aTtrjpTtaev 



212) contendit eaquaeTrogus apudJustin. II, i-5 
de Scytharum originibus et antiqiiitate nec non 
de Amazonibus disputat ab Herodotea narratione 
longe recedentia,Theopompi ingenium redolere 
non dubito quin haec ex eodem hoc libro de- 
sumta fuerint. Sequentes libri , quanlum ex ur- 
bium nominibus concludi potest, Philippi res 
in Thracia et Thessalia gestas ulterius perse- 
quebantur. 

Libro octavo, quum de Byzantio sermo sit (fr. 
65) et de Amphictyonibus (fr. 80), agebaturde 
primis temporibus belli socialis (01. io5, 4) et 
de caussis belli sacri. Vernm longe plurima 
fragmenta hujus libri sunt de rebus mirabilibus. 
Quarum enumerandarum ansam Theopompo 
dare potuit vel bellum sacrum , quod Apollinis, 
numen sine dubio miraculis portendi fecit, vel 
etiam Alexander suus, eadem nocte natus (01. 
ic6, 1) , qua templum Ephesiae Dianae defla- 
gravit. Itaque iTcixpeytov Ta xaxd totcou<; 6auud<jia 
(fr. 69) , narravit de miraculis Pheiecydis Syri 
(fr. 66) , a quo in Pythagoreorum philosophiam 
excurrisse videtur ( fr. 67, 68); de Epimenide 
(6°/> 7°) ? ^b eoque transit ad magorum doctri- 
nam (70, 71), ad Zopyrum (^3), ad colloquium 
Midae et Sileni (75-78). Talia etsi aliis quoque 
locis interpoui solebant, tamen liber octavus, 
quia majorem partem iis absumeretur , xax 
e^o^rjv liber Oau^aattov appellatus esse videtur. 
Sic fragm. 66, 69, 70 simpliciter laudatus Osott. 
iv @aufAa<7iot<;, quibus octavum Philippicorum 
innui prodit fr. 68. Porro Servius ad Virgil. Ecl. 
VI, i3 dicit : « Haec autem omnia de Sileno a 
Theopompo in eolibro, qui Thaumasia appel- 
latur , conscripta sunt »; eandemque fabulam in 
octavo Philippicorum libro relatam esse dicit 
Theo sophist. Progymn. p. i5. Sed haec non re- 
fragantur, quominus cum Westermanno (praefat. 
ad scriptor. Rer. Mirab.) omnia mirabilia, quse 
passim apud Theopompum legebantur, a seriore 
quodam in unum corpuscollecta esse statuamiis. 
Libro nono Theopompum de Philippi , ab 
Aleuadis contra Alexandrum Pheiaeum auxilio 
advocati, in Thessalia rebus gestis (01. 106, 1) 
egisse, tum temporum ordo suadet, tum Phap- 
cydonis urbis commemoratio a Philippo expti- 
gnatae (fr. 87) (5). Hac opportunitate usus geo- 
graphicas Thessaliae rationes exposuit (fr. 83), et 
urbes nobiliores deorumque cultu et oraculis in- 
signes , ut Scotussam et Cranonem , et quae ibi 
visuntur memorabiliora enumeravit. Cum his 

(5) V. Wesseling. ad Diodor. tom. VIII, p. 406 Bip. 
Ex Theopompo sine dubio suahabet Polyacn. IV, 2, 1$- 



DE THEOPOMPO. 



oxi 



fortasse conjuncta erant paradoxa illa de Bacide, 
vate Boeotio (fr. 81). 

Dum haec in Thessalia geruntur, Athenienses 
omni" studio nitebantur, ut bellum contra rebelles 
socios pugna navali ad exitum perducerent. 
Chareti adjunguntur Tphicrates et Timotheus 
nova cum classe et sequato imperio ; verum mox 
Chares, homo turbulentus, proditionis incusat 
collegas, quos « populus acer, suspicax, mobilis, 
adversarius invidus etiam potentiae » (sic Nepos 
Theopompino orationem colore induens) domum 
revocat, ab munere removet et argento multat. 
Deinde ejusdem Charetis imprudentia Artaba- 
zum contra regem Persarum cum universis 
copiis juvantis, Athenienses adducuntur, ut, 
misso bello sociali, ignominiosam cum defecto- 
ribus pacem componant (01. 106, 2. Diodor. 
XVI, 21, 29). De his nihil quidem in Theo- 
pompi fragmentis legimus , sed inde intelligi 
potest, qui factum sit , ut liber decimus totus 
fere, ut videtur, versaretur in describendis 
moribus et indole virorum, qui inde a Medicis 
temporibus Atheniensium rempublicam admi- 
nistraverunt. Intereos antiquiores illos, ut The- 
mistoclem et Cimonem , brevius recensuisse , 
fusius autem et sine dubio multa cum acerbitate 
exposuisse videtur de demagogisEubulo, Calli- 



lum Evagorae, eoque loco in antiquiorem Cypri 
insulaehistoriam digreditur; deinde aceedit ad 
bellum, quod Acoris, rex iEgyptiorum, Persis in- 
fert, cujus ducem fecit Chabriam Atheniensem 
(01. too, 4). Acoris quum Pisidas in belli socie- 
tatem advocaret, nova facta digressione, Theo- 
pompus non solum de horum regione , sed etiam 
de aliis multis, quse ad hanc AsiaeMinoris partem 
spectant , ad antiquissima saepe ascendens ser- 
monem instituit (v. fr. 111). Libro decimo tertio 
belli Persarum contra Acorin narratio resumitur 
(01. 101, 3. Diodor. XV, 29, v. fr. 117 de Cha- 
bria, iEgypriorum classi prsefectus; fr. 118 de 
Iphicrate, Persicarum copiarum duce). Eodem 
libro narratur alterum Artaxerxis bellum contra 
Tachum (01. io/j, 3. Diodor. XV, 90 sq. v., fr. 
119, 120 de Agesilao). — Libro decimo quarto 
sequitur Artaxerxis Ochi expeditio contra Phce- 
nices (01. 107, 2), quam etiam libri decimi 
quinti partCm absumsisse docet fr. 126, ubi de 
opulentia Stratonis, regis Sidoniorum. Eodem 
libro egit de bello, quod in Cypro contra regem 
Persarum conflatum est. (Diodor. XVI, 4^.) Quae 
de Sidoniorum luxu, rebellione, submissione 
dixit, ea, nisi fallit me conjectura, ansam prae- 
buerunt copiosae disputationi de aliis civitatibus 
mollitie et luxu deperditis. Sic Colophoniis (fr. 



strato, Cleone, Hyperbole, aliis; ita ut Schol. j 129) luxuria exstitit caussa tyrannidis, seditio- 



Luc. (fr. 102) hunc librum designare posset 
verbis : Iv tw rapt SyifjLaycoywv. - 

Libro undecimo mentio injicitur Amadoci, 
regis Thraciae. Redierit igitur Theopompus ad 
Philippum,conspirationem illam, ut puto, expo- 
nens, quam Diodorus (XVI, 22) statim post 
finem belli socialis posuit. Quousque liber perti- 
nuerit, ex ipsis fragmentis quidem cognosci non 
potest; verum quum libri sequentes, inde a 
duodecimo usque ad decimum octavum , aliud 
plane argumentum habeant, atque libro decimo 
nono, ubi ad Philippum revertitur, res nar- 
rentur ad 01. 107, 2 sqq. pertinentes : ex his 
colligo libro undecimo res Philippi narratas 
esse usque ad annum , quo per Thermopylas in 
Graeciam irrumpere voluit, sed quominus hoc 
ei successerit, ab Atheniensibus impeditus est 
(01. 107, 1). Accedit, quod hac ratione intelli- 
gilur quomodo ad sequentium librorum argu- 
mentum Theopompus transierit. Etenim Ol. 

107, 2 renovatur bellum Persarum in .-Egyptios 
ob Phoeniciae defectionem. Hac igitur occasione 

usus, libris XII-XVIII priora quoque bella 

Persarum contra Cyprum,Phcenices et JEgyptios 

narravit. 

Itaque libro duodecimo primum exponit bel- 



num, patriae interitus. Ad similem rem pertinet 
unum quod ex libro decimo sexto habemus fra- 
gmentum de Hegesilocho Rhodio, homine libi- 
dinoso, qui cum sodalibus oligarchiam instituit. 
Huc denique referre licet fr. i34 ex libro decimo 
septimo , de servis Chiorum. — Libro decimo 
octavo bellum Artaxerxis Ochi contra rebelles 
iEgyptios (01. 107, 3) narratum esse indicatui 
fr. i35 de Nicostrato, quem exercitus ducem 
rex ab Argivis sibi expetierat. 

Libro decimo nono redit ad res Philippi. Unum 
quod ex eo fragmentum servatum est , ad illud 
tempus spectat, quo Philippus, postquam per 
Thermopylas in Graeciam penetrare tentaverat, 
male habuit Thessalos et hostiliter tractavit. — 
« Inde (a Thessalia) in Chalcidicen trajicit, ubi 
bellopari perfidia gesto, captisque per dolum et 
occisis finitimis regibus, universam provinciam 
imperio Macedoniae adjungit. » Justin. VIII, 3. 
Haec libro vicesimo narrata esse declaratur U\ 
1 39 et i38, ubi Sirrha urbs memoratur, eadem 
procul dubio, quam Teipav nominans Diodorus 
(XVI, 52) a Philippo (01. 107, 4) captam esse 
dicit 

Libro vicesimo primo e Thracia repente trans- 
fretamur in Italiam. Res, nisi fallor, ita eonibr- 



LXXII 



DE THEOPOMPO. 



manda est , ut Theopompum putemus Philip- 
pum, quod ad vivendi rationemet regni augendi 
studium, cum Dionysio Sicilise tyranno compa- 
ravisse (cf. fr. 146, de Dionysii indole, cum fr. 
i36 de Philippi charactere). Narravit igiturquo- 
modo Dionysius regni fines quavis ratione pro- 
ferre studuerit , « quomodo, postquam Graecos , 
qui proxima Italici maris litora tenebant, devi- 
cerat, finitimos quosque aggressus sit, omnes- 
que Grseci nominis Italiam possidentes hostes 
sibi destinaverit : quae gentes non partem, sed 
universam fere ltaliam ea tempestate o.ccupave- 
rant. « Postquam hunc in modum paucis verbis 
Justinus(XX, 1) Dionysii consilia significaverat, 
ad origines urbium Italicarum et populorum se 
convertit. Qua in re Trogum Theopompum se- 
cutum esse, atque totum illiuscaput de Italiaex 
Nostro fluxisse nulius dubito. 

Libris vicesimo secundo et vicesimo tertio ad 
Philippum reversus ejus res in Chalcidice et 
Thracia gestas ulterius prosecutus est. — Libro 
vigesimo quarto bellum , quod dum Philippus 
Olynthios debellabat (01. 107, 4; v. Kriiger. in 
Clinton. F. H. p. 144) Athenienses in Eubcea 
gessisse videntur, ansam dedit quae Pericles olim 
contra hanc insulam egerit diductius exponendi. 
— Ol. 108, 1 Philippus Olyntho potitus ethujus 
uibis opibus locupletatus ceteras urbes sibi ad- 
versantes perterrefecit. Tum tandem Athenienses 
apertos se Philippi hostes professi sunt palam- 
que contra eum belligerarunt. MaXtata 8' auTouc; 
TOxpw£uve TcpociTTJvai x9j<; 'EXXaSoq ArijjioaGsvir)*; 6 p-q- 
Twp , SeivoTaxo? wv twv xaz exetvou<; tou? ^po'vou<; 
c EXXv]vwv, Diodor. XVI, 54. Ab his Demosthe- 
nis exhortationibus, opinor, antiquae majorum 
gloriae et virtutum et avitae dignitatis memoria 
animos Atheniensium excitaniis profectus Theo- 
pompus libro vicesimo quinto demonstrare stu- 
duit vanas esse et fictas plerasque illarum opi- 
nionum, quibus gloriam suam illi jactabant.Quo 
loco quum inter alia etiam fcedera, qiue cum 
Persis pepigisse Athenienses gloriabantur, com- 
mentitia esse dixisset, idque e.\ literis ionicis, 
quibus pacis conditiones consignatae essent , 
demonstrasset, de literarum ionicarum origine 
plura disseruit. Ceterum post expositas res in 
Thracia gestas, hoc ipso, ut videtur, libro con- 
vertit se.ad bellum sacrum, uti concludere licet 
ex Schol. Apoll. Rhod. IV, 973 (fr. 177). Itaque 
libro vicesimo sexto Philippum videmus apud 
Thessalos , qui cum Bceotiis eum oraverant 
ut professum adversus Phocenses ducem ex- 
hiberet, Justin. VIII, 4. Hujus belli expositio- 
ncrn multis probabiliter digressionibus interru- 



ptam sequenlibus libris nunc perditis conu- 
nuavit usque ad librum tricesimum , ubi quum 
de Amphictyonibus sermo sit , illud tempus 
arguitur, quo Philippus in Amphictyonum con- 
silium adscitus, et quod Phocenses habuerant 
suffragii jus in eum delatum est (01. 108, 3). 
Ex hac operis parte ea quoque petita esse de- 
bent quae laudantur ex Theopompi auyYpa[x[xaTt 
7repi twv ex AeXcpwv auX7]0evTo.)v ^prjjjLaxwv (fr. 182, 
i83). Quae donaria recensehdi aptam dare potue- 
runt occasionem pacis conditiones, quibus Pho- 
censes jussi sunt quotannis LX talentorum vecti- 
gal deopendere, donecsummam in tabulas sacri- 
legii tempore relatam exsolverent. Diod. XVI, 60. 
« Rebus Phocicis compositis legati Athenien- 
sium petentes pacem ad Philippum venernnt. 
Quibus auditis et ipse legatos Athenas cum pacis 
conditionibus misit, ibique ex commodis utro- 
rumque pax facta est. » Justin. VIII, 4. Ha:c 
libro tricesimo primo narrari debuerunt, qua 
occasione bene potuit fcedus illud Iv aTroppiyrw 
(quod ad 01. io5, 3 pertinet) cornmemorari (fr. 
189). — Libris tricesimo secundo et tertio egit 
de contentionibus et motibus in Peloponneso, 
deque Philippo invasionem minitante (cf. De- 
mosth. Or. de pace p. 61, 8, Phil. II, p. 68 sq.).— 
Ex libro trigesimo quarto nihil superest. Pauca 
illa ex libris trigesimo quinto et trigesimo octavo 
ad regiones circa Pontum sitas spectant, in quas 
aByzantio urbe-a Philippo oppugnata excur- 
sus fecisse videtur Libri tricesimus nonus, qua- 
dragesimus et quadragesimus primus longam 
digressionem continebant de rebus Dionysio- 
rum. Huc referendus Iocus Diodori (XVI, 71. 01. 
109, 2) : OeoTCOfrnro; 6 Xio? ev ttj twv <E>iXi7r7rixwv 
taTopia xaTeTa^e Tpeiq (3i6Xou<; 7repte)(ouaa<; DoceXi- 
xaq TCpa^en; ' ap^a[xevo? Se a7tb ttJc; Atovuatou toiJ 
7upea6uTepou rupavvtSo? (01. ^3, 3) StrjXOe ^po'vov 
erwv TcevTrjxovTa, xal xaTe'aTpe<j/ev et<; ttjv IxirTWcriv 
Atovuatou tou vewTepou (01. 106, 1 vel 109,2)* 
eiai Se ai (3t6Xot TpeTt; a7rb tyj<; fxa' aypt xTJt; [r/. Di- 
cere debuit aub tyj? X6' ofypt ttjc; j/.a'. Simul in his 
alius Diodori error deprehenditur. Nam quum 
dicat Theopompum quinquaginta annorum spa- 
tium complexum esse, Dionysii eWrwau; perti- 
neret ad Olymp. 106, 1 , quo anno exul migra- 
vit in Italiam. Sed quum certissimum sit Theo- 
pompum etiam de altero Dionysii exilio (01. 
109, 2, v. fr. 216) egisse, apparet Diodorum an- 
norum numerum computantem haec duo exilia 
confudisse ; nam voluisse eum verbis Atovuatouex- 
TiTwatv secundum exilium designare, jam ex eo 
intelligitur, quod ipse paullo ante (c 70) Diouy* 
sium Corinthum abiisse dixerit 



DE THEOPOMPO. 



Libro quadragesimo tertio a Philippo exorsus, 
qui 01. 109,2 perlllyriam et Epirum in Grae- 
ciam penetrare studuit , digressionem fecit de 
Epiri regionibus earumque natura deque popu- 
lorum qui has terras incolunt originibus. Quse 
subsequuntur res Philippi usque ad pugnam ad 
Chseroneam gestse narratae fuerunt usque ad 
librum quinquagesimum primum. In digressio- 
nibus inter alia egit de Sicilia (fr. a5o, 25 1), sine 
dubio de Timoleonte exponens Carthaginienses 
debellante. Liber quinquagesimus secundus erat 
de expeditione Archidami Tarentinis opem fe- 
rente contra Lucanos. Qui quum in Italia ea- 
dem die occumberet, qua in Graecia ad Chsero- 
neam pugnatum est (Diodor. XYII, 88), ab eo 
ad Philippum reversus Ubro quinquagesimo ter- 
tio ipsam hancce pugnam descripsit, quse, ut 
Justinus ait, universae Grsecise et gloriam domi- 
nationis et vetustissimam libertatem finivit. Qui 
restant libri reliquam Philippi ac Grseciae histo- 
riam usque ad mortem regis continebant. Sin- 
gulorum argumenta certius constitui vix pos- 
sunt. 

Aecedo ad minora qugedam scripta Theopom- 
pi. Nam non solum propter ea quse hucusque 
memoravi opera , sed etiam , ut Dionysius ait 
(Ep. ad Cn. Pomp. tom. VI, p. 782), 7coXXou<; fjiiv 
7cavy)Yupixou<; , 7CoXXou<; Se aufj(.6ouXeuTixou<; cuvxa^a- 
p.svo<; Xoyou?, ETCiaToXoct; 8e toc? ap^atxa<; Ypa-pof^svat;, 
xa\ uTioO^xa? aXXat; Xoyou a^iav tcjTOpiav 7ce7cpaYfJt.a- 
xeu[xevo<;, aijio<; eTcatveicjOai. 

Orationis panegyricaeexemplumvidimus Lau- 
dationem Mausoli. Laudationes Philippi et Ale- 
xandri memorant Theon Progymn. p. 19 et io3 
et Suidas r. "Ecpopoc; , qui etiam Vituperium 
Alexandri a Theopompo scriptum esse dicit. 
Alias multas hoc genus orationes a Theopompo 
compositas esse ipse testatur apud Photium 1. 1. 
Inter orationes suasorias citantur 2up.6ouXa\ 
7cpb<; 'AXe^avSpov (Athen. VI, 23o, fr. 276) vel 
2ufJt6ouXeuTtxbv 7cpb<; 'AXe^avSpov (Cic. ad Attic. 
XII, 40), vel denique 'EtckitoX^ 7cpb<; 'AXeijavSpov 
(v. Ruhnken. Hist. crit. oratt. Gr. p. 162 R.). In 
hacepistola Theopompus egit de statu Chiorum 
civitatis, perstrinxitque hominum qui tuncrem- 
publicam administrabant perversitatem morum- 
que pravitatem (6). Princeps eorum fuit Theo- 
critus ille , supra jam laudatus , quem Noster 
tamquam hominem corruptis moribus et luxu- 
ria sua insignem cum Harpalo composuisse vi- 
detur fr. 277. De eodem Harpalo dix.it iv Tat<; 

(6) Theopompi adversus Chios criminationes respe- 
xitSuidas (v. "Ecpopo?) : 'ETceo-xeXXe 8e tcoXXoc xata Xtwv 'AXe- 
{dvSptp. 



Lxxm 

7cept Xtou e7ci<7ToXai<; , ut vix dubium esse possit 
h. 1. easdem literas respici quas antea dixerat 
7cpb<; 'AXsljavSpov. Sed ne quid dissimulem , titu- 
lus modo appositus Schweighseuseri debetur 
conjecturae , quam equidem verissimam esse pu- 
to. Vulgo legitur ev T0t?7cept Xidc? ItckjtoXy]?, quod 
Wichersius accipi vult pro : Iv toT<; auYYpaf^a- 
o-tv vel iv toTc; Xo'yoi? Tcept ttj<; Xiaq lTciaToX9j<; , ut 
commentarius vel scriptio intelligenda sit ad 
Alexandrum de Epistola quam ad Chios miserit. 
Verum haec graecis inesse vix possunt. Sylburg. 
ad Dionys. 1. 1. legit : ev tyj Tcpb<; Xtou<; ItcicjtoXy], 
quod ob rationes a Schweighaeusero allatas stare 
nequit. Casaubonus, cui adstipulatur Pflugk., 
scribi vult Iv TaT<; apyatxaTc; ETcicjToXaTt;. Verum 
sic ab incerto in incertius detrudimur. Nam ad- 
modum verisimile est ipsas illas epistolas tocc; 
ap^atxat; (a^atxai; var. lect.) Yp«<f Of/iva? apud Dio- 
nysium (7) ex errore natas esse. Certe intervv. 
doctorum conjecturas nulla habet speciem veri- 
similitudinis. Vossius (I, 5, 7) de literis ad Achi- 
vos missis cogitat. Ruhnkenius cum Valckenario 
legit Itc. toc<; ap^atxox; Ypacpofxevat;, i. e. antiquo 
stjlo scriptas. Sylburgius ap^aixag eTciYpacpofjt.evac; 
legens, in iis Theopompum de prisci aevi virtuti- 
bus egisse credit. Ceterum recte , puto , Ruhn- 
kenius, Wichersio suffragante, ex acerbitateora- 
tionis et vehementia, quam effert Dionysius, 
concludere mihi videtur, epistolam illam ad 
Alexandrum vel de Chio insula unam fuisse ex 
illis ap^atxatc;. Quae quum ita sint, ne acrufjtSoXot; 
discedam, equidem scribendum puto iTcicToXag 
toc<; Tcepl tcov ap^wv Xuov Ypacpot/.£va<; vel Ta<; «'Ap- 
ycLi Xtat » iTctYpacpofjtevai; , ita ut litera? intelligan- 
tur de magistratibus Chiorum. 

PraetereaTheopompus citatur ev tvJ xaTocIIXoc- 
Ttovo?*StaTpi6vi (fr. 279),quae digressio fuisse vi- 
detur in Philippicis. Idem cadere potest in lo- 
cum Schol. Aristophanis (fr. 282) , ubi Theo- 
pompus iv xto Tcept eucjeSetac; laudatur. Neque 
tamen certius quiddam de hac re statuerim. 
Quamvis enim persuasum fere mihi sit non 
scripsisse Theopompum singulare De Pietate 
opus , tamen historiae ejus , in quibus ubique 
vitiorum sincerum osorem sese praebet , multa 
procul dubio pietatis habuerunt aliarumque vir- 
tutum exempla(8) , quse a serioribus in unum 

(7) L. 1. et p. 767,ubi,postquam dixerat differreTheo- 
pompinam orationem ab Isocratea otav oveiSiCrj TcoXeotv ^ 
crTpaTTiyoTi; TcovYipa (3ouXeupiaTa xal Tupa^et? aSbcouc; , pergit : 
tcoXu? yap ev toutocc; xat ttjc; Ar)[i.oa8evou; oeivoTirjTOS oOSe 
xara (xtxpov Stacpepet, d>c.av ti? 1S01 e* twv apxa'ixwv ira- 
o-ToXcov, a? Tfp Ttv£up.aTt erctTpe^at; yeypacpev. 

(8) Dionys.' Hal. ad Cn. Pomp. p. 132, postquam aliashi- 
storiarum Theop. virtutes laudibus ornaverat, addit : 



LXXIV 



DE THEOPOMPO. 



collecta sub Theopompi nomine separatim edi 
potuerunt. Neque denique omittendum quod 
Rtihnkenius ( Hist. crit. Gr. or. p. 371) putat, 
scilicet Theopompi nomen cum illo Theophra- 
sti, uti alias (v. c. Plut. Ages. c. 36, Athen. 
XV, p. 676 et epitom. Athen. IV, p. iV», F), 
sic etiam hic confusum esse, prsesertim quum 
Theophrastus librum Tcept euoetleiac; scripsisse di- 
catur (Diogen. L. V, p. 116) atque rei argumen- 
tum philosopho magis conveniat quam histo- 
rico. 

Postremo loco monendum est de libro, qui 
Tpixdcpavo? (Euseb. P. E. X , p. 491; Syncell. 
Chron. vol. I, p. 121 ed. Dindf.; Lucian. Pseu- 
dol. 29, tom. III, p. 1 85 Reitz.) (9) vel Tpuro- 
Xitixoc. (Joseph. C. Apion. I, 24, p. 459 ed. Ha- 
verk.)(i) inscribitur. Quem titulum inde nactus 
est, quod tres principes Grseciae civitates, Athenae 
et Sparta et Thebae , in eo traducebantur. Neque 
vero hoc opus Theopompi esse, ut nonnulli cre- 
debant, tum Josephus 1. 1. testatur, tum Pausa- 
nias (VI, 18) , a quo quae res fuerit his docemur 
verbis : *£2c. os 01 ('Avacjij/ivco) Stacpopd I: ©eoTcofjt- 
tcov eyeYO^vet xbv Aafxaoto-xpaxou , ypacpei (3t6)aov 1; 
'AQrjvatouc; xai eVt AaxeSattxovtouc; otxoo xat ©yjSat- 

xat ert Tcpoc toutoic , 6'aa cptXoaocpeTv icap' oXyjv ty]V Stxatoau- 
vyjv xai euaeSetav, xai Tcepi tcov dXXtov apeTwv tcoXXouc ts xai 
xaXouc 8teS;epx6u.evoc Xoyouc. 

(9) Luciani verba sunt : Tic outcoc ev Xoyotc u.£yaXoToX- 
u.oc , d)? eut uiv touc TpeTc u.oixouc dvu £icpouc Tptatvav al- 
TeTv, t6v 8e ©e6Tcou.Ttov etci tw Tptxapdvcp xpivovTa (sc. Ti- 
marchum Antiochenum) cpdvat, TptyXcbxtvi Xoyco xa6YjpY]- 
xevat auTov Tac Tcpouxouaac icoXetc , xai TcdXtv, exTpiatvcoaat 
auTOV t?)v 'EXXdSa xai eTvat KepSepov ev toi; Xoyotc. 

In imitationem Tricarani Varro satiram suam contra 
triumviros,Caesarem, Pompeium, Crassum,inscripsit Tri- 
cipitinum. Tripoliticum scripsit etiam Dicaearchus. Quo 
libro, ut Passovius (inlnd-Lectt. Yratisl. 1829)putavit, 
Dicsearchus famosis Anaximenis calumniis apologiam 
trium illarum civitalum opposuit, quod ut externa statim 
libri conformatione significaret, eodem usus est titulo, 
suum scilicet Tripoliticum in alterius locum quodammodo 
suffecturus, turpemque ejus in perpetuum aboliturus 
memoriam. Verum hanc Passovii sententiam refutavit 
Osann. (Beitrcege zur rcem. u. gr. Literat. tom. II, p. 9, 
sqq.),qui Photii loco (Bibl. cod. 37) adjutus demonstrat 
in eo sermonem fuisse de optima forma civitatis. Ceterum 
de Theop. Tricarano v. O. Muller. Orchom. p. 107, 
Prolegg. p. 98, Diaria Gotting. 1825, p. 251. Commemoro 
denique qua? Suidas habet : <J>iXtaToc NauxpaTiTric rj Eupa- 
xoufftos... auverai;e... Ttpoc t6v Tptxdpavov Xoyov, uepi Nau- 
xpaTY)?. Ne de Philisto Syracusano cogitemus, temporum 
ratio vetat. ^Egyptius ille id quod Theopompus ad dimi- 
nuendam, qua se jactabant Athenienses, antiquitatis glo- 
riam, de Athenis .Egyptiorum colonia dixerat, magis adhuc 
videtur extulisse. Fortasse igitur verba Tcpoc tov Tptxdpa- 
vov Xoyov Tcept NauxpaTY)? in unum conjungenda sunt, 
quippe quo scripto Philistus Naucralem urbem, sub Ama- 
sidis regno a Graecis conditam, Graecorumque deorum 
cultu celebrem, malo artificio adhibuerit, ut Athenienses 
ab jKgyptiis oriundos demonstraret. 



ous, auyYpacpyjv XotSopov, w? Se -^v ec, to axpiSecrTarov 
auTto [/.eutifJt.yjfjLsva , eTttYpavj/ac; tou 0eoTco'[/.7cou to 
ovouta tw ptSXico , Sierceuvrcev I? Tac, TCoXetc • xa\ au- 
to'<; Te cruYYpacpeu? r\y , xat to e^6o<; to £c ©eoTcou.Tcov 
ava Tcaaav ttjv 'EXXdSa lTC7jUc;aTo. Etsi vero liber 
suppositus fuit, res tamen quibus civitatum illa- 
rum glorise detraheret Anaximenes magnam sal- 
tem partem ex ipsis Theopompi operibus hau- 
sisse videtur. Quse autem fuerit libri adornatio 
ut intelligatur , maxime facere puto locum Ari- 
stidis in Encomio Romse, in universum ad Tri- 
carani exemplum, nisi egregie fallor, expressum. 
Quod enim Aristides ostendere nititur oti outccd 
Tcpo vuv e Poi[jt.aio)v tjv to ap^etv etoevat, idem de 
Alexandro prsedicasse videtur Pseudo-Theo- 
pompus (2). 

Post operum Theopompi enumerationem, vi- 

(1) 0eoTCO[ji.TCO(; [xev tyjv 'A6r)vatcov (libro XXV), tyjv 8i 
Aaxe6at[j(.ovtcov noXuxpaTYi?, 6 Se tov TptTcoXtTtxov yaatyoic. 
(ou ydp Syi 0eoTCO[XTc6? eo"Ttv, co? Ttve? otovrai) xat tyjv Qr,- 
6atcov tcoXiv 8te'6aXe. 

(2) Aristides tom. 1, p. 338 sq. ed. Canter. (p. 208 sq. 
ed. Jebb.; p. 338 ed. Dindorf : 

Aiettu 8y) xat Ta 'EXXYjvtxd, £TC£tSiQTC£p £VTau0a eyev6[j.Y|v 

tou Xoyou, ato-^uvojJLEvo? [Jt£v xat SEStcoq u,y) So^co u.txpoXoy£t- 

o"6at. Tout' ouv Epcov zgy^oiiai, otcco? exeTvot xat TtYiXtxotc 

oucrt toTc lauTcov EXpYjcavTO Tcpdyu.acri" xdv ^avcocrt tcoXvj 

[JuxpoTepa 6tao-cocrao-0at u.yj Suvrj^evTei; , Sr^Xov to cruv0r,<j6- 

[xevov etc ty)v «Jjyjcpov. "ETcpa^av u.£v ydp Tcdv uiclp dp/-?jc xai 

■^Y£u.oviac 'A0Y)vaTot xat Aax£Satu.6vtot, xat y^v auTtov r\ Su- 

vau,tc TcXeTv t?)v 0dXaTTav xal tcov KuxXdScov dp)(etv xat Ta 

eict 0pdxY)c ej(etv xal IluXac xal 'EXXtqcttcovtov xat Kopucpd- 

crtov xat TauT' y^v r) Suvatxtc. Kat £Tca0ov Sy^ TcapaTcX^crtov 

cocrTCEp dv et Ttc (7tou.aToc eTct0uu.cov yevecr0at xuptoc ovu^dc 

Tivac xat dxpaXdSot dvTt 6Xou tou crcojxaToc xat TauTa zy>u>v iytv/ 

ototxo dTcep eSouXeto" wc Se xaxeTvot r)Yeu.ovtac eTct6uu.Y)crav- 

Teg VY)crtSta xat dxpag etci 6aXaTTY) xat Xtjjtevac xat TotauTa 

e^exapTccocravTO xat xaTeTptcp8Y)a , av Tcept tyjv 6dXaTTav, ovet- 

poTcoX^o-avTec ^yeu.oviav u.aXXov r\ XTYJcracr6at Suvy)6c'vt£c. 

Tevoptevot Se 6\iu><; erct xatpcov coaTcep ev xXrjpou TceptoSco £7it- 

cTTaTat tcov c EXXy]vcov ExaTEpot ou5' £tc u.iav, coc etTcetv, 

yevedv StecrcoaavTO tyjv Ta^tv ouxouv du.eu.TCTCoi; ye' dXXd 

touto 89) to XeYou.evov ty)v Ka8u.eiav vixyjv evtxcov dXX^Xouc 

Tcept ty]c r^Yeu-oviac, cocrTcep oux d?touvTec tou? eTepouc. \lqvovc, 

u.tcreTcr6at det ot Irepot, dXX' auTot tou u.epouc u.eTaXau.6dvetv. 

Touto u.ev ydp Aaxe8atu.ovicov elc •/)Yeu.cov (Pausanias : v. 

Thucydid. I, 94, 95) outco 8te6r)xe tou? "EXXYjvac coaT' 

dTcaXXayevTac du' auTwv dxovTag , [Jtovouc £auToTc eTepouc 

dp^ovTac ^Y)TYJaat. Aovtcc 8' eauTouc 'A6Y)vaiotc , cbc xgovoc, 

ou tcoXuc 8tflX6e, u.eTeYvcocrav, oure tcov r <p6pcov cpepovTec tyjv 

du.eTpfav, ouTe touc ctci tyj toutcov Tcpocpdaret xaTaxXeTCTOVTar 

auTouc , avdaTca<7Toi ye yev6u.evot xa6' SxaaTov evtauTov 'A0r,- 

vrjat Tcept tcov Tcap' SauToTc; d^e^ovTec Xoyov, xXrjpouxcov ts 

acpiatv eTct Tr)V y^v tc£u.tcou.£vcov xat uapa touc ipopou? dpyu- 

poXoycov, et tcou xp £ ' a xaTaaxot eTepa ' TcpoaeTt Tac te dxpo- 

tcoXeic eXeuOepag ej(etv ou 8uvd[».evot xal eTCt toTc 8rjU,aYcoyorc 

ovTec toTc exeivcov, eu xat yzXgov cppovouatv 6[Jtoicoc , aTpa- 

T£uaaa0ai Te dvayxa^6u.evot aTpaTetac oux dvayxaiac ev 

tepou.r)vtatc xat eopTatc TcoXXdxtc , tb? 8' etTceTv dTcXwc, oC8e') 

TY)XtxouTOv ty)c TcpoaTaaiac aTCoXauovTec dv6' otou TauTa 

d£iov y]v uTco[JLeTvat. Aua/epaivovTec 8' ex toutcov tcuc , A9"/'i- 

vaiouc ol TCoXXoi xai Ttpoc touc AaxeSaiu-ovfouc TtdXiv ji,6Ta- 

CTavTec t6v auTOV TpoTcov ovTcep TcpoTepov dTt' exeivwv «p6c 



DE THEOPOMPO. 



LXXV 



deamus quse de fide ejus et auctoritate veteres 
judicaverint. 

Si quidem reputes mgenii dotes, quibus No- 
ster gaudebat, prseclarum, quo usus est, Isocra- 
lis magisterium, itinera ejus et quam iis con- 
gesserat eruditionis copiam, clarorum virorum * 
consuetudinem et familiaritatem, vitiorum quod 
ubique profitetur odium et admirationem vir- 
tutum, si denique consideres historias ejus non 
in obscuris summae antiquitatis temporibus, sed 
in suae ipsius maxime aetatis descriptione ver- 
sari ; profecto concedendum erit et potuisse 
eum et voluisse scribere vera, nec injuria vide- 
bitur dvSpoc; <ptXaXv}0ou<; titulo ab Athenaeo(III, 18) 
et Suida (v. "Ecpopos) ornari. Nihilominus si ve- 
terum testimonia collegeris, multa quidem re- 
peries in laudem ejus dicta, longe plurima au- 
tem in reprehensionem , ut in Theopompum 
omnino non cadat quod primum Cicero histo- 
rici officium esse ait, scilicet ne quid falsi di- 
cere audeat, deinde ne quid veri non audeat, ne 
quasuspicio gratiae sit in scribendo, ne qua si- 
multatis. Quae vero fuerint illa in Theopompi 
historiis vituperata, si rationem habeas eorum, 
quae de auctoris indole fatisque supra attulimus, 
facile possunt divinari. Vidimus Theopompum, 
vehementis et fervidi animi hominem, ea ipsa 
aetate qua fervor ille et vehementia quam maxi- 
me sese prodere solent , propter patris Laco- 

tou? 'A6Y)vaiou<; , utc' exeivtov 7cdXtv etY)TcaTY)8Y)crav. Ilpoet- 

TcovTe; yap uTcep tyjc. Ttov c EXXY)vtov eXeu6epia<; Tco>ejj.Y)cretv 

'A6Y)vaioi; xai toutco Tcpoaay6[j.evoi tou; tcoXXoOc;, eTcetSY) 

xa6etXov exeTvot Ta xeiy(y\ xai xuptot tcov TcpayLtdTcov xai tou 

TauTa TcoteTv eyevovTo, toctoutov uuepeSaXXovTo cocrTe Tupav- 

vi8a; ev Tcdcratc. TaTc. "EXXYjvicrt TCoXecrt xaTe'aTY)crav, Slc, Tcpocr- 

eiTcov euepYJLLcoc; Sexapxiac/ xat Ltiav xaOeXovTe? tyjv 'A6Y)vata»v 

Suvaoreiav 7coXXd<; Ta; 7cap' auTtov avTeto-Yjyov, at oux 'A6yj- 

vricrtv 0O8' ev SuapTYj Sta TeXouc, xaxcoc. eTcotouv tou<; ap^o- 

(j-evou; , dXX' ev auToTc; toT; crcpeTe'pot<; IxacrTOU xwpiotc; cruvextoc. 

I6pu(j.evat xai olov cru[j.Tce7cXey[j,evar tocrT' ei dpxojjievot tou 

7CoXe[j.ou TcpoetTcov toTc. "EXXy)ctiv oti uTcep toutou TcoXeLtYjcrou- 

crtv A6Y)vaioi<; , otcco; llei^co xai TcXeico crcpac, exeivcov xaxd 

epyacraivTO xat 8eii;aiev eXeu6epiav auToT; ovTa Ta cctc' exeivcov, 

lm?| av auTou; ajjtetvov |3e6aicocrai tyjv ercayyeXiav. Kai yap 

oOv y)ttcovto [xev eu8£toc; evo; ^uyaSo; , xaTeXet7covTO Se utco 

0r)6attov, e[j,tcrouvTO 6e utc6 Koptv8itov, eTcifjncXaTO 8e yj 8a- 

Xarra tiov dpLiocrTiov exTctTCTOVTtov, dce dvapLLOcrctov xai ou 

xara Touvotjta eyxaTaaTa8e'vTtov Te xai exovTtov Tac. 7c6Xet<; • 

£7rei8YJ tc toT; exeivtov dStXYJtjiaat xai tco fjicrei tco Sta TauTa 

el? auToui; Tcapa Ttov 'EXXyjvcov au?y)8e'vTe<; 0Y)6atot expaTYjaav 

auTtov ty^v ev AeuxTpot? Ltdx?]V, ollou Te AaxeSaiLtovtoi ex- 

TtoStbv r^o-av xai 0Y)6atou<; ouSei? aO cpepetv Y)8uvaTo Liiav 

{J.axrjv euTUXY)cravTa<;. 'AXXa toi e<pav6Y) XuatTeXouv ert r^v 

Ka6[j.eiav avexecr8at [xaXXov ?) xexpaTY)xevat Aaxe8at[j,ovftov, 

oviTtoc; eiJ.icrYi6Y)crav. Kai Taura ou Sy^tcou xaTY)yopia<; evexa 

xoivyIc; Ttov 'EXXtqvcov cruvecrxeuacraLi.Y)v, tocrTcep 6 6au[j.acrT6<; 

ixeivoc; 6 tov Tptxapavov 7coiYlo-a<; , LtY)7coTe avayxY) Too-auTY) 

ylvotTo, aXX' IxeTvo e7ct8eixvuvai pouXoLxat oti outcco rcpo ullcov 

^vtiapyet^ el8£va;. 



nismum, quem dicunt, a democratica factione 
patria esse orbatum. Inde odium illud coulra 
demagogorum factionumque turbas , quod in 
ipsa patria conceptum itineribus Nostri per 
Graeciae civitates hoc genus motibus tum ple- 
rumque agitatas non potuit non augeri, quod- 
que iis quae post reditum in patriam Theopom- 
pus expertus est, ad summum quasi fastigium 
adduci dcbuit. Inde severse istae castigationes 
perversitatis consiliorum (3), morumque depra- 
vationis cum isto rerum publicarum statu sem- 
per fere conjunctae. In quibus si jam natura fe- 
rebatur ad nimis indignationi suae indulgen- 
dum,quanto facilius modum excedere debuit 
historicus ex rhetorum scholis profectus, idem- 
que saepenumero non tam rei veritati consulens 
quam numero oratorio. Itaque fit, ut Theo- 
pompi de viris eorumque rebus gestis judicia 
aut satirae esse videantur, aut , sed id rarissime, 
orationes panegyricae; ut eundem hominem, 
Philippum aio, ubi imperatorias ejus virtutes 
respicit, ad ccelum usque efferat, deinde, alio 
loco, morum ratione habita, nullis non oneret 
convitiis. Philippica igitur hyperbolis ubique 
referta iisdem fere cautionibus adhibenda sunt , 
quibus orationes Demosthenis (4), cum quo a 
Dionysio, ut supra vidimus , comparatur. Aliis 
locis ob maledicentiam cum Timaeo componi- 
tur, ut apud Cornel. Nepotem in YitaAlcibiadis 
c. 1 1, et apudClement. Alex. (Stromm. I, p. 3 16), 
qui Theopompum et Timaeum jjlu6ou<; xat J&acr- 
tprjLuac; auvTaTTEiv dicit. Porro Josephus contra 
Apionem 1. 1. Theopompum et Timaeum pXao-cpv)- 
Li.etv dicit xat lOviov twv IvtBocjoTdtTWV xat 7ro'A£tov pu- 
Traivsiv tt]v cuyevEtav xaiToti; TCoXiTEiac; XotSopetv.Cum 
his cf. Lucian. Quomodo histor. conscrib. c. 5g ; 
Kai tt)v auTV]V ©EOTCo^Troj aiTiav ecjeie;, cp iXaTrey 6 -/] txo— 
vt»J<; xaTYjyopouvTi Ttov tcXeiq-tcov xai §iaTpt6r)v tcoi- 
oulxevoj to TcpayL/.a, to<; xaTriyopEiv (jtaXXov r\ icrTopsiv 
Tot TcsTcpayfjLEva. Plutarch. Lysand. c. 3o : Theo- 

pOmpO (JLOtXXoV ETCatVOUVTl TCtOTEUaElEV av Tt; V) Lp£- 

yovTi • vj/EyEt yotp yjoiov v) ETcatvEi (cf. Plutarch. De 
malign. Herodot. p. 855, A). Polyb. VIII, 12: 

TauTTrjv £s ty)v te TCixptav xat ty]V dGupoyXoJcraiav tou 

(3) v. Dionys. H. 1. 1. : TeXeuTaTov eart twv epytov auTou 
xai x a p axTr iP txco TaTOV, Ttap' ou8' evi tcov aXXtov cruyypa- 
<p£tov ouTtoc; axpiStoc e^etpyacrTai xai SuvaTat ouTe Ttov Ttpe- 
crSuTeptov outc tcov vecoTepcov. Ti 8e touto eaTt ; to xa8' exa- 
aTY)v 7cpa£iv [xy) [Jtovov Ta cpavepa toT? tcoXXoTc; opciv xai Xe'- 
yetv, aXX' e?eTai;etv, xai tocc; dcpaveT? atTia? twv 7cpai;etov xai 
tcov 7cpai;dvTcov auTa; xai Ta 7cd6Y) tyjc; tyvx*}Z , d jxy) pdSta 
toT? uoXXoTc; e'i8e'vaf xai TtdvTa exxaXuTCTetv Ta [i.ucrTY)pta tyj; 
Te Soxouo-Y)<; dpCTYjc; xai T7)<; dyvoouu.evY)c; xaxia;. 

(4) Vide egiegium Weiskii libellum De hyperbole in 
historia Philippi. 



LXXVI 



DE THEOPOMPO. 



cuYYP^ff £ w? ti? oux av aTcoooxtptaaetev ; ou yap p.o- 
vov, oti iita^opteva Xeyei 7cpb<; ttjv auTOu 7cpo'0eatv 
al-io'; Icttiv eTctTitjtTjaecoc; , dXXa xat Sioti xace^euaTat 
tou Te [iaaiXecoc; xat tcov cptXcov , xat [jtdXtaTa, Sio'ti 
to d/euSo? atavococ; xal d7cpe7cio<; StaTeGeiTat fcf. fr. 
249)- Athenaeo (VI, p. a54, B) est ouap.eveacaTo;, 
Suidae (v. "Ecpopoc;) 7ctxpbc; xat xaxo7]67]<;. Ipse Dio- 
nysius 1. 1., alias omni laude Theopompum or- 
nans, multos ab eo supra modum objurgari di- 
cit , deinde pergit : Atb xat jjdaxavoc; eSoijev etvat, 
7cpoXafjt6dvcov tivoc toi? 6vetb\a[Jtoi<; xat zb. tcov ev- 
§o'c;cov TcpoaoWoiv oux avaYxata 7rpayp:aTa • o[jtoto'v 
ti Tcotoiv Tot? taTpott; , ot TetxvOuat xat xatouat Ta 
StecpOappteva tou aco[jtaTO<;, tb<; et; jJdGoc; toc xauT7]pta 
xat Ta<; TO[jta<; cpepovTec; , ouoe tcov uYtatvo'vTO.>v xat 
xaTa cpuatv Iyjsvtcov aTovjx£o'[jtevoi. 

Prater maledicentiam Theopompo crimini 
vertuntur innumerabiles quas narravit fabulae. 
Cic. De legg. I, i. Quare ^liano (V. H. IIT, 18) 
dicitur Setvbc; l/.u6oXoyo<;. Spectant haec praecipue 
ad Mirabilia illa , quorum permulta Historiis 
suis inseruit. Ad mythos historicos nonnisi ubi 
data occasione ad antiquissima tempora adscen- 
dit , potuit respicere. Quod vero ipse profite- 
tur se melius quam Herodotum , Ctesiam , Hel- 
lanicum rerumque Indicarum scriptores fabu- 
las narraturum esse (Strabo I, p. 116 ed. Sie- 
benk.) , hoc ad illud fabularum genus referen- 
dum est, quarum praeclarum specimen suppedi- 
tat deMida et Sileno narratio (fr. 76). Etenim 
allegorieae sunt, ut moralia praecepta quaedam ex- 
primeret, ab ipso inventae vel ad usus suos accom- 
modatae,neque earum absimiles, quae in Platonis 
dialogis leguntur. Talis sine dubio fuit etiam 
[^uGoc; tou 7toXe'[ji.ou xal ttjc; u&pecoc; , quem libro vice- 
simo narrasse dicitur (v. fr. 139). Uti vero apud 
Platonemfabulaeillae optimo consilio adhibentur, 
sic in historico opere eos admodum superfluos 
esse apparet. Dionysius Hal. 1. 1. : "Esti Se a xat 
xaTa tov 7upaY[xaTtxbv Tparcov dfjtapTavet, xat u.aXt- 
<5Ta xaToc tocc; 7capa6oXd<; (TcapexSoXac; Valckenaer. 
perperam)- ouTe ^dp avaYxatat Tiveq auTtov ouY ev 
xatpco Yivo'[xevat, 7coXu Se to 7catb\toSe<; Iptcpatvouat • 
ev otc; eaTt xat 7cept 2etX7]V0u tou cpavevTOc; ev Maxe- 
dovta xat Ta icept tou SpdxovTOc; tou otavaujjta- 
/_7)aavTo<; 7cpbq t^v Tpt7]p7) xat aXXa toutoi<; oux 
6Xt'Ya ojxota. Neque sane erat cur ornatus et 
varietatis caussa Theopompus talibus operam 
daret, quum huic rei jam alio modo justo 
plus consuluisset. Quantopere enim excursi- 
bus et digressionibus opus suum non tam or- 
naverit quam oneraverit , supra affatim , puto, 
vidimus, neque semel id a veteribus vitupera- 
tum. Theon. Progymn. p. 44 : napaiTTjTeov 8e 



xat to 7capex6daetc; e7ce[Jt6dXXea0at pteTa?;u §171- 
Y^aetoc; fxaxpaV ou Y«p a7cXto; ^pyj Tcaaav 7capat- 
TetaQat, xaGdcTcep 6 <Dt'XtaT0<; • ava7cauet y5cp x^v Sta- 
votav Ttov axpoaTtov • aXXoc T7]v T7]XtxauT7]v to Lajxoc; 
7]Tt<; aTcaXXoTptoi ttjv Stocvotav Ttov axpotoptevtov, toaTe 
«BetaGat 7cocXtv u7co[Jtv7]aeto<; Ttov 7cpoeip7j[xevojv , to? 
0eo'7copt7coc; Iv Tat<; ^>tXi7C7ctxat<;. Auo y«P tcou xal 
Tpet? xat TcXetoui; taTopta? 6'Xa<; xaTa TcapexSaatv eu- 
p-/]ao[jtev, Iv aT<; ouy_ oTCto? <l>iXi7C7cou, aXX' ooSe Ma- 
xeSo'vo<; Ttvbc; ovojjtoc laTtv. 

Orationis denique genus in Theopompo non 
illud est, quod Cicero in historico vult, fusum 
atque tractum et cum lenitate quadam aequabili 
profiuens , sine hac judiciali asperitate et sine 
sententiarum forensium aculeis , sed numero- 
sum illud et elatum oratoris Isocratis disciplina 
formati. Quare in universum de Theopompo 
valent, quae supra diximus de Ephoro. De No- 
stro particulatim verba facit Dionysius (Hal. 
(Ep. ad. Cn. Pomp. p. i32) : e O Ss XexTtxbc; [jjx- 
paxTvjp), ait, TaoxpdcTet [jtaXtaTa eotxe * xaOapoc y&p 
7) Xec;t<; xal xotvyj xat aacpTjc;, u^7]XtJ tc xat [xeyaXo- 
7cpe7cr]<; xat to 7C0[Jt7cixbv e^ouaa 7coXu, auYxet[jte'v7]Te 
xaca tt]v ptea7]v ap[jtovtav, T^Setoi; xat [jtaXaxtoi; pe'- 
ouaa. AtaXXaTTet Se T^<;TaoxpaTeiou xaTOt ttjv 7Cixpo- 
T7]Ta xat tov tovov Itc' Ivttov , OTav e7ciTpev}/7] Tot; 
TcocGeatv , [jtaXiaTa orav 6vei8t£y] TcoXeatv t^ aTpaT7j- 
Yot; TCOVTjpa ^ouXeujxaTa xat 7cpac]et<; aStxouc;. HoXbc; 
yap Iv toutoic; xat ttJc; A7][Jtoa6evou<; SetvoTTjTo; ouSe 
xam [jttxpbv Stacpepet, tbc; av tic; tSot ex Ttov dp/at- 
xcov eTctaToXcov , a<; tw TCveujjtaTt iTciTpetjja? yeypa- 
cpev. Et S' uTcepetSev Iv toutoii; , Icp' olq [/.ocXiaca av 
Ia7cou§axe, tt]<; Te au[jt7cXox7]<; tcov cptovrjevTOJv f^ct.^.- 
[jloctcov (cf. Quintil. IX, 4> 35) xat ir^ xuxXtx^<; eu- 
puG[jti'a<; tcov 7cepto'Stov xat zr^ 6u.oetSeta<; tcov aj(7]- 
[jtaTta[Jtwv , tcoXu dfjtetvojv av 7]v auTo; eauTOu xaca 
tt]V cppaatv. 

Verum ab hoc encomio longe absunt judicia 
aliorum. Longin. Ilept u(]jou<; 4 3 : Aetvr] S' atav^uvat 
toc [jteYe'07] xat r\ fjttxpoTTjc; tcov ovotxaTtov .... 0eo'7CO[/.- 
7co<; uTcepcpuox; axeudaai; tt]v tou Ilepaou xaTaSaatv 
Itc' Aiyutctov ovou-aTtoic; Ttat toc oXa Ste'SaXev (v. fr. 
ia5). Deinde : 'Ex Ttov u<j>7]XoTepoyv Itci toc Tauet- 
voVepa a7coStSpdaxet , 5eov 7cot7]aaa0at ttjv au^atv 
e'[ji7caXiv. Similiter Demetrius Phal. (Ilept IpjXTjv. 
§75) Theopompum dicit Setvot ou Setvco<; Xeyetv. 
Apollonius Grammaticus, ubi Theopompum Hel- 
lenicorum libro undecimo Pharnabazi cum Age- 
silao colloquium ex Xenophonte mutuasse mo- 
net, simul animadvertit eum sua oratione to e[/.- 
^u/^ov xat Ivepybv , quod apud Xenophontem est, 
corrupisse. Plutarch. IIoXtTixcov Jla^^tk^^ 
cap. 6 , p. 8o3 , B : 'Etci 5e tcov 'Ecpopou 
xat 0eo7co'[jt7cou xat 'Ava^tLxevou? STjTopetwv xal 



DE PHYLARCHO. 



LXXVII 



TceptdStov , &<; 7cepatvouat e£o7cXiaavTe<; toc crTpaxeu- 
tiaxa 7capaTa^avT£? Icttiv euceiv • « OuSel? at§Y]pou 
TauTa fjttopatvei 7ce'Xa<;. » Dio Chrysostom. p. 256 
Morell. : Tcov Se dxptov @ou'xu8ic>y]<; Ifxot Soxet, xat 
Ttov SeuTeptov ©edTcofJucocj * xa v t y*P tcrcoptxdv ti 7cepi 
tyjv aTcaYY^Xtav zyzi , xat oux douvaTOc; ouSe okiyoc, 
7cept ty)v ep{ju)veiav , xal to (5a6u[i.ov Tcepl Tot<; Xe^stc; 
ouy^ oStio cpauXov , toaTe ae XuTcrjaat. Duris Samius 
apud Phot. cod. 176, p. 2o5 : "Ecpopo; Se xat@ed- 
7C0J/.7C0? Ttov 7rpoYevo[jt£vtov TcXstaTov aTceXeicpOrjcrav • 
ouTe fko fjtt[j!.YJaeto<; u.£TeXaSov ou8ejj(.ia<;, ouTe tjSovyJc; 
ev tw cppdaat • auTou Se tou Ypacpetv {/.ovov i7re[jieX7J- 
Geaav. Sed hoc judicium ut quantum valeat in- 
teliigatur, tenendum est videri Duridem suam 
ipsius orationem, quae tragcedi potius quam hi- 
storici erat, tamquam exemplum proponere (*). 

(*) Fragm. 323 plenius exhibendurn erat ita : 4>opjju'tov . 
Ilepi toutou xai 6 0eo7co[J.7coi; ev 4>tXi7C7ctx6i<; ipriaiv. "Hi 8e 
KpoTtovKXT7)<; xai ev tyj erci 2aYpa [xa^ eTpto6ri * SuataTou 
3' ovto? tou TpaufxaTO?, %pr\G[).bv IXaSev ei; AaxeSatjxova dX- 
6etv ' toutov Yap auTou laTpov eaea8ai , oc, av auTov TcptoTOt; 
xaXeaetev erci 8et7cvov. 'Q; ouv rjxev el? tyjv £7cdpTY]v, xaTa- 
6dvTa auTov aTco tou byr\\uxTQC, exdXeaev iid Seiicvov vsavt- 
axot;. AetTrvvjaavTa 8e YjpETO s«p' ti yjxoi. 'Qc, 8e YjxouaE 7cepi 
tou 5(pYi(T[ji.ou, a7Co£uaa<; tou SopaTO? s7ctTt8Y)atv. 'Q$ 8e dveXu- 
crav a7co tou SetTcvou, Soxtov dvaSaiveiv erci to dpjjia tyj; 6upa? 
auTOu tou otxou tou ev KpoTtovt eTctXajJiSdveTai. 'AXXd xai 
Geoijevta auTou dyovTot;, exdXecrav auTOV 01 Atoaxoupot 7cp6<; 
BaTTov e? KupYJvYjv , xai dveaTY) te extov atXtptou xauXov. 
Ad haec Meinekius in Fragm. Poetar. Com. Antiq. volum. 
II, P. II, p. 1231 : «Ex Theopompi Philippicishaecdesumpta 
esse ipse praesertim indicavit Suidas; hinc prompta est 
conjectura , locum ex ea uberrimi muitisque digressioni- 
bus referti operis parte excerptum esse , in qua Crotonia- 
tarum cladem ad Sagram fluvium a Locrensibus acceptam 
descripserat. Hanc luctificam enim potentissimae civitatis 
cladem,in qua ornanda Theopompi ingenium vel maxime 
exultare pbterat, nonindictam praetermisisse historicum 
mirabilium rerum aventissimum , ex Troji Pompeii epito- 
matore intelligitur, qui satis luculentam illius cladis de- 
scriptionem exhibuit lib. XX, c. 2 sq. [ex Theop. Philip- 
pic. libro XXI; v. supra]. Trogum Pompeium autem totum 
sese ad Theopompei operis imitationem composuisse ne- 
minem fugit. Non tamen auToXeljei Theopompi locum a 
Suida redditum esse, docet tota compositionis ratio,in 
qua Theopompeam expositionis perspicuitatem et ora- 
tionis apte coagmentandae facultatem desideres. Quis enim 
credat, ut hoc unum commemorem, ab ipso Theopompo 
non dilucidius explicatum fuisse, quis fnerit ille, qui 
medelam Phormioni attulisse dicitur, Spartanus adole- 
scens? Quamquam diligentius in rem inquirenti non du- 
bium videbitur, quin is unus fuerit Tyndaridarum. Ita ut 
statuam, facit imprimis simillima alterius,quo Crotoni- 
atae in praelio illo usi sunt, imperatoris fortuna. Rem 
narrat Pausanias III , 19 : 'E? Taikrjv ( insulam Leucen 
dicit ) 7CptoTO<; eaTcXEuaat XeYeTai KpoTtoviaTr,? Aetovujjiot;. 
IloXe^ou Yap KpoTtoviaTat<; auveaTvixoToi; 7cpo<; tou<; ev 'IcaXta 
Aoxpou? , Ttov Aoxptov xaTa olxeiOTrjTa Tcpot; tou? 'Otcouv- 
Ttou; AiavTa tov 'OixXetoi; e<; tolq [xdj(a<; £TctxaXou[j.£vtov, 6 
A£tovu(j,o<; KpoTtovtaTai<; aTpaTYiytov £tcyj£i toi? EvavTtott; 
xaTaTouxo, yj TcpoT£Tdx6at acptatv AtavTa^xouev. Ttxpwaxs. 
Tai 6t?j to aTspvov, xai (exapive ydp utco tou Tpau[iaTog) dcpi- 
xeto ^ AeXtpou?. 'EX66vTa 8s r) IIuGia Aetovu^ov dTceaTeXX^v 



PHYLARCHUS. 



ot 



Suidas : ^>uXapv^o<;, 'A6r)Vato<; v\ NauxpaTtTrjf; • 
81 Stxuojvtov, aXXot Se Aiy^7ctiov eYpa^av* taTo- 
ptxdq. Ty]v Itci IleXoTcdvvviaov IIuppou tou 'H7cetpoj- 
tou aTpaTetav Iv [JiSXiok; xv)'* xaTdtYet §e xat [xey^pt 
IlToXe[jiatou , tou EuepY^TOu xX7)6eVTOc; , xat tyJ<; BcOS- 
Vix7]<; TeXeuTrj<;, xat et»j<; tou 6avaTou KXetovu[tou (scr. 
KXeofjtevou?) tou AaxeSat[ji.oviou, l7ciaTpaTeuaavTO<; 
auTtj) Avtiyovou. Ta xaTa tov 'Avtioy^ov xat tov Ilep- 
Ya[jt.7ivov Eu^evrj. 'ETCtTOfxriv [j<.u8tX7iv. Ilept ttj§ tou 
Ato<; l7ctcpaveta<;. Ilept eup7)[7.aTtov. napeu.6daetov St- 
6Xi'a 6'. 

Eudocia p. 422 : OuXapyjx; 'A8r)vaioc;, xam oe 
Ttva<; NauxpaTiTrjt;, 01 Se Aiyutctiov eYpa^av, taTO- 
ptxd<; ' eypa^e T7)v eVi IleXoTcdvvYicTov IIuppou tou 
'HTCEtptoTou crrpaTetav Iv Si6Xtoi<; xr/ # xaTaY^t Se 
xat p-e^pt IlToXe[jt.aiou tou Euep^eTOU xat tt]<; Be- 

ic; vyjaov Tr,v AeuxYjv, evTauQa eiicouaa auTto <pav^aea6at tov 

AtavTa xai dx£a£a6ai to TpaufJia. Quibus similia tradit 

Conon apud Photium cod. 186, p. 133 ed. Bekk. Credi- 

tum igitur est Leonymum et vulneratum et sanatum esse 

ab Ajace Oilei filio. Jam Dioscuros in preelio Sagrensi non 

Crotoniatis , sed Locrensibus favisse constat ex testimo- 

nio Justini lib. XX , 3 : Pugnantibus Locris aquila ab 

acienunquam recessit, eosque tam.diu circumvolavit 

quoad vincerent. In cornibus quoque duo juvenes 

diverso a ceteris armorum habitu , eximia magnitu- 

dine, et albis equis et coccineis paludamentis pugnare 

visi sunt,.nec ultra apparuerunt quam pugnatum est. 

Pone igitur Phormionem vulneratum fuisse ab alterutro 

Tyndaridarum , et habebis plane gemellam utriusque du- 

cis fortunam. Ambo ejusdem exercitus duces eodem in 

praelio grave et humana ope insanabile vulnus suscepe- 

runt, ambo ab oraculo medelae rationem expetunt , am- 

bobus vulneris sanandi spes ostenditur ab iis qui vulnus 

ipsis inflixerant : Leonymus insulam Leucen adire jube- 

tur, in qua versatur Ajacis Locrensis umbra, Phormio 

Spartam commigrat, Castorum sedem sanctissimam ; 

ambo denique voti compotes facti patriae restituuntur. 

Plane autem confirmat hanc fabulae redintegrandae ratio- 

nem ipse Theopompeae narrationis tenor et continuitas. 

Nonne enim quee in fine de Phormionis evocatione ad 

Battum per Dioscuros adduntur, dXXd xai 0£o?£vta auTou 

dYovTo? etc. , aperte demonstrant , praecessisse aliquid , 

in quo eorundem heroum vis et potestas manifestata est ? 

Denique ne illud quidem omittendum est,ita demum 

perfici et absolvi similitudinem Phormioni cum Telephi 

sorte manifeste intercedentem. — Unum quod dubitatio- 

nem facere possit hoc est , quod alias Dioscuri non sin- 

guli et seorsim, sed ambo conjunctim mortalibus sese 

conspiciendos praebent. Sed tamen ne illud quidem sine 

exemplis fuisse , docent Gallieni, Postumi et Getae nummi , 

quorum in aversa parte adolescens dextra equum habenis 

tenens , sinistra hastam gestans conspicitur, cum epigra- 

phe Castor. Vide praeter Eckhelii Doctr. num. Hemster- 

husium ad Polluc. II, p. 1027. Ac ne poterant quidem , si 

quid video, ambo simul Tyndaridae Phormioni in conspe- 

ctum se dare. Nam quum non ambo , quippe in diversis 

aciei cornibus dimicantes , Crotoniatarum ducem vulne- 

rasse videantur, consentaneum est hunc ab eo tantum , 

qui vulnus ei inflixisset, et hospitio exceptum et samtati 

restitutum esse.» 



LXXVIII 



DE PHYLARCHO. 



psvUr t <; TsXeuT?)<; xat ew<; tou GavaTOu KXeowuu.ou 
( scr. KXsou-svom; ) tou AaxeSatu-ovtou , £7rt<TTpa- 
TCUffavTO? auTw 'AvTtyovou ■ toc xaToc tov 'Avtio^ov 
xat tov nepYau.r|vbv Euu.evrj* l7riTou.rjV u.u6txr|V rcepi 
tyJi; tou Atb? I7ri<pav£ia<; ' xal eupr)U.aT0JV7rap£u-Sa<7£wv 
ptSXta 6' xat aXXa Ttva. 

Ut ordiamur a Phylarchi nomine, id apud Po- 
lybium, Athenaeum, Plutarchum et alios inter- 
dum depravatum est in Philarchus. Sed apud 
Polybium et Athenaeum optimi codices tuentur 
Phylarchum (cf. Schweighaeuser. ad Polyb. II, 
56, adAthen. VI, p. 255, F; XIII, p. 606, D) ; 
apud Plutarchum quidem De Is. et Osir. 29 et 
Utr. bello an doctr. clar. fuerint Ath. init, sine 
ulla varietate exhibetur Philarchus, attamen 
quum et horum locorum ratio suadeat ut Phy- 
larchum intelligamus, et alias istud nomen vi- 
deamus depravatione in contextum invectum 
esse, non debemus cum Wyttenbachio facere, 
quiPhilarchum a Phylarcho distinguendum esse 
censet. Eusebium Praep. evang. p. i56 et 164, 
ubi scribit Philarchus, errasse apertum est ex 
Porphyr.De abst. c. 56, quem iste ducem habet. 
Quaenam sit Phylarchi patria, utrum Athenae, 
an Naucratis (eodem redit, quod iEgyptius di- 
citur), an Sicyon, in dubio est, ut testantur Sui- 
das et Eudocia; paululum tamen haec dubitatio 
elevatur Athenaei auctoritate, qui II, 5i, p. 58, 
C, dicit : <X>uXap^o<; 'A6rjvaio<; r\ NauxpaTtT7]<;, ut 
nonnisi inter duas urbes, Alhenas et Naucratin , 
optio relinquatur; quarenon assentimur Briick- 
ncro, Phylarchum suspicanti ad eos referendum 
esse, quos consociata Sicyone cum Achaeorum 
foedere cessisse urbe sua credibile sit, sive quod 
Dorienses nollent iisdem cum Achasis legibus uti 
sive alia quacunque de causa ; unde dici possit 
refugium quaesivisse Athenis et his quoque ad- 
junctissocietati Achaeorum, Naucrati in ^Egypto. 
Videtur Phylarchus in altera illarum urbium 
natus esse, in altera magnam vitae suae egisse 
partem; est vero probabilius, eum Naucrati 
natum esse et Athenas poslea migrasse, quia 
vix tamlibere de iEgypti regibus judicasset (cf. 
fragm. XLI), si in iEgypto hospes degisset, ut 
bene monet Luchtius. — Apud Plinium Hist. 
Nat. XXXV, 1 1, 40, non de Phylarchi historici, 
sed de tribuum praefecti imagine agi jam inter 
omnes convenit. Cf. Siliig. Catal. artif. s. n. 
Athenio et Glaucio. 

Tempus quo vixerit Phylarchus satis accurate 
definit Polybius II, 56 : 'Ettsi 8e tow xaxa tou<; au- 
touc; xaipou<; 'ApaTOj ^E.yp^6xMV 7rap' Ivtoi; a-KoBoyr^c, 
ai;iouTai <&vkaoyo<; etc. Eadem igitur aetate atque 
Aratus vixit et scripsit. Aratus autem mortuus 



est 01. 141, 1 (cf. Polyb. VIII, 14^ et Commeri- 
tarios suos deduxit usque ad Olymp. i4o (cf. 
Polyb. 1, 3; IV, 2). 

Composuit Phylarchus secundum Suidam sex 
opera; Eudocia nonnisi quatuor nominat, con- 
jungens quae apud Suidam separata sunt; et 
alia quaedam esse dicit, quae non nominat. A 
scholiasta in iElii Aristidis Orationes p. io3 ed. 
Frommel. (fr. 79) opus laudatur, quod inscri- 
ptum est "Aypacpa. Principem locum inter Phy- 
larchi opera obtinent ejus Historice libris 28 
comprehensae : esse hunc operis titulum testes 
sunt Athenaeus (fr. 1, 5, 8, 9, 12 etc.)et Apollo- 
nius Dyscolus (fr. 16). Suidam et Eudociam istis 
verbis : Tyjv eVi neXoiro^vvrjaov nuppou tou 'H7T£t- 
ptOTOu CTpaTetav Iv j5t6Xioi<; X7)' • xaTcrfsi §£ >^ai "-£- 
^pi nroXeu.atou etc. nonnisi initium et finem 
Historiarum indicare, jure affirmant Luchtius et 
Briicknerus. Etenim, quae ab Athenaeo ex libro 
vicesimo quinto afferuntur (fr. 44, 45) , ad Cleo- 
menem pertinent, et quae idem ex libro vicesi- 
mo octavo servavit de Apollophane , Antigoni 
adulatorc, memorata esse cogitanda sunt, ubi 
devictoria ad Sellasiam expositum est (fr. 46). 
lnitium habuisse opus a Pyrrhi expeditione in 
Peloponnesum , ipsis fragmentis confirmari non 
potest, quum fragmentum, quod ad illam per- 
tinet (47), libri notam non habeat; imo ex libri 
tertii fragmento (1) , quo de Patrocli expeditione 
in Graeciam agitur, collegeris Phylarchum a 
prioribus temporibus exorsum esse, vel ab Ale- 
xandri M. regno (cf. fr. /,2), ut statuit Sevinus 
[Mem. de VAcad. tom. VIII, p. 121), vel ab 
Alexandri morte, quae est Schoellii sententia 
(Hist. Lit. Gr. tom. II, p. i33); sed ex fragmen- 
tis videmus, de rebus quae ante Pyrrhi expedi- 
tionem gestae sunt Phylarchum fecisse digres- 
siones in libris, in quibus tempora illam expe- 
ditionem subsequentia tractata esse certumest; 
sic de Demetrio Poliorcete libris decimo et 
decimo quarto (20, 29) , de Alexandri amicis 
libro vicesimo tertio. Facile igitur concesseris 
etiam de Patroclo digressionem factam esse libro 
tertio. — De operis consilio judicari nequit pro- 
pter fragmentorum quae relicta sunt paucitatem 
et rationem : sunt enim magna ex parte ita 
comparata,ut quae iis continentur xaTa TcapEx6a- 
crtv memorata esse videantur. Sed id satis ex iis 
intelligitur, non modo Grseciae et Macedoniae, 
sed etiam Syriae (7, 18, 23, 3o, 3i, 38), ^Egypti 
(24, 27), Cyrenes (14, i5), Galatarum (11) alia- 
rumque civitatum, quae tum temporis florebant 
(10, 19, 20, 32, 43) historiam expositam esse \ 
in Graeciae vero historia magna cum cura Lace- 



DE PHYLARCHO. 



LXXIX 



daemoniorum et imprimis Cleomenis res esse 
tractatas. Neque de operis dispositione certi 
quidstatui potest; id tantum fere probatum est, 
libros XII-XIV (fr. 3o-3/,) comprehendisse 
Syriae et finitimarum civitatum historiam, libros 
XXV-XXVIII belli Cleomenici enarrationem 
(&'. 5i,59). 

Secundum opus est, si Eudociam et Suidam 
sequamur, xa xaTa tov 'Avtio/ov xat tov TIspYajjLYi- 
vbv Eujj.e'vy]. Probauda vero nobis videtur Briick- 
neri sententia, de Eumene et Antiocho Phy- 
larchum non peculiari opere, sed in Historiis 
egisse; nam res, quae Eumeni I cum Antiocho 
Sotere intercesserant, non tanti fuerunt mo- 
inenti neque tantum habuerunt effectum, ut 
singulari scriptione dignae essent (vid. Strabon. 
XIII, p. 624, A); quominus autem statuamus, 
de rebus quse inter Eumenem II et Antiochum 
Magnum gestas sunt, Phylarchum exposuisse, 
impedit ejus setas, quum eodem atque Aratus 
tempore scripsisse dicatur : neque licet Phy- 
larchi aelatem ad Ol. 1/J7, 3 proferre , quod 
ultimum est Luchtii refugium. Atque apud Sui- 
dam et Eudociam nonnisi partem magni ope- 
ris significari eo magis verisimile est, quod 
etiam illa : Tvjv Itz\ nEXo7rbvv7|C70v IIuppou tou 
'H7T£ipa)T0u GTpaTEtav etc. de toto quodam opere 
intelligenda esse videntur, revera autem non- 
nisi de parte majoris operis intelligenda sunt. 

Deinde Phylarchus scripsisse dicitur 'ETriTOfryjv 

[/.u6ixt]v Trspt Tvj? tou Atbc; iTrtcpavEiac;. Dubitari 

potest utrum his unum an duo opera significen- 

tur. Luchtius rem in medio reliquit ; Briicknerus 

suspicatur pro uept scribendum esse orrb, ita ut 

intelligenda sit Epitome mythica inde ab Jovis 

adventu. Atque recte quidem vir doctus verba 

grammatici de uno eodemque opere accipere 

mihi videtur, neque tamen propterea opus est 

illa, quam proposuit, mutatione. Sine dubio 

Suidas duos titulos laudavit, quorum alter est 

'ETrtTOfj.7) u.u6ixt] , alter Tlzpi ttjs tou Aibq iTucpavsta;, 

qui vero tituli ita sunt conjungendi, ut prior 

sit totius libelli, alter ad primam ejus partem 

pertineat. Quae ratio librorum titulos laudandi, 

vel potius quse rerum confusio quam familiaris 

sit Lexicographo nostro aliisque grammaticis, ex 

iis quse supra de Hecatsei, Hellanici, Timsei 

scriptis monita sunt, luculenter apparet. Narra- 

tio igitur hujus compendii mythologici exorsa 

esse videtur ab Jovis adventu, ac mutationibus 

illis quae ejus adventu in deorum regno sunt 

effectae. "Neque enim verba 7iEp\ ... l7ricpavEi'ac; 

cum Luchtio interpretanda sunt : De Jovis prce- 

seniia : quoniam tum Phylarchus aut certam 



quandam Jovis ETrtcpavstav designare debebat 
(similiter nimirum ac Dionys. Hal. II, 9^ : 7ravu 
S' aijiov xat ttjv sTrtcpavstav lo-TOpTJaat ttjc; 6sa<; (ttjc; 
Ecrriac;) , y\v £7r£t$£t£aT0 TaTc; aStxaic; £YxX7j6siC7aic; 
7rap0evotc;) , aut plurali numero dicere Trspt ... Itu- 
cpavstwv, uti v. c. Ister scripsit 7rspt twv 'A7ro'XXw- 
voc; £7uicpav£iwv (v. Harpocr. v. 4>ap;j.axo'c;). 

Ilepi £upr,L«.aTOJv praeter Phylarchum multi scri- 
pserunt, inter quos principes sunt Ephorus et 
Philochorus. Sed cum Trspt supr][j.aTO)v conjun- 
genda videntur quae sequuntur 7rap£[j.6ac-&wv ($t- 
6Xt'a 6', cumBriicknero itaemendanda : TrapExSa- 
crtv (3i6Xiw 6', nam vox 7raps'[j.6ao-ic; nusquam re- 
peritur. Luchtius 7rap£[j.6ac7Eic; statuitopus fuisse, 
quod quasi juxta Historias incederet et res in iis 
narratas illustraret. Quod non magis se commen - 
dat quam Sevini conjectura : 7rap£x6a<7sojv ^t- 
SXia 6'. 

"Aypacpa, a solo scholiasta in iElii Aristidis 
orationes (p. io3 ed. Frommel.) memorata, vi- 
dentur mythologici fuisse argumenti; contine- 
bant fortasse, ut Luchtiusmonet, reconditiorem 
et abstrusiorem doctrinam de rebus sacris, qu» 
scriptis nondum consignata erat : idem vero 
animadvertit intelligi etiam posse aYpacpa vo'[j.ip.a, 
qualia memorentur apud Platon. De legg. VII,. 
4, p. 793. 

Quod ad virtut.es historicas Phylarchi attinet, 
Plutarchus eum inter historicos secundi ordinis 
refert, quippe qui rebus gestis, quas narrat, 
non ipse interfuerit; dicit enim : Esvocpwv j/iv 
yocp auTb? sauTOu "ysYovEv tciTopia ..., 01 8' aXXot 7rav- 
tec; to-Toptxoi, KX£itoSti[j.oi, AtuXXot, <l>ik6yopoq r 
<I>uXap-/oc; aXXorptwv Y£Yo'vaat epywv wcTTEp Spatta- 
im\i uTroxpiTat , Tac; twv o-TpaTYiywv xat paatXsW 
7rpac;sic; SiaTi6s[J.Evoi xat Tatc; Ixstvojv u7roSuo'(J.£vot 
av7i[j.atc; , tva wc; auyTJc; tivo; xat cpwToc; u.£Tac7^wcnvi 
Sed propterea nemo auctorem nostrum accusa- 
bit. Majoris sine dubio momenti est illud , quod 
tum ex fragmentis colligi potest, tum disertis 
veterum scriptorum testimoniis affirmatur, nem- 
pe Phylarchum non in simplici accurataque re- 
rum expositione, neque in earum nexu et ne- 
cessitate indagandis operam posuisse, sed 
cratorem egisse in historia scribenda, in eoque 
omni studio elaborasse, ut animos variis modis 
commoveret, et, ubi graves aflectus concitare 
nonposset, permulceret ac leniret animos nar- 
randis jocose dictis et rebus miris. Quum talis 
sit Phylarchi historici indoles, sponte suboritui 
quaestio de ejus fide. Eam imminueresludet Po- 
lybius, qui, Aehaeis et Arato maxime addietus 
et vehementi in Cleomenem odio ardens, acerbe 
invehitur in Pliylarchiim, ut qui Cleomeni toto 



IXXX 



DE PHYLARCHO. 



animo faveat. Sedjam non dubitatur quin Poly- 
bium partium studium a veritate saepe abduxerit, 
quare accuratius examinanda sunt, quse Phy- 
larcho objecerit. Incipit his verbis (II, 56-63) : 
'Eicei SeTtov xaTaTobt; auTou<; xatpout; Apdrto y^Ypa- 
tportov 7cap' Ivtott; uTzoBoyrfi dijtouTat OuXap^o?, iv 
tcoXXoTc; dvTtSo|tov xat TtxvavTia ypacpwv atJTto • X.P 7 ! - 
ctp;ov ocv etv) , ptaXXov S' avayxatovfifji.lv 'Apdcto 7cpor r 
prjjjtevotc; xaTaxoXouOetv Tcept Ttov KXeoptevtxcov, [/./] 
7capaXt7cetv daxeTTcov touto to [/ipo<; , tva f/.v) to <|/euSo<; 
Iv Tot<; Ypaptptacrtv taoSuvafji.ouv d7coXt7C(0[/.ev TCpb? tvjv 
dXv^Oeiav. KaOoXou [Jtiv ouv 6 truYYpacpeu*; o5to<; tcoXXoc 
7cap' 6'Xtiv tvjv 7cpaYpi.aTeiav etxvj xat tb<; Iru^ev £tpv]X£. 
nXr,v 7cep\ [jlsv Ttov dXXtov tatot; oux dvaYxatov i7CiTi- 
{/.av xaToc to rrapbv ouS' e^axptSouv * oaa Ss auveTCt- 
SdXXet toT<; ucp' v)[i.cov Ypacpojjtevot; xaipoTs, Taura S' 
iaTi Ta Tcept tov KXeofJtevtxbv tco'Xe[aov , UTcep toutiov 
dvaYxato'v eaTtv rj[/.Tv SteuxptveTv eVcai Se 7cavT(0<; 
dpxouvTa Tau-a 7cpb<; to xat tvjv oXvjv auTOU Tcpoatpe- 
ctv xat Suvauuv ev tvj 7cpaY[Jt.aT£ia xaTcx[xa0etv. — 
Vitio autem vertit Phylarcho, quod alia effinxe- 
rit, alia omiserit, alia imminuerit aut auxerit : 
id quod quatuor exemplis probare studet (vid. 
frgg. 5i, 52, 53, 54). In fiagmento 5i Polybius 
dicit Phylarchum prolixe Achaeorum atrocitalem 
in Mantinenses exposuisse, sed omisisse causas 
quae illam reddiderint necessariam. Ut omiserit 
Phylarchus partem eorum, quae antea Mantinen- 
sibus cum Achaeis intercesserant (nam certe non 
omnia omisit), jure tamen de Achaeorum crude- 
litate questus est, quum Mantinenses, qui prae- 
sidium recipere et leges institutaque mutare 
coacti essent, non sine gravi causa ab Achaeis 
defecissent. — In fragmento 52 reprehendit 
quod Phylarchus Aristomachum tyrannum mul- 
tis tormentis interfectum esse dicat, eaque tor- 
menta describat ut prodigia, quae omnium com- 
miserationem commoverint. Aristomachum ait 
Polybius nou tormentis interfectum, sed mari 
submersum esse, meruisse vero hunc hominem 
crudelissima quaeque supplicia. Sed de tormen- 
tis istis Phylarchum vera tradidisse testatur Plu- 
tarchus in Arat. 44 ; atque quod Aristomachus 
ab Achaeis defecit, id excusari potest ipsorum 
Achaeorum dissidio et foedere quod inierant cum 
Macedonibus. In fragmento 53 Polybius satis 
a rrogan ter queri tur quod Phylarchus Megalopoli - 
tanorum fidem et constantiam laudibus non or- 
uaverit. In fragmento 5^ jure Phylarchum levi- 
tatis insimulat, quod tradat, Lacedaemonios sex 
millia talentorum e praeda Megalopolitana lucratos 
esse. Ex his vides Polybium saepe esse injustum. 
Phylarchus omisit nonnulla, quae Cleomenis glo- 
riam imminuerepoterant vel Achaeis laudi erant, 
et exaggeravit quae Geomenes gloriose gesserat, 



sed volens falsa non effinxit. Atque interdum 
Phylarchus veriora tradidit quam Polybius. 
Quod hic enim scribit (V, 37), Archidamum, 
Agidis III fratrem, a Cleomene interfectum esse, 
id per se non probabile est, et a Plutarcho, qui 
et Phylarchi hac de re sententiam affert (fr. 55), 
refutatur. Cf. Manso Sparta III, 2, p. i33-i4o. 
Polybius porro non dixit Cleomenem bis pacem 
Achaeis obtulisse et petiisse ut in eorum societa- 
tem reciperetur; cf. Plutarchum in Cleom. 16, 
17, 19, in Arat. 3g, 4 1 ? ubi sequutus est Phylar- 
chum. 

Plutarchus ( in Arato c. 38 ) assentitur Poly- 
bio tam inique de Phylarcho judicanti , ita scri- 
bens : 'Optoitoq Se xai ^uXap^o? laTo^pvjxe Tcept toutiov 
(cf. fragm. 5o,) , fy [^ tou HoXuStou ptapTupouvTo; ou 
7cavu ti TcttJTeuetv dljtov rjv ' IvOouata ^ap OTav a^7]Tai 
tou KXeoiJ<.evout; utc' euvota; , xal xa6a7cep ev Stxr, tvj 
tcTTopia Tto fxev (TtoApdtTto) dvTtStxtov StaTeXeT, tw §s 
auvaYopeutov. Similiter in Themistocle (c. 3^) jadi- 
cat : nep\ Se tiov Xei<|dvtov (tou @epuaTOxXeou<;) out' 
'AvSoxtSyj Tcpoue^etv d'^tov ev tw 7cpb<; tou<; £Tatpou<; 
XeYOVTt, tpwpdtjavTat; TaXet^ava SiappT'j/at tou; 'AOvj- 
vaiou<;" ^euSecat y«P Itci tov Svj[j<,ov Tcapo^uvtov tou? 
6XlYap^lXou<;• a T£ tpuXap^ot; tooTcep ev TpaYwSta jjlo- 
vov 011 [jtvj^av^v dpac; xat TCpoaYaYWV NeoxXea Ttva 
xai Avj^aoTcoXiv, uiouc; ©eptitTTOxXeou!;, aYtova jiouXe- 
Tat xtvetv xai 7cd6o; , 8 ouS' av 6 tu^wv aYvor^aetev 
oTt TceTcXaaTat. Credibile est, Phylarchum non 
ipsum haec effinxisse , sed ea adoptasse ut suse 
narrandi rationi maxime convenientia.Idem vero 
Plutarchus in Agidis et Cleomenis VitisaPhylar- 
cho ferependet, utinconstantiaein judicando ac- 
cusari debeat; meliorem quidem ducem in his 
Vitis reperire potuit nullum quam Phylarchum, 
qui eas accuratissime et vividis coloribus de- 
scripsisset, in eamque sententiam quae Plutar- 
cho accepta erat. Verum quidem est, in Agidis 
Vita nonnisiuno loco (fr. 34) Phylarchum lau- 
dari, sed bene Luchtius observavit animadverti 
quum in Agidis tum in Cleomenis Vita eundem 
ubique tenorem et spiritum, qui Phylarchum 
prodat ducem constantem, ut uno tantum loco 
in Agidis Vita (c. i5) Aratus et Bato consulti 
esse videantur; maxime veroPhylarchi indolem 
apparere in iis quae de extrema Agidis vitae parte 
tradantur; in Cleomenis autem Vita, quamvis 
ter tantum Phylarchus laudetur (fr. 55, 56, 5;), 
omnia fere eidem attribuenda esse , exceptis 
paucislocis, ubi Aratus, Polybius et Sphaerus 
Borysthenites adhibiti sint (c. 16, 17, 19, 25, 27;. 
Et in quibusdam quidem locis aliunde confirma- 
tur Plutarchum Phylarcho uti auctore, quamvis 
eum non nominet, ut c. 8, quod cum fragmento 
46 (de mothacibus) contendendum est, et c. 20 ? 



DE ATTHIDUM SCRIPTORIBUS. 



LXXXI 



quod compares cum c. 8. — Eodem Phylarcho 
Plutarchus in fine vitse Pyrrhi inde a cap. 26 
rnedio utitur, ubi, ut Luchtius dicit, Phylarchi 
indoles apparet. 

Prseter Plutarchum Trogns Pompeius in iis 
temporibus, quae Phylarchus tractat, hunc habet 
auctorem (Justin. 1. 25-38), utdemonstravitHee- 
ren (de Trogi Pompeii fontibus et auctoritate in 
Comment. societ. Gotting. tom. XV, p. 1 85-245), 
eo usus argumento, quod pateat, Trogum se- 
quutum esse auctorem, qui Spartanis et Cleo- 
meni faveret et res Syriacas et Galaticas copiose 
exposuisset. Addit Luchtius ipsa Phylarchi ver- 
ba et apud Plutarchum et in Justini epitome 
extare, unde concludere possimus, et Plutar- 
chum Phylarchi verba omnino non aut leviter 
immutata sua fecisse et Trogum eademad ver- 
bum latine interpretatum esse; quos ut persoi- 
cias conferas Justin. XXVIII, 4 cum Plutarch. 
Cleom. 29. Idem contendit quae Justinus XIII, 
7 de originibns Cyrenarum urbis habeat et quae 
ibi XV, 4 de Sandrocotto legantur, e Phylarcho 
sumta esse (cf. fr. 14, i5, 38). 

Phylarchi dicendi genus fervidum haud dubie 
erat et oratorium, ut ipse ejus animus fervidus 
erat. Sed in compositione verborum elegantiam 
et castitatem non satis observavit et custodivit, 
quod notat Dionysius (De compos. verbor. p. 5, 
16 ed. Sylb.) : Totc. [j.sv ouv dp^atotc. oXtyou Setv Traat 
7roXXr, £7ri5ocrt^ vjv auTou (tou auvTtOlvai Ssijiwc, xa 
6voj/.aTa) Tiap' 8 xal xaXd eaTtv au~tov toc p.erpa xal 
Ta [jlsXt, xai 01 Xoyof toic. o* (jteTayevsaTEpot!; ouxIti, 
Tzkry oXiyoiv Xpo'vw ^ uaTepov TravTa7taaiv yjaeXrjOri 
X7t ouSeic; wsto Setv dvayxatov auTO etvat ouSs aujj.- 
SdXXeaOat ti tw xdXXet twv Xoywv • TOiydpToi TOtau- 
Taq auvTa^stc xaT£Xi7irov , otac ouSetc; u7T0[jt£V£t (Jtsj^pt 
xopwviSog SieXOeiv , <I>uXapyov Xsyoj xat Aouptv etc. 
Cf. Phrynichi Eclog.p. 4^5 ed. Lobeck. (fr. 72) : 
KaOo')?. rdto'? tk; 'ApsOouatoc. ypaa[jt.aTtxo(; scpaaxs 
So'xi[i.ov eivat Touvo[j.a • xsypyjaOai yap aiiTW <l>uXap- 
yov w tou [jtdpTupo;, w? lotxs , tou l7Tayo[X£vou , b\ 
ouos 0ouxuSiSou 7]xoua£ Xeyovtoc. « xaOo Sei elq 2ixe- 
Xtav 7rXeiv. « 



DE ATTHIDUM SCRIPTORIBUS. 

Atthidum scriptores , qui proprie dicuntur, 
non eos appellamus omnes , qui Atthides qua- 
liscnnque generis scripserint, sed distinguimus 
ab iis quum historicos antiquiores , qui Atthi- 
dum auctores esse perhibentur, Amelesagoram, 
Pherecydem , Hellanicum , tum Pausaniam , qui 
periegeseos suae librum , quo de rebus Atticis 
disputat , interdum tyjv 'AxOtSa auyYpacpTjv vocat 

PROLEGOMENA IN H1STOR1COS. 



(II, 21, 5: III, 11, 1), ne loquar de Hegesinoo 
et Alexide poetis, quorum ille carmini, hic co- 
moediae Atthidis nomen dedit (vid. Pausan. IX 
29 init., et Fabric. Bibl. Graec. II, p. 407). Phe- 
recydes enim et Hellanicus res Atticas non in 
peculiari opere, sed in aliqua majoris operis 
parte exposuerunt , et, quod gravissimum est, 
in tractandis rebus a posterioribus Atthidum 
scriptoribus valde differunt. Hi enim critice 
omnia tractant , fabulas vel historice vel philo- 
sophice interpretanles, in rebus historicis accu- 
ratissimis nitentes investigationibus, et tempora 
exacte definientes; illi vero in rebus fabulosis 
nonnisi id agunt , ut poetarum narrationes re- 
ferant , res vero historicas nonnisi summatiim 
et obiter perlustrant.Similiter statuendum foret 
de AmelesagoT-a Atheniensi , qui apud Antigo- 
num Carystium Histor. mir. c. 12 Atthidem scri- 
psisse dicitur, idem haud dubie ac Mclesagoras, 
ex quo Clemens Alex. Strom. VI, p. 629 Sylb. 
Philochorum et Androtionem , Atthidum scri- 
ptores, sua hausisse contendit : ex hoc autem 
Melesagora idem dicit jam Hellanicum, Heca- 
taeum, Anaximenem aliosque antiquos auctores 
furatos esse , id quod eo nos ducit , ut creda- 
mus , Amelesagoram Chalccdonium , quem Dio- 
nysius Halic. De Thucyd. char. c. 5 inter hi- 
sloricos antiquos refert , eundem cum Amele- 
utgora isto Atheniensi esse; et fortasse ab hoc 
non distinguendus est Melesagoras Eleusinius, 
quem Maximus Tyrius Dissert. XXXVIII Athe- 
nis ait sedem habuisse et sapientem ac fatidi- 
cum fuisse, JNymphis affiatum. Verum nullus 
dubito opus illud Amelesagorae , ex quibus tot 
tantique posterioris setatis scriptores sua hau- 
sisse feruntur , ex his ipsis Alexandrinorum 
aetate esse conflatum et sub antiquissimi illius 
et plane fabulosi auctoris nomine in vulgus di- 
venditum. 

Pausanias denique , qui primum periegeseos 
librum nonnunquam dicit Atthidem, omnino 
non agit historici partes : describit enim monu- 
menta, et rerum gestarum enarrationem nonnisi 
in transcursu annectit. 

His auctoribus separatis , restant nobis octo 
Atthidum scriptores , proprie ita dicendi : Cli- 
demus, Phanodemus, Demo, Androtio, Philocho- 
rus, Ister, Andro et Melanthius. De sex priori- 
bus, quorum fragmenta infra exhibita sunt, ac- 
curatius agemus : de Androne et Melanthio ni- 
hil fere constat , sed eorum fragmenta hic po- 
nimus, ne quid omittatur, quod ad hoc scripto- 

rum genus pertineat. 

Andro, Halicarnasscnsis , qui a Strabone (IX, 



LXXXII 



DE ATTHIDUM SCRIPTORIBUS. 



p. 392) inter nobiliores Atthidum scriptores re- 
fertur, distinguendus est ab Androne Ephesio, 
cujus opus , Tpt7cou<; inscriptum , n)emoratur a 
Suida v. 2a[Jtuov 6 Syjfjtoc Ex eo sumpta sunt quse 
apud Suidam 1. 1. leguntur, itemque quae Schol. 
Pind. Isthm. II, 17, de Aristodemo tradit : pro- 
cul dubio etiam apud Aristid. vol. III , p. 5i 7 
Steph. Andro pro Androtione reponendus est, 
quum quse ibi exhibentur ex Tripode deprom- 
pta esse videantur (V. Androt. fragm. 39.). 

Ad Andronis Halicarnassensis Atthidem per- 
tinent haec. 

Plut. Thes. c. 25 : 'Evioi Se cpaotv Irct 2xefpo>vt 
toc 'laGfjtta TeOrjvat , tou ©vjcreojc; acpocTiou[jcevou tov 
cpovov Sta Tr,v cruyysveiav. 2xefpoJva yap utbv etvat 
Kav^Oou xat c Rvioyr\q ttj; niTGeoj<;. Ot Ss 2tvviv, 
ou^t 2xefpwva • xat tov aywva TeGrjvat Sta toutov 
U7cb @-r\(j((aq, ou St' exetvov. "ETa^ev ouv xat Stwpf- 
craTO 7cpb<; tou; KoptvGfou; AOrjvatwv toi? acptxvoutjte- 
vot<; Itci Ta'Ia6[jtia 7cape/etv 7cpoeSpfav oaov av to'- 
7cov eTcfcr/7] xaTa7CETaa6ev tS t^<; GeojpfSo; vew<; taTtov, 
w? c EXXavtxo<; xal "AvSpwv 5 AXtxapvacreuc; icjTop^- 
xaatv. 



Strabo IX, p. 601. quem locum videas in Phi- 
loch. fragm. 35. 

Schol. Aristoph. Ran. 1418 (1469) : IIpwtqv 
jxev ouv 7cept AXxtStaSou] Hept zr\q SeuTe'pa<; Xeyet 
auTOu aTCO^Ojp^oeox; , yjv exwv ecpuys , xaTeXOwv y.ev 
eVt AvTtyevouc; Tcpb evtauTOu twv BaTpayojv, Sta §s 
to TCtGTcbaai Avtio^w TW XU&epvrjTY) to vauTtxbv xat 
rjTTrjGrjvat uub AuaavSpou Suo^epavGetc; utco AOvjVaf- 
wv. ^AvSpojv Ss StacpepeTat 7cpb<; SsvocpwvTa 7cept ttj<; 
xa6o'Sou. Hic adde locum Apollon. Dysc. Hist 
comm. c. 8 ; quem jam non licet mihi exscribere. 

Ex Melanthii Atthide hsec afferuntur apud 
Harpocrat, v. TpuTcavtov : Kat MeXav6io<; ev SeuTe'pa 
At6ioo<; eiTiojv, « 2eto"u;bc; yeyove xat eypuuev r\ vvj. » 

Idem de mysteriis scripsisse videtur Hem- 
sterhusioadSchol. Aristoph. Plut. 846, ubihsec: 
Ilai^et Tcapoc tov 'EXeucrtvtov vo'(Jtov ■ e6o<; yap rjv, 
ev 01; Ttq t[xaTtoi<; [/.uvjQetr], et; ©eou Ttvb; TauTa dva- 
Ti6e'vat, wauep SyjXot xat MeXavGtoc; ev tw Hept p- 
cTr,pfojv • «IIaTpto'v Ioti TaT? 6eat<; avtepouv xat ra; 
GToXa; toT<; {jtuaTatc; Iv ai? Tuj(oiev [jtuYjGevTec;. » 

Dubitari tamen potest, num his pericularis 
de Mysteriis liber significetur, an caput Atthidis. 



CLTDEMI, PHANODEMI, DEMONIS, ANDROTJONIS, PHILOCHORI 

ET ISTRI YITM. 



CLIDEMUS. 

Clidemumnon differre a Clitodemo, qui a Pau- 
sania (fr. i5),Hesychio (fr. 16, 2 5) Scholiasta 
Eurip. (fr. 10) laudatur,facile concedes,sireputa- 
veris, aliorum nominum similiter varias exhiberi 
formas (sic CleandridasappellaturCleandrias et 
Cleandrus: vid. Plut. Vit. Nic. 28, Vit. Pericl. 23, 
Diod. XIII, 106, Aristoph. Nubb. 858, Suidas s! 
v. Aeov),Clitodemo autem disertis verbis Atthidem 
tribui (fr. 1 6), quae aliasClidemo adscribitur (fr. 2, 
7)^ observes etiam Clitodemum a Pausania anti- 
quissimum eorum dici qui Atthides scripserint, et 
Clidemum apud Plutarchum (De glor. Ath. t. II, 
p. 345) primum locum inter eos obtinere histo- 
ricos, qui rebus gerendis non ipsi interfuerint. 
Verba ejus haec sunt : Eevocptov piv ^otp auTo? iau- 
tou Ylyove ttJTopta, ... 0! Se aXXot KXefSyiaoi, AfuX- 
Xot, «JnXo^opoc-, ^>uXap/o<; dXXoTpfwv Yeyo'vacTiv ep- 
ywv wo-Tcep SpafxaTwv uTcoxptTaf, etc. — Non- 
nunquam legitur A9|jxo ? pro KXefSr]iJto<; sive KXet- 
to'Sviu.0?, ut in fragm. 1, 9, 2 3, ubi xat et xat 6 ex 
KXet- et KXetro- orla esse apparet. Apud Ste- 
phamur. vero v. BtSXivv) pro Atjuco; 6 A^Xio; resti- 



tuendum esse 29j[jto? 6 Ai]Xio<; evincitur ex Etym. 
M. v. Bf6Xtvo<; olvo?, ubi eadem de re 2fu.o<; addu- 
citur ev t^ extv) 3 lXtdSo<; , ubi quin Siebelis recte 
scripserit 29j(jto<- ev tyj exr/] Ar,XtaSo?, non dubi- 
tabis, si contuleris Harpocrat. v. e Exdzr\q vtjcto?, 
Athen. IV, 22, p. i 7 3; VIII, 1, p. 33i; XIV, 9, 
p. 637; XV, 6, p. 676; atque nullo modo pro- 
babile est , ista fragmenta Demo Magnesio, 
polyhistori , cujus 7cpay[jtaTefav Tcepi 6[jtojvu[jttov 
Dionysius Halic. in Dinarcho p. 112 memorat, 
tribuenda esse. 

Ut jam videamus , quo tempore vixerit Cli- 
demms, ex Pausaniae loco 1. (fr. i5), quo 
Atthidum scriptorum vetustissimus dicitur, pa- 
tet, eum expeditionis , quam Athenienses in 
Siciliam fecerunt, exitum vidisse; et ex Photii 
loco de naucrariis (fr. 8) intelligitur, eum ad- 
huc floruisse, quum symmorige Nausinico ar- 
chonte (Ol. 100, 3) instituta? essent. 

Clidemum fuisse Atheniensem ideo verisimile 
est , quod Plutarchus (De glor. Ath. 1. 1.) nonnisi 
dehistoricis Atheniensibus loqui videtur, et quod 
Harpocratio Clidemum adducit, ubi vocem tcvuI; 
apud Atticos saepe occurrere dici/ (fr. 18). 



DE ATTHIDUM SCRIPTORIBUS. 



LXXXIIl 



PHANODEMUS. 

De aetate qua Phanodemus vixerit, nihil certi 
statui potest , videtur tamen non multo post Cli- 
demum floruisse. Namque Theopompum contra 
eum disputasse colligere possis ex Proclo, ubi 
ha;c : Touq 8s A8r,vaiou; KaXXicjOsvy]? i/iv xai <]>avd- 
8^1 [xo? Traxepai; tojv DaTrwv taTopouai Y^aGar @ed- 
TZQtx-Koq Ss dva7raXiv a7uoix-ou<; auxwv etvat <p]<7iv 
'v fr. 7). Porro ubi de Areopagitis testis adhi- 
betur una cum Philochoro, huic anteponitnr 
(v. fr. i5). 

Patria Phanodemi Hesychio (v. fr. 23) dici 
videturTarentum. Sed benemonet Siebelis, eum, 
qui tanto studio Atticam celebret omnemque 
gloriam in eam conferre annitatur (cf. fr. 7, 8, 
q, 17, 20), pro Attico habendum esse, et in 
Hesvchii loco editores recte scripsisse TapsvTivo;, 
ut solus Rhintho dicatur Tarentinus. Fortasse 
natus erat in Ico , una ex Cycladibus insulis ; 
quse suspicio subnascitur ex loco Steph. Byz : 
Txds, vTJcroc; T(7)v KuxXdSow TZQOGzyr\q xrj EuSotoc • 6 
VT)(jitoT7j; "Ixtoq ' eYpa^s 8s <I>avd8r,y.0(; Txtaxd. 

DEMO. 

Demonem Atthidis scriptorem Siebelis bene 
distinxit a Demone Sicyonio, philosopho Pytha- 
gorico (cui vindicanda nobis esse videntur, quae 
apud Schol. ad Lucian. Icaromen. 19 leguntur), 
et ab aliis, quibus nomen est Damo. Inter hos 
Damo Atheniensis, ab Athenaeo XIV, 6, p. 628 
laudatus, idem est cum eo, de quo PlutarchusDe 
musica p. 11 36 Frf. , Pericl. c. 4 et Nepos in 
Epaminonda c. 2 loqnuntur; Damo autem Cyre- 
useus, qui secunduin Diogen. Laert. I, 4° de 
philosophis scripserat, idem esse putandus est 
cum eo, quem Plinius H. N. VII, 2 testem adhi- 
bet de Pharnacibus in vEthiopia. Damo qui de 
Byzantio scripserit, memoratur ab Athenaeo X, 
12, p. 44 2 j et arj iEliano V. H. XIII, 14. Quar- 
tus deniqueDamo Syracusius dicitur fuisse philo- 
sophus Pythagoricus (v. Fabr. Bibl. Gr. I, p. 84 1 ). 

Demonem nostrum vel eadem , qua Philo- 
chorus vixit, aetate, vel jam ante eum floruisse, 
inde efficitur, quod Philochorus Atthidem suam 
scripsit contra Demonem. Jam ante Philochorum 
eum floruisse affirmari posset, si Timoclis ver- 
sus apud Athenaeum (VIII, 5, p. 341), in quibus 
de oratore ab Harpalo pecunia corrupto agitur, 
ad Demonem historicum referre liceret. 

De patria Demonis nihil constat. 



ANDROTIO. 

Androtio Atthidis auctor neque cum rhetore 



hujus nominis neque cum Androtione , qui de 
agriculturascripsit, confundendusest. DeAndro- 
tione rhetore Suidas hsec habet : Av8poTtwv, AvSpo> 
voq, 'A6r,vaTo<;, pvfrcop xat Br\^OLyo^bc, , iia^r\zr\q Tao- 
xpdToug. Schol. Hermogen. de eodem : TsoxpaTou; 
u.a0r)T7iv XEyouaiv etvat tov AvSpOTtcova , xal zjv &q 
cpr,atv 6 pr|T0)p tv/ylTi\q tou Xsyeiv • in STe'pa utzoQscei 
Demosthenis orationis in Androtionem dicitur hic 
7rpo<7TdTr,<; t9j; $o\Ar]q ex TTcVTaxociicov auvi<rTa[A£V7](;. 
Vixit aetate Demosthenis, qui orationem contra 
eum habuit 01. 106, 2. Cf. Westermann. Hist. 
eloquent. Gr. § 54, a5. Hunc Androtionem Jon- 
sibs De Scrip.Hist. Phil.II, 9 etMeursius in Bibl. 
Attic. ab Androtione historico non differre con- 
tendunt , nullis illi nisi argumentis : contra quos 
Siebelis monuit, neque Atthidis ab Androtione 
compositae fragmenta testari, neque scriptorum, 
qui ejus testimonio utantur , ullum significare, 
hnjus operis auctorem illum oratorein , de- 
magogum , artificem dicendi , Isocratis disci- 
pulum et senatus quingentorum praesidem fuisse, 
contra quem Demosthenes dixerit. In his id qui- 
dem nullo modo urgeri debet, quod Androtionis 
fragmenta neque dicendi artificem neque dema- 
gogum prodant : sunt enim ea paucissima et 
brevissima, atque in nullo fere ipsa auctoris 
verba afferuntur ; immo ex fragm. 49 concludere 
possis, Androtionem res oratorie tractasse. Ma- 
joris momenti est, quod Tzetzes (fr. 3o) Andro- 
tionem nostrurn appellat tov toToptxov, quo eum 
a rhetore distinguere videtur. Sed gravissimum 
est, quod neque Suidasneque Schol. Hermogen., 
qui de Androtionis rhetoris vita agunt et qua in 
re excelluerit tradunt, eum historicum fuisse 
dicunt. 

Alter Androtio, qui de agricultura scripsit et 
ante Theophrastum (a quo laudatur in Histor. 
Plant. II , S , et De Caus. Plant. III , 1 5 ) vixit , 
quum ob diversam studiorum rationem ab hi- 
storico distinguendus est, tum vero quod Varro 
(De R. R. I, 1) et Columella (I, 1) declarant, eum 
ex iis esse, quorum quae patria fuerit, non acce- 
perint : Androtionem enim historicum fuisse 
Atheniensem fere certum est et ignotum esse vix 
potuit. 

Ad tempus, quo vixerit Androtio historicus, 
quum nullum nobis subveniat certum testimo- 
nium , adhibeamus Plutarchi locum De ExiJ. 
(t. II, p. 6o5, C,) : Kat Y*P ^ ^ TraXatoTt; (wq 
eotxev) at u-oucrai tcc xdXXtaTa twv ouvTaYfxaTOJv xat 
8oxi[xwTaTa (puYr,v XaSoucat cuvspYov , eTceTeXsgav. 
©ouxuStSrji; AQrivaToc; auveYpa^e tov ttoXsulov tcov 
IleAOTrovrjcricov xal 'AGrjVatcov iv ©pdxr, tzeq\ tvjv 
ZxaTTTVjv uXyjv • Sevocpcov Iv 2/.tXXouvTi xr,q HXeiai;* 



LXXXIV 



DE ATTHIDUM SCRIPTORIBUS. 



<I>tXiaT0<; Iv 'H7csipw • Tifxaio? 6 Taupofxev£tT7]<; Iv 
A67^val(;• 'AvSpoTtwv 'A67]vatoc; Iv Meyapotc;- Bax 
yuXi8y]<; 6 7coit]T7]<; Iv nsXo7covv7]aoj. Perizonius ad 
JElian. V. H. VIII, 6, et Siebelis monent, hoc 
loco Androtionera historicum intelligendum 
esse, quod omnes scriptores, ante Androtionem 
commemorati, historici sint, etquod Plutarchus, 
si de rhetore loqui voluisset, eum probabiliter 
ab historicis distinxisset aliqua appositione, ut 
Bacchylidis nomini apposuerit 6 7coit]T7]<;. In enu- 
merandis autem historicis, qui exules opera sua 
oomposuerunt , Plutarchus ita temporum ordi- 
nem observat , ut pro cer.to habere liceat , An- 
drotionem vel post Timaeum floruisse vel ejus 
gequalem fuisse. Sed ne in incerto relinquamus 
Androtionis aetatem , ut fecerunt Perizonius et 
Siebelis , quorum ille dicit , eum ante Mummii 
Achaici tempora scripsisse, hic post 01. 96, 3, 
eum adhuc in vivis fuisse affirmat ( propter 
fragm. de ^svixw Iv KoptvOco , quod vid. in Philoch. 
fragm. i5o), id premendum esse mihi videtur, 
quod Androtio, ubi una cum Philochoro lauda- 
tur, huic ubique anteponitur, si ab uno loco dis- 
cesseris (v. Philoch. frag. i3o a., cf. 17, 5g, i33, 
i5o, i53). Atque in his locis Androtionem et 
Philochorum videmus plane inter se consen- 
tientes , ut jure sumamus Philochorum usum 
esse Androtionis opere, prsesertim quum hic po- 
tissimum de civium recensione IvTsXsaTaTa dis- 
putasse censendus sit (fr. i33). Itaque quum ex 
Plutarchi loco supra laudato demonstratum sit , 
Androtionem vel post Timaeum vixisse vel ejus 
fuisse sequalem, Philochorus autem eadera ae 
Timaeus aetate floruerit (01. n5-i3o), jam valde 
probabile est, eum Timsei et Philochori aequa- 
lem fuisse , edidisse vero Atthidem antequam 
Philochorus suam absolvisset. 

Quod ad patriam Androtionis attinet , ex 
Plutarch. 1. 1. patet, eum Atheniensem fuisse , 
idque eo confirmatur, quod Atheniensium cau- 
sam agit contra Lacedaemonios fr. 3o. Ex eodem 
Plutarchi loco colligimus , Androtionem in 
Atheniensium republica aliquo modo conspi- 
cuum fuisse : in exilium enim actus est et opus 
suum Megarae in exilio conscripsit. 

PHILOCHORUS. 

De Philochori vita Suidas haec refert : <f>tXd- 
/opo<;, Kuxvou , 'A6Y]vcdoc;, jjtavT'.c; xat tspoaxdrcoc; , 
fuvy] 8s aucou 'Ap^saTparY]" xaTa TGusypovou; ysyovsv 
5 OtXd^opoc; 'Epacoa^sS/ouc;, obc; iTrtSaXstv TcpsaSuTY] 
vsov ovTa 'EpaToa6s'vst. 'ETsXsuTYjas Ss svt8psu6st^ 
utco 'AvTiydvou, oti 8t£oX7)6Yj TcpoaxsxXtxsvat tyj Hto- 
Xgjxatou |3aaiXsia. Docet igitur Suidas, Philocho- 



rum Cycni filium, Athemensem, vixisse tempo*- 
ribus Eratosthenis, quem senem juvenis attigerit, 
et occisum esse insidiis Antigoni, quod Ptolemsei 
rebus studeret. Sed Lenzius demonstravit, diversa 
a Suida confusa esse , quum Antigonus Doson 
qui hoc loco intelligi debeat , Olympiadis 
139 a. 4 mortuus sit, dum Eratosthenes , qui 
Olymp. 146 octogenarius vita excesserit, annos 
cjuinquaginta quatuor natus esset : Philochorum 
igitur, secundum Suidam , adhuc adolescentem 
Antigoni insidiis interemptum esse : id quod per 
niuneris , quo functus sit, gravitatem et libro- 
rum, quos scripserit , multitudinem, nullo modo 
credi possit. Atque ipsum Philochorum claris- 
simo testimonio, quo tempore vixerit, docere, 
hgec de Olymp. 118, 3 scribentem (fr. 146): 
Kuojv sic; tov TTJq HoXiaSo!; vswv £iasX6ouaa xat 8uaa 
sic; to navSpdatov, Itci tov pwfjtov avaSaaa tou c Ep- 
xtou Atdc;, tov utco ttj IXata , xktsxeito, etc. c H[Jtst<; 
8' IpojT7]6svTs<; uTcsp T£ tou aTjfjtstou xat TOU cDavca- 
ajjtaTOc; elc, cpspst, cpuyaStov xa6o8ov 1'cpatJtsv Tcpoarj- 
fxatvstv afjtcpoTspa , etc. Philochorum igitur jam 
Ol. 118, 3 in virili aetate constitutum fuisse 5 nt 
qui gravissimo vatis munere fungeretur ; itaque 
aut errasse Suidam aut ejus verba ita emendanda 
esse, ut scribatur : xara touc; v^pdvou; ysy. <J>iX. 'Ep , 
coc; sTciSaXsiv TcpsaSuTr, vsavtav ( sive vsov ovca ) 
■ 'EpaToa6sv7]. Idem statuit admodum probabiliter, 
Philochori mortem non multo post Antiochi 
Dci regni initium (01. 129, 3) ponendam esse, 
ad quod usque Atthidem ejns pertinere Suidas 
testetur. Quum enim Antigonus Gonatas 01. 129. 
3 Athenas occupasset, quibus Ptolemaeus Phila- 
delphus opem tulisset, non ita multo post Pb.ilo- 
chorum, qui Philadelpho faveret, Antigoni in- 
sidiis occisum esse videri. Itaque probatum est, 
Philochori vitam ab 01. 1 1 5 fere usque ad 01. i3o 
pertinuisse. 

Quamvis pauca sint, quse de Philochori vita 
cognita habemus, affirmare tamen licet, magna 
eum auctoritate fuisse ut vatem patriorumqne 
institutorum interpretem (fr. i83), et in geren- 
dam rempublicam vim exercuisse non minimani, 
quum vaticinia ejus subactum de rebus publicis 
judicium proderent. Hoc ut ex sententia aper- 
tum fit, quam 01. 118, 3 protulit de prodigiis, 
quae post occupatas Athenas a Demetrio appa- 
ruerant, ita inde maxime elucet, quod ut Pto- 
lemaei fautor ab Antigono interemptus est. In eo 
vero Philochorus elaboravit, ut civitas Athe- 
niensium libera esset, neque tamen a plebe, sed 
a viris illustribus et moderatis administrarelur. 
Cf. fr. 146' : OuyotScov xa6oSov scpatxsv 7cpoa7]fJtaiV£tv 
au-cpotspa • xal TauTTjv oux Ix (jtscaSoXric; Tcpa- 



DE ATTHIDUM SCRIPTORIBUS. 



YfJKXTWV £<7 0{X£VY]V, dtXX' Iv TY) Xa0E C7TO) (7 Y) 

TcoXtT£ta. Vehementi odio persequutus est 
Demetrium Poliorceten , qui quamvis libertatem 
Atheniensibus redderet, id tamcn specie tantum 
fecit, revera tyrannus fuit (fr. 148). Eodem animo 
fuit in Demetrii filium , Antigonurh Gonatam , 
ut qui libertatem Atheniensium opprimeret. 
Atque patriae libertatisque amore mortem sibi 
paravit. 

ISTER. 

Suidas de Istro sic scribit : lorpos, Mevav- 
Spou, "Icrrpou, KupY]vato<; y) MaxeSwv, GuyYpacpEUt;, 
KaXXt|/.a)(Ou 8ouXo<; xat yv(opiu.o?. "Epjxiiruoi; §£ auTov 
cpY]d Ilacptov iv tw §£UTspco twv 3taTcp£^avT(ov Iv 
iraiSeta SouXcov. "Eypa^e §£ TcoXXa xat xaTaXovaSYjv 
xat TcoiY|Tixco<;. 

Toupius Ep. crit. p. i/ t i censet pro Mevav- 
Spou , "IciTpou scribendum esse M£vav8pou tcrropi- 
xou : contra quem Siebelis recte monet , neque 
Menandrum Ephesium neque Menandrum Per - 
gamenum, quos Vossius inter historicos incerti 
aevi refert, cum aliqua probabilitate patrem 
tribui posse Istro Cyrenceo; mavult vero ita 
emendari : "loTpoc; • MevavSpou \ "IaTpou , cui scri- 
pturae simillimum sit quod apud Suidam v. KaX- 
Xta0£vv)<; legatur. Idem ostendit, quae de Istri 
patria apud Suidam tradantur diversa, interse 
conciliari posse; neque Istrum, qui a Plutarcho 
(Quaest. Gr., p. 3oi)dicaturAlexandrinus, anostro 
differre : Cyrenen enim eum habuisse patriam, 
inde cum Callimacho Alexandriam migrasse, 
hinc Paphum, urbem Cypri insulae, quae in Pto- 
lemaei potestate fuerit , transvectum esse ibique 
aliquantum temporis transegisse putandtam esse: 
hac ex causa eum modo Cyrenaeum , modo 
Alexandrinum, modo Paphium, modo Mace- 
donem (qttippe iEgyptus Macedonibus subjecta 
erat) appellari potuisse. Haec omnia ut Sie- 
beli concedenda sunt, ita in eo quoque ei as- 
sentiri debemus, quod Istrum Calatianum, de 
quo vSteph. Byz. sic scribit : KaXaTt;, tcoXi^viov 
Iv t9) TrapaXta tou Hovtou, acp' oG "laTpoc; KaXaria- 
vo'<;, rcepi TpaytoSta<; ypa^ac; xaXbv (itSXtov, a Nostro 
distinguit. Sed quum Ister Calatianus de tra- 
goedia scripserit , suspicamur ex hoc opere 
sumpta esse quae in Vita Sophoclis Istro tri- 
buuntur (fr. 5i), eundemque Istrum Calatianum 
auctorem esse operis quod inscriptum est 
MeXoTcotot (/(9, 4)- 

Ister fuisse dicitur servus et amicus Calli- 
machi; quod ita intelligendum est, ut cogite- 
mus, eum primum Callimachi servum fuisse, 
deinde ab hoc eruditum esse in ejusque venisse 



LXXXV 

familiaritatem ; quare etiam Callimachius appel- 
Ialur (Athen. vi, 20 p. 272; ix, 9, p. 387). 

Hinc clarum est qua aetate Ister vixerit : 
eadem nimirum, qua Callimachus, qui maxime 
floruit regnante Ptolemaeo Euergefa 01. i33, 2 
— 13 9> 4- Idem etiam inde colligitur, quod con- 
tra Istrum scripsit Polemo, qui floruit regnan- 
tibus Ptolemaeo Philopatore et Epiphane (Ol. 
139,4 —149, 4). Cf. Preller Polem. fragm. p. 8. 

DE OPERIBUS HORUM SCRIPTORUM. 

Atthidum scriptores, quorum vitas enarrnvi- 
mus, quamquam non eadem omnes setate eodem- 
qae ingenio scripserunt, in universa tamen stu- 
diorum ratione ita consentiunt, ut multa dici 
possint, quum ad Atthides tum ad reliqua eorum 
scripta pertinentia, quae in omnes aeque cadant. 
Totum hoc scriptorum.genus in rebus antiquita- 
tibusque Graecis, imprimis vero Atticis, doctc 
adhibitaque arte critica exponendis versatur, in 
eaque re maxime se applicat ad exquirendas res 
antiquissimas , ad mythos interpretandos et ad 
persequenda omnia, quae cum deorum cultu con- 
juncta sunt eaque quae ad artes et literas spe- 
ctant. 

Atthis est liber, in quo res Atticae exponuntiir. 
Neque dubito quin jam ipsi Atthidum scriptores 
vocem 'At6i<; pro s At0\<; auyypacpY) , ut dicit Pau- 
sanias VI, 7 ; X, 8, usurpaverint, quum antiquis- 
simi eorum, qui Atthides laudant, hoc nomine 
utantur, ut Strabo IX p. 601 (Philoch. fragm. 35), 
Dionysius Halic. tom. II, p. 122 Sylb. (Philoch. 
fr. i32), tom. II, p. i23 (Philoch. fr. i35).,In 
his Atthidibus res ita tractantur , ut potius colle- 
ctanea exhibeantur quam vera Atticsehistoria. Si 
enim haec opera comparamus cum iis quae vera 
arte historica composita sunt, id videmus discri- 
minis, quod in his interior rerum nexus maxima 
cum cura indagatur, temporum conditio homi- 
numque mores sollerter explicantur, virorum, 
qui aliquas partes in rebus gerendis agunt, vivida 
exhibetur imago, ipsae res gestae enucleate ac ele- 
ganter depinguntur omniaque haec ad unum cor- 
pus omnibus partibus absolutum efficiendum 
conjunguntur ; in illis Vero Atthidibus nihil nisi 
annales deprehendes, quibus res variae sine ulla 
necessitate connexae secundum temporum seriem 
nude exponuntur. Nihilominus habent isti scri- 
ptores multa, quae magna laude digna sint. 

Histonam ab hominum ortu usque ad id tem- 
pus, quo lpsiflorent, deducunt, sed praeter ipsam 
historiam tradunt qme de deorum cultu, de 
festorum origine, de sacrificiis, de institutis pu- 



LXXXVI 



DE ATTHIDUM SCRIPTORIBUS. 



blicis, de literis comperta habent et si qua? sunt 
alia memoratu digua. Summo autem studio in 
temporibus my thicis versantur , quae locumdant 
doctis disputationibus de fabularum recondita si- 
gnificatione multorumque institutorum origine : 
quo factum est, ut fragmentorum, quse super- 
sunt, maxima pars ad antiquissima haec tempora 
pertineat. De temporibus historicis rarius testes 
adhibentur, idque non modo ea ex causa quod in 
hac parte minus copiosi erant (etsi non omnes, 
certe plerique), sed quod clarissimi historici haec 
tractaverant : quibus si illi nonnunquam praefe- 
runtur, hoc ideo fit, quod res obscuras atque 
reconditas magna diligentia pervestigaverant, et 
quod res minus graves et ab historicis praece- 
dentibus neglectas prolixe tractandas sibi sum- 
pserant. Observandum etiam est, Atthidum scri- 
ptores accuratiores fuisse in constituendis tem- 
poribus quam historicos superiores : et maximo 
usui fuisse Atthides scholiastis, grammaticis et 
lexicographis , quum in iis res commode secun- 
dum temporum seriem dispositas aliorumque 
auctorum de iis sententias collectas et exacte ex- 
aminatas reperirent. 

Res igitur Nostri et copiose exponunt et ad- 
hibita arte critica (xaTa tzKoltoq Philoch. 5o,; i32, 
IvTcXesTaTa, Clitodem. 5 7reptTTco<;). Jam monui- 
mus quas res copiosissime tractare soleant. Ar- 
tem autem criticam in fabulis ita exercent, ut 
rejiciant omnia quse mere poetica et ficta sunt 
(ttoXaoc tauSovTai aotSot Phil. i), eaque ex iis eruere 
studeant, quaeratio probare possit, vel facta hi- 
storica vel veritates philosophicas (Demo 3, An- 
drot. 28, 29, Philoch. io, 18, 19,28, 38, 39,46). 
In tractandis temporibus historicis arte critica 
itautuntur, ut perquisitis accurate monumentis 
(Philochorus titulorum publicoruni collectio- 
nem edidit, de qua infra dicetur), adhibitis docu- 
mentis aliorumque sententiis comparatis res 
enarrent. Per se vero patet, non pariter omnes 
aptos fuisse ad hanc rem rite peragendam : Ister 
quidem acquievisse videtur in colligendis vario- 
rum auctorum sententiis. 

Atthides similes fuisse annalium tum ex fra- 
gmentisPhilochorietAndrotionisintelligitur, tum 
diserte testatur Dionysius (Archaeol. I, p. 7 ed. 
Sylb.) , ubi dicit : Tai; ^povtxaic; TrapaTrX^atov, ota<; 
e<;eStoxav 01 Ta<; 'ATOiSac; 7rpayjji.aT£u<7afj(.£voi • [xovoet- 
Sst? yap IxEtvai te xat rayh 7rpocyiaTa[X£vai toi<; 
axououtrtv. Haec historiae tradendae ratio summam 
quidem utilitatem praebet, sed non admittit ta- 
lem rerum expositionem , quae non singulatim 
facta enumeret, sed omnia ut arcte cohaerentia 
et ad certum quendam finem pertinentia com- 



plectatur. Si Philochon et Androtionis ratio 
temporum definiendorum omnibus aeque Atthi- 
dum scriptoribus attribuenda est, digesserunt 
secundum archontum seriem ea quae post con- 
stitutos archontes gesta sunt, in iis quaa hoc tem- 
pus praecedunt vel bello Trojano, vel Olympia- 
dum initio vel etiam ipsis istis archontibus ad 
tempora describenda usi esse videntur. 

Dicendi genus horum scriptorum, teste Dio- 
nysio Halic. 1. 1., tenue ac simplex erat, id quod 
et fragmenta, in quibus ipsorum verba servata 
sunt, confirmant et rerum tractatio, quae iis pro- 
pria erat, credere nos jubet 

Praeter Atthides plura alia opera composue- 
runt, in quibus tractarunt quum aliarum civita- 
tum historiam tum vero maxime historiae Atticse 
partes prae caeteris graves vel obscuras. Egerimt 
in scriptis peculiaribus etiam de quibusdam 
grammatica? partibus, iis imprimis, quae cum hi- 
storia conjunctae sunt vel ad eam exquirendam 
magnam vim habent. Huc pertinent scriptiones 
de proverbiis et de loquutionibus Atticis. In 
omnibus his scriptis eadem indoles erat quamin 
Atthidibus : eadem doctrinae copia, eadem in 
colligendo diligentia, idem veri reperiendi sU> 
dium idemque dicendi genus exile ac simplex. 

Fides et auctoritas non omnibus est eadeni. 
Prae ceteris diligentia et judicii acumine exccl- 
lunt Clitodemus et Philochorus ; Androtio eodem 
fere loco habendus est, quamquam iEIianus (fr. 
36) ejus iidem paululum addubitare videtur. 
Phanodemus etsi in rebus excutiendis sollicitus 
erat, studio tamen patriae suae celebrandae inter- 
dum abreptusest, ut falsa traderet. Demo ideo 
nobis suspectus esse debet, quod contra ejus At- 
thidem scripsit Philochorus , auctor diligentissi- 
mus acerrimoque praeditus judicio. Ister non di- 
gnus est critici nomine et saepius reprehenditur. 

Expositis quae ad omnes aeque Atthidum scri- 
ptores pertinent, jam de singulis deinceps disse- 
remus. 

CLIDEMUS. 

Clidemum omnium qui Atthides scripserunt 
vetustissimus (fr. 16) multis laudibus celebran- 
dus est : nam copiose, exacte et acri judicio res 
narrat (tStw? xat TreptTTcoi; fr. 5); nonnunquamni- 
mia est ejus diligentia, ubi exquirere studet, quse 
vel parvi momenti suntvel ad liquidum omnino 
perducinon possunt (fr. 6 : e£axpi6ouv xa xa6'exa- 
dTa j3ouXo'fjt.evo<;). Ejus virtutes in quoque fere 
fragmento apparent. Quatuor ei tribuuntur 
opera : 



DE ATTHIDUM SCRIPTORIBUS. 



LXXXVII 



i) s At6i<; sive Xoyo? 'Attixo?, duodecim 
ad minimum librorum (v. fr. 9). Eadem cura 
tempora fabulosa ac tempora historica tractan- 
tur; quod ut recte perspicias, legas quae narran- 
tur de Thesei expeditione in Cretam (fr. 5), de 
Atheniensium pugna contra Amazones (6), de 
Themistocle (i4), de prodigiis quae Atheniensium 
expeditionem in Siciliam praecedunt (16) : in 
quarum rerumenarratione Clidemus minutissima 
quaeque consectatur. 

2) npwToyov ta. Admodum probabile est, 
Protogoniam non peculiare fuisse opus, sed pri- 
mum Atthidis librum : nam de coquorum tribu 
et in Protogoniae et in Atthidis libro primo agitur 
(fr. 17,2). Jam si Harpocration (fr. 18) tertium 
Protogeniaelibrumlaudat, inapricoesteumprimi 
libri titulum pro totius operis inscriptione ha- 
buisse. Nam res fragm. 18 memorata ad Clisthe- 
nis tempora spectat, de quibus iisdem libro tertio 
Atthidis sermonem fuisse ex fr. 8 colligitur. 

3) 'E^tiytjtixo^v. De hoc opere Casaubonus 
ad Athen. IX, p. 409, F, haec dicit : «Ex subjecto 
Clidemi loco duo colligimus : non vocum tantum 
antiquarum expositionem continuisse id Exege- 
ticon, sed etiam morum priscorum et instituto- 
rum ac rituum. Deinde autem, non soluta oratione 
id scriptum fuisse, verum numeris adstricta. » 
Sed hoc posterius recte improbavit Siebelis (v. 
fr. 20). 

4) No'(jtoi. Huncce librum non fuisse car- 
men, sed prosa oratione conscriptum, atque At- 
thidis partem, probare videtur fr. 24 , in quo 
quum de Pisistrato sermo fiat, conjicere possis, 
hujusreversionesinNoVroistractatasesse. — Cete- 
rum vix credibile est, nostro Clidemo vindicanda 
esse fraginenta, quae ex hujus nominis auctore 
afferuntur ab Aristotele et Theophrasto (fr. 26 
sqq.) : pertinent enim ad historiarn naturalem et 
meteorologiam. 



PHANODEMUS. 

Phanodemus a Dionysio Halic. (fr. 8) ita lau- 
datur, ut ejus auctoritatem esse satis magnam 
significet. Ex fragmentis videmus, eum acriter de 
rebus judicasse multaque nova proposuisse (ef. 
21, 22, 10, 7, 8, 20); interdum vero patrise cele- 
brandae studio a vero abduci, ut fr. 1 7, ubi navium 
Persicarum numerum immotlice auget. 

i)scripsit : Jtthidcm , novem ad minimum 
Iibrorum. 

2) ArjAtaxa Phanodemi memorantur ab 
Harpocratione v. 'ExaTyj? vyjaog (fr. 26). Quo qui- 
dem locoVossius De histor. Gr. p. 399 Phano- 



demum errore positum esse putat pro Phano- 
dico, Siebelis autem mutata interpunctione et 
addita particula h% Deliaca ista Semo vindicanda 
suspicatur. Sed haec arbitraria sunt, nec quid- 
quam impedit quominus Noster Deliaca com- 
posuerit. 

3) Txtaxa, ul testatur Steph. Byz. : Txo'<;, 
v9jao<; Ttov KuxXaotov, rcpoaeyr\<; tyj EuSoia* 6 V7]aito- 
ty)s "Ixtoc;. "Eypa^c §s <I>avoS7]|./.oi; Txiaxa. Mhil ex 
his servatum. 



DEMO. 

Demonem non magnafide aignum esse existi- 
mamtis , non modo quodPhilochorus contra eum 
scripsit, sed etiam quod fragmenta 17 et 18 
probant, eum mendaciis fallere studuisse. Nam- 
que Polemo (apud Steph. Byz. v. AcoSmvy]) , Ari- 
stides (apud Suidam v. AtoStovatov yaXxetov) et 
Strabo VII p. 32 1 in eo consentiunt, quod tra- 
dunt, duas fuisse Dodonae columnas, in quarum 
altera lebes positus fuerit, in altera puer manu 
tenens flagellum aeneis loris munitum, quae ven- 
tus agitaverit; omnino vero ignorant, quod 
Demo dicit, templum Jovis lebetibus circumda- 
tum fuisse, quorum si quis unum pulsaverit, so- 
num ad reliquos omnes propagatum perdurasse, 
usque dum primus denuo pulsandus sit. Parum 
verisimile est, apparatum, quem Demo describit, 
Polemonis tempore jam collapsum alterumque 
simpliciorem in ejus locum substitutum fuisse, 
quod Welcker. statuit ad Philostrat. p. 566; si 
vero collapsus fuisset, memoria prioris admo- 
dum sane memorabilis non interiisset et Polemo 
haud dubie ejus mentionena fecisset. Sed ipsum 
proverbium, in quo de uno tantum aheno agitur, 
clare demonstrat, ante Demonem eundem appa- 
ratumexstitisse,dequoPolemoaliiqueloquuntur. 

Tria Demonis opera memorantur: 

1) AtGi? quatuor minimum librorum (fr. 1). 
Paucissima ex ea fragmenta relicta sunt, quod et 
ipsum nos credere jubet, Demonem fide non di- 
gnum habitum esse. Videmus eum operamposu- 
isse in explicandis rebus mythologicis et sacris 
(1, 2, 4), et in interpretandis fabulis (3). 

2) Hspt Trapoif/. ttov. Nos confidentiusquam 
Siebelis hoc opus Demoni tribuimus ; proverbio- 
rum enim explicatio, quse ex historia hominum- 
que institutis ac moribus repetitur, est sane hi- 
storici : et Demonis proverbia quam maxime ita 
comparata suut, ut historici operam requirant 
(cf. 5, 9, 10, 11, 12, 14, i5, 20). ldem, utnuuc 
video, sentit Schneidewinus in Praefat. ad Pa- 
rcemiogr. p. X. Aristides quoque, qni de prover- 



LXXXYIII 

biis opus edidit, erat historicus. Vide Schneide- 
win. 1. 1. XII et quos laudat (*). 

3) Ilspt Ouatwv (fr. 22). 

ANDROTIO. 

Androtio a Plutarcho De Exilio (tom. II , p. 
6o5, C) inter illustres refertur historicos, et ab 
Harpocratione IvTeXscTaxa de civium recensione 
disputasse dicitur (v. fr. Philoch. i33), Pausanias 
vero (fr. 49) et ^Elianus (fr. 36) aliquid dubita- 
tionis exprimunt de Androtionis fide, idque eam 
obcausam, quod hic impugnaverat, quae fama 
erant sancita. 

Scn\)S\t Jtthidem , duodecim saltem librorum 
(fr. 27), quam ad minimum usque ad Olymp. 96 
pertinuisse ex fragmento de ^evtxu) iv Koptv8w 
(Philoch. i5o)vides. Fusius tractavit res mythi- 
cas inque fabulis interpretandis multum posuit 
operse (fr. 28-3o). Criticam ejus res tractandi ra- 
tionem cognoscere licet ex iis quae disputavit de 
Eumolpo (34), de Orpheo (36), de Solone (40), 
de Dorico (49), de Cadmo et de Spartis (28, 29, 
3o). Eum res disposuisse secundum archontum 
seriem probabile fit ex fragm. 46 : AvSpoTtiov 
cpviaiv ai»Tov (tov KXecova) Itci AXxatou TeOvavat ... 6 
(JLEVTOt AvSpoTtwv iitl AXxatou , tou [astoc AfAivtav 
tov KAewva ... TsOvavat. 

- »90»» 

PHILOCHORUS. 

Philochorus , inter Atthidum scriptores do- 
ctrinaetjudicioclarissimus, auctoritate sua(v. fr. 
35, i35, i44j 3i, 22) effecisse videtur, ut ex 
ejus Atthide fragmenta satis multa ad nos perve- 
nerint. 

Ejus opera haec sunt : 

1) At9i';, quse appellatur etiam AtOiSe; (3i), 
et c ItjToptat (i3i, i44)j comprehendit historiam 
Atticae inde ab hominum ortu usque ad Antio- 
chum Deum, libris constans septemdecim. Scho- 
liastesquidem ad Homerum (188), de Lino agens, 
Philochori librum undevicesimum laudat; sed 
■quum Philochorus de Lino in libro De inventis 
disputasse videatur, facile adducor ut credam, 
hunc librum Atthidi additum esse ut appendicem, 
nisi malis curn Boeckhio pro Iv tyj 16' scribere iv 
AtOiSi. — Multusestin enarrandisrebus fabulosis, 
qua? tractantur duobus libris primis, et studiose 

(*) Fragmentis adde locum Macarii p. 1 5 Walz. a Schnei- 
dewino 1. 1. excitatum : 

, Aya.\i.eu.\ovo<; 8u(7ta " lizi Ttov6\><7TCi6tovxalavu7roTaxTtov. 
AyJ{jlcov yap lcfTopet, w; 'Aya[jii(jt.vovo<; Guovto? ev Tpoia scpu- 
yev 6 pou? xal (jloXi? Xyi^SeI? r)yf)r\. 

Eadem, auctoris notitia omissa , exhibet Zenob. I, 13. 



DE ATTHIDUM SCRIPTORIBUS. 



ansam arripit de deorum cultu festorumque ori- 
gine disputandi. Res historicae exponuntur libris 
quindecim , quorum quatuor priores pertinent 
usque ad auctoris aetatem; hujus deinceps me- 
moria (01. 1 15 , 3-129, 3) undecim libris postre- 
mis enarratur. Verum etiam tractationis genere 
hae partes inter se differunt; quare probabilis 
est Bceckhii sententia, priores sex libros separa- 
tim editos esse. 

Quod attinet ad tractandi res rationem, Phi- 
lochorus omnia magna sollicitudine examinat, et 
quum ab aliis auctoribus suam sententiam saepius 
sejungit, tum vero maxime a Demone. In fabu- 
losa historia rejicit quae mera sunt commenta : 
sic reges , quos inter Ogygem et Cecropem po- 
nunt, fictos esse statuit (8). In fabulis quid veri 
insit reperire studet, ut vides ex iis, quae habet 
de Bacchi nutricibus (19), de Orithyia Erechthei 
filia (3o), de Triptolemo (28), deMinotauro (38, 
39). Subinde etymologiam adhibet ad confirman- 
dam suam narrationem (6, 12). Inrebus histori- 
cis accuratissimis inquisitionibus nititur , et ad 
minutissima quaeque descendit. Diligentissimus 
est in temporum computatione. Inde ab eo tem- 
pore, quo archontes in regum locum substituti 
sunt, ita res ordinavit, ut archontisnomineprse- 
misso, enarraret quae eo anno evenerant memora- 
tu digna. Eum in hac re sollicitum fuisse, persua- 
dere nobis debet etiam Scholiastes ad Aristopha- 
nem, qui saepissime et quidem confidenter ex ejus 
Atthide temporum rationes explicat, atque sen- 
tentiam quam de Homeri aetate protulit auctori- 
tate valuisse, probant fragmenta 52, 53, 54- 
Scribendi genere usus esttenui, simplici ac di- 
lucido, id quod ex fragmm. i32, i35, i44> J 46 
aliisque , in quibus ipsius verba afferuntur, satis 
perspicitur. 

2) 'ETriT.op.v] TTJs 10 ia? 'At8 too?. Praeter 
ipsum Philochorum talem epitomen fecisse dici- 
tur Asinius Pollio Trallianus, qui Pompeji aetate 
vixit (Suid. s. v. IIwXioov). Vossius De Hist. Gr. I, 
p. i34 statuit epitomen ab Asinio Pollione con- 
fectam , errore Philochoro attributam esse, quod 
nomen auctoris probabiliter expressum non fuis- 
set. Sed Asinium Pollionem epitomen fecisse in 
Romanorum usum , Philochorum vero suam in 
usum Atheniensium cogitandum est. Hanc vero 
epitomen perdidisse magnum Philochori opus, 
ut putant A. Muller. et Siebelis (Philoch. p. X), 
ideo parum nobis est probabile, quod plurima 
fragmenta ex copiosa rerum narratione sumpta 
esse censenda sunt : Dionysius enim Halicarn. 
Dinarchi vitam, de qua Philochorum accuratis- 
sime egisse dicit (146), certe non ex epitome 



DE ATTHIDUM SCRIPTORIBUS. 



LXXXIX 



hausit, itemque reliqua fragmenta quae idem 
servavit ex magno opere hausta esse credendum 
est. Athenseus ex Philochori Atthide refert di- 
gressionem de Lysandro (66) , quae in epitome 
locum habere non poterat; et quae Plutarchus de 
Theseo (fr. 87 sqq.), iElianus de canibus cum 
dominis Salamina transvectis (90) , Scholiastes 
Aristoph. de Lacratide (83), de Phidia (97), 
Scholiastes Soph. de sacris abstemiis (3i), Har- 
pocratio de iEschraeo (i38), ex Philochoro affe- 
runt, ea omnia ita comparata sunt, ut nonnisi ex 
accuratissima et copiosissima rerum expositione 
sumpta esse possint. Quum vero istis auctoribus 
fragtnenta longe plurima debeamus, jure nostro 
contendimus, Philochori epitomen non tam feli- 
cem habuisse sortem, quam Justini compendium, 
quod perdidit opus Trogi Pompeii. 

3) II p b ? trjv A7i[/.tovcx; 'AxOiSa sive ^ 
7rpb<; A^jjLcova avTtYpacpvi (11 5). Qui aut 
alius Atthidis titulus est, aut statuendum est 
Philochorum , quum Demo Atthidem suam edi- 
disset, peculiari scriptione ejus errores persequu- 
tum esse, antequam magnum opus absolvisset, 
in quo et ipso non poterat, quin quae Demo sta- 
tuisset , memoraret et refutaret. 

4) Ilepl T<ov 'AO^vrjai ap!javTcov oltzo 2co- 
xpaxiSou [xe^pi 'ATroXXoStopou. Socratides 
archon fuit 01. 101, 3; archontes quibus nomen 
erat Apollodorus, duo memorantur, alter 01. 
107, 3, alter Ol. n5, 2 ; posteriorem hic intelli- 
gendum esse cum Boeckhio existimamus, quia 
inde ab Ol. n5, 2 Philochorus suae memoriae 
historiam narrare ccepit in Atthide. Disputavit 
dehujus periodi archontibus eo probabiliter con- 
silio, ut difficultates removeret, quae accuratae 
temporum descriptioni obstarent, id maxime 
agens, ut archontum ordinem definiret, eos, qui 
confusi essent, distmgueret (sunt autem inter 
archontes hujus periodi duo ejusdem nominis et 
multi, quorum nomina magnam inter se habent 
similitudinem), et enumeraret quae in singulorum 
archontum singulos annos inciderent, nulla tamen 
opera in enarratione posita. Praeparavit igitur 
hac scriptione magnum suum opus , neque ulla 
est ratio, cur sumamus cum Lenzio, hunc librum 
uonnisi partem Atthidis fuisse. 

5) 'OXu^iriaSei; iv fUSXiois $'.- Philochorus , qui 
in Atthide Olympiades non adhibuisset ad tem- 
pora describenda, serius demum sibi persuasisse 
videtur, prseeunte fortasse Timaeo, eas ad rerum 
in Graecia gestarum tempora definienda aptissi- 
mas esse, et quum esset hujus rei studiosissimus, 
Olympiadum et Olympionicarum elenchum fe- 
cisse putandus est, ut quod certum novae tem- 



poruin descriptionis esset fundamentum : for- 
tasse etiam res summas ad Olympiadum ordinem 
in hac scriptione enumeravit. 

6) nept xt}<; TSTpairoXeux;. De Tetrapoli, con- 
stante ex OEnoe, Marathone, Probalintho et Tri- 
corytho oppidis, Philochorus ita disputasse vi- 
detur, ut fabulas maxime et deorum cultum ex- 
plicaret : multa enim in hac re illa oppida habe- 
bant memorabilia. Vid. fragmm. i54 - i58. 

7) 'E7nYpa|Jt.f/.aTa 'Attixoc. 'E7UYpa|/.[jt.aTa sUnt 
inscriptiones et versibus et oratione pedestri 
scriptae. Cf. Suid. v. D E7ciypajji.{xa. Ea quae Polemo 
collegit epigrammata xaToc 7ro'Xet<;, e'f/.[/.sTpa fuisse 
videntur, maxima ex parte ad vitam privatam 
pertinentia, ut judicat Preller. (Polem. fragm. 
p. 123), ipsis nisus fragmentis. Sed Philochorus, 
qui totus esset in illustranda Atticae historia oc- 
cupatus, ea imprimis epigrammata collegisse 
censendus est, ex quibus illi luX afferri pos- 
set, titulos puta publicos, pedestri plerosque 
scriptos oratione. Multum hoc opus conferre de- 
bet ad stabiliendam Philochori fidem. Cf. Bcecih 
C. 1. vol. l, p. VIII. 

8) 'H7rstptoTixa. Hic liber a Suida omissus 
est in catalogo Philochori operum ; sed ex ejus- 
dem loco v. Bou^eTa evinci potest, Philochorum 
Epirotica scripsisse, quamvis in Harpocrat. ple- 
risque codd. h. v. exhibeatur OiXoffT&pavo? iv toi? 
'HTreipwTtxotc. Vid. not. ad fragm. 186. 

9) AyjXtaxa, ^tSXta p'. Non mirum est, quod 
ex hoc opere nihil reliquum sit, quum Semus 
Delius, auctor celeberrimus, Deli antiquitates 
accuratissime tractaverit : num enim Lenzius 
fragmm. 184 et i85 recte statuat ad Deliacaper- 
tinere, valde dubito. 

iojnepiTtov 'AG^vrjfft aY<ovtov ^tSXta i£'. Multi 
scriptores idem argumentum tractarunt. Vid. 
Crause Olymp. p. XI sqq. Fragmm. 59, 60. 

11) nepi eopxtov liber a Suida in catalogo omis. 
sus, sed laudatusab Harpocr. s. v. AXwaet XuTpot. 
Fragmm. 161-64. 

12) nept vjjjtepwv, liber a Suida omissus, quem 
laudat Proclus ad Hesiodi Op. 770. Exponitur 
quae dies sint sanctae habendae et unde dierum 
sanctitas repetenda sit. Vid. fragmm. 177-183. 

i3) nept Ouaiwv a'. Explicatur sacrificiorum 
origo et ratio qua peragenda sint. Vid. fragmna. 
I70-173. 

14) nept {jLavTtxYJi; S'. Philochorus hoc libre 
collegit antiqua oracula vaticiniaque, maximam 
partem versibus expressa, sed ex parte etiam 
oratione pedestri scripta (vid. fr. 195) : explicuit 
diversas divinandi rationes (vid. frag. 197 sqq.). 
Svmbola quum nonnisi divinationis genussint, 



<J 



\c 



DE ATTHIDUM SCRIPTORIBUS. 



Lenzius recte statuere videtur, de iis quoque in 
opere de divinatione expositum esse , atque er- 
rare Suidam, qui opus peculiare Ilepl crujjtScjXcov 
memorat. 

i5) Hept xa9ap[/.wv. Hic liber, ex quo fragm. 
200 sumptum esse probabile est, continuisse vi- 
detur collectionem xaOapjxcov, Expiationam , qna- 
rum Musaeus et Orpheus inventores esse puta- 
bantur. Cf. Platon. Derep. II, p. 221 Bip. 

16) nep! jjtucrajptcov tcov 'AOtivyjcti. Nihil ex hoc 
opere servatum est. 

17) Ilepi 'AXxjjtavoc. Admodum verisimile est, 
fragmentum, quo de Stesichoro agitur (2o5), ad 
hunc lihrum pertinere. 

18) nepi tcov 2ocpoxXeou<; [/.uOcov [itSXiae'. Plane 
perditus est hic Hber. 

19) nep\ EupuuSou. Philochorus descripsisse 
yidetur Euripidis vitam, poetamque a contu- 
meliis vindicasse (vid. frag. i65j : eum vero com- 
mentarium in Euripidis tragoedias fecisse, non 
recte Lenzius ex fragm. 167 collegit, ex quo id 
tantum effici potest, Philochorum in universum 
de Euripidis arte in fabulis componendis, deque 
ejus genere dicendi disputasse. Vid. fragmm. 
165-169. 

20) SuvaywY^ %coi'ocov , yjtoi IIuQaYopsicov yu- 
vatxcov. In hoc opere vitse Pythagorearum illu- 
strium, quales fuerunt Theano, Melissa, narratae 
esse videntur. Fortasse in eo etiam Bceus, ut mu- 
lieris illustris, mentio facta est. Vid. fragm. 207. 

2i) e HTrpo? AXutcov ItcicjtoXt). In hac epistola 
de rebus ad cultum pertinentibus disceptatum 
esse, probabile fit ex fragm. 204. 

22) 'Ettitou.^ ttjc Atovuatou TrpaYfJt-aTetac; 7repl 
'.tptov. De Dionysio, cujus opus Philochorus in 
compendium redegit, nihil habemus compertum. 

23) 2aXau.tvo<; xticuc;. Nihil ex.hoc libro restat. 



ISTER. 

Ister, grammaticus, poeta et historicus fuit, 
sed in scribenda historia non excelluit. In eo 
enim operam suam posuisse videtur, ut coacer- 
varet quae ab aliis scriptoribus tradita essent. 
Id ssepius in ipsis fragmentis indicatum est, ut 
fragm. n : "Iorpoc; ... xot irapa toTc; cruYYpa<peuaiv 
avaXeYO[Jt.evo<; * c ^- 1 2 > *9> a ^ Eandem rem probant 
diversi Atthidis tituli , ut HufxjjuxTa , 2uvaY<oYat, 
"ATaxTa. Neque Polemo magni fecit Istrum, quem 
in Istrum flumen demergendum esse dixit, ut 
refert Athenaeus IX, 9, p. 387. Cf. Preller. Poleni. 
fragmm. p. 96. Ister vero, qui quae de Phrynide in 
MsXotcoioTc; scripsit, oryeStaaat dicitur a Scholiaste 



ad Aristoph. (69), non Calhmachius, sed ^Cala-> 
tianus nobis esse videtur. 

Istri opera haec sunt : 

1) 'ATTtxa, sedecim ad minimum librorum 
hoc quidem nomine Atthis saepissime laudatuY 
(fr. 1, 2, 12, 14, 32). Alii hujus operis titiili 
sunt : s At0$sc (3), -r\ auvoif^ri ttj<; 'At&iSo; siveTwv 
'AtQiSwv (19, 29), TaTrjt; cruvaYtoY^ (5> 28) j 'Atti 4 - 
xat cruvaYtoYat (17) , auvaYfOY^ (20), araxTa (6^8), 
7cept tcov araxTcov (21), araxTOV (3i), <7U[jt.[juxTa 
(22). Dubitari enim nequit quin omnibus his 
titulis idem liber significetur , quum cruvoc- 
YWYTi nihil aliud sit quam cwayoyf^ t<ov 'AtGi&ov- 
idemque srgnificent toc tt)? cruvaYWY^i?. Ta araxTa 
autem non diversa esse ab illa auvaYtOYTJ, apparet 
ex fragmento apud Schol. Soph.OEd. C. 1046 (21) 
comparato cum Tzetz. ad Lycophr. i 328 (20) ; 
ille enim ex 'Atocxtok; affert quod hic ex 2uvaYti>Y*i 
habet. His titulis optime indicari putamus con- 
fusamrerumtractationem, quam Ister inAtthide 
adhibuit. 

2) 'AttoXXcovo; l7ricpaveiai. Siebelis demonstrat, 
hoc libro res narratas esse, quibus Apollo suam 
potentiam declaravit : eTricpavTfc enim est mani- 
festus, i. e. prsesens ferens auxilium (Wessel.ad 
Diodor II, 4) et praesentem sumens pcenam; erct- 
cpavetaautem est praesentia dei. Errarunt Jons. De 
Scr. Hist. Ph. II, 6 et Maussacus ad Harpocr. v 
<I>ap[/.axo<;. Vid. fragmm. 33-37. 

3) 'ApYoXtxa. Vid. fragmm. 43-44- 

4) 'HXtaxdc. Vid. fragmm. 45-46. 

5) A7roixiai ttj<; Aiyutttou sive Aiy<J- 
7TTtcov. In hoc opere Ister id maxime sequutus 
esse videtur, ut ad celebrandam .ZEgyptum ur- 
bes quam plurimas , imprimis Graecas , inde de- 
ductas esse demonstraret. Vid. fragrnm. 3g — 42. 

6) TTtofxvTij/.aTa erant probabiliter histo- 
riae ad omnem Graeciam pertinentes, non ad 
unam civitatem : ex iis praeterfr. 52 sumptum 
esse videtur fr. 54 , de Alexandro Magno. 

7) npb? Tt[xatov avTtYpacpat. In iis se- 
cundum Athenseum VI, 20, p. 272, Timaeus ab 
Istro 'E7ctTt[jtato<; appellatus est. Cf. Preller 
fr. Pol. p. 69. 

8) 2uvaY(oY7) tcov KpvjTtxcov Gucrtwv. 

9) nept tStOTyjTOi; aOXcov. 

10) nept 'HXtou aYwvcov. Vid. fr. 6o,b,et 
fortasse ex hoc libro sumptum est 60, a. 

11) IlToXejxaK. Verba , quae ex Ptolemaide 
in fr. 38 supersunt, poetica sunt : unde Siebelis 
rectc collegit, hoc opus fuisse carmen. 

12) 'ATTtxat Xei;eic. Vid. fragmm. 53, 54, 
55. Natalis Comes V, 2, laudat Istri librum de 
coronis : sed quum hujus auctoris consuetudo 



DE ATTHIDUM SCRIPTORIBUS. 



sit libros fingendi, ex quibus sua se hausisse 
dicat , jure dubitat Siebelis , num Ister librum 
de coronis scripserit. Poterat Natali Comiti 
fraudis ansam praebere locus qualis est apud 
Schol. ad OEd. Col. v. 67 3 (fr. 2 5). 

Ex fragmentis 61 et 62 concludere possis, 
Istrum fecisse commentarium in Homerumj et 



xci 

ex Plutarcho De Pyth. orac. , tom. VII, p. 588 
Reisk. (Philoch. fr. ig5) vides, eum oracula 
quum versibus concepta tum oratione pedestri 
scripta studiose collegisse : quod utrum in li- 
bris historicis an in opere peculiari fecerit ne- 
scimus. 



»000« 






H E C ATAE I 

r- 

FRAGMENTA. 



XIEPI0A02 rH2. 
A. 

EYPQHH. 

1. 

Herodot. IV, 36 : TsXw Ss opetov y% TcepidSouq 
vpad/avxa? tcoXXous rj&r) xat ouSeva voov i^oviaq ify\- 
YV)ffa'aevov ot 'Qxeavdv xe peovxa Yp^cpouai Tceptl; , 
tt]v Te Y^l v ioucjav xuxXoTepea , coq dirb TOpvou , xat 
T7)V 'Acirp/ tvj EupcoTcr) TcoteuvTcov icjtjv. Quibus 
Hecataeum respici admodum probabile est. 

2. 

Strab. VII, p. 4&9 : Ilap' 'Exaxaiw Se Kit/.u.e- 
ptSa tcoXiv. Recensentur exempla rerum fabulo- 
sarum, quas tradiderint historici. 

3. 

Steph. Byz. : KaXd6rj , tcoXk; ou rcdppco tcov 
llpaxXfeicov cTr,Xcov, c ExaTaio? EuptoTcrj • "Ecpopoq Se 
KaXdGouaav auTrjv cpiqatv. 

4. 

Steph. Byz. : 'EXtSupY^ , tcoXk; TapTrjaaou. c Ex. 
Eup. Alia hujus urbis mentio non exstat. 

Tartesso adjacet Illiturgis (Liv. XXVIII, 19), 
quod si declarare voluit Hecatseus, 'EXi6upY r i 
vei 'EXtSupYri scripsisse videtur, cum apud Ste- 
phanum vocem inter 'EXeuTtot et c EXtxrj ordine 
alphabetico positam inveniamus. 



5(?j. 

Steph. Byz. :/I6uXXa, tcoXk; TapxYictaq, tg 
IQvtxbv T6uXXtvo<;, rcap' o r tq fjieTaXXa ypuaou xat dp- 
Yupou. Cumauctorem Stephanus omiserit, men- 
tionem urbis alioquin ignotae Hecataeo non. 
inepte tribuas. 

6. 

Steph. Byz. : MacTirjvoi, l'6vo; rcpbc; txi? e Hpa- 
xXeiai? GTrjXaK; • e Ex. Eup. EtprjTat Se dicb MaCTiaq. 
TcbXetoq. 

7 (?)< 
Steph. B. 2uaXt<;, tco'Xi; Macurjvtov. De auctore 



tacet. 



8. 



Steph. B. Maivd&opa, tcoXk; MacTirjvcov, e E:*, 
Eup. 

9. 
Steph. B. 2i';o<;, tcoXk; MacTtrjvtov. e ExaTalG<; - 
« fjtsra Se 2t£oq TcdXtq. » 

10. 
Steph. Byz. MoXuSSava, tcoXk; MacTtrjvcov. e Ex. 
Eup. 

11. 
Steph. B. EtorjTeq, e'6vo<; 'ISvipixdv. e Ex. Eup, 
Nomen ignotum et mire positum inter vocabula 
'Epej(6ia et 'EcTcepta. Sed ordo ibi in pluribus- 
turbatus. 



TERRyE CIRCUITUS. 
A. 

EUROPA. 

1. 

Rideo multos videns descripsisse circuitus terrae, nul- 
lum habentes in exponendo sensum , qui Oceanum scri- 
bunt orbem terrarum circumfluere, et terram esse orbi- 
culatam tanquam a torno , atque Asiam faciunt Europse 
parem. 

2. 
Apud Hecataeum Cimmeridem urbem. 

3. 
Calatha , oppidum non procul ab Herculis columnis. 
Hec Verum Ephorus illud Calathusam appellat. 

4. 
Elibyrga, urbs Tartessi, 

FRAGMEiNTA HIST0RIC0RU3I. 



Ibylla, urbs Tartesiae. Gentile Ibyllinus. Apud hos auii 
et argenti metalla inveniuntur. 

6. 

Mastiani, gens prope columnas Herculeas. Gens auteai 
a Mastia urbe sic dicta est. 

7. 
Syalis , urbs Mastienorum. 

8. 
Maenobora, urbs Mastienorum. 

9. 
Sixus, urbs Mastienorum. Hec. : « Deinde Sixus urbs; » 

10. 
Molybdana, urbs Mastienorum. 

11. 
Edetes , gens Iberica. 



HECAT.EI FRAGMENTA. 



12. 
Steph. B. Mi<rp|TES, eOvo? T&ipwv • 'Ex. Eup. 
Nomen ignotum. 

13. 

Steph. B. KpaSaata , tcoXk; T&qpwv • c Ex. Eup. 
Tb IGvixbv Kpa&xaio;, xat KpaSaatsuc;, xal KpaSa- 
atarrjc;, xai KpaSaatavbc; Sta ttjv ywpav. 

14. 
St. B. IXapauyaTat , ot "ISripsc; • 'Ex. Eup. Kat 
TXapauyaT'/)? 7roTau.o<;. 

15. 
St. B. Stxavr] , tco'Xic; To7]pta<; , wc; c Ex. Eup. 

16. 
St. B. "To'1», tcoXk; sv T&qpta )(sppovr]aou. 'Ex. 
EupoW, • « usTa Ss To^ 7coXi<; , pixa Ss Asaupbc; 
itoxauoc;. » 

17. 
St. B. Kpouuouaa, vrjaoc; T6r]pia<;- 'Ex. Euo. 

18. 
St. B. MrjXouaaa, vrjaoc; xaTtk "I6rjpa<; • 'Ex. Eup. 

19. 
St. B. NapSwv , suvrropiov xal 7coXt<; KsXtixV]. e Ex. 
Eup. "EaTt xai AIU.V7) NapScovtTiq , xat 7TOTaab<; 
'At7.xo'c. c ExaTato<; Ss NapSaiou? auTOuc; <pyjat. 

20. 
St. B. 'EXtauxot, s0vo<; Aiyuo^v 'Ex. Eup. 

21. 
St. B. Nupac;, tcoXic; KsXTtxrj- c Ex. EOp. Urbs 
ignota. 



22. 

St. B. MaaauXta , tcoXk; t9)<; AiYuaTtxrc; , y.aru 
Tr]V KsXtixy]v, cxtcoixoc; «Dwxaswv. c Ex. Eup. 

23. 
St. B. Mo'votxo; , 7toXt<; AiYuaTtxr] • c Ex. Euo. 

24. 
St. B. "Au7CsXoc;, 7Co'Xic; tt)<; AlYuaTlXY]c;• 'Ex. Eup. 
Oppidum ignotum. 

25. 
St. B. At0aXr,, VYJao; Tuparjvwv. c Ex. Eup/Eowe 
oe xsxXrja0ai Sta to aiSrjpov s/siv , tov sv AtOaXr, 
tyjv IpYaatav 1'^ovTa. 

26. 
St. B. Kupvoc, vvjaoc; TcpoaSoppo? TaTcuYtacj/Ex. Euo. 

27. 
St. B. Kdnrua , 7Co'Xt<; TcaXtac; • c Ex. Eup. 'Atco 
Koncuoc; tou Tpwixou. 

28. 
St. B. NwXa, 7co'Xt<; Auaovwv • c Ex. Eup. Suidas: 
NwXa , 7coXt<; Auao'vcov Tcapa 'ExaTaiw. HoXuSio; §s 
NtoXr,v auTrjv cpr,at. 

29. 

St. B. Ka7cpirjvY] , vrjaoc; TraXiat;. Ae^ovTat xal 
Ka7cptat. e Ex. Eup. Fortasse KaTcptrj scribendimi, 
cam syllaba vrj fucile ex vocabulo vrjao<; orta sit. 

30. 
St. B. Aptv0r], 7co'Xi<; Otvorcpcov h fjtsaoTCOTaata' 
c Ex. Euo. 

31 (?). 
St. B. BpuaTaxta , 7coXt<; Otvwcpwv. Sine aucto- 
ritatis mentione. 



Misgetes , gens lberiee. 



12. 



13. 



Crabasia, urbs Iberorum. Hec. Gentile Crabasius , et 
Crabasieus, et Crabasiates, et Crabasianus, propter re- 
gionis consuetudinem. 

14. 
llaraugatae , Iberes , Hec. Est et Ilaraugates fluvius. 

«'5. 
Sicane, urbs Iberiaj. 

16. 
Hyops, urbs in Iberia Chersonesi. Hec. : « Post vero 
est Hyops urbs, post autem Lesyrus fluvius. » 

17. 
Cromyusa, insula Iberia?. 

18. 
Melussa, insula juxta lberos. 

19. 
Narbon, emporium et urbs Celtica. Hec. Est etiam Nar- 
. bonitis lacus et Atacus fluvius. Hecatasus vero Narbseos 
incolas dicit. 

20. 
Elisyci, gens Ligurum. 

21. 
Nyrax, urbs Celtica. 



22. 

Massalia, urbs Ligustica^, juxta Celticam, Phocca- 
sium colonia. 

23. 
Moncecus , urbs Ligurise. 

24. 

Ampelus , urbs Liguriee. 

25. 

iEthale, insula Tyrrhenorum. Hec. Videtur vero sic vo- 
cata fuisse eo quod ferrum habeat, quod in AlOaXvi (id 
est, in fuligme) conficiatur. 

26. 
Cyrnus , insula ad aquilonarem partem Iapygiae. 

27. 
Capua, urbs Italise , Hec. A Capye Trojano. 

28. 
Nola , urbs Ausonum. 

29. 
Capriene, insula Itali*. Dicuntur etiam Caprise. Hec 

30. 
Arintha, urbs CEnotrorum , inter duos fluvios sita. 

31. 

Brystacia, urbs (Enotrorum. 



HEGATjEI fragmenta. 



3 



32 

St. B. Apuc;, tcoXic; Bpaxyjc;- c Ex. Eup. "Ecm xai 
TtdXtc; twv OtvwTpwv. 

33. 
St. B. 'ApTefJucnov, tcoXic; OtvwTpwv • ev [xe- 
coyetw • c Ex. Eup. OiXircoc; Bl 'ApTsjxtTiov auTyjv xa- 
Xet, tawc; Awpixw?. Oppidum ignotum. 

34. 
St. B. "Epi[xov, tcoXic; OtvwTpwv Iv [/.eaoyetw. c Ex. 
Eup. 

. 35. 
St. B. 'Iljiac;, tcoXic; OtvwTpwv Ivjjteaoyeia. c Ex. 
EupwTcyj • « ev 8e 'iSjia? tcoXic;, Iv Se Mevextvyj tcoXic;. » 
St. B. MevextV/], tcoXic; Oivwtowv ev [JtecioYeta- c Ex. 
Eup. 

36, 
St. B. KuTeptov, TrdXiq Otvojxpojv Iv iizaoyeia. 
c Ex. Eup. 

37. 
St. B. MaXavto?, tcoXk; fxsffOYsia? twv Otvorcpwv 
twv ijtco c ExaT«tou xaTaXevJJeicjwv Iv EupWTCY]. 

38. 

St. B. Ntvata , TcdXtc; OtvioTpwv Iv t9j [xecoYEia ' 
c Ex. Eup. 

39. 

St. B. Kdcrffa, TcdXtc; Otvojcpwv Iv tw M.sdOYeiw* 
1 c Ex, Eup. 

40. 

St. B. Aa[XY]Ttvot, tcoXk; cxtco AafAyjTou TCOTai/.ou 
Tcpo; KpoTOJva. ^Ex. EupwTc*/] • « 'Ex §e AafjajToc; tco- 
Tajitou AafjtyjTtvot. » 



41. 

St. B. Me8[X7], TcdXtt; 'iTaXta; xat xpyjvrj ojawvu- 
u.o<;. c Ex. Eupw7c-/j" « 'Atco Me'Sp.r J <; xpyp/Yjc; tivoc;. » 

42. 
St. B. 2xuXXatov , axpa , tceoi yj<; c Ex. Iv Eu- 
pwTCY] cpyjfftv. 

43. 
St. B. ZaYxXr, , tcoXk; 2txeXta<; • c ExaTaTo<; Eu- 
pWTcy] • ot [xev txTcb ZcxyxXou tou rr,Yevou<; yj cxTcb xprj- 
vvjc; ZaYxXyjt;' ot Se Sta to Ixet Kpdvov to SpeTcavov 
cxTCOxpu^ai , & toc tou TcaTpbc; aTcexo<|iev atSota. Kum 
hsec omnia Hecataeo debeantur, incertum. 

44. 
St. B. KaTavv] , tcoXic; 2txeXta<;. c Ex. EupwTcr, 
« u.eTa Se KaTavyj tcoXk;, UTcep Se opo? A?tvy|. » 

45. 
St. B. Supaxouaat, tcoXk; 2txeXta<; [xeYtcJTy] , w; 

c Ex. Eup. 

46. 

St. B. AtXuSatov, yj 7cpb<; Sustv axpa tyJc; 2txe- 
Xtac; ' c Ex. Eup. "Ectti xat tcoXic;. 

47. 
i/ St. B. Motuv], tcoXic; DtxeXtac; cxtco MoTurjc; y\j- 
vatxbc;, u.y]vuaac7r l c; c HpaxXet to'u<; IXacavTac; tou<; 
auTou j3ou<;. c Ex. Eup. <t>tXi(7T0c; Se cppouptov uuttqv 
cprjat 2txeXta<; TcapaGaXarTiov. 

48. 
St. B. HoXouc;, tcoXk; 2txeXtac;, wc; C E/- <V-p- 
« 'ExX7]0r,cjav Se cxtco HoXdsvxoq x«y/£dvou , 6v avel- 
Xev c HpaxX?]c;. » Pro HtxeXtacMss. KtXixiat, errore. 
Pro ixX7J6r)<rav sunt qui. lxXy]0y] vel xe^xXrjTat legen 1 
malint. Videntur aiatem hgec verba ipsius esse 
Hecatsei , qui d/t incolis antea dixerit. 



32. 
" Drys , urbs Thracise , Hec. Est etiam urbs (Enotrorum 

33. 
Artemisium , urbs (Enotrorum hi mediterranea parte. < 
Hec. Philistus vero Artemitium eam Vocat, forsita^i I 
Dorice. 

34. 
Erimum , urbs CEnotrorum in med^erraneis. 

35. 
Txias, urbs (Enotrorum in mediterranea rer^ione. Hec: 
« Inest vero Ixias urbs', inest Menecine urbr*. » — Mene- 
cine, urbs (Enotrorum in mediterraneis. Hjec. 

36. 
Cyterium, urbs (Enotrorum in medite» ■•raneis. 

37. 
Malanius, urbs regionis mediterranese Orlnotrorum, ea- 
rum quae ab HecataBO in Europa recensentu ir. 

38. 
Ninaea , urbs (Enotrorum in medi'terranefs. 

39. 
Oossa , urbs (Enotrorum in m^diterrane is. 

40. 
Lametini , urbs a Lameto 'flr yio ad Cror.onem. Hec: 
« Ex Lamete vero fluvio dicur M r Lametini. U 



41. 
Medapua , urbs Italia3 et fons ejusdem nominis. Hec 
Eurt/pa : « a Medme fonte quodam. » 

42. 
Scyllaeum , promontorium , de quo Hec. 

43. 
Zancle, urbs Siciliee, Hec: alii a Zanclo Terrigcna, vel 
afonte Zancle; alii autem, quod illic Saturnus falcem 
abscondiderit , qua patris pudenda abscidit. 

44. 
Catane, urbs Siciliae. Hec : « Post vero Catane urbs , 
supra autem mons iEtna. » 

45. 
Syracusee, urbs Siciliee maxima. 

46. 
Lilybseum, Siciliae promontorium ad occidentem. Hec. 
Est et urbs. 

47. 
Motya, urbs Siciliae a Motya femina, quae indicavit 
Herculieos qui ipsius boves abegerant. Hec Philistus veio 
Siciliae castelium maritimum esse ait. 

48. 
Solus, urbs Siciliae, ut Hec : « Nominati aulem «unt 
incolae a Soloente inhospitaii, quera interfecit He-vnles. - 

1. 



49. 

St, B. c Iuipa, 7coXi? HtxsXiai; • c Ex. Eup. "Eaxi 

xa\ AtSurjc;. 

Libyse urbs ignota; fortasse scribendum est 
AlaSou. Steph. : "Icrcra, ttoXi? Iv AecSw , xXv]- 

Gsicra luipa. 

50. 

St. B. MuXai, icoXi? SixsXia? • c Ex. Eup. 

51. 

St. B. Aoxpot 'E7ct£scpupioi, TcoXtc; TcaXtac;. c Ex. 

Eup. 

52. 

St. B. KauXwvia, tcoXi; TcaXtac;, rjv AuXwvtav 

.'Exa-cato? xaXst 8ta to u.scr/)v auXwvoc; stvat. 

53. 

St. B. KpoxaXXa, tcoXk; IraXtac, 'Ex. Euo. 

Urbs ignota. 

54. 

St. B. 'IaTCuyta , Suo TCoXetc; • fjua Iv ir\ 'ItocXioc, 
xat srspa Iv Trj IXXupiSt • w; c ExaTaTo<;. De arbi- 
bus nihil notum- probabile est, haec referenda 

esse ad regiones. 

55. 

St. B. 'EXsutioi, s'6voc; t9j<; 'IaTcuyta?. c Ex. Eup. 

56. 
,. St. B. XavSavv) , 7Co'Xi<; 'IaTcuyta*;. c Ex. EupwicY] • 
*."5v §s XavoavT) tcoXic , [xsca Ss Ilsuxaiot. » 

57. 
St. B. IIsUxt-TiavTs<; , e'6vo<; toi<; Oivwtpok; Tcpoas- 
yki, w<; c Ex. Eup. 

5«. 
St. B. 'ASpta , tcoXk; , xa) 7cap' auxvjv xoXtco<; 
'ASpiag, xat 7c0Tau.bc; 6u.otw<;' w<; ^ Ewzoiioq. « C H X w P a 



HEGATtEI FRAGMEINTA. 

toT<; ^0(7X7] 1X7.(7 tv Icrciv aya6r] , w? 8\<; tixteiv 

tov svtauTOv xat StoufxoTOxstv , TCoXXaxte; xa\ TpeTc; xal 
Tstraapat; eptcpou? tixteiv • sviots Ss xat tcsvts xft\ 
TcXetout; * xai toc<; dXexTopiSa? 81? tixteiv tccc; rjjjtepas* 
tw Ss [xeyEOEt 7cdVcwv etvat u.txpoTspa<; twv 6pv(6wv. » 
Videntur haec omnia verba Hecatsei. Post tixtsw 
nomen caprarum videtur excidisse. 

59. 

St. B. "laToot, s'6vo<; ev tw 'Iovtw xo^Xtcw c Ex. 
Eup. 

60. 

St. B. KcxuXtxoi, e6vo<; xcctoc tov 'Io'vtov xoXtcov.' 
c Ex. Eup. KsxXvjTai Ss cxtco opou;. 

61. 

St. B. AtSupvot, s'6vo<; Tcpocre^sc; tw IvooTs'pw ppst 
tou 'ASptactxou xoXtcou • c Ex. Eup. '£2vou,ac6r)crav os 
aTCo' Ttvoc; AtSupvou, dcp' ou euprjToa toc AiSupvaa 
crxacpr] xat AtSupvtxrj fJtavour], eiSoc; sa6rjT0i;. j\um 
hsec omnia ex Hecatseo desumpta, incertum. 

Pro dcp' o& codd. 'Attixou, quod ex Eustathii 
commentario in Dionysium optime correxit 
Berkelins. 

62. 

St. B. MevTopec, i'6vo<; 7cpb<; toi<; AiSupvottj' 'Ex. 
Eup. 

63. 

St. B. c T6[xtTat , e'6vo; 7cpb<; AtSupvotc; xai ^uoj- 
tciok; , w<; cprjcjiv e Ex. Eup. 

64. 

St. B. 2uorrcioi, e'6vo; TCpoas^sc; toi? AiSupvcc;, 
w<; c Ex. Eup. 



49. 
Himera, urbs Sicilise , Hec. Est et Libyae. — (ssa , 
«rbs in Lesbo, vocata Himera. 



Myla? , urbs Siciliae. 



50. 



51 



IiOcri Epizephyrii , urbs Italiae. 

52. 

Caulonia, urbs Italise, quam Auloniam Hec. vocat, 
quod in medio convallis sita sit. 

53. 

Crotalla, urbs Italiae. 

54. 

Iapygia , duse urbes , una in Italia , altera in Ulyria. 

55. 

Eleutii, populus Iapygiae. 

56. 
Chandane, urbs Iapygiee. Hec. : « Inest vero Chandane 
urbs, post autem Peucaei. » 

57. 

Pea"-etiantes , gens (Enotris vicina. 



58. 
Adria, urbs et juxta urbem sinus maris Adriatici, nec- 
non fluvius, ut Hesataeus : « Regio pecudibus optima , 
adeo , ut bis qaoldnnis, ac geminos, seepe tres et quatuor 
hi^dos pariant, aliquando etiam quinque et plures:gal- 
lina;» vero biV quotidie ova pariant : sunt vero omniuro 
minin.J 3 "' '-«<er aves. » 

59. 
I"--l, t ^opuli)i» in Ionico sinu. 

60. 
Caulici, g ens ju.ta Ionicum sinum, Hec. Sic verovo- 
cata fuit a m onte. 

61. 
Liburni , g ens ad interiorem partem sinus Adriatici. 
Hec. Sic vero > vocati fuere a quodam Liburno , a quo in- 
ventae etiam .», Libumicae naves , et Liburnica mandya , 
species vestir nenli. 

Mentores , gens prope Liburnos. 

» 63. 

HythmitaB , gens prope Liburnos et Syopios. 

64. 



Syopii, pfopulus L^^is vicinus. 



65. 

St. B. 'IaTcuvtx , Suo tcoXsk; , [xta ev tv) 'IxaXta 
xai ixepa iv xy 'IXXuptSt, oxr c Ex. (cf. fr. 54). Quod 
haud dubie dictum est de Iapodibus vel Iapydi- 
bus, populo Gallicse sirrml et Illyricae originis, 
quem ipse Hecatseus Iapyges videtur dixisse. 

66. 
S. B. OtSavTtov , tco'Xi<; 'IXXuptojv • ©eoropcot; 
«I>iXi7r7Cixo>v Toiaxotrxw oySoco. Tb I9vtxov OtSavTS?, 
co<; <pv]<7iv c Ex. Situs urbis ignotus. 

67. 
St. B. XeXtSoW, e'8vo<; 'IXXuptxov. c Ex. Eu- 
pwirr) • « 2e<7apv)6ttov Tcpb<; (3opeto otxeouat XeXtSovtot. » 

68. 
St. B. 2e<7apv)6o<; , TcdXt; TauXavTtojv , to<; cpvjatv 

c Ex. 

69. 

St. B. "ASpot , e6vo<; 7cpb<; tw 'ASptoc TaXavTivtov 
~po<jtyJ.q toi; XeXtSovton;, ox; c ExaTato<;. 

70. 
St. B. Aaxuuov, axpa tou IltvSou opou?, i\ y)<; 6 
Iva^oc xa\ Ata? pet TCOTa;xo'<; • tb<; c Ex. ev TcptoTO). 

71. 
Strab. VII, p. /|8G : Tbv S' "Ao)ov AtavTa xaXet 
ji,xaTato; xat 0V)<7iv aTco tou auTOU totcou tou Tcept 
Aax|j.ov , [xaXXov Se tou auTOu [JW^ou tov Te "Ivayov 
petv et<; "Apyot; Tcpb<; votov xat tov Atavxa Trpb; 
icTcepav et? tov 'ASpiav. 

72. 
Strab. VI, p. 417 : c ExaTatd<; cpv)<7t tov Iv toi? 



HECAT.EI FRAGMENTA. 5 

'Au.cpiXo'^oit; "Ivayov, Ix tou AaxjJtou pe'ovTa, e£ ou 
xat 6 Aia? pet, erepov etvat tou 'ApyoXixou, tovo;j.acOai 
S' aTcb 'AfJtcptXo^ou tou xa\ tv)V tcoXiv "Apfoc; A[xot- 
Xo^txbv xaXe'aavTO<; • toutov [xsv outco cpv)<7tv et? tov 
'A^eXtoov IxSaXXetv , tov Se AtavTa ei? 'ATCoXXojvtav 
Ttpb<; tvjv Suc7tv peTv. 

73. 
St. B. Ae'£apoi, e'6vo<; Xaovtov toi? 'EYX £ ^ £ ' al ^ 
TCpoo-e/et;- c Ex. Eup. c Ttco "A[xr,pov opo? oixouv. 

74. 
St. B. Xaovta, [xe'<7V) tyj<; 'Hretpou — c Ex. l^u«- 
ptoTCV) • « 6 Se xo'Xtco<; Ktppaio? xat to TceStov Iv tvj 
Xaovtxv). » 

75. 
St. B. 'Qptxo'?, TcoXi? Iv tw Tovio) xoXtcw. c Exa- 
TaToq Xiy:eva xaXet tv)? 'HTcetpou tvjv 'Qptxov, Iv tyJ 
EuptoTcr) • ci [xsTa Se Bou6po)TO<; TcbXtc;, [j.sTa Ss liipi- 
y.oq Xijjtrjv. » Eadem Hecataei verba affert Eusta- 
thius ad Dionys. Perieg. 3 21. 

76. 
St. B. Bataxr,- TcbXt? Trjc; Xaovtac • c Ex. Eup. 

77. 
St. B. 'OpeVcai,,MoXo<7<7ixbv e'9vo<; • c Ex. Eup. 

78. 

St. B. Ao)So)VY), 7co'Xt<; T?)<; MoXoaotSot; ev 'HTCst- 
po) • c Ex. EuptoTcv) • « MoXo<7C70)v Tcpb<; [jts<7v 1 u.SpiY)<; oi- 
xeou<7t Ao)So)vatot. » 

79. 

St. B. 'ETctXeuxaStoi , tco'Xi<; [jteTa 'Axapvavtav • 
c Ex. Eup. 



65. 

Iapygia, duse urbes , altera in Italia, altera in Illyria. 

66. 
CEdantium, urbs Illyriorum. Theopomp. Philippicor. 
lib. 38. Gentile CEdantes, ut inquit Hecataeus. 

67. 

Chelidonii , gens Ulyrica. Hec. : « Ad septentrionalem 
partem Sesarethiorum habitant Chelidonii. » 

68 
Sesarethus , urbs Taulantiorum. 

69. 

Abri, populus Talantinorum prope Adriam , Chelido- 
Kiiis yicinus. 

70. 

Lacmon , promontorium Pindi montis , ex quo Inachus 
el iEas fluvii defluunt. 

71. 
Uccateiis Aoum fluvium appellat^Eantem, et ex eodem 
•apud Lacinum loco, atque adeo ex iisdem penetrali- 
bus lnachum dicit ad Argos deferri versus meridiem, 
«t iEantem ad occasum in mare Adriaticum. 

72. 
Hecatanus dicit Inachum Amphiiochorum e Lacmo 



profiuentem, undeet ^Eas oritur, diversum esse ab Ar- 
golico : eique hoc nomen ab Amphilocho impositum, 
qui urbem quoque Argos Amphilochicum nominarit : 
eumque in Acheloum incidere ait, iEantem vero versus 
occasum ad Apolloniam deflueie. 

73. 
Dexari, gensChaonum, Encheleis fmitima, Hec. Sub 
Amero monte habitat. 

74. 
Chaonia , in media Epiro. — Hec. : « Smus autem 
CirrhaBus et campus in Chaonica. » 

75. 
Oricus,urbs in sinu Ionio. Hecatasus portum Epiri 
vocat Oricum : « Post vero Buthrotus urbs, post au- 
tem Oricus portus. » 

76. 

Baeace, urbs Chaoniee. 

77. 
. Orestae, Molossica gens. • 

78. 
Dodone, urbs Molossidis in Epiro. — Hec. : «Molos- 
sorum ad meridiem habitant Dodonaei. » 

79. 
Epileucadii, urbs post Acaraanhm. , 



HEGATiEI fragmenta. 



80. 

Sfc. B. Auc;eta, tcoXk; 3 Axapvavt'a<;- e Ex. Eup. 'A7cb 
A.u|ew; tivo'<;. Nomen hoc medium positum est 
inter AuStav et Auxatav, itaque fortasse Auc^eta 
scribendum. 

81. 

St. B. MoXuxpat, tco'Xi<; Tcept NauTcaxTov. c Ex. 
7cepir)Y^(T£i Eupw7cr><;. Oppidum appellabatur MoXu- 
xpai, notum ex Thucydide (II, 84; III, 102) 
ubi MoXuxpetov, Scylace et Strabone (X, p. 7o5) 
ubiMoXuxpeta dicitur. A Stephano scribitur 'OXu- 
xpoct, locumque obtinet inter eas urbes, quse a 
lilera incipiunt. Dubium non est quin depra- 
vato Hecataei codice, ubi litera M forte exstincta 
erat, usus sit Stephanus. 

82. 

St. B. Otav07], 7coXt<; Aoxpwv ■ e Ex. 'Aata. e EX- 
Xavtxo<; Se OtavOetav aur/jv cpr^atv. Quod Acrta pro 
EupcoTcv] commemoratur, videtur esse nihil nisi 
vitium Stephani. 

83. 

St. B. XaXatov • ttoXk; Aoxpwv • e Ex. Euporrcv] • 
« [xexa Se Aoxpot, ev Se XaXatov tcoXii; , ev Se OtavGrj 
tcoXi;. » Libri ev Se 01 'AvG^ttoXoi , quod facillime 
corrigitur. 

84. 

St. B- <I>o)xt<;, X^P a ^P^ T ° v napvaatrov • c Ex. 
Euo. 'Anb Owxou tivo';. 

85. 

St. B. KpTcra, tcoXk; <I>wxiSo<; • 'Ex. Eup. 'Atco 
Kptaou Owxou utou. 

86. 

Eustalh. II. B, 5ao : KpTcia Se TceStov xat tcoXk; 
ev AoxpoT<; rj iv AeXcpoT; aTcb Kptaou tivo<; Tupavvou, 
r\, w; c ExaTaTo'<; (pvjaiv, TcatSb; Oojxou. 



87. 
St. B. Xatpwveia , tco'Xk; rcpb; toT<; opotq (bcoxt- 
8oq. Ex. EupoJTC-/] • « ev §e Xatpwveta ttoXk; . . . tq 
7cpwT0v xe'xXv]Tat. . . d7cb Xatpcovo<;. » Manifesto 
haec sunt mutilata, sententia autem inde restitui 
potest, quod postea dicit Stephanus, urbem 
prius Arnen vocatam fuisse et sic quidem apud 
Homerum (II. B, 507), quod ex Hecatseo vide- 
tur repetivisse, qui ita scripserit : X. tcoXi;, r]xb 
Tcpwcov xexXvjTat "Apvrj, uaTepov Se Xatpoiveta aTcb 
Xatpojvo;. Chseronem Hellanicus Apollinis et The- 
rus filium dixit (Steph. ib.). 

88. 

St, B. Kopojveta, 7co'Xi<; BotWTta;- e Ex. Eup. 'Atco 
Kopojvou tou ©epaavSpou. 

89. 

St. B. Tecpupa, tcoXk; Botoyci'a<; • tou<; auTou; U 
cpaat xat TavaYpaiou?, w<; ^TpaSow xat 'ExaTaTo;. 
Locus Strabonis est IX, p. 619. 

90. 

St. B. Ko'ptv6o<;, 7co'Xt<; 1'aw tou ig6|/.ou ttJi; HeXo- 
7covv7]C70u. e Ex. Eup. 'H auTrj exaXetTO "Ecpupa cxtco 
'Ecpupa? tv]<; Mupp.7]xot; Trj<; 'E7ct[j(.r]6ew; y\jvaiix.6q. Cf. 
Schol. Apollon. IV, issi2. 

91. 
Strab. VIII, 5a4 : e ExaTaTo<; Se 6 MtXrjaio? ete- 
pou? XeYet twv 'HXeuov tou<; 'E7cetou<; • tw youv e Hpa- 
xXeT oucjTpaTeucjai tou<; 'E7cetou<; eVt Ai>Yetav xat 
auvaveXetv auTW to'v TeAuYetav xat tyjv 'HXtv, cprjut 
Se xat tt]V Auu.r]V 'ETcettSa xat A^atSa. Reliqua 
horum pertinent ad historias Hecatsei (cf. fr. 348), 
quae vero de Dyme tradidit, vix omittere potuit 
in descriptione Achaise. 



80. 
Lyxea, urbs Acarnanise, Hec. Dicta a quodam Lyxeo. 

81. 
Molycree , urbs circa Naupactura. 

82. 

OEanthe, urbs Locrorum. Hec. (Asia.) Hellanicus vero 
(Eanthiam eam vocat. 

83. 
Chalaeum , urbs Locrorum. Hec. : « Post vero Locri , 
inest autem Chaleeum urbs , necnon CEanthe. » 

84. 

Phocis, regio circa Parnassum. Hec. Sic dicta a 
Phoco quodam. 

85. 
Crisa, urbs Phocidis, Hec.; a Criso Phoci filio. 

86. 
Crisa, campus et urbs in Locrorum aut Delphorum 
lerra, a Criso quodam tyranno, vel, ut Hecateeus di- 
cit, Phoci fdio, nomen ducens. 



87. 

Cheeronea , urbs ad fines Phocidis. Hec. : « Inest vero 
Cheeronea urbs , quee prius vocata est Arne, postea vero 
Cheeronea a Chserone. » 

88. 
Coronea , urbs Boeotiee , Hec. ; a Corono Thersandri 
filio. 

89. 
Gephyra, urbs Boeotiee; eosdem vocant etiam Tana- 
greeos, ut Strabo et Hec. 

90. 
Corinthus, urbs intra Isthmum Peloponnesi , Hec. 
Eadem vocabatur Ephyra ab Ephyra fiiia Myrmecis. 
uxoris Epimethei. 

91. 
Porro Hecateeus Milesius Eleos ab Epeis diversos esse 
dicit; scribitque Epeos Herculi in expeditiOne contra Au- 
geamadfuisse, cum eoque destruxisse Elidem et Augeam : 
Dymen quoque tam ad Epeos quam ad Achaeos perti- 
nuisse. 



HECATiEI FBAGMENTA. 



92. 

St. B. Mrjxicxov, tcoXk; TptcpuXtac; • e Ex. Eup. 
v Ec7ti xat aXXr] Trj<; "HXi£o<;. Prseterea haud dubie 
Psophidem memoravit, cujus mentionem habuit 
in secundolibro Genealogiarum (fr. 344. Steph. v. 
Wwcpt<;). Tegeae meminit Hecatseus in narratione 
fabularum de Auge et Hercule (Paus. A^III , 4 , 
9, v. fr. 345) , Tcenari in fabulis de Hercule et 
Gerbero (Paus. III, 25, 5; v. f'r. 346). 

93. 

St. B. Ayau^ta — XeysTat Se MavTivyj xaTa 
c7uvaXotcpr)v 7rap' 'ExaTaiw. Prseter has Peloponnesi 
urbes citantur ex Hecataeo etiam OEne Argolica, 
quam alii OEnoen dicunt , e primo Historiarum 
(fr. 343) libro, et Mycence[h. 36o) cujus nomen 
inde derivaverit, quod Perseus ibi gladii p.uxrjv 
amisisset. Universam Peloponnesum ante Grse- 
cos Hellenes a barbaris habitatam fuisse dixit 
Hecatseus (fr. 356). 

94. 

St. B (Doptxbc;, SvjfAO? tyjs 'AxafjtavTtSo? cpuXr]<;. 

e ExaTato<; §e tcoXiv auT7)V cprjatv. Codd. rqv tcoXiv 

Prseterea Hjmetti meminisse novimus Heeataeum 
in Historiis (Herod. VI, 187). 

95. 

St. B. 'EXevr) vrjc70<; Trjc; Attix?]<;- e Ex. Eup. 'Exet 
yap aTcoSrjvat cpacri Trjv c EXevrjV u.£Ta ty]V aXwatv 
TXtou. 

96 (?). 

Prope Helenam sita erat insula Phacussa , de 
qua v. fr. 281. 

97. 

St. B. c Y3pea, vrjaoc; Tcpb<; t5j Tpot£rjvi* e Ex. Eup. 
Cirnoli insulse mendonem vide apud Siden, 
fr. 25o. 



98. 

St. B. Ko'p<7sai, vr^oq Trj<; 'Iojvias, avTtxpu 2a- 
f/.ou • e Ex. Eup. c HpwStavo<; Kopsta , Sta tou 1. 



99. 



St. B. Xt'o<;, £7rtcpav£(7TaTV] vrjao; twv 'Ioj 



OJVWV 



£X,ouc7a xat tcoXiv 6u.ojvuu.ov. e £x. EupojTcrj • « Xiot 
xaTa 'EpuGpae;- h hl tcoXk; Xto; aTcb Xtou tou '&x£a- 
vou yj a7cb ir\q ^tovoq xrj<; Ix£t yEvouivrjc; TCoXXrjq, r\ 
a7rb vuu.cpr) ? t5]<; Xiovvjq. » Codd. Xiovo?. 

100. 
St. B. Oivouc7crai, vrjaoc; ttJ Xioj Ttpoav/r.q • 'Ex. 
Up. 

101. 

St. B. MuTlX^VT), TToXtc; £V AiCrSoJ (JteyiCTTTl ' ^Ex. 

Eup. 'Atco MutiX^vth; Trj<; Maxapoc; 0uyaTpb<; r\ OeXo- 
tco<;. Codd. Kaiaapoc; pro Maxapoc;. 

102. 

St. B. Arjfxvoc;, vrjaoc; Tcpb<; Trj ©paxrj , ouo tco- 
Xei<; e^ouaa , 'HcpatrjTiav xat Muptvav , w? e Ex. Eup. 
Atco ttjc p.£yaXr)<; Xeyo^rfi 6Eou,r)v Arjfjtvov c&aat. 
lauTr, 0£ xat 7cap0£vou<; £0uov. 

103. 

St. B. e HcpaiaTta, tcoXk; Iv Ar]u.vw • e Ex. Eup. 

104- 

St. B. Muptva, TcoXt? Iv Ar](jt.vw- e Ex. Eup. "Egti 
xat Trjc; A'toXiSo<; aXXr], dcTcb MupiVY)? afjuporspat rj 
arcb Muptvou. Incertum est, quantum ex his He- 
catseo debeatur. De urbe iEolidis cf. fr. 211. 

105. 

St. B. XaXxtc;, 7coXt<; EuSota<;. e Ex. Eupoj7rr] • 
« XaXxt<; 7Co'Xt<; lartv, r) 7cpo'T£pov EuSota Tcpotjriyo- 
peuSr)" IxXr)0r] Se cxtco Kw[Jtwr)<; t9j<; XaXxtooc; xaXou- 
p.£vr]<; 6uYaTpb<; 'AawTcou. » Nomen nymphae in- 
ceitum, vel Comoe, vel Combe, ut Eust. II. 
B,53 7 . 



92. 

iftecistum , urbs Triphyliae, Hec. Est et alia Elidis. 

93. 
Agamia. Dicitur quoque Mantina per synaloephen apud 



Hecatseum. 



94. 



Thoricus, populus Acamantidis tribus, Hec. vero ur- 
bem eam vocat. 

95. 

Helene, insula Atticae, Hec. Illic enim obiisse aiunt 
Hilenam post Trojam captam. 

97. 

Hydrea, insula juxta Trcezenem. 

98. 

Oorseae,insulaIonia3, e regioneSami. Hec. Herodia- 
nus Corsia per i scribit. 

99. 
Chius, celeberrima lonum insula, habens etiam urbem 
ejusdem nominis. Hec. : « Chii juxta Erythras. Est ibi 



| urbs Chios , sic dicta a Chio, Oceani filio, vel a nive 
! (xibvi), quee illic frequens est, vel a nympha Chione. » 
! 100. 

(Enussoe , insula Chio vicina. 

101. 
Mytilene, urbs in Lesbomaxima, Hec.jdicta aMytilene 
Macaris filia vel Pelopis. 

102. 
Lemnus, insula juxta Thraciam , duas habens urbes , 
Hephffistiam et Myrinam, Hec. ; a magna dicta dea, quam 
Lemnum dicunt. Huic vero et virgines immolabant. 

103. 
Hephasstia, urbs in Lemno. 

104. 
Myrina, urbs in Lemno, Hec. Est etiam ^Eolidis a!ia , 
utraque a Myrina, vel a Myrino. 

105. 
Chalcis, urbs Euboese. Hec. : « Chalcis est urbs , qux 
priusEuboeaappellatafuit. Sicverovocata fuit a Comoe, 
quaB Chalcis dicebatur, filia Asopi. 



S 



HECATjEI fragmenta. 



106. quse ad borealem Penei ripam sita erat, cujus 

Pausan. IV, 2, 3 : C E*. Ss MiXvfaios sv 2xt'w meminit in Historiis (fr. 333) ut urbis Perrhae- 

(xoipa tyJc; 'EpsTptXYJc; sypa^sv slvat 0'r/aXt'av. Motpa borum. (Steph. <I>aXavva • c Ex. T7C7ct'av aucrjv 

FaciusetBekker.;codd.[/.otpav. Sciusregioignota. xaXst). 
Ne de libro qnidem , ubi hsec dixerit Hecatseus , 114. 

constat. j St. B. T[j/fY]<;, s6vo<; ^oazjh toic; nsppatSot?. c Ex. 

107. | EupwTcr, • « oixsouatv T[J.cpss<; xat HsppatSot. » — 

St. B. 5 Ops'(jTY) , 7coXt<; EuSoia? • c Ex. EuptoTrr,? j Imphees ignoti. 

irspi7)Y^c>st. Cf. Hesych. 'OpscrTY] , ywptov EuSota?. ' U5. 

108. | St. B. Ai£ixY) , 0paxr]<; [xepos* 'Ex. Eup. 

St. B. Kuvog, stciveiov 'Otcouvto? , w<; OtXtov xat | 116, 

Hauaavtac;. c ExaTaio<; Ss tto'Xiv auTvjv cpvjaiv. Ampha- ! St. B. XaXacrcpa , ttoXk; 0paxr]<; xaTa tov Osp- 

/?«.y, urbem Doridis , in Genealogiis memoravit | jjtatov xoOacov. c Ex. Eupw7CY] • « Iv 8' auxw Ospp, 

Hecatseus, cf. fr. 335. j 7co'Xt<; c EXXyJvwv 0pr]Txwv , sv Ss XaXatjTpv) 7coXt<; 

0pY]T'XtOV. » 

117. 

St. B. 2tv§ovaToi , 0paxtov s6vo<; , w<; c Ex. Eup. 

118. 
St. B. 2uuXa, tcoXk; 0pa>a]<; . c Ex. EuptoTCV) • 
« [xsTa <5s 2w.t'Xa tcoXk;. » 

119. 
St. B. AtTca^o? , tcoXk; 0paxrj<; * c Ex. 

120.' 
St. B. MrjxuSspva , 7co'Xt<; IIaXXrjvr)<; ty)<; Iv ©pcarj 



109. 

St. B. Aiywvsta, 7coXt<; MrjXtswv • Auxo'cppwv xal 
c ExaTato<;. c Ptavb<; sxxatSsxaTY) Aiywvrjv auTYjv Xsyst. 

110. ' 
St. B- 'OXt£wv, 7co'Xtt; 0s<7<7aXia<; • c Ex. Eup. 

111. 
St. B. Eupujjisvai, ttoXi; 0s<7craXia<; • c Ex. Eup. 

112. 
St. B. Kpavtov , 7Co'Xt<; tyj<; ©saaaXtac; tyjc; IIs- 
XatyytwTiSoi; , sv toT<; Ts[j.7cscjiv , w<; c Ex. Eup. Meri- 

diem versus a Cranone sita est Itonia , cujus i Xsopovriaou • c Ex. Eup. 
meminit Hecatseus in Historiis (fr. 338), et haud ! 121. 

dubie etiam in Europa , quamquam apud Ste- ! St. B. 2spp.uXi'a, tcoXk; icept tov *A6wv , &? c Ex. 
phanum nonnisi Thracise regio Itonia laudatur. • 122. 

113. ! St. B. raXr)tbo'<;, 7co'Xt<; 0paxrj<; xat Hato'vwv • 'Ex. 

St. B. <I>WTt'vaiov , 7co'Xt<; ©saaaXtac; , toc; c £x, Iv I Eup. 
7csptr,Yr)C7si Eupw7cr|<;. Situs incertus. Sed ibi Ile- ! 123. 

catseus etiam Phalannam videtur recensuisse, j Athen. X, 67, p. kkl ■> C. : c ExaTato<; sv tyj 



106. 
AtMilesius Hecatseus in Scio Eretrici agri parte 
CEchaliam esse scripsit. 

107 
Oreste , urbs Euboeee. 

108. 
Cynus , navale Opuntis , ut Philo et Pausanias. Hec. 
vero uibem eam vocat. 

109. 
.Egonea , urbs Meliensium , Lycophro et Hecatseus ; 
Rhiauus libro decimo sexto JEgonen eam vocat. 

110. 
Olizon , urbs Thessalia?. 

111. 
Eurymenae, uibs Thessaliae. 

112. 
Cranon , urbs Thessaliae Pelasgiotidis in campis qui 
Tempe vocantur. 

113. 
Photinaeum, urbs Thessalia?. 

114. 
Implies, gens 1'errhaebis vicina, Hec. : « Habitant 
■Iniphees et Perrhsebi. » 



^Ezica, Thracia? pars. 



115. 



116. 



Chalastra, nrbs Thracia?, circa Thermasum sinum. 
Hec. : « In eodem vero est Therme , urbs Grascorum 
Thracum , nec non Chalastra, urbs Thracum. » 

117. 
Sindonaei, Thraciee poulus. 

118. 
Smila, urbs Thraciae. Hec. : « Post vero Smilaurbs. » 

119. 
Lipaxus , urbs Thracise. 

120. 
Mecyberna, urbs Pallenee, Chersonesi Thraciae. 

121. 
Sermylia, urbs circa Athon. 

i22. 
Galepsus, urbs Thracioe et Paeonum. 

123. 
Hecateeus Pasonas aitbrytum bibere ex hordeo M pa- 
rabiam ex milio etconyza (vel inula). Unguntur vero, ait, 
oleo ex lacte. 



HEGAT^I FRAGMENTA. 



ryjs EupoWj*; Treptooo) natova<; <py)<7t « TCivetv Bpurov 
aTcb rwv xptOwv xat TcapaStyjv a-Ko xsyxp 00 xai x0_ 
v»u^7)<; • aXetcnovTat Se , cpr)<Jiv , IXaiw aTcb yaXaxToc;. » 

124. 
St. B. KprjfJTwv , tcoXk; @paxr)<; — 6 tcoXittic 
Kp71<7TOivaio? Tcapa IlivSapoj, 'Ptavb? §s KprjcJTojvtouc; 
auTOu? cpr)<7iv * c Ex. 8e Kp7)<7Twva<; auTOuc;, Iv EupwTCT). 

125. 
St. B. AtytaXoc; — eVct xat @pax7]<; AtytaXbc; rcapa 
tw 2Tpu;j.ovi , wc; 'Ex. 

126. 
St. B. OaYpy]?, TroXtc; 0pax7)<; • c Ex. Eup. 

127. 
St. B. "AS&yjpa — tou 'ASoTjptTTic; (jte|/.vr)Tai Eu- 
oo|oc; ev TeTapTT) Tcepto'Swv , xat IIauc7aviac; Tcept7)Yyj- 
<jew<; xat c Hpo'§OTO<; e6So'[X7). xat TroXXa^ou c ExaTato'c; 
Te xat tcoXXoi. Dicit fortasse Abderitam Heca- 
fseum, certo vero urbem non prseteriit Milesins. 

128. 
St. B. 2dcTpat , eGvog @pax7]<;, w<; c Ex. Iv Eup. 
tpyjcji. 

129. 
St. B. 2aTpoxevTat , 4'Ovoc; ©paxtov , w<; c Ex. Iv 
Eup. Populus ignotus. 

130. 
St. B. Aapcjtot, eOvoc; ©paxtov • 'Ex. Eup. 

131*. 
St. B. Apuc;, TcoXtc; Opaxy)? • c Ex. Eup. 

132. 
St. B. Zojvt) , tco'Xi<; Ktxovwv • c Ex. Eup. 

133. 
St. B. 2xatot, eOvoc; [jteTac;u tyJc; TpwaSoc; xal ttic; 
€)pax7)<; , w<; c Ex. Eup. 

134. 
St. B. EavOot, eOvoc; @pa/aov • c Ex. Eup. 



135. 

St. B. XeppovTjtjoc; — eart £euTepa tco'Xi<; Iv ttj 
0pax7) Xeppo'v7)cjoc; , Tcept t)c; c E/t. Iv EuponcT) « ev 8' 
auTOicjt tcoXic; Xep<ToV/)<ro<; Iv tw i<tO[j<.w ttJc; Xepcrovyj- 

CJOU. » Kat TOV TCoXlTTjV XepCJOV7]CJlo'v 0>7)C7tV. « AcLtV- 

Qtotcjiv TCpbc; [i.sc77)i/.Spiav Sfjcoupeoucrt » « Xep- 

covTjcjiTai airb twv Tcupyojv ecj7)[jt.7)vavT0 toTohv 
'AOrjvatWi to Ysyovo<;. -o Toutou; xat Xep<70V7)C7iouc; 
Xeyet. Patet hgec pessime mutilata esse , neque a 
librariissolum, sedabipsoepitomatore, qni usum 
vocabuliXep<Jov7)<7ioc; eo probaturuserat exemplo, 
quo nonnisi XepaovTjcjiTai legebatur, quod cum 
vidisset, sese ipse coirexit addito illo toutou; 
xat cett. Sunt vero duo loci confusi , prior enim 
hnjus narrationis pars haud dubie ex Hecatgeo 
petitus est , quem in illo forma XepcovTJaiot, quee 
e libris excidit , usum esse probabile est , po- 
steriorem vero exHerodoto Stephanusrepetivit, 
qui his ipsis verbis dicit (IX , 1 18) : w; 8e y)[/ipr| 
lyeveTO , « ot Xepc70vr,c7tTai <xtco twv Tcupywv eayjcxyjvav 
TOtcrt 'AOy)vatotffi to ysyovoq » xat toc<; TcuXac; avot<;av. 

136. 

St. B. KuTca<7t<;, ttoXk; Tcept c EXXt)<jtcovtov • c Ex. 
Eup. 

137. 

St. B. Atjjtvat , Tco'Xt<; c EXXyj(7Tco'vTOu Tcept 2t)cjto'v • 
c Ex. Euo. 

138. 

St. B. MaSuTOc;, Tco'Xtc; c EXXrj<7TcovTia • c Ex. Eup. 

139. 

St. B. TeveSoc;, vt)<70<; twv 2TcopaSoov, ax; c Exa- 
Tatoc; Iv EXXrjCTCovTO) , <xtco Tevvou xat 'A[jt.cpiOeac; y| 
'HjJttOeac; , twv Kuxvou icatSojv, otov Tsvvou eSoc. 
Tenedi mentio est fr. 209. 



124. 

Creston, urbs Thraciae.... Civis, Crestoneus apud Pin- 
darum; Rliianus vero Crestonios eos vocat, Hec. autem, 
Crestones. 

125. 
J^gialus... Est et Thraciae ^Egialus juxta Strymonem. 

120. 
Phagres , urbs Thraciae. 

127. 

Abdera Gentilis Abderites meminit Eudoxus 

lib. 4 Periodi, et Pausanias in Periegesi, et Herodotus Hi- 
storiarum lib. 7, ac ssepe Hecataeus, et alii multi. 

128. 
Salrae, gens Thraciae. 

129. 
Satrocentee , gens Thraciae. ' 

1S0. 
Daisii, gens Thraciae. 

131. 
Drys, urbs Thraciae. 

132. 
Zotie, urbs Ciconum. 



133. 

Scaei , gens inter Troadem et Thraciam . 

134. 
Xanthi, populus Thraciae. 

135. 
Cherronesus.... Est secunda urbs in Thracia Cherro- 
nesus, de qua Hec. : « Apud eos est urbs Chersonesus, 
in Isthmo Chersonesi. » Et civem Chersonesium vocat. 
«Apsinthiis admeridicm contermini sunt » .... «Cherso- 
nesitae ex turribus , quod fiebat, Atheniensibus significa- 
vere. » (Quce verba Herodoti sunt, non Hecatcei.) Hos 
etiam « Chersonesios » vocat. < 

136. 
Cypasis, urbs circa Hellespontum. 

137. 
Limnae , urbs Hellesponti , circa Sestum. 

13S. 
Madytus , urbs Hellespontia. 

139. 
Tenedus , una ex Sporadibus insulis, ut Hecataeus in 
HelIesponto,aTenne et Amphithea velHemithea,Cycni ii- 
beris appellata, ac si diceres Tewou soo; , i. e. Tennce sedes 



10 



HEGAT^I FRAGMENTA. 



140. 
^Elius Herodian. icspt txovTqp. Xs'£sw<; p. 3i : 
Ma£a — Bdpu£a tcoXk; Ilepffua) , w<; c Ex. 7repi7)Yviff£i 
EupwTCT)? • « [xsra Ss Bdpu^a , 7cdXt<; Ilepffewv • (/.era 
5s Ouvta? Tcapa Bu£aVTY]<; Kauxwvtoo? tcoXk;.» 

141. 
St. B. AsfftXot , s9vo? ©paxtxdv • c Ex. Eup. Po- 
pulusignotus, fortasse idem quem Plinius Den- 
seletas appellat. Ceterum AefftXot apud Stepha- 
num collatum est inter AsStxaaa et AetTcvtac;, 
itaque fortasse legenclum Ae^iXoi. Codd. Voss. 
AactXoi. Utrumque facile mutabatur in Denselos 
vel Denseletas. 

142. 
St. B. AaTuXe7TT0i, eSvo? @paxv]<;' c Ex. Eup. De 
his nihil notum. 

143. 
Bekker. Anecd. I , p. '66i : Aifjtov xo opo? ouSs- 
Tepws c Ex. <Bia TcavTO; xat Aiovuario? xat 'EXXavtxo? 
xat EuSo^o;. 

144. 
St. B. KaSacyad? — TcdXis sv KaTCTcaSoxta , ira- 
xpU 'OQpuovsw;. ^OfJtvipoi; • Ka&r)ffd6sv evSov IdvTa 
(II. JN , 363); c ExaxaTo<; Ss 6 MtXrjfftoc; KaSaffffbv 
7tdXtv stvat cpvifftv « uTcspSavxt to ©paxtov Atfjwv • 
xai ffufjtcpwvst xai v) tou Ya^ou sXtcic; twv Qpaxwv 
axoXaffta. » Stephani codd. tov 0paxtov Atjjtov. 

145. 
St. B. Atffopat, s6vo<; ©paxtov c Ex. Eup. 

146.' 
St. B. BavTtot , eSvo; 0pax7)c; • c Ex. 

147.' 
St. B. TptffTcXai , e6vo? ©paxtov • 'Ex. Eup. 



148. 
St. B. 'EvTptSat, e6vo<; ©paxtxdv • c Ex. Eup. De 
his omnibus nihil notum. 

149. 
St. B Kpd<Su£ot, e6vo<; Tcpbt; votou dvs[jt.ou tou 
IffTpou • c Ex. Eup. 

150. 
* St. B. Tpi^ot , e'6vo<; 7cpb<; votov tou "IffTpou* 'Ex. 
Eup. 

151. 
St. B. Itwv , TcdXtc; @effffaXia<;. — Kat j(wpa 
Ttmvt) utco tov Atjjtov , w; c Ex. Eup. 

152. 
St B. 'OpYaXvj^a, tcoXk; Itci tw "Iarpw • c Ex. 
Eup. Etfft xat 'OpYOfJtevat tcoXk; TXXupta;. 

153. 
St. B. KcpxtviTi<;, tcoXk; 2xu6tX7) • c Ex. Eup. 

154. 
St. B. MsXaY/Xatvot , s'6vo<; 2xu6txdv • c Ex. Eup. 

155. 
St. B. MupYsrai, s6vo<; 2xu6txdv c Ex. Eup. "Ev 
Ttffi twv c HpwStavou Yp^STai xaxw<;. Myrgetse 
prseterea nusquam commemorantur. Codd. Pa- 
latini : YpacpsTat Skxystcov xaxw? • ex quo vix 
quidquam extricari potest. Fortasse ipsius est 
error Stephani, neque diversi hi Myrgetse, mu- 
tatalitera M,a Tyrrhegetis Strabonis (VII, 471), 
Tyrangetis Ptolemsei (III, 10), Tyragetis Plinii 
(IV, 12, 26), qui Istro flumini et Bastarnis 
erant vicini. 

156. 
St. B. MaTuxerai , s6vo<; 2xu6txdv • c Ex. Eup. 



140. 

Maza Boryza urbs Persica , ut Hecataeus : « Post 

vero Boryza, urbs Persarum; post vero Thynias urbs 
juxta Byzanten Cauconidem. » 

141. 
Desili (Dezili ?), populus Thracia?. 

142. 
Datylepti, populus Thracise. 

143. 

Alu.ov (Haemum) mons, apud Hecataeum semper neutro 
genere, sicut apudDionysium et Hellanicum etEudoxum. 

144. 

Cabassus, urbs in Cappadocia, patria Otbryonei. Ho- 

mer. : « Ex Cabesso, qui aderat. » Hecataeusvero Milesius, 

Cabassum urbem esse inquit « ultraThracium Hsemum, 

et concinit nuptiarum spes cum Thracum incontinentia. » 

145. 
Disorae , populus Thraciae. 

146. 
Bantii , populus Thracia?. 

147. 

Trispke, populus Tlnacice. 



148. 
Entribse , populus Thraciee. 

149. 
Crobyzi, gens ad meridiem Istri. 

150. 
Trizi , gens ad meridiem Istri. 

151. 
Iton,urbs Thessalise.... Est et regio Itone sub Ha?mo, 



ut Hec. 



152. 



Orgalema, urbs ad Istrum. Hec. Sunt etiam Orgomenai 
urbs Illyriae. 

153. 

Carcinitis , urbs Scythica. 

154 

Melanchlasni , populus Scythicus. 

i55. 

Myrgetee (?), gens Scytlvica, Hec. In aiiquibus Hero- 
diani libris perperam scribitur. 

156. 
Matycetee , gens Scythica. 



HECATjEI fragmenta. 



11 



157. 

St. B. Kap8y]cio<; , tzoXiq 2xu8ia<r c Ex. Eup. 

158. 

St. B. "I(jy)7ro?, s6vo<; 2xu8ixov e Ex. Eup. 

159. 

St. B. 'HSot, !8vo<; 2xu6txov • c Ex. Eup. 
(160.) 

Plin. Hist. nat. IV, i3, 27 : «Septentrionalis 
Oceanus : Amalchium eum Hecatseus appellat , 
a Paropamiso amne ea parte qua Scythiam al- 
luit, quod nomen ejus gentis lingua significat 
congelatum.» Eadem Solinus c. 11 : Septentrio- 
nalem Oceanum ex ea parte, qua a Paropamiso 
amne Scythise alluitur , Hecataeus Amalchium 
appellat , quod gentis illius lingua signiticat 
congelatum mare. » Possunt tamen hsec ex Abde- 
rita Hecataeo esse repetita , qui de Hyperboreis 
librum confecit (Diod. II, 47, cf. Dindorf. 
not. ), quem falso nonnulli Milesio tribuerunt. 

161. 

St. B. AavSaptot, s6vo<; Tcspt tov Kauxacrov, 6)q 
<Ex. Eup. 

162. 

St. B. TiTcavtaciai, s6vo<; Tcapa xov Kauxaaov • c Ex. 
Eup. Populus ignolus. 

163. 

Ammian.Marcell. XXII, 8 : «Appositum est, 
ut existimo, tempus super Thraciarum extimis 
situque Pontici sinus visa vel lecta qusedam per- 
spicua fide monstrare. ...Omnis autem ejus vel- 
ut insularis circuitus litorea navigatio viginti 
tribus dimensa millibus stadiorum, ut Erato- 
sthenes affirmat, et Hecataeus et Ptolemaeus alii- 
que hujusmodi cognitionum minutissimi scrutato- 
res, in speciem Scythici arcus ner\>o coagmen- 
tati geographiae totius assensione formatur. » 



B. 

A2IA. 

164. 

St. B. ^>avayo'p£ia, tcoAk; cxtco «fravayo^pou, ux; 
'Exaxaio? Acjia* « rj vr,<To<; «tavayo^prj xat Oavayo- 
psta. » 

165. 
St. B. 'Auaxoupov, zo t9)<; 'Acp poSiT7)<; iepov iv <I>a- 
vayopta. — e ExaTaTo<; Ss xo'Atcov oTos tov 'Atcotouoov 
sv tv) Aata. 

166. 
St. B. T<;iSaTat, s6vo<; rcpcx; tS Ho'vtco Trpocreysc; 
ttj StvSixrj, c Ex. Ac7. Godd. TvStxrj, errore apud 
Stephanum frequentissimo. Populus ignotus. 

167. 
St. B. Tajxat, s8vo<; 2xu6txo'v c Ex. Aa\ — Et 
postea Tdcfjtot , 2xu8tac £6vo<; w; 'AAs^avSpo; sv tw 
TOpt Euijetvou IIovtou [/.u6oAoyeT. Praeterea sunt 
ignoti, nisi forte sunt iidem, quos Ptolemseus 
(V, 9) Iamaxatas appellat. 

168. 
St. B. To"<T7)Sovs<; , s6voq 2xu6txov e Ex. Ao\ 

169. 

St. B. KaTavvot, s6vo<; Tcpoc t?) KacxTcta SaAaacirj . 
'Ex. Aa. Ignoti. 

170. 

St. B. Muxot, s8vo<; rept ou c ExaTaTo<; sv Aata • 
«sx Muxwv st<; 'Apa^rjv TcoTafjtoV» Codd. sx Muxwv 
stc, 'Apa£tvo'v tcots. Cum Myci mari Rubro fuerint 
vicini, probabile est, boreales et australes Asise 
fines hoc loco esse designatos. Nam etiam Hero- 
doto Araxes Asiam et Europam dirimit (IV, 1 j ,'. 

171. 

St. B. MrjSta, X, t *- ) P a Ta ~S Kaarciaic, Tcapax&tu.£vr) 
icuAaic/ c Ex. 'Aata* cxtco MrjSou utou Mriostac. 



157. 

Cardesus , urbs Scythiae. 

158. 
Isepus, gens Scythica. 

159. 
Edi , gens Scythica. 

161. 
Dandarii, populus circa Caucasum. 

162. 
Tipanissae, gens juxta Caucasum. 



B. 

ASIA. 

164. 



Phanagoria, urbs sic dicta a Phanagora, ut Hec. : « In- 
sula Phanagora , et Phanagoria. » 



165. 

Apatnrum , Veneris templum in urbe Phanagoria 

Hecataeus sinum quendam Apaturum novit in Asia. 

166. 
Ixibatse, gens ad Pontum vicina Sindicse. 

167. 
Iamse, gens Scythica. Hec. 

Iami , Scythiae gens , ut Alexander in libro de Euxino 
Ponto fabulatur. 

168. 
Issedones, populus Scythicus. 

169. 
Catanni, gens juxta mare Caspium. 

170. 
Myci , populus, de quo Hec. in Asia : « Ex Mycis in 
Araxen fluvium. » 

171. 
Media, regio Caspiis adjacens portis , Hec. A Medo Me- 
deae iilio. 



12 



HECAT.EI FRAGMENTA. 



172. 



Athen. II, p. 70 : 'Exaxato? 6 MtXvfaiot; ev 
Aata<; 7cept7]V7]aet , ei yvrjatov tou auyfpacpaojc; to [Ji- 
6'Xtov (KaXXt[/.a)(Oc; yap auTo dvaypacpst Nrjatorcou) 
oaTtg oOv iaVtv 6 7cot7]aa<;, Xeyei outw «7cep\ ttjv 
^YpxaviTjv 9dXaaaav xaXeotj<.ev7]V oupea u^7]Xdxat Sa- 
aea uXrjfft, eVt Se TOtatv oupeatv dxav9a xuvdpa.» 

173. 

Athen. ibidem : Kat i\r\c,- «IIdp9wv 7cpb<; tjXiov 

dvicr^ovTa Xopdafjuot otxouat yvjv bjovtsc, xat TceSta 

xat oupea- ev Se TOtatv oupeat SevSpea evt aypta, 

axav8a xuvdpa, tTe'a, [/.uptxT].» Idem St. B. Xopa- 

<7[i.trj, ttoXk; 7cpb<; eoj ndp9oJv. c Ex. 'Aatat; 7cepi7]Y7]aei * 

«ev Se atjTOtg tcoXk; XopaauuT]. » Autoi oe Xopda[J.ioi, 

w; auTo'<; cp7]ai* «IlapOwv 7cpb<; rjXtov dvta^ovTa Xo- 

cdajjuot otxouat. » 

174. 

Athen. ibidem : Kat Tcept tov TvSbv §e cprjat tco- 
Tafxbv YiveaOat ttjv xuvdpav. 

175. 
St. B. 'QTctat, eOvo; TvStxov. c Ex. 'Aata- «iv o' 
aiiTOtc; otxeouatv dv9poj7cot7capd TvSbv7C0Tau.bv'£i7ctai 7 
ev Se Tet^o? paatXrjtov, [xs/pt toutou 'Qatat, a7co tou- 
tou iprjjjtta [XE^pt? TvSwv. » 

176. 
St. B. ApYavTrj, 7coXt? TvSta?, w; 'ExaTatog. 

177. 
St. B. KaXaTtat, eOvoq TvSixov. c Ex. Aa. 

178. 
St. B. rdvSapai,Tv£wv e'9vo<;. c Ex. Aa. AeyovTat 
xat ravSdptot 7cap' auTw xat ravSapixrj r\ X. w P a « 



Et ib. s. v. FdvSpot • &9vo<; TvSwv — r £x. oe Tav- 
Sdpa<; auTOu? xaXet. 

179. 
St. B. Kaa7ca7cupo<;, 7co'Xt<; ravSaptxrj, 2xu65w 
dxT/]' c Ex. 'Aa. 

180. 
St. B. Ilapixdv'/], 7Co'Xi<; Ilepaixrj- e Ex. Aata- «ev 
S' auTOtat 7co'Xt<; Ilapixdv*] ouvojxa. » 

181. 
St. B. XavSavdxrj , tcoXk; Ilepatxrj- 'Ex. Eup. 

182. 
St. B. Kuprj, V7jao<; ev tw llepatxw xo'Xtcoj- 'Ex. Iv 
7cept7]Y7]aew<; SeuTepw. In editionibus Aldina et 
Iuntina leeritur iv tw Ilepaixw 7co'vtoj. 

183. 

St. B. Muxot, e'9vo<; 7cepl ou c Ex. ev Aata - «lx 
Muxwv ei<; 'Apdc;7]v 7coTau:o'v. » Cf.fr. 170. 

184. 
St. B. 2tTaxr], 7co'Xt<; IlepatXY], w<; 'Ex. 'Aata. c 
TcoXiTrj? 2iTaxrjvo'<;, xat 7) ywpa SiTaxrjVrj. 

185. 
St. B. Kopaijoi, e'9vo<; KoX^ojv, 7cX7]atov KwXwv 
c Ex. Aa. Kopat^txbv TetY^ot; xat Kopa|tx7] X, w P a * ^^' 
eundem in Xapi[jidTat : Kat c EXXdvtxo<; iv Kticectiv 
i9vwv xat tcoXeojv KepxeTatojv S' dvoj otxouat Mocr^oi 
xat XaptfjtaTai, xdtw S' £ Hvto^ot, dvoj Se Kopa^oi. 
Cercetas, Achaeos etHeniochos Scylax (76) inter 
Sindicen et Coraxos collocat, neque Hecataeum 
hos prseterisse probabile est. 



172. 

Hecateeus vero Milesius , si modo vere illius auctoris 
liher est ( Callimachus enim Insulano tribuit) , sed quis- 
quis auctor fuerit , sic scribit : « Circa Hyrcanum mare, 
quod vocatur , montes sunt excelsi et silvis densi : et in 
illis montibus spina cynara. ■» 

173. 

Et deinde : « A Parthis versus orientem solem Cho- 
rasmii habilant, regionem tenentes et campestrem et mon- 
tosam : in montibus vero silvestres nascuntur arbores, 
spina cynara , salix , tamariscus. » 

Chorasmie, urbs ad orientem Parthorum. Hecat. : « Est 
ibi urbs Chorasmie. » Tpsi vero incolae Chorasmii , ut 
ideni dicit : « Parthorum ad orientem solem Chorasmii 
habitant. » 

174. 
Etiam ad Indum fluvium cynaram reperiri dicit. 

175. 
Opiae, populus Indiae. Hec. : « Inter eos autem habi- 
tant homines juxta Indum fluvium Opiae. Est vero murus 
regius , ad hunc usque Opise , ab hoc est solitudo usque 
ad Indos. » 

176. 
Argante, urbslndiae. 

177. 
Calatiae, gens Indica. 



178. 
Gandaraejndorum gens, Hec. Dicuntur etiam Gandarii 
apud ipsum et Gandarica regio. — 

Gandri, populus Indorum, . . . Hecateus vero « Ganda- 
ras » eos vocat. 

179. 
Caspapyrus, urbs Gandarica, Scytharum vero littus. 

180. 
Paricane, urbs Persica. Hec. : « Est vero apud eos urbs 
Paricane nomine. » 

181. 
Chandanace, urbs Persica. 

182. 
Cyre, insula in sinu Persico. 

183. 
Myci , populus , de quo Hec. : « Ex Mycis in Araxen 
fluvium. » 

184. 
Sitace, urbs Persica, ut Hec. Civis , Sitacenus , et re- 
gio , Sitacene. 

185. 
Coraxi, gens Colchorum, prope Colos. Hec. Coraxicus 
murus, et Coraxica regio. — Hellanicus etiam de condi- 
tis gentibus et urbibus : « Supra Cercetaeos habitant Mo- 
schi, et Charimatae, infra vero Heniochi, supra autero 
Coraxi. » 



HECAT^I ERAGMENTA. 



13 



186. 
St. B. KcoXot, eOvoc; Trpbc; tco Kauxdcjco- c Ex. 'Acj. • 
« At Ss uTrcopstat tou Kauxdcjou xaXouvTat KcoXtxa 

opvj. » 'H X^P a KtoXixiq. 

187. 
Schol. Apollon. Rhod. IV, 284 : 'ExaTato? Ss 
vuTOpet (/.r, exStoovai eic; ttjv 6dXacjcjav tov Oacjtv, 
ouS' &><; Std TavaiSo? euXeucrav, dXXd xaTa tov auTov 
ttXouv, xa8' c3v xat irporepov, oX 2ocpoxXy]<; Iv SxuQatc; 
tcjTopst. Cui rei refragatur, quod in iisdem scho- 
liis ad v. 259 dictum est : c ExaTato<; Se 6 MiXifaioc; 
Ix tou <frdcriSo<; SteXOetv ek tov 'Qxeavbv, eka Ixel8ev 
et? tov NetXov. Itaque sunt qui in priori loco pro 
Hecatseo substituere velint Herodorum. For- 
tasse de alio Hecataeo in altero loco cogitavit 
scholiasta. 

188. 
St. B. MbV^oi, Kok/oiv eGvo? itpoaz/ji<; toi<; Ma- 
tiyjvok;. Ex. 'Acj. 

189. 
St. B. c rco-7T7i , ttoXk; MaTtvivtov, 7rpocre}(r)<; xolq 
ropSioi<;. c Ex. 'Aata • «ev Se ttoXk; c Yco7T7] , 01 S' dv- 
8pt07roi scjQvJTa cpopsoucjtv, otYjVTcep nacpXayovst;. » Tb 
I8vtxbv c Yco7nr]vb<; tco sTu^copico tuttco. Revocavi le- 
etionem codicum pro Salmasii MacrTtTjVcov. 

190. 
St. B. Xot, e8vo<; Bs^etpcov syyu<;. c Ex. 'Acjioc- «i<; 
ixsv touto y) Be^etptxv), s^ovTat auTcov Xot. » Kal 
7raXtv « pe^pt f/iv toutcov Xoi. » Kat 7rdXtv «Xotat 
«S' 6[ji.oupeouc7i 7rpb<; vjXtov dvicr^ovTa At£y]pe<;.» 

191. 
St. B. Mdxpcovec; , 01 vuv Davvot , I/rpdScov ScoSs- 
xaTYj (p. 8a5) xat c Ex. 'Aa. 

192. 
St. B. Mdpec;, sGvoc; Trpocjs^sc; toi<; Mocjcjuvoixok; , 
c Ex. Aa. 



1 193. 

St. B. XotpdSec;, 7ro'Xt<; Mocjcjuvoixcov c Ex. [Eupco- 
Tcrj]' «TtSdpotcji oe 7rpb<; rjXiov dvtcj^ovTa Mocjcjuvoi- 
xot 6fj.oupeoucjiv, Iv S' auTOtcri XotpdSec; ttoXk;. » 

194. 

St. B. Tstpta, ttoXk; Asuxoaupcov c Ex. \g. Aliam 
Leucosyrorum urbem Chadisiam iu linibus The- 
miscyrae memoraverat Hecatseus in Genealogiis 
(fr. 35o) : eandemque in Asia recensitam esse 
probabile est, id quod fortasse confirmatur loco 
epitomatoris Stephani, qui quae annotavit, scri- 
pta sunt in codice hujus operis servato in bi- 
bliotheca Rehdigerana : XaSicjia, 7ro'Xt<; Acuxocju- 
pcov c Ex. 'Acjta. Ot 7roXtxai XaStcjtoi xal XaStaia. 
Cum vero haec omnia ad verbum concinant cum 
loco qualis in reliquis Stephani editionibus le- 
gitur, praesertim cum ultima verba manifesto ex 
ipso illo loco, duobus quidem omissis, transcri- 
pta sint (01 TroXirat XaStcjtoi xat XaStcjta to Qv]Xu- 
xov) : recte censuisse Wellauerus videtur e sua 
mentionem Asiae addidisse epitomatorein vel 
conjectura vel errore. 

195. 
St. B. XdXuSsc;, Trept tov JIovtov e8vo<; Itti tco 
©spjjicoSovTi, 7rept cl>v Euooc;o<; Iv TrpcoTco ... Kat Xd- 
XuSot 7rap' ExaTatco' «XaXuSotcjt 7rpbc; votov 'Apjxe- 
«vtot ofjcoupsouat. » Codd. 6|xou psoucjt. Themiscyram 
campum qui a Chadisia ad Thermodontem 
pertinuerit, descripsit Hecatasus in Genealogiis 
fr. 35o. 

196. 
St. B. 2Tau.svr], tto'Xk; XaXuScov, c Ex. *Acj. 

197. 
St. B. e Ep ( uccovaccja, yojptov Tpa7rs(^ouVTO<;. ... 
c Ex. Se xat ©eo7rot/.7ro<; ttoXiv auxrjV cpaatv, aTrb c Ep- 
ucovdcjarjc;. 



186. 
Coli, gens juxta Caucasura, Hec. : « Imae Caucasi par- 
tes vocantur Colici montes. » Regio Colica. 

187. 
Hec. vero narrat , non effluere in mare Phasin , neque 
per Tanaim navigasse ( Argonautas ) , sed eadem via qua 
prius , nt Sophocles in Scythis narrat. — 

Hecataeus Milesius Argonautas dicit e Phaside in Ocea- 
mim, inde vero in Nilum pervenisse. 

188. 
Moschi , Colchorum populus Matienis vicinus. 

189. 
Hyope, urbs Matienorum, Gordiis finitima. Hec. : «In- 
ter alias vero est urbs Hyope , homines autem vestem 
gerunt qualem Paphlagones. » Gentile Hyopenus , re- 
gionis typo. 

190. 
Chi , populus juxta Bechires. Hec. : « Huc usque Be- 
chirica, eis vero finitimi sunt Chi. » Et rursus : « Ad hos 
usque Chi. » Et iterum : « Chis vero vicini sunt ad orien- 
tem solem Dizeres. » 



191. 
Macrones , qui nunc Sanni , Strabo libro duodecimo et 
Hecata^us. 

192. 
Mares, gens vicina Mossyncecis, 

193. 
Choerades, urbs Mossynoecorum. Hec. [ Europa] : « Ti- 
baris vero ad orientem solem vicini sunt Mossynoeci, apud 
eos autem Chosrades urbs. » 

194. 
Tiria , urbs Leucosyrorum. 

195. 
Chalybes , gens circa Pontum, ad Thermodontem flu- 
vium, de quibus Eudoxus lib. 1 : necnon Chalybi apud 
Hecatseum: « Chalybis meridiem versus Armenii finiti- 
mi sunt. » 

196. 
Stamene, urbs Chalybum, 

197. 
Hermonassa , regio Trapezuntis. . . Hecataeus vero et 
Theopompus urbem eam dicunt , ab Hermonassa- 



14 



198. 



St. B. IlaTpaais, tcoXk; IIovtixy; , toq c Ex. 'Ao. 

199. 

St. B. Kodaaa, tcoXk; Tcpoc; tw IIovtw, 'Ex. 'Acria. 
Acria codex Vossianus. Edd. Eupornrrj. 

200. 

Strab. XII, p. 83o : TauTr]V fEvs-rijv) Ss cpr]<7iv 
fATCoXXo'Swpo<;) 'ExaTatov tov MiXrjaiov S£/£o6at tyjv 
'Ajjuoov. Eadem legimus Eust. II. B, 85a : ZyjvoSo- 
to? vo£t £ Ev£tyjv axoXou6o}<; tw 'ExaTatw ty]V vuv 
AfAiaov Asuxoaupwv oua-av. Origines Sinopes ex 
Hecatsei scriptis narrantur Schol. Apollon. II, 

948. 

201. 

St. B. I/c£cpavi<;, tco'Xi<; MaptavSuvwv. 'Ex. 'A<r. 

202. 

Strab. XII, p. 828 : '0 Ss 2x^io? ... IicatvEt jxa- 
XtCTa t-)]V c ExaTatou tou MiXy]oiou xal Msv£xpaTou<; 
tou 'EXatTOU twv EEVOxpaTouc; Yvwptjxwv avSpwv 
Sdijav, xat T7]V TlaXatcpaTOu, wv 6 ]xh Iv yr^q TcsptdSw 
corjaiv « 'Etti S' 'AXac^ta tcoXei TcoTaixo; 6 'Pufjcot; piwv 
« Stoc MuySovyi? tceSiou {xtto Suatoc; Ix tyjc; XifAVYji; tyJc; 
« AaoxuXtTtSot; !<; 'PuvSaxov lo^aXXst, •» epY]j/.ov Se 
slvat vuv ty,v 'AXac^iav Xsyst, xtojxac; Se tcoXXoc<; twv 
'AXa^tovojv otxEtcOai, St 1 wv '0Spucrc7Y]c; psr Iv Se Tau- 
Tai? tov 'ATcdXXwva Ttucaa-6ai Stacp£pdvTO)<; , xat (Jta- 
XiGTa xaTa ty]v Icpopstav twv Ku£ixy]vwv. Scepsius 
ille est Demetrius geographus. Eadem habet 
Eustathius (II. B, 856) : 'AXac^iav Ss tco'Xiv IpY][j.oj- 
O^ioav 'rLx. toTOp£t, « xw[/.a<; Ss tcoXXocc; twv 'AXac^tovtov 
«otxstoOai, Iv olt; 'AtcoXXcov TijjtaTai Stacp£po'vTO)<; xat 
'<■ aaXicrTa xaTa tyjv Icpopstav twv Kuc^txrjvwv. » 

203. 

Strab. XII, p. 829 : Arjpyrptoc; 6 2xr)<jno<; ... 



HECAT^I fragmenta. 

TOC TC£pl TY]V 2xYJ<|lV VOfJto6£TWV TY]V SaUTOU TCaTpiSa 

TrXrjCitov tyJc; 2xy]<J;so.)<; xat tou Aio"4tcou 'Evsav xo>- 
[xrjv xat 'Apyuptav Xsyst xat 'AXac^tav Taura \ih oSv, 
st xat foTi, Tcpo<; Tat<; Tcrjyatc; av stY] tou Aioyjtcou. c 
Syj 'ExaTaToc; Xsyst « iTcsxstva twv IxSoXwv auTOu. » 

204. 
St. B. AoXtov£<;, 01 tyjv Kuc^txov oixouvte;, ouq 
AoXt£a<; eitcsv c Ex. 

205. 
St. B. SxuXaxY) , tco'Xi<; u£pt KuCtxov c Ex. 'Aa. 

206. 
St. B. MuXto-tv, I'6vo<; <I>puYta<;- c Ex. 'Ac. Populus 



lgnotus. 



207. 



St. B. 'ASapvoc, tco'Xi<; xat ^wpa axpa t^? Ilapta- 
vS^. — c Ex. S' 6 MtXiiaioc; Iv 'Aota? TOpiYiyr^Ei Aa[7,- 
-J/axou axprjv etvat cprjotv. 

208. 
St. B. 2i'yyi, tcoXic; TpwaSoc;, w? c Ex. 'Ao. 

209. 
St. B. Muptxouc;, 7co'Xt<; xaTavTtxpu TevISou xai 
AedSou , tTJs Tpotac;. 'ExaTatoc;- « i ? MupixoevTa t^? 
«TpwixYJc;. » DeTenedo ipsa cf. fr. 140. 

210. 
St. B. Aa[XTCtoV£ta, tco'Xic; TpwaSog- 'Ex. 'Ao\ To 
I6vtxov Aa[JCTcwv£i£uc;. 'EXXavtxoc; S£ AajxTcwvtov auT7]v 

CpY]<Tl. 

211. 

St. B. Tpuvot, TCoXtx,viov Muptvatwv^ 06 xat tepov 
'AtcoXXwvoc; xat [xavT£tov ap^atov. 'Ex. Ss t-)]V tuoXiv 
Tpuv£iav xaX£t. Codd. Kuprjvatwv vel Mup-/]vatwv, 
quod emendavit Vossius. 



198. 
Patrasis , uibs Pontica. 

199. 
Crossa, urbs prope Pontum. 

200. 
Et asserit ( Apollodorus ) Henetam ab Hecatseo Milesio 
accipi de urbe Amiso. 

201. 
Stephanis, urbs Mariandynorum. 

202. 
Maxime autem laudat Scepsius Hecataei Milesii et Me- 
necratis Elaitas, qui Xenocratis f uerunt discipuli , opinio- 
nem , ac Palaephati. Hecata^us in Terrae circuitione ita 
scribit : « Ad Alaziam urbem fiu\ius est Rhymus , qui 
per Mijgdonium campum ab occasu labitur e lacu Da- 
scylitide, et in Rhyndacum exit », aitque nunc desertam 
esse Alaziam : multos autem Alazonum pagos habitari, 
quos Odrysses perfluat : in quibus Apollo studiosissime 
colatur , maxime in confmio Cyzicenorum. 

203. 
Demetrius Scepsius... de Scepsi patria sua scribens, 
prope eam et vEsepum ait esse Eneam pagum , et Argy- 



riam , et Alaziam : quae si sunt , utique ad fontes JLsepi 
esse debent. Hecataeus vero dicit, « ultra ejus ostia. » 

204. 
Doliones, qui Cyzicum habitant, quos Dolies dixitHec. 

205. 
Scylace, urbs circa Cyzicum. 

206. 
Mylisin, gens Phrygiai. 

207. 
Abarnus , urbs , regio , promontorium Pavianse. Heca- 
ta-us vero Milesius in Asiae descriptione Lampsaci pro- 
montorium esse dicit. 

208. 
Sige, urbs Troadis. 

209. 
Myricus, urbs Troadis eregione Tenedi,et Lesbi. Hec : 
« Ad Myricuntem Troicae regionis urbem. » 

210. 
Lamponea, urbs Troadis , Hec. Gentile Lamponeus, 
Hellanicus vero Lamponium eam vocat. 

211. 
Gryni, oppidulumMyrinaeorum, ubi et Apollinis fanunr. 
et oraculum antiquum. Hec. vero urbem Gryneam vocat. 



HECAT.EI FRAGMEiNTA. 



15 



212. 

St. B. 'A[xa£dvstov, outoj; IxaXetTO v) Kufxv), Iv vj 
at "A [/.aCove? wxouv. 'Exaxaio? Ss Iv toi<; AtoXtxoti; 
Sta to i ypacpst tb ovoua. Liber iEolicorum vide- 
tur fuisse caput descriptionis Asiae, ut Helles- 
pontus pars descriptionis Europse. 

213. 
St. B. MsXyjtou xoXttoc; 6 Sptupvatoc; IxaXetTO aTrb 
MeXvfrou TTOTa^ou, w<; c ExaTato<; ev AtoXtxoTc;. Codd. 
8? 2[xupvaTo<;. Quod Lade iEolidi attribuitur (fr. 
226 ), id ex errore Stephani repeto. 

214. 
St. B. Ku&eXeta, 7rdXt<; Twvtac;- c Ex. 'Aa. 

215. 
St. B. 'EpuGpat, TrdXtc; Twvojv, c Ex. 'Ao\ 'ExaXetTO 
5s Kvw7rou7roXt<; txTrb Kvojttou. Codd. 'EpuSpa. 

216. 
St. B. Kojpuxd; — Itrrtv opo; apcevtxwc; Xeydfjtevov, 
7rXY)<7i'ov Tew tvj<; Twvta<; xat 'EpuOpwv, w<; c Ex. 'A<7. 
Codd. IpuOpdv. 

217. 
St. B. StSouaaa, ttoXk; Twvta;. c Ex. 'Aaia* «ev Ss 
« SiSoucaa TcoXtt;. » 

218. 
St. B. HiSy^Xy), teoXi; Twvtac;- c Ex. 'Ao\ Situs 
ignotus. 

219. 
St. B. Mudvv]t70<;, ttoXk; [/.eTat^u Teoj xat AeSsSou, 
Ex. Aa. 

220. 
St. B. Notiov, 7rdXt<; ToJvta<;' c Ex. 'AtJ, 



221. 
St. B. Kuvv), 7ro'Xti; Au6\'a<;- *Ex. 'A^. 

222. 

St. B. Mt|itvY)So?, ttoXk; AuSwv c Ex. Ao\ 

223. 

St. B. KaSaXt; , 7:0X1; TrXvjtjtov KtSupa;. — c O 
7toXitvi; KaSaXsuV 'Ex. Atj. 

224. 
St. B. Mu7)<;, Muvjtoc;, &><; Oaypyit;, 0aypv]TO<;, tto- 
Xk; Tojvixyj* c Ex. 'Atr. 

225. 
St. B. MiXv)to<;, 7ro'Xt<; iTrtcpavvjc; Iv Kapta twv Tw- 
vojv 'Ex. 'Acr. 

226. 
St. B. AaSrj, vvjtjoc; AioXiSoir c Ex. Ao\ 

227. 
Strab. XIV, p. 942 : c E£vj<; S' scjtiv 6 Aoctjjiwccx; 
xdX7ro<;, Iv w c HpaxXeta v) &7rb AaTjjuo XeyoijLevvi tto- 
Xt^vtov ucpopjxov ej(0v IxaXetTO Se TrpoTepov AaTjjtot; 
6[xojvu[xw; xw u7repxet[ji.evw opst, oTrsp c ExaTaToc; [jlsv 
IfAcpatvst to auTO elvat vofjui^ov tw utto tou TrotrjTOu 
<I>0etpwv opet Xsyopivoj- «uTrsp yap tyj<; AaTfJtou, <pv)ct, 
to O9stpwv,opo<;. » 

228. 
St. B. KapuavSa, ttoXk; xat Xi[XY)v 5[aojvu[/.o<;, 7rXv)- 
tjtov MuvSou xa\ Kw* c Ex. KapuavSav auTvjv cprjtjt. 

229. 
St. B. MuvSoc;, tcoXk; Kaptac;- c Ex. 'A<J. 

230. 
St. B. MeS[xaca, TrdXtc; Kaptac;* c Ex. 'Ac. TblGvt- 
xbv MeSfJiatjeuc; tw tuttoj TV]<;^wpac, w<; H'r\y<x(je6q. 



212. 

• Amazonium. Sic vocabatur Cuma , in qua Amazones 
tiabitabant. Hecataeus vero in Jiolicisper i literam scribit 
boc nomen. 

213. 
Meleti sinus, Smyrna?us vocabatur a Meleto fluvio, 
ut Hecataeus in .Eolicis. 

A 214. 
Cybelea, urbs Ionise. ,, 

215. 
Erythrae, urbs Ionum , Hec. Vocabatur vero Cnopopo- 
!is, a Cnopo. 

216. 
Corycus — est mons masculino genere dictus , prope 
Teon Ioniae et Erythras, ut Hec. 

217. 

Sidussa, urbs Ioniae. Hec. : « Inest vero Sidussa urbs.» 

218. 
Sidele, urbs Ionise. 

219. 
Myonesus, urbs inter Teon et Lebedum. 

220. 
Notion , urbs Ionise. 

221. 
Cyne , urbs Lydiae. 



222. 
Mimnedus, urbs Lydorum. 

223. 
Cabalis, urbs prope Cibyram.— Civis, Cabaleus. Hec. 

224. 
Myes, Myetis, utPhagres, Phagretis, urbs lonica. 

225. 
Miletus, urbs celebris in Caria Ionum. 

226. 
Lade, insula ^Eolidis. 

227. 
Sequitur Latmicus sinus , in quo Heraclea sub Latmo 
dicta, oppidulum cum statione : id antea Latmos ab im- 
minente supra monte appellatum fuit. Latmum Hecatseus 
innuit eundem se putare cum eo quem Phthirdn montem 
Homerus nominat : ait enim : « Supra oppidum Latmum 
est Phthircm mons. » 

228. 
Garyanda, urbs et portus ejusdem nominis, prope Myn- 
dum et Co ; Hecataeus Caryandam eam vocat. 

229- 
Myndus, urbs Cariae. 

230. 
Medmasa, urbs Cariee , Hec. Gentile Medmaseus , re- 
gionis forma, ut Pegaseus. 



16 



HEGAT^I FRAGMENTA. 



231. 



•St. B. Ttctcovtictoc;, tcoXic. Kaptac;- 'Ex. Eup. 

232. 
St.B. AwpujJia, tcoXic; Kaptac;- c Ex. Aata. "Ecm xat 
Xt[i.'r,v c Po'Sou, 6? Awpu[/.a XsysTat. 

233. 
St. B. KuXavSoc, tcoXk; Kapia;- c F.x. 'Acr. To lOvt- 
xbv KuXavSeu<;. God. Vossianus: KuXXavSo; et KuX- 
XavSeuc;. Urbs ignota, nisi forte pro eadem ha- 
benda est, quse Calynda dicitur. Steph. KaXuvSa, tctiou, t) Kp7)Toc;, oixicttou* 



xbv Tvucrcreuc; , tw tu7cw ty)<; x.copa<;. P r8eter has JJ#e- 
//« et Mygisus Cariae urbes ex Hecatsei Genea- 
logiis citantur. Cf. fr. 336 ct 363. 

240. 

St. B. 2tvSta, ttoXk; Auxta<r c Ex. 'Acr. To lOvtxbv 
HtvSiot. 

241. 

St. B. EavOoc;, tco'Xic; Auxtac/ c Ex. 'Acrta - Tcap' •qu 
HavOoc; I^trjct 7COTaf/.o<;. 'ExXtqOt) Se aTcb HavOou Atyu- 



tcoXk; Kaptac;, wc; KapuavSa, to lOvtxbv KaXuvSeuc;. 

TIooSotoc; oySor). 

234. 

St. B. KsSpeat, ttoXi; Kaptac;- c Ex. 'Acr. Tb lOvt- 

xbv KeSpsaTYjc;, xat KsSpatoc; TptcruXXa6w<;, xat Ke- 

opsaTtxot;. 

235. 
St. B. Kpaor), tcoXk; Kapiac/ 'Ex. 'Acrtac. Tcsptv}- 
Y'/]crei. Tb lOvtxbv KpaStTY)c,, w<; 2tSiT7);. 

236. 
St. B. Aaeta, toXi? Kaptac/ c Ex. 'Acr. c TCoXtTrjc; 
AaiTTjc;, w<; Ilaucravtac; cprjcrt 7cs[/.tctw. Laia urbs 

ic;nota. 

237. 
St. B. Me'crcraSa, 7io'Xtc Kapwv c Ex. 'Acr. Tb lOvt- 
xbv MecrcraSeuc; tw tu7Cco twv Kaptxwv 7co'Xewv. 

2o8. 
St. B.SuXo;, nroXtc, Kaptac* c Ex. 'Acr. Tb lOvtxbv 
EuXtoc r) SuXeuc; , Sta to tSi'w[/.a tou to'tcou # ^atpoucrt 

vap toic. etc; suc. 

239. 



242. 

St. B. IlaTapa, tcoXic; Auxtac.- c Ex. 'Acr. 'ExXtjQy) 8s 
(xtco IlaTapou tou AtcoXXcovoc; xat Auxta; t9jc Eav- 
Oou. 

243. 
St. B. OeXXo';, Tto'Xtc. Hau.cpuXtac; • c Ex. 'Acr. 'AXe- 
c;avSpoc 6 IIoXu'icrTwp Iv tw 7cspt Auxtac, <I>eXXbv xal 
'AvTtcpeXXov Auxta; etvat Xeyet. 

244. 
St,B. KopuSaXXa, tcoXk; c PoStwv c Ex. 'Acr. Tb eOvi- 
xbv KopuSaXXet<;. 

245. 
St. B. AtpvuTSta, 7co'Xt<; FIafj!.cpuXiac.- c Ex. 'Acr. Tb 
lOvtxbv AtpvuTSteuc;. 

246. 
St. B. "ISupoc, 7co'Xic; xat -KOia^oc, IIa[>/.puX(ac; , 
c Ex. 

247. 
St. B. MeXavtTCTCtov, to'7Coc; napicpuXiac; • c Ex. Acr. 
Ttvsc; Ss Auxtac; ©acrt. Tb IQvtxbv MeXav t7i rceuc; , xat 



St. B. Tvucrcro;, tco'Xk; Kaptac 'Ex. 'Acr. Tb lOvt- j MsXavtTCTCtoc;. Codd. TCOTafjto'? pro T07C0<;. 



231. 
Hipponesus, urbs Carise, Hec. Europa. 

232. 
Loryma, urbs Cariae, Hec. Est etiam portus Rhodi, qui 
Loryma dicitur. 

233. 
Cylandus, urbs Cariee, Hec. Gentile, Cylandeus. 

234. 
Cedreee , urbs CariaB , Hec. Gentile, Cedreates, et Ce- 
draeus tribus syllabis, et Cedreaticus. 

235. 
Crade , urbs Caria^ , Hec. Gentile , Cradites , ut Si- 
dites. 

236. 
Laea, urbs Carise, Hec. Civis, Laites, ut Pausan. libro 
quinto. 

237. 
Messaba, urbs Carum. Hec. Gentile, Messabeus, forma 
Caricarum urbium. 

238. 
Xylus, urbs Cariae, Hec. Gentile, Xylius, vel Xyleus, 
propter idioma loci. Gaudent enim finitis in eus. 

239. 
Tnyssos , urbs Cariee, Hec. Gentile , Tnysseus , regio- 
nis tvpo. 



240. 
Sindia, urbs Lycise, Hec. Gentile, Sindii. 

241. 
XanthiiSjUrbsLycise, Hec; propequamXanthusfluvius 
exit. Sic vero vocata fuit a Xarrfho .Egyptio , vel Cre- 
tensi, qui eam condidit. 

242. 
Patara, urbs Lyciee, Hec. Vocata vero fuit aPataro, filio 
Apollinis et LyciaeXanthi filiae. 

243. 
Phellos , urbs Pamphylia^, Hec. Alexander polyhistor 
in libro de Lycia , Phellum et Antiphellum Lyciaa esse 
dicit. 

244. 
Corydalla, urbs Rhodiorum, Hec. Gentile, CorydalleeS' 

245. 

Lirnytia, urbs Pamphylia?, Hec. Gentile, Lirnytieus. 

246. 
Idyrus , urbs et fluvius Pamphyliae. 

247. 
Melanippium,locusPamphyli8e, Hec AliquiveroLyciar 
aiunt. Gentile , Meianippeus et Melaninpius. 



HECAT.EI FRAGMENTA. 



n 



248. 
St. B. Ko'pb\>Xo<;, ttoX-c. IlaucpuXta; , c Ex. 'Aa. 
To eGv.xbv KopSuXto;. 

249. 
St. B. Kup&r] , icoXis IlatACpuXiac; , e Ex. 'Ao\ '0 
tcoXitt]<; KupSatoc;. 

250. 
St. B. 2i'Sr) , toXic IlafjtcpuXtac; , wc; c Ex. 'Acr. 
KexXrjTat Se diro SiSrjc, rrjc; euyaTpoc; f/iv Taupou , 
Yuvdixbc; §e KifJtwXou, dcp' 06 r) vrjcjoc;. c TroXtTr)c; 2i- 
o^xrjc;. Codd. Mevxaupou. Pro KtjJtojXou codd. 
MojXou quse nusquam est. 

251. 
St. B. XdpaSpoc;, Xijjly]v xat eTCtvetov KtXtxia<;. 
c Ex. 'Acjta • « ixsxa Se Xdpaopoc; 7rota|xo'<;. » 

252. 
St. B. NayiSo?, tcoXic; [ASTalju KiXtxiac, xat JHafA- 
cpuXta;. c Ex. 'Acrta • « [JteTa Se NaytSoc; tco'Xi<;, dizh 
« tou NaytSoc; xu6epvr]TOU, xat vyJooc; NayiSouaa. Na- 
« yiooc; §s ixkr[Q'/) <5ta to Ndytv auTrjV XTiaat. » c 
tcoX(ty]c; NaytSeuc. 

253. 
St. B. 2oXot, KtXtxiac; TroXtc;, — c Ex. 'Ao\ 

254. 
JE\. Herodian. Trept [xovrjpouc; Xe^eojc; 1. I , p. 8, 
de terminatione in a : "Icjtoj ott touto Trap' c .lExa- 
Tatoj larl, xai ev t?] '/prjcret twv (Dotvtxwv, w<; auTO<; 
cprjcjt, oux eti [xevTot 'Attixoic; xat Trj cjuvr]8eta yvoj- 
crrov. — Xva,ouTto yap Tcoorepov */] €>oivt'xr] IxaXetTO. 

255. 
S(. B. FdSaXa , TroXtc; Ootvtxrjc;, yjv c Ex. 0r]Xu- 

Xoic. CQTjCJlV. 



256. 

St. B. DiSojv, ttoXic; <I>oivixy]<; , c Ex. 'Ao. 

257. 

St. B. <I>oivixoucjcjai. . . . "Ecjti xal ttoXic, <I>ot- 
vixwv twv ev 2upta tfroivtxoucrcjai , wc; auToc; ( c Ex.) 
Iv 'Acrta. Cf. fr. 3i5. 

258. 
St. B. riYY,Xu[/.orc7] , ^>otvixr,<; TcoXtg, o c j<; c Ex. 

259. 

St. B. Atyd, Trjc; AtoXtSoc; dxpa. — "Ecjti xat ttoXi<; 
*I>oivixojv , w<; c Ex. 

260. 
St. B. Awpoc, ttoXic; <r>oivixy)<;. c Ex. 'Acjtor « [xeTa 
« Se 7\ TcdXat Awpoc;, vuv oe Awpa xaXeiTat. » 

261. 

St. B. KdvuTtc;, ttoXk; Huptwv nzyal'f\ , wc; c Ex. 
'Acta. Tb eOvtxbv Kocvutity]<;. 

262. 
St. B. KapSuToc,, wc, Br)puTO<;, ttoXk; 2upojv 
[xeydXr], w<; c Ex. ev Tcepi-/]Y7qcjei 'Asiac;. Tb eOvtxbv 
KapSuTtoc;, wc; Br]puTtoc. 

263. 
vSt. B. KajjLaprjVOt, vrjcjot 'ApaStwv • c ExaTatoc; ev 
Tcept7jY7]cjei. Ot otxouvTec; 6u;oioj<; tw TcporcoTuiroj Ka- 
(jtaprjvot. 

264. 
St. B. TdSt<;, TcoXt? 'AoaSia;, c Ex. TceptYjYrjcrsi 

AtYUTCTOU. 

265. 

St. B. ZxtaTcoSec; , e0vo<; AiGtOTrtxbv, Wc; c Ex. ev 

TreptYjYrjaet Aiyutctou. 



248. 
Cordylus, uibs Pamphylire. Hec. Genlile, Cordylius. 

249. 
Cyrbe, urbs Pamphyliae, Hec. Civis, Cyrbseus. 

250. 
Side , urbs Pamphylise, ut Hec. Sic vocata a Sida filia 
Taari et uxore Cimoli, a quo insula. Civis, Sidetes. 

251. 

Charadrus, portus, et navaleCilicia?. Hec. : «Postvero, 
Charadrus fluvius. « 

252. 

Nagidus , urbs inter Ciliciam et Pamphyliam. Hec. : 
«Post vero NagisdusurbsaNagidegubernatore, et insula 
Nagidusa. Nagidus vero vocata fuit , quod eam Nagis 
condiderat. » Civis, Nagideus. 

253. 

Soli, Ciliciae urbs. 

254. 

Scias hanc terminationem in d apud HecataBum esse et 
in usu Phoenicum , ut lpse Hecataeus dicit ; nec tamen 
nata est Atticis atque vulgari sermoni. 

Chna, ita enim prius Phcenicia appellabatur. 

255. 

Gabala , urbs Phoeniciae , quam Hec feminino genere 
effert. 

FRAGMENTA HIST0RIC0RUM. 



256. 



Sidon, urbs Phcenicia3. 

257. 

Phoenicussae, Est etiam urbs Phoenicum in Syria 

Phoenicussae, ut idem ( Hecataeus ) auctor est. 

258. 
Ginglymota, Phceniciae urbs. 

259. 
iEga , ^Eolidis promontorium ; est etiam urbs Phoeni- 
cum, utHec. 

260. 
Dorus, urbs Plioeniciae, auctore Hec. : « Deinde antiqua 
Dorus , nunc Dora appellatur. » 

261. 
Canytis, Syrorum magna civitas, de qua Hec. Gentile, 
Canytita. 

262. 
Cardytus , uti Berytus , magna Syrorum urbs , de qua 
Hec. Gentile, Cardytius, uti Berytius. 

263. 
Camareni, Arabum insula», de quibus Hec. Incolae eo- 
dem modo quo primitivum Camareni vocantur 

264. 
Tabis, urbs Arabiae. Hec. in ^Egypti descriptione. 

265. 
Sciapodes, gens JEthiopica, ut Hec. in ^Egypti dfr 
scriptione. 

2 



18 



HECAT.EI FRAGMENTA. 



266. 
Eust. Iliad. T, 6, p. 372 : IIuYfJtaiot. — laxopst- 

Tat Se xat oti xspaxa 7capaTt'0evTat , xat iv <7^7][i.aTt 
xptwv , w; 'ExaTato'? tprjtjt , xpoTaXa ^ocpouct xal 
outw toc<; TCuyp.atofAa^oui; YEpavou; ccfJtuvovTai xaTa- 
cppovouca? aXXw<; tou fjtr]xou<;. recopytxot Se ettjtv , 
w<; coacnv OTt £s xat aqtvrj e^prjaavTO £711 tov atjTa- 
yuv, yeXoiov f/iv xat ou 7ct6avoV XeysTat <3s. Et 
Schol. Iliad. ib.: lIuyf«.atot. — ■"Ecjti Se t'0vo<; y £w p- 
ytxov dv0ptO7cwv fjtixpwvxaTOixouvTwv etq toc dvwT<rcw 
fjtiprj t9]<; Aiyu7rTtax9ii; y 7 !? TcXrjcjiov tou 'ilxsavou , 
OTcep 7CoXsfj!.siv x<xlq Y^p^ 01 ? cpaori (3XaTCTOUtjai<; aiiTWV 
toc <j7cs'p;jt,aTa xat XtfJtbv 7cotoutjai<; Trj X,°^P a ' — OrjtJt 
Se auTOu<; c ExaTato<; Itci a^fjtaTcovxoiwv Ic;to'vTa<; 
d.Xe'c;a<70ai auxoc?, Ta<; §e xaTacppovoutjac; tou fjtrjxou<; 
7coXef/.siv 7cpb<; auTout;. 

267. 

St. B. c Y'<raei<;, vrjco? tuxpa xat fxeYocXr] A'i0to'7cwv 
c Ex. TcepiTjYvJTet Aiyutctou. Ot vr)criwTai TaatTat w<; 
'OaaiTat. 

268. 

St. B. MapfxaxE? , e6vo<; AtOtoTcixov- c Ex. 'Ao\ 

269. 

St. B. "ASotk;, 7co'Xt<; AtYUTCTta, w; c Ex. - rjv c Hpw- 
Siavo'? cprjat t Bapuvs<70at. c O tcoXitt;<; xoctoc fjtsv to stci- 
/wptov 'ASoTiTrjc, wc; vuv KXauTtTr); xat NauxpaTt- 
Tr)<;, xaToc Se c ExaTatov 'A6oTteu<;, w<; Maxpt; , 
Maxpteuc;. Urbs ignota, nisi pro eadem habenda 
est, quam Plinius Aboccin dicit (VI , 29, 35), 
Ptolemseus Abunciri (IV, 7), sitam ad occiden- 
talem Nili ripam m ^Sthiopia. Abotis comme- 
moratnr etiam in KpafjtSouTit; fr. 275. 



270. 

St. B. MuXwv , tco'Xi<; Aiyutctou , 'Ex. 

271. 

St. B. 'OvetaSaTrjc , 7co'Xt<; Aiyutctou, c Ex. tcs- 
ptriYvlcrei AtSurjt;. 

272. 

St. B. 2rjvo; , 7co'Xtt; A'iyu7ctou • c Ex. ev ttj auTY)<; 
7CSptr)Yri<jei. 'O TCoXiTr]; 2r,vixo't;. 

273. 

St. B. Kpwt;, 7co'Xt<; Aiyutctou • c Ex. TcepirjY^Ttt 
'Acria?. °0 TcoXiT-/)c; KpwtTr); • xat vofjtbt; KpwtTr]?. 

274. 

St. B. 2ut<;, tcAic; Aiyutctou , w<; c Ex. ev Trj au- 
Trjt; TcepiriY^cjec xa\ vofjtbt; 2uity]<;. 

375. 

St. B. KpafxSouTtc;, tcoXk; Aiyutctou • c Ex. tce- 
ptr,Y"/it7et At6ur]<;. 'O-tcoXitth; Kpaf/.6ouTtTr]<; w<; Nau- 
xpaTiTr]?. c Hpw3tavb<; Sia tou ypoLye.1, KpdcfxSoTti; 
7cpo7capo<;uTovoj<; , <w<; "ASotk;. Cf. 269. 

276. 

Herodot. II, i43 : HpoTepov Se c ExaTaico xio 
XoYOTCotw Iv @r]Sr]Gt Y£ver]XoYr]C7avTi Iwutov xat dva-< 
SrjaavTt ts Tr]V TcaTptrjv !<; exxatoexaTov 0ebv iTcotrjaav 
01 tpeec; tou Atbt;, oto'v ti xat Ifxot ou Y £ ver]XoYr]C7avTi' 
IfjtewuTo'v IcjaYaYo'vTe? !<; to fxeYapov scrco ebv piya, 
Ic;r]pi6fjtsov Ssixvuvts? xoXo<7gou<; <^uXtvou<; toctoutou; 
oaou<; 7cep sitcov • dp^tpsu<; ^ap exaaTOt; auTo'61 tdTaTai 
Itci Trjt; eoiUTOu £o'r]t; etxo'va Iojutou , dpt0fjts'ovTSt; otfv 
xat SetxvuVTSt; 01 tpeet; Ifjtot a7ceSet'xvuc7av TcatSa Tca- 
rpbc; ^touTwv exatjTov lovTa, Ix tou aY/iffTa aTCoOa- 
vovtoc; Tr]<; etxo'vo?, Stec/oVcet; §ta 7ca<7ecj)v, ew? oli 
aTceSett^av aTcoccra^ etxo'va<;. c ExaTatw Se YsverjXoY'/]- 



266. 

Pygmsei. — Narrantur etiam cornua sibi apponere, et 
habitu arietum , ut Hecatseus dicit, crepitacula pulsant 
atque ita inimicas grues ipsorum staturam temere despi- 
cientes propellunt. Agriculturae periti sunt, ut aiunt. Quod 
vero securi utantur in aristam, ridiculum quidem neque 
verisimile , narratur tamen. 

Pygmsei — Est vero populus agriculturae deditus bo- 
minum parvorum, qui incolunt extremas partes terrae 
Jigyptiacae ad Oceanum , et quem bellum facere dicunt 
contra grues eorum semina perdentes famemque terrae 
afferentes Dicit vero eos Hecataeus arietum habitu exeun- 
tes grues propellere , bas vero staturam illorum despi- 
cientes bellum contra eos gerere. 

267. 
Hysais, insula parva et magua Jithiopum. Hec. in 
/Egypti descriptione. Insulares, Hysaitae, utOsaitae. 

268. 
Marmaces , gens JGlhiopica. 

269. 
Abotis , urbs ^Egypti apud Hecataeum, quam Herodia- 
nus inquit accentu in penultima notari. Ex vernacula re- 
gionis consuetudine hinc formatur civis nomen Abotila , 
ut nunc Clautita et Naucratita : sed ex Hecateei sententia 
haberet Abotiensis , uti Macris Macriensis. 



270 
Mylon, oppidum ^Egyti, cujus memmit Hec. 

271. 
Oniabates, urbs iEgypti, de qua Hec. in Libyae descri- 
ptione. 

272. 
Senus, urbs iEgypti, Hec. in ejus periegesi. Civis, Se- 
nicus. 

273. 
Cros, oppidum iEgypti, auctore Hec. Civis etprovin- 
ciae nomen Croita. 

274. 
Syis, urbs iEgypti, ut Hec. in ejus descriptione. Etpro 
vincia Syiles. 

275. 
Crambutis, urbs JEgypti, de qua Hec. in Libyae perie- 
gesi. Civis, Crambutita, uti Naucratita. Herodianus hanc 
vocem per scribit Crambotis , et accentu in antepenul- 
tima notat , uti Abotis. 

276. 
Atque antea Hecateeo historiae scriptori , apud Thebas 
originem gentis recensenti, ac propagationem familiee suae 
referenti ad sextumdecimum deum, sacerdotes Jovis lale 
quiddam fecerant, quale quid et mihi non recensenti fa- 
•niliam meam. Introducto in templum intus grande, enu- 
merabant monstrando tot e ligno colossos quot dixi lb. 



HECAMII FRAGMENTA. 



19 



savTi Iwutov xai dvaS^aavTt I; exxatoexaTOv 8sov , 

« dvT£Y£V£YlX0YVl(7aV £TCl T?j dpiOpfaei , OU SeXOJA£VOl 

« Tcap* auTOu aTcb 6sou Y£V£<j6at dv8pWTCOv dvT£y£- 
«■ veTiXoY^av Ss wSe, <pdfjtevot exaarov twv xoXoaawv 
« ETipojjJLiv Ix ritpwfjtio; ysyovlvat , I? 8 tou; tovte 
" xat TcacEpdxovTa xat Tpnrjxoatou; dTceSeSiav xoXoa- 
« <jou;, IIipw(Jtiv Ix ntpwfjuo; y £ v°V £V0V xat out£ I; 
« 6ebv outs I; Y] pwa dveSvjffav auTOu;. » ntpo)[Ai; Se I<jt t 
xax' 'EXXdSa YXwacav xaXb; xaYa8d;. Narravit hsec 
haud dubie Hecataeusin descriptione Thebarum, 
se genus suum derivavisse a diis per quatuorde- 
cim avos, sacerdotes negavisse,hominem gigni 
a deo suosque ipsorum avos laudavisse , quos 
trecentos etquadraginta quinquenumeraverint. 

277. 

St. B. NetXo;, TcdXt; Aiyutctou* 'Ex. Tcepirfpfaei 
auTYJ;. Kat tepbv NetXou TCOTaixou. 

278. 

JSilum fluvium ex Oceano derivatum esse ab 
Hecataeo , efficiendum videtur e comparatis locis 
Diodori, Herodoti et scholiastse Argonautico- 
■rum. Ait enim Diodorus I, 3^ : "OXw; uTcep tyj; 
dva6d<Jew; tou NetXou xat twv tcyjywv , eti Se ty); et; 
6dXa<j<jav IxSoXyj; xat twv dXXwv wv e^et Stacpopwv 
Tcapd tou; dXXou; TcoTa(ji.ou; p.eYt<JTo; wv twv xaxa 
tyjv oixou[A£Vyiv, tive; [Jiiv twv auyy^ctcDuov aTcXw; oux 
£ToX[ji.7i<jav ouSev etTcetv, xatTcep etwSoTe; [XY]Xuveiv 
Ivtoxe Tcept ^etfxdppou tou tuvjwto;, Ttve; S' STCiSa- 

XdfJteVOt Xs^etV TCCpt TWV ETCl^YlTOUlJt.eVOiV TCoXu T7)C 

dXY]6£ta; otrjjxapTOV. Ot [Jtiv Y«p Tcept tov 'EXXdvtxov 
xat KdSfxov, £Ti S' 'ExaTatov xat TcdvTe; ot toioutoi 



aTcexXtvav. Quibus postea additur : ot uiv xax' 

Aiyutctov tepei; aTcb tou TceptppeovTo; tyjv oixouu.evy,v 
'QxEavou <paatv auTOV (tov NeiXov) ttjv <ju<JTa<riv 
XajxSdvetv , i>Yte; ouSev XeYOVTe;. — Herodot. II, 
20 , 2i : 'EXXrjvwv [asv Ttve; £Tc(<J7|U.oi pouXdfjtevot 
YeveaOat <Jo<pt7]V , eXe;av Tcept tou uSaTo; toutou 
TpfXiatjia? 6Sou<; • twv Ta<; [jlsv ouo twv 6Swv ouS' dc;tw 
[xv7]<j8^vat, et u.7] oaov <j7]u.9]vai ^ouXo'u.evoi; jjlouvov 
twv 7] exepr] [xev XeYet tou; £T7]<Jta<; dve'[JLOu<; £tvat 
atTtou; tcXt]6u£iv tov TCOTa[xbv, xtoXuovTa; I; 6dXaaaav 

Ixpeetv tov NetXov (21) C H S' eTepY] dv^Tct- 

<jT7]u.ov£<JTep7] [jte^v e<JTt ttj; XeXeYU-svT]; , Xcfyw cs 
etTcetv 6au[/.a<jtojTep7] • « y\ \(yei utev aTcb tou 'Qxeavou 
« peovTa auTOV TauTa [/.7j'/ava<j6at • tov S' '£2xeavbv 

« y^v Tcspi Tcacrav peetv. » (23) c O Se Tcept 

tou 'Qxeavou Xei;a<;, e; dcpav^; tov [jtu^ov dvevstxa;, 
oux e^et eXsy^ov 011 ^ap Ttva £^^^5 oiSa TCOTa[jtbv 
'£2xeavbv ovTa. — Schol. Apoll. Rhod. IV, 2^9 : 
'ExaTaio; Se 6 MiXt]<jio; ex tou <I>a<jtSo; SteX^elv ei; 
tov '£2xeavbv , eka exet8ev et; tov 

279. 



NeiX. 



ov. 



rcaXaioi TcavTaTcaatv ovte; et; toc; [xuSoSSet; dTcocpdaet; , A8apdf/.6Yi tco'Xi; 



Arrian. de Exped. Alexandri V, 6 : « Aiyu- 
tctov » T£ c HpdSoTo; Te xat c ExaTato; 01 Xoyotcoio< 
(7] ei OYj tou aAAou yj Ji,xaTaiou eo"Tt Ta atxaii tyj y v I 
AtYUTCTta Tcot7][J(.aTa) « Swpdv Te tou TcoTau.ou » d[j(.cpd- 
Tepot wcjauTw; dvofxd^ouai. Locus Herodoti est II, 5. 

280. 

St. B. 'A6dppaSt;, tcoXi; Aiyutctou , w; xat 
c Hpo)Stavb; Iv Tpuo). 'A6appa6iTYj; vou.b; ev Aiy^tcto) 
xat 'AOdppaSt; TcdXt;. c ExaTato; 0' Iv SeuTepw Tceptr,- 
Y*/]aeo); St' evb; p xat tou [Jt • 'A6apap.StTY]; vo[jj)c, xat 



naraque quisque summus sacerdos ponit suam imaginem 
dum vivit; numerantes itaque et monstrantes sacerdotes, 
ostendebant mihi unumquemquefilium patris ipsum esse 
ex imagine ejus , qui proxime esset mortuus, eundo per 
imagines eorum, donec omnes illas exposuerant. Hecatseo 
igitur originem suam recensenti , et ad sextumdecimum 
deum alliganli, « occurrebant simili ratione per numera- 
« tionem, non admittentes id, quod ab illo dicebatur, bo- 
« minem generari e deo. Occurrebant autem repetenda 
progenie hunc in modum , dicentes unumquemque colos- 
« sorum fuisse Piromin ex Piromi genitum , donec tie- 
« centos quadraginta quinque colossos commemorassent, 
« Piromin ex Piromi progenitum : eosque referentes nec 
« ad deum nec ad beroa. » Est autem Piromis Graeca lin- 
gua expositum honestus et bonns. 

277. 

Nilus, urbs Jigypti, de qua Hec. in Periegesi. Et tern- 
plum Nili fluvii. 

278. 

Diodor. : De Nili augmento et fontibus , ejusque in 
mare tandem excursu et aliis quae prse ceteris amnibus pe- 
culiariter sibi vindicat, ipse toto orbe maximus, quidam 
scriptores nihil omnino dicere ausi fuere ; de quovis ta- 
men torrente declamitare interim soliti. Quidam vero 
quaestionis explicationem aggressi , multum a veritate 
aberrarunt. Nam Hellanicus et Cadmus, Hecatseus quoque 
et id genus prisci omnes , ad fabulosas assertiones decH- 



narunt. Ideo cum ad opiniones et conjecturas probabiles 
res devolvatur, sacerdotes ^Egyptii ex Oceano terram cir 
cumfluentehuncnasciaffirmant, nihil sani memorantes. 

Herodot. : De qua tamen aqua quidam Graecorum , 
quum insignes vellent haberi sapientia , trifariam disse- 
ruerunt ; quarum opinionum duas ne mentione quidem 
dignas existimo, nisi eatenus, ut illas tantum velim signi- 
ficare. Earum una ait , ventos etesias esse in causa cur 

fiuvius crescat, prohibentes Nilum effiuere in mare 

Altera est insipientior quidem , quam hsec quse dicta 
est; uttamen dicatur, quod res est, admirabilior, « quaj 
ait illum, quod ab Oceano fluat, istud efficere : Oceanum 
vero circumfiuere omnem terram. »— At is qui de Oceano 
loquutus fuit, ad occultum referens fabulam, caret evi- 
ctione. Nequeenim ego ullum novi fiuvium,qui sit Oceanus. 

Schol. Apollon. : Hecatseus vero Milesius (Argonautos 
dicit) e Phaside venisse in Oceanum, inde vero in Nilum. 

279. 

iEgyptumHerodotuset Hecataeus liistoriarum scriptores 
(nisi alterius cujuspiam sunt illa de regione iEgypti 
scripta) fluminis donum eodem modo uterque appellant 

280. 

Atharrhabis, urbs iEgypti, uti etiam testatur Herodia- 
nus in libro tertio. Atliarrhabites praefectura , et urbs 
Atharrhabis in ^Egypto sunt. Hecatseus vero in secumlo 
Periegeseos cum simplici r et cum m scripsit : praie- 
ctura Alharambites et urbs Atharambe. 



20 



HEGATtEI fragmenta. 



281. 

St. B. tI>axouaaa , xwuv/] [j.£Tac;u AiyuTtxou xal tvJ<; 
'EpuGpac; OaXaaav)<;. 2/rpa6wv iC,'. c ExaTaTo<; Ss <X>a- 
xouaaat xat (Daxouagatc; cpvjorl xat <I>axouaaai vvjaot 
/at <Daxaioi. To lOvtxov <I>axouaato<;. 

282. 

$t. B. MaySwXoi;, tco'Xi<; AtyuTCTOu ■ c Ex. Tcspiv]- 
vvjast, to lOvtxov MaYSwXtTV]c; ota tov Aiyutctiov 

TUTCOV KaVtoSlTY]?, AtoXxiTT]?, IIsVTaff/OlVlTV]?. 

283. 
St. B. AtY]Spt<;, tco'Xi<; <I>otvixo)v, w<; 'HpwotavoV 

TO IQvtXOV AlY]6ptTY]c; Wc; 2u6apiT7JS. *\Ex. TCSplV)YV]a£t 

AtyuiTTOu. 

284. 
St. B. Xs'(a[ju<;. . . . "Ecm xat Xe;j.oi^ vvjaoq, Sta 

TOU 6, SV BoUTOtc;, W<; C Ex. Iv TC£piV)Y7]aei Aivutctou- 
« SV BoUTOlt; TCSOt TO ipOV T7]c; ATjTOUc; SC7TI VVJffOc; 

>( Xs'p.St<; ouvou.a, ipyj tou AtcoXXwvoc;- Ioti os v) vvjaoc; 
« [jtsTapatT) xat TceptTcXsi [Itci tou uoaTOc;] xat xtvssTat 
« Itci tou uSaTOc;. » 'O vr,aioVr/]c; Xs[J.[J.iTr 1 c; xat Xep.- 
(jlio;. Codd. tspov, sed tpvj. Prius ItcI toj uoaTOc; 
abest in codd. nonnullis. Ad hsec verba mani- 
festo respexit Herodotns II, i56. 

285. 

St. B. BoXSitivt] , ttoXic; AtyuTCTOu • c Ex. 6 TCoXt- 
ty]<- BoXStTtv^Trjc;. To lOvtxov BoXStTtvot;. "EvOsv xat 
BoXSirtvov dToaa. Codd. apuca. 

286. 

St. B. "Ecpsaoc;. — "Ectti xat "Ecpsaoc; vvjaoc; Iv tw 
NstXw xat Xtoc; xat Aea6o<;, xat KuTcpoc;, xcxt ^au.o? , 
xat aXXat, w<; c Ex. 



287. 
JE\. Herodian. Tcspt [jlov. Xs|sw<; 1. II, p. 36: 
Oapoc;. To cpapoc; IvSs^sTat sv Siacpopw av)[j.atvo- 
fjtevw toc Tpta ysvv] • 1'aTi yap apasvtxov • ouray 
yocp Itci MsvsXaou IxaXetTO Tcpwpeut; • aXXa yap to 
OvjXuxov Itci tvjc; vvfcou arc' auTou to 6'vofj.a XaSouarjc, 
&q cpr,atv ^ExaTato; , xat ouoVcepov 6tcot£ av](j.avTixbv 
tou t[j.aTtou v) xal tou aporpou. 

288. 
St. B. c EXeveto<;, to'tco<; Tcspt tw KavwSw - 'Ex. 
Tcsptv]Y7]asi AtSuxwv. To lOvtxbv c .EXsveteu<;. 

289. 
Athen. III, 8o, p. n/|, C : AiyuTnrioi Ss tov 
uTCoJ;t^ovTaapTov xuXXaaTtv xaXouatv. Mvv)[j.ovsuouaiv 
auTOu xai 'ExaTatoc; xat c HpdooTO<;. Herod. II, 77. 

290. 
Athen. X, p. 447? C : c ExaTato<; Ss Iv Ssuts:co 

TCSptV)Y>]a£Wc; StTCWV TCSpl AtYUTCTltOV w<; apTOcpotYOt 

staiv,lTctcp£p£f «Ta<;xpiOa<; etc; to Tcwtxa xaTaXsouatv. » 
Et Athen. X, p. 4^8, E : Aiyutctiou; S' c ExaTato<; 
apTOCpocYOUc; cpv)atv stvat, xuXXyjaTiac; laOtovTac;, toc; 
Ss xptOa? stcTcoTov xaTaXeovTag. Herodotus 1. c.ita 
pergit : Otvw S' Ix xptOeojv TcsTcoiv)[jtsvw StaY^pswviar 
ou Y«p c^pi statv sv tv) X_wpv] aij.TcsXot. 

' 291 *(?).' 
Plutareh. De Iside et Osiride p. S53,B : Ot $e 
SaatXstc; xat jj.STpr|TOv stcivov sx twv tspcov Ypa[A[J.a'- 
Toiv , wc; c ExaTato<; taTOpvjxsv , lepstc; 6vts<;. Proba- 
bile est, haec desamta esse ex iEgyptiacis He- 
cataei Abderitaj, quem postea in eodem libro. 
citat Plutarchus , p. 354, D- 



281. 
Phacussa, -vicusinter iEgyptum et mare Rubrum. Strabo 
septimo^ecimo. Hecataeus vero Phacusscc, et Phacussis 
inquit et Phacussae insulae, et Phacaei. Gentile , Phacus- 
sius. 

282. 
Magdolus, urbs iEgypti, auctore Hec. in Periegesi. Gen- 
tile, Magdolita, propter iEgyptiam formam, uti Canobita, 
Diolcita, Pentaschoenita. 

283. 
Liebris, urbs Phcenicum, cujus Herodianus meminit. 
Gentile, Liebrita, uti Sybarita, quo utilur Hec. in ^Egypti 
periegesi. 

284. 
Chemmis... Est etiam Chembis insula per b in Butis, 
ut Hec. in Periegesi ^Egypti : « In Butis circa templum 
Latonae est insula Chembis nomine, Apollini sacra; est 
autem insula mobilis , et circumnatat , et movetur supra 
aquam. » Jnsularis , Chemmites et Chennnius. 

285. 
Bolbitine, oppidum JEgypti, cujus meminit Hec. Oppi- 
dnnus, Bolbitineles. Gentile, Bolbitinus. Inde etiam Bol- 
bitinum ostium. 

286. 
Fphesus.... Est Ephesus quoque insula in^ilo. et 



Chius, et Lesbus , et Cyprus , et Samus , et aliae insute , 
teste Hecatseo. 

287. 
Pharus diversas significationes habet tribus generibus. 
Est enim masculinum. Ita Menelai audiebat proreta. Sed 
feminino genere est insula, quae ab illo nomen accepit,ut 
dicit Hecataeus, et neutro genere significat pallium vel 
etiam aratrum. 

288. 
Helenius, locus circa Canobum, de quo Hec. in Libyae 
descriptione. Gentile, Heleniensis. 

289. 
iEgyptii subacidum panem cjllastin vocant;.... ejus 
meminere et Hecataeus et Herodotus. 

290. 
Hecataeus vero , secundo libro Descriptionis terrarum , 
postquam de JEgyptiis dixit, pane eosvesci, subjicit, 
« Hordeum in potionis usum mola frangunt. ■>■> — /Egyptws 
vero Hecataeus ait panivoros esse; qui cyilestibiis (id no- 
men panis subacidi esl) vescantur, et hordeum in potioni^ 
etiam usum mola frangant. 

291. 
Pieges quoque ex sacrarum praescripto litterarum certa 
mensura vinum bibebant, ut scribitHecataeus,quia et ipsi 
essent sacerdotes. 



HECATJEI FRAGMENTa. 



292. 



Porphyr. apud Euseb. Praepar. evangel. X, 3, 
p. 166, B : c Hpo'SoTO<; ev ttj SeuTspa tcoXXoc 'Exa- 
xatou tou MtXrjatou xaToc Xeljiv fJteTrjveyxev Ix Trj; Tce- 
P 17 1Y 7 1°' £W< » Pp a X £a 7capa7cotr]aai; , toc tou <I>oivixo; 
opvsou xat Tcspt tou TcoTajjciou itctcou xat,T7]? Orjpac; 
tcov xpoxoSetXwv. Locas de Phcenice ave est 
Herodot. II, 7 3 : "EaTt Ss xat aXXo; opvt; tpb;, 
tw ouvo[xa cpotvt^. 'Eyw [xsv [jciv oux stSov, st [xr] oaov 
Ypacpyj' xai yap Sr] xal aTcccvtoc; STctcpotTa ac&t, 6Y 
srecov, w; "jrlXtouTcoXtTat Xsyouat, TcsvTaxoatwv cpot- 
tocv Ss to'ts cpaat, Itceocv 01 aTcoOccvr] 6 TcaTrjp. "EaTt os, 
.ei tv] ypa^yj 7capo'[/.otoc;, Toao'a6e xat toickjSs • tc\ [xsv 
ocutou ^puao'xo;jca twv 7rcspwv, toc Ss IpuOpa* iq toc 
[jcaXtOTa aiSTW Tcsptrppqatv 6(/.oto'TaTOc; xat to [xsyaOoc;. 
Toutov Ss Xs'youat p.r];(avaaOai tocSs, laot (jtsv ou 
Tuiara XsyovTsc; • « i\ 'Apa§tr]c; opptsojtjtevov iq to tpov 
« tou c HXtou xouu^eiv tov 7caTspa , Iv a[xupyr] Iu.7cXcca- 
« aovTa, xat ObcTCTetv ev tou 'HXtou tw tpw. Ko[jct£stv 
« Ss outov TcpwTOv tt]<; atxupvT]!; wbv TcXaaastv 6'aov ts 
« SuvaTo'c; Icti cpspstv , fjtera Ss TCStpaaOat auTO cpo- 
« peovTa* Itcscxv Se a7C07cetpr]Qr] , outw Stj xotXr]vavTa 
« to wbv tov TcaTspa ic, aiiTO evTiOevat • afjtupvr, Ss 
« aXXr] IfjcTcXaaastv touto, xaQo^Tt tou wou IyxotXr]vac; 
" IvsOr]xs tov 7caTs'pa • laxetjjtevou Ss tou TcaTpbc; 
« ytvsaOat twuto [3apo<;• I[jt7cXocaavTa Ss xo[jci£siv [xtv 
« S7C Aiyu7CTOU s<; tou HAiou to tpov. » lauTa [7-sv 
toutov tov opvtv Xeyouai Tcoteetv. Ex his avis ipsius 
descriptionem haud dubie ipse confecit Hero- 
dotus ad picturam avis in tabula, alteram vero 
•ejus partem, quam se audivisse refert, transtu- 
iit ex Hecataeo, qui fidem ei habebat, quam 
Herodotus abrogat. Eadem enimratione, ut hic 
per Xeyouot, narrationem de Chemmi insula, 
quam eidem debebat Hecataeo , introduxit per 
XeysTat U7c' AtyuTCTiwv. Quanquam non dubitan- 



21 

dum est, quin ipse etiam haec audiverit He- 
rodotus, in describendo autem itinere suo 
commodum ei visum est uti scriptis Hecaliei 
narrationibus. 

293. 

Locus de hippopotamo est Herodot. II, 7 1 : 0\ 

Se l7C7COt 01 7C0Ta[Xt0t VO[JCW [JCSV TW na-p7]{JUT7j 1001 

stat, TOtat Ss aXXotat Atyu7CTioiat oux tpot. <I>uatv os 
7caps'^0VTat tSsV,; ToirjvSs- « TSTpocTcouv saTt, Si'/r]Xov, 
« 67cXat fiobc, aiij.bv , Xocptr]v syon tWou, -/auXio'oov- 
« Ta<; cpatvov, ouprjv itctcou xat cpcovrjv, [JLSYaOoc; 6'aov 
« xe 6ou<; 6 u.eyiaTOc; • to os'p(jta S' auTou outw Srj ti 
« Tca^u Ioti, wots auou ysvocjcsvou, quotoc 7cots'so-0at 
« axo^VTta 1? aucou. » 

294. 

Locus de venatione crocodilorum cst Hero- 
dot. II , 70 : "Aypat Ss acpsojv uoXXai xacsaTs'aat 

xat TcavToIat • r\ S' tov spcotYs Soxset ac;iojTccTr] a.izr^f\- 
ato<; etvat TauTr]v ypacpw • « Itcsocv vwtov boq cjsXsocor] 
« 7cspt ayxtaTpov, [jcsTtst iq asaov tov 7coca[/.o'v • auToc; 
« cs S7ci tou ysikeoq tou TCOTafjcou s^oiv osXcpaxa ^wrjv, 
« TauTr]V TUTCTSf sTcaxouaa; Ss Trjc; cpojvrjc; 6 xpoxo'Set- 
« Xoc; 1'sTat xara tt,v cpcovrjv svtu/wv Ss tw vojtoj 
« xaTaTctvst, 01 Ss sXxouat. 'Etcsocv Ss Ic;eXxuaOrj Ic yrjv, 
« 7cpWTOV cxTcavTOJv 6 OrjpsuTrjc; TcrjXto xa^' wv STcXaas 
« auTOu touc; 6cp6aX[jcou(; - touto Ss Tcotrjaac; xocpxa 
« su7CSTewc; Ta Xoitcoc ^etpouTat • [xr, Tcotrjaac; SeTOUTO, 
« auv tco'vw. » Cum narrationes Hecataei in bie- 
vius contraxisse dicatur Herodotus , probabile 
est, plures ab illo venationis medos esse descri- 
ptos, huncvero elegisse eum, quem nobilissimum 
judicaverit. Fortasse in iis etiam, quae hoc prae- 
cedunt, capitibns (68, 69), descriptiones cro- 
codili repetitae sunt ex Hecalaso, quia breves iliae 
enuntiationes , quibus ejus natura depingitur , 



292. 



Herodotus in secundo, ex Descriptione terrae Hecataei 
Milesii, quamplurima verbis totidem exscripsit pauca 
quasdam leviter ipse immutans , cujusmodi sunt qua? de 
Phoenice ave, deque fluviatili equo , et crocodilorum ve- 
natione commemorat. 

Herodot. : Est et alia volucris sacra, nomine phoenix , 
quam equidem non vidinisi in pictura; etenim perrara 
ad eos commeat, quingentis,ut aiunt Heliopolitani,annis, 
et tunc demum quum pater ei decessit. Is si picturae as- 
similis est, talis tantusque est : pennaj coloris partim au- 
rei, partim rubei, maxima exparte cum habitu tum ma- 
gnitudine simiUimus aquite. Eum aiunt, quod mihi non 
fitverisimile,hoc excogitare; «exArabia pioficiscentem in 
templum Solis gestare patrem, quem myrrha obvolvat, et 
in Solis templo humare; sic autem gestare : primum myr- 
rhse ovum fingere quantum ipse ferre possit : deinde fe- 
rendo illud experiri : hoc satis expertum, ita demum ovum 
excavare, atque inillud parentem ponere : et qua parte 
ovi exinaniti patrem intuht, eam partem a!ia myrrha far- 



cire:et quum tantundem ponderisimposilo parente effe- 
ctum sit, obstructo rursus foramine, bajulare illud versus 
iEgyptnm intemplumSolis. » Hasc facere hanc avem com- 
memorant. 

293. 
Fluviatiles vero cqui in plaga Papremitana sacri sunt, 
in cetera iEgypto non sacri ; talem speciem naturamque 
habentes: « quadrupes est, bifidis pedibus, ungulisbo- 
« vinis; simo naso , equina juba, exsertos dentes osten- 
« tans, equina cauda et voce, magnitudine maximi tauii, 
« tam crasso corio, ut ex eo arefacto fiant jacula rasa. > 

294. 
Hos(crocodilos)capiendi quum sint multa etomnimoda 
genera, hoc, quod maxime mihi dignum relatu videtur , 
scribo. « Ubi terguin suillum ad illecebras hamo circum- 
« dederit, demittit in medium flumen , ipse in labro flu- 
« minis porcellum , quem vivum tenet , verberat;. cujus 
« vocem crocodilus audiens, versus illam tendit, nactus- 
. «■ que tergum devorat; illi vero trahunt. Et posleaquam 
« in terram attractus est, anle omnia ejus oculos vcnalor 



22 



HECATiEI FRAGMENTA. 



pariter atque in phcenice (fr. 292) epitomatorem 
arguere possunt. 

295. 

Probabile est, ibi etiam , ubi de iis disserit 
Herodotus, quae de rebus geographicis statuant 
lones, intelligi Hecatseum , hominem Ionem , 
quem nunc popularium auctoritate suasregi pas- 
sum esse opiniones , nunc sua auctoritate popu- 
larium animos gubernavisse vix quisquam ne- 
gabit. Ex his locis est Heiodot. II, i5 : El ojv 
[jouXojjteOa Yvojf/.7]o-i xrjat Tojvojv '/paaOat rapi Atyu- 
tcxou , 01 cpaat xb AeXxa [jtouvov etvat AiyuTTTOv .... 
xa 8s aXXa Xsyo^vxcov xtj<; Alyuizxou xa \ih At&ur]<;, 
xa 8e ApaSia? etvat • aTco§£txvuot[J<.£V av xouxoj xoj 
Aoyw ^psojfjiEVOt AiYUTCxtoiai oux eouaav rcpoxepov 
*/wpv)v. Terram Delta enim multo recentius, 
quam reliquas iEgypli partes apparuisse putat. 
Quod bene concinit cum opinione Hecatasi 
ipsius, fluminis donum esseiEgyptum (fr. 279), 
neque ullus eorum , qui ex iEgypti descriptione 
citantur, locorum extra Delta positus est exce- 
ptis iis, qui directo esse alius regionis dicuntur 
et propter solam vicinitatem commemoran- 
tur, ut Tabis Arabise , Sciapodes et Hysaeis 
/Ethiopiae, Liebris Phceniciae. Et loci nonnulli, 
quos Stephanus iEgypto assignat, citantur tamen 
e descriptionibus Asiae vel Africae , id quod 
optimo jure inde repetimus, quod hi extra ejus 
regionis fines siti, itaque aut Arabiae aut Libyse 
ab Hecataeo ascripti erant , ut Oneabates , Cram- 
butis et Heleneus Libyae, Cros vero Asiae. 

296. 

Quae cum ita sint, ex aliis Herodoti, verbis 
effici potest, Hecatgeum ex lonum opinione ter- 
miniun Asice ct Libjve statuisse Nilum fluvium. 
Cum enim dixisset, sibi omnem, quse iEgyptiis 
incolatur, terram appellari iEgyptum, ita pergit 
Herodotus II, 16: Et ojv r\[Kdc, 6p6to<; Tcepl auxeojv 
ytvojaxofxev, "lojve; oux eu cppoveouat icept AtyuTcxou, 
et Ss opOV) e<7xi r) xojv Tojvojv yvojijlyi, ^EXXrjvac; xe 
xat auxou<; ' Iojva; otcoSsixvujju oux lTctaxa[Jt.s'vou:; Xo- 
Yt£eaOar 01 coaat « xpta [Jiopta etvat Y*i v Tcaaav, Eu- 
« pojTcvjv xe xat Aatryv xal Ai6ur]v.» Texapxov yap 
.acpea<; Set TcpoaXoYt^eaOat Aiyutcxou xb AsXxa, st 



ixyjxe yi eaxt xtj; 'Aair,<; [/.vjxe xtj; AiSurjt;. OuYap 8r, 
6 NetXo<; y^ ^axt xaxa xouxov xbv Xo'yov « 6 xtjv Asinv 
oupt^ojv xtj<; At6urj<;' » xou As'Xxa oe xouxou xaxa xb 
6;u TceptpprjYVuxat 6 NetXo<r toaxe ev tw [xexa<^u Aair,<; 
xe xat Ai6ut]<; Y^votx' av. 

297. 
Si in his omnibus Hecataeo adversari videmus 
Herodotum, probabile est etiam in alia re, quara 
in eodem ioco leviter attingit, illum respici. 
Narraverat enim (II, 1), iEgyptios putare sese 
esse omnium hominum vetustissimos praeter 
Phryges, id quod sacerdotes Vulcani Memphide 
sibi tradiderint. Per se probabile est, Hecataec 
pariter atque Herodoto hoc narratum esse a 
sacerdotibus : narrabatur haud dubie cuivis ad- 
vense, qui talia quserebat. Jam si in altero libri 
Hecataei loco dictum erat, iEgyptios sese habere 
pro gente antiquissima, altero loco, solum Delta 
esse veram iEgyptum, tum demum recte intel-i 
ligere nobis videmur verba Herodoti, a quibus 
ea, quse fr. ag5 ascripsi, excipiuntur : Et xotvuv 
crcpi jy^r\ yz |/.rjS£[xi7] uTcrjp^e, xt TcepteipYa^ovxo §0 
xe^ovxei; Tcpojxot avOpojTcojv ^fz^ovivy.i; Alioqui non 
video, contra quem hoc dictum sit : sacerdotes 
enim iEgyptii ^Egyptum minime in Delta coer- 
cebant. Ne dicas, ineptiam nos obtrudere He- 
catseo : qui suo jure Herodoto respondere poterat, 
iEgyptios antequam terram Delta occupaverint, 
non minus habitavisse in Arabia et Libya, quam 
suo ipsius tempore. Restat aliud argumentum. 
Pergit Herodotus: Ou8e eSet acpeat; e; StaTcetpav xwv 
TcatSoJv ie'vat, xtva Y^waaav Tcpojxrjv dTcrjaouat. Qui- 
bus respicit fabulam a sacerdotibus traditam de 
pueris, qui a Psammeticho infantes pastori tra- 
debantur; qui eos per duos annos in domicilio 
solitario educaret, caprarum lacte nutriret, sed 
nullam usquam vocem coram iis emitteret, tem- 
pore autem exacto lingua Phrygia panem peti- 
verunt, ex quo agnoscebatur, Phryges esse ^Egy- 
ptiis antiquiores, II, 2. Hsec Herodotus a sacer- 
dotibus sese audivisse refert, deinde pergit: 
^EXXrjve? Se XeYOuat aXXa xe fjtaxata TCoXXa xat o)g 
yuvatxwv xa<; yldiGGu; b Wafjtfjtr^xi^oc; exxajxojv xrjv 
Staixav ouxoj<; eTcotrjaaxo xwv Tcatotojv uapa xaux'/]<Ti 



« coeno opplet. Hoc acto, ceterum facile comprehenditur ; 
« non acto, cum labore. » 

295. 

Quodsi vellemus de ^Egypto Ionum uti sententiis , qui 
solum Delta iEgyptum esse aiunt,.... cetera vero dicen- 
tium .Egypti, partim esse Africse, partim Arabiae : osten- 
deremus, bac ratione utentes, iEgyptiis priusnon fuisse 
icgionem. 

296. 

Ilaque si nos de iis recte sentimus, Iones non recte sen 



1 tiunt de .£gypto : siu recte Iones sentiunt, ostendo Grae- 
cos et ipsos Iones ignaros computandi : qui aiunt « tria 
membra totam esse terram, Europam, Asiam, Afrieam; » 
quartum enim membrum annumerare debentDeltaiEgypti; 
si non sit neque Asise, neque Africse. Nam secundum 
banc rationem non est Nilus , « qui Asiam ab Africa dis- 
terminat : »> quippe circa acumen illius Delta circumfran- 
giturNilus; adeoque in medio Asiae et Africae censenda 
eril. 



HECATjEI fragmenta. 



23 



TYJc. yuvat^iv. Hanc discrepantiam fabulse Hero- 
dotum in Hecatsei libro legisse probabile est, 
qui eam a colonis Graecis iEgyptum incolentibus 
iicceperit. Qua3 si juste disputata sunt, narravit 
Hecataeus, JEgyptios sese putare gentem antiquis- 
simam, antiquiores vero se ipsis habere Phryges, 
cx qno Psammetichus in primis infantium, quos 
nutricibus lingua privatis alendos dederat, voci- 
bus Phrygia verba agnoverit. 

298 (?). 
Incertior, quam haec, est alia, quam prolatu- 
rus sum, conjectura. Hecataeum tractavisse res 
Herculis et commemoravisse locos singulos ubi 
ille labores suos perfecerit, ex iis constat, quae 
de Erythia disseruit. Fabulae in jEgyptum quo- 
que Herculem venisse ibique a populo hostise 
instar coronis ornatum et ad aram, ubi immo- 
laretur, ductum esse tradiderunt, subito autem 
eum sese liberavisse innumerosque ./Egyptios 
occidisse, Herodot. II, 45. Sed hoc Graecos tan- 
tum narrare contendit Herodotus, nihil de Her- 
cule Grseco scire iEgyptios, sed hos Herculem 
alium pro deo venerari (ib. /|3); illos autem, qui 
fabulam istam referant, etiamsi fieri possit, ut 
vir unus tantam prostraverit turbam, cui quidein 
rei ipse fidem non habet, graviter errare : I[xol 
txsv vuv Soxsouat Taura XeYOVTec. tyjc. Aiyututicov couaioc; 
xal tcov vo'[Jtcov 7ua[X7uav dbcetpcoi; e^etv ot "EKkr^sq , 
TOtat yap ouSg XTrjvea 6atY) 6uetv eaTt, /coptc, ucov xa\ 
epaevcov (iocov xal [xoV/fbv oaot av xaOapoi ftoat xat 
/Y)V£Cov xw; av outoi av6pco7uou<; 6uotev; Concinit 
hsec oratio cum solita, qua Herodotus Hecataeum 
refellit, ratione. Prseter hsec complures, quas 
Herodotus dedit, descriptiones animalium Mgj- 
ptiacorum fortasse debentur Hecataeo, e quibus 
solum serpentes alaios et Ibidem avem (II, j5, 
76) designabo. Nam pariter quse has praecedunt 



narrationes de hippopotamo el phoenice et quse 
sequuntur de pane cyllesti inde repetita esse di- 
ctum est. 

299. 
St. B. Kuvbt; a^jxa, totcoc. Ai6uy]<;- *Ex. 7ueptY)YYJaet 
auTYJ<;. 

300. 
St. B. AuatySa, TuoOac. AiSuyjc, oucWpcoc, co; KaX- 
Xffxa/oc/ c Ex. Ss v9jaov oT8e. To I0vtxov AucrtySoi- 
outco yotp 'A7io'XXcov TifJtarai. 

301. 
St. B. MaaxcoTOc;, TuoOac. Ai6uy]c,- c Ex. TueptYjYvicet. 
"Ecti Se TuXviaiov tcov c Ea7uepicKov. To IGvtxov Macrxco- 
TtTyjt;, AiSuxcj xat AtyuTUTtco tutuco. 

302. 
St. B. Zy^uttk;, tuoXic. Ai6uyj<;- c Ex. 'Acr. c O 7:0X1- 
tt]<; Zyj6uttityi<;. 

303. 
St. B. WuXXot, xat \TuXXtxbc. xcjAtuoc, Iv tco At- 
Suxw xoX7uw* c Ex. 7U£ptYiyYJcr£t AiSuyjc;' « 6 ^FuXXtxbc, 
«xoXtuoc, [i.sya<; xat J3a6u<;, Tpttov Y]fj(.£pcov tuXouc;. » 

304. 
St. B. Ma£ue<;, 01 Ai6uy]<; vofJtaSei;' c Ex. 7ueptY)Y/]cet 
Etai §£ xat trepot Mac;ue<;, xat irepoi Ma^s;. Pro 
erepot utroque loco legendum videtur erepotf;, pro 
Mdty([JLe<; legendum Ma/Xuet;. 

305. 
St. B. Meyaaa, co<; r^paaa, 7uoXtc. Ai6uy]<;. c Ex. 
7U£piY)YYia£t 'Aaiac.- «I£auTvji;2iTocpaYtHxai'ApoT7Jpst;.» 

306. 
St. B. ZuYavTtt;, ttoXic, AiSuyjc.- c Ex. 'Acta.Ot 7uo- 
XtTat ZuYavTE;* otTtvet; toc av6rj auXX£YOVT£c [jteXt 
Tuotouatv, coaTe [ay) Xet7U£a6at tou U7ub tcov [X£Ataac7Jv 
YiYVOttevou , 6iq Euoot^o? 5 KvtSioc. tv extw 'fa Tue- 
pto'Sou. 

307. 
St. B. Zaurjxec;, eOvot; AtSurjt;, c HpoSoTO<; S'. ZauY]- 
xe? e'6vo<;, c Ex. ev TceptYiYviaet 'Aata<;. 



298. 
Quae quum dicant Grseci, videntur mihi se et naturae 
JEgyptiorum et morum ignaros prorsus ostendere. Quippe 
quibus nullam pecudem fas est immolare , praeter sues , 
piaeterque boves mares, etvitulos, dummodo mundos, et 
anseres : ii qua ratione « immolarent homines ? » 

299. 
Cynossema, locus Libyae, de quo Hecataeus. 

300. 
Ausigda , urbs Libyae , genere neutro , auctore Callima- 
cho. Hecateeus vero insulam agnoscit. Gentile , Ausigdi : 
ita enim Apollo colitur. 

301. 
Mascotus, urbs Libyae, de qua Hecataeus. Sita est prope 
Hesperides. Gentile, Mascotita, Libyca et ^Egyptia forma. 

302. 

Zebyttis, oppidum Libyae, teste Hec. Oppidanus, Ze- 
byttites. 



303. 
Psylli et Psyllicus sinus, in sinu Libyco. Hecataeus Li- 
byae descriptione : « Psyllicus sinus magnus et profun- 
dus, triutn dierum navigatio. » 

-304. 
Mazyes, Libyae Nomades, auctore Hecataeo. Sunt aliis 
Maxyes, aliis Machlyes. 

305. 
Megasa, uti Gerasa, urbs Libyae, de qua Hec. : « Ex 
illa sunt Sitophagi et Aroteres. » 

306. 
Zygantis, oppidum Libyae, auctore Hec. Oppidani, Zy- 
gantes, qui collectis floribus mel conficiunt , quod ab api- 
bus facto nequaquam cedit, uti perhibet Eudoxus Cnidius 
libro sexto deterrae circuitu. 

307. 
Zaueces, gens Libyae, de qua Herodotus libro quarto. 
Zaueces gens, Hecataeus. 



24 



HECAT.EI FRAGMENTA. 



308. 

St. B. TSeXv], 7cdXt; Tcspt Kap/v]§dva- e Ex. 'Aa. 

309. 
St. B. Kav6v]Xia, 7cdXt; Tcspt Kap/YjSdva- e Ex. 
Aata. TipdoVco;. 

310. 
St. B. KavOvjXv], tcoXi; AtSocpotvtxojv, xat e Exa- 
TaTo; outw. 

311. 
St. B. KuSo;, tcoXi; Tojvojv Iv AtSuvj <l>oivi'xojv. 
£ Ex. TusptYiYvjasi auTvj;* «xat XtfjLVjv tcou, axprj, xat 
XuSoj.» e O uqXi't-/];Ku6i'tyj;, w; SaStTY]; tvj; 2a6ou;, 
yj KuSoirv];, w; tyj; Boutou; Bo.urotTV);. Pro Tcsptr- 
Yrjast auTvj; in codd. est Tcsptrjy. kutou. 

312. 
St. B. KaXa[i.s'v6v), vJti; xat KaXau-.iv6v], tcoXi; At- 
Sur,;- 'Ex. TcsptviYvjasf xpstTTOv ouv, w; TIpdSoTO;, 
Sta tou r tcoXi; <I>oivixojv. Nullaest hujus loci apud 
Herodotum nientio. Legendum videiur e Hpoj8ta- 
vd; vel Tlpdowpo;. 

313. 
St. B. TauXo;, vrjao; 7cpo;Tvj Kap/rjSdvt. e Ex. tcs- 
pf/jyviasi. e vvjotoJTr,; FauXtTY];. 

314. 
St. B. EuSstTcvv), V7Ji7o; AtSuv]; <I>otvi'xwv. T.x. 
TcsptrjY^asi AtSuv];. To sOvtxov EuSstTcvaTo;, w; Asp- 
vouo;. 

315. 
St. B. <l>otvtxouaaai, ouo vvjaot Iv tw AtSuxw 
koXtcoj 7cpo; tvj Kap/vjodvt, w; e Ex, TCsptrjYvjasi At- 



| Suv];. Ot VY]triwTai <&oivtxouatjaio't. "EaTt xal tcoXk; 
Ootvtxwv twv sv 2upta <l>otvtxouaaat, w; auTo; ev 
'Aata. 

316. 
St. B. OaavjXouaaai, Suo vvjaot AtSuvj; , tcXyjCjiov 
2t'pto; 7COTa|jtou' e Ex. TCspiYiYYjast AiSuyj;, Ot vv]atwTai 
<]>aaY]XouaaaToi, w; SxoToucraaTot. 

317. 
St. B. TspaV/], w; 'Avacpr, vvjao; AiSuy];- e Ex. tcs- 
piv)YY]ast. De liis insulis omnibus nihil notnm. 

318. 
St. B. AouXojv tcoXic, 7co'Xt; AiSuy];' e Ex. sv tcs- 
ptY]YV]asi. Kat lav SouXo; st; tyjv 7cdXtv Tauxvjv XtOov 
7cpoasvs'YXV], IXsuOspo; yiyvztcu xocv ^svo; r\. Ejusdem 
meminit Hesychius s. v. 

319. 
St. B. KpstAfxuwv. - - 'EaTt xat Kpofjtt/.uojv, TcdXt; 
AtSuv];, ota tou o, w; e Ex. To IGvtxbv Kpo^jjiuojvio; 
xai Kpofjtjjiuojvia. 

320. 
St. B. TaYHouaTt;, tcoXi; AiSuojv e Ex. 'Aata. c 
TcoXtTYj; TaY^ouaTtTV];* Aiyutctiojv ^ap *al AiOtOTcwv 
6 /apaxTvjp. 

321. 
St. B. MwXu;, AtSuaaa tcoXi;' e Ex. TcsptYjYrjcisi. 
AtSuv];. Tb sOvtxbv MwXutyj;, tw tutcoj twv AtSuaacov 
tcoXsojv, xal MojXuocty];. 

322. 
St. B. 2/cotai, tcoXi; AtSuv];, w; e Ex. TcspiY,Yrj<J£i 
auTv];. Tb sOvtxbv ^toiy]tv];. 



308. 
Hybele, urbs circa Carthaginem. 

309. 
Canthelia , urbs circa Carthaginem , de qua Hecatseus 
in Asia. He::odotus. 

310. 
Canthele, urbs Libyphoenicum, et sic quoque Hecataeus. 

311. 
Cybus , urbs Ionum ,in Libyphoenicia. Hec. : « Et por- 
tus, promontorium, et Cybo. » Civis, Cybites, uli Sabites 
a Sabo ; vel Cyboites, quemadmodum a Buto Butoites. 

312. 
Calamenthe , quse et Calaminthe , urbs Libyee. Hec. in 
orbisdescriptione. Melius apud Herodotum (Herodorum?) 
per i scribitur: urbs Phoenicum. 

313. 
Gaulus, insula prope Carthaginem, cujus meminit Hec, 
in orbis descriptione. Insulanus, Gaulites. 

314. 
Eudipne, insula Libyse Piioenicum, teste Hecataeo in 
Libyse descriptione. Gentile, Eudipneeus, uti Lernajus. 

315. 
Phoenicussae. dua3 insula? in Libyco sinu juxta Cartha- 
ginem, ut Hecatseus descriptione Libyse. Insulares, Plioi- 
nicussaei.EstetiamurbsPhoenicum in SyriaPliwnicussaj, 
ut idem in Asia. 



316. 
Phaselussse, dua3 insukc Libyas, prope Sirim fluviura. 
Hecatasus LibyaB descriptione. Insulares, Phaselussaei, ut 
Scotussasi. 

317. 
Hieraphe , uti Anaphe, insula Libyse, de qua Hec. 

318. 
Dul6npolis , s. Servorum urbs , in Libya est , auctore 
Hec. Et si servus in banc urbem lapidem intulerit, exit 
servilio, licet fuerit peregrinus. 

319. 
Cremmyon.... Est quoqueCrommyon, urbs Libya3, pei 
o, de qua Hec. Gentile , Crommyonius et Crommyonia. 

320- 
Ianxuatis , oppidum Libyas, de qua Hec Oppidanus. 
lanxuatita. Est enim hasc Jigyptiorum et TEthiopuffi 
forma. 

321 
Molys , urbs Libyca , de qua Hecatfeus in Lib\a3 de- 
scriptione. Gentile, Molyta juxta formam Libycarum ui- 
bium , et Molyata. 

322. 
Stoea3 , urbs Libyaj , ut Hecata3us ejus descriptione. 
Gentile, Stoeetes. 



HECATjEI fragmenta. 



25 



323. 

St. B. 2Tpw7i, iroXi? At6ur]c, w; c Ex. 'Aatac ra- 
ptYjYrjdei. To I6vtxov ^Tpoiatoc. fj 2Tpon'Tr]<;. 

324. 
St. B. MetaYOJViov, tcoXk; AtSuv]<;- c Ex. 'Aata. 
0r]Xuxw<; 8s TauTTjV cpaat. To IQvtxov MsTaYOjviTVjc. 

325. 
St. B. ©pqxv), tco'Xi<; 7cept tocc aTTjXac/ c £x. Aaia. 
To lOvtxov ©piYxato;, w? Tptxxaio;. 

326. 
St. B. ©tyy/i, ttoXic. AiSuyi?, c Ex. TceptviYrjaei. To 

IGvtxov @i'yy 10 ?' 

327. 
St. B. MeXtaaa, ttoXk; AiSuojv c Ex. Aata. c O ot- 
xrjTwp MeXtaaaio; 1 7) yojpa MeXtaaata. 

' 328. 
Herodian. Ilept [Jtovrjp. Xec;eo)c 1. I, p. 3i : Aou- 
pi£a Xijjlvv) irapa tov At£av 7COTa|j!.o'v. c ExaTatoc to- 
ptrjYrjaet Aatac* «Trj Se Xiptvrj Aoupt^a 6'vofAa. » 

329.' 
Athen. IX, 4 io, E : C Q<; xal c ExaTaTo<; SrjXot ■?] 6 
Y£Yp ac P w ? Ta ? TOptr]Yr](jet? ev Trj Aata iTctYpacpows'- 
vrj ' «ruvatxec. Ss Itu tvj; xecpaXrjc, iyovai /eipoj/.a- 



XToa. » 



330. 



St. B.EueXYSta, 7co'Xt<;. 'ExaTato? iv 7cepiY]Yr)aet. 



331. 



Herodian. Ilepl [Jtov. Xec;ew<;, 1. I, p. i'3 s. v. 

"Apoupa: KoXoupa* tart Ss toXswc ovofAa Tcap' c Exa-» 
Taiw- «Aoxsw Se [JtaXicTa Tcapoc KoXoupav, tva 7cpvj- 
« vrjc, e^ovTO. » 



TENEHAOriAL 

LIBER PRIMUS. 

332. 

Demet. De elocut. § i : BouXsTat [jtevTot Stavotav, 
otov wc ExaTato'? cpvjaiv Iv t9j apvrj ty;c taToptac.* 
«'ExaTaio; MtXrjatoc wos (jtuOstTat. » Cf. idem § 12 : 
ExaTatoc MtXr]ato; wSe (jtuQeiTar TaSe Ypacow, wc 
«p„ot aXvjQsa Soxset etvar 01 ^ao 'EXXrjVwv Xo'yoi 
«tcoXXoi Te xal Y £ Xotot, wc I;jlo\ coatvovTat, eiatv.» 

333. 

Steph. Byz. <I>aXavva, tto'Xic IleppatSia; ajco 
*I>aXavvr]c Trjc. Tupou QuYaTpo<;. 'ExaTaio? taToptwv 
TtpcoTW TTCTCtav auTvjv xaXet, xat "Ecpopoc. <l>aXavvov 
auT*/]v xaXet Iv tw TSTapTw. 

334. 

Schol. Apoll. Rhod. IV, 2,66 ; «01 dico Asuxa- 
«Xuovo; to y^°s eyoYzsq iSaatXeuov ©saaaXtac , » 
w; cpv]atv e ExaTaio<;xa V ! c Iiat'ooo<;. C H ©eaaaXia Ss IIs- 
Xaa^ia IxaXetTO aTcb HeXaaYou tou paatXeuaavTo;. 
In exposito Deucalionidarum genere mentionem 
injectam esse existimo Phalannae atque Itonia^, 
deinde memoratis iis, qui in Thessalia remanse- 
rant, transisse ad reliquos ejusdem stirpis, qui 
e Thessalia in alias terras transierint ibique re- 
gium adepti sint honorem. Et primo quidem eum 
eorum res gestas exposuisse probabile est, qui 
ab Hellene Deucalionis filio erant oriundi. Ab 
Hellenis filio Doro Dorienses appellatisunt, quo- 
rum si terratn circa Pindi montes sitam adum- 
braturus erat, injicienda ei erat Amphanarum 



323. 
Stroe, urbs Libyae, utHec. Gentile, Stroaeus vel Stroites. 

324. 

Metagonium , urbs Libyae , de qua Hecataeus in Libya. 
Genere feminino haec aliquando affertur. Gentile, Meta- 
gonita. 

325. 
Thrince , urbs circa columnas , de qua Hec. Gentile , 
Trincseus, uli Triccaeus. 

326. 
Thinge, urbs Libyae, de qua Hec. Gentile, Thingius. 

327. 

Melissa, urbs Libyum, de qua Hec. Jncola, Melissaeus. 
Regio, Melissaea. 

328. 

Duriza, lacus ad Lizam fiuvium. Hec. : « Hic lacus 
Duriza nominatur. » 

329. 

Quemadmodum etiam Hecatseus declarat, aut quicun- 
que auctor est illarum Descriptionum quae in libro conti- 
nentur qui Asia inscribitur : « Mulieres autem in capite 
gestant mantilia. » 



330. 
Euelgia, oppidum, de quo Hecataeus. 

331. 

Colura, est urbis nomen apud Hecataeum : « Puto vero 
maxime prope Coluram, ubi proni considebant. » 



GENEALOGLE. 



LIBER PRIMUS. 



332. 

Hecataeus initio Historiae: « Hecatoeus Milesiusitanarrat : 
haec scribo, ut milii vera esse videntur ; Graecorum enim 
narrationes multae et ridiculae, ut equidem puto, sunt. » 

< 333. 

Phalanna, urbs Perrliaebiae a Phalanne, Tyri fiJia. 
Hecateeus Historiarum primo Hippiam eam vocat, Ephc- 
rus autem libro quarto Phalannum. 

334. 

« Qui a Deucalione originem ducebant reges erant The.v 



26 



HECATLEI FRAGMENTA. 



urbis mentio, quam habes fr. 335 : deindo si 
Doriensium expeditionem in Cariam enarravit, 
Meliae Caricae utbis commemorandae occasionem 
habebat (fr. 336). Frater Dori erat jEolus, pater 
Athamantis, qui Phrixum (fr. 337), et Crethei, 
qui iEsonem et Peliam genuit, quorum ille pater 
Iasonis erat, cujus mentio ansam dedit adenar- 
randam Argonautarum expeditionem (fr. 338, 
33c)). Ab altero Crethei filio Amythaone originem 
duxit Amphiaraus (fr. 3 40). Quibus exhibitis re- 
gressus videtur ad Deucalionem aliumque ejus 
recensuisse filium Orestheum qui in /Etoliam 
migravit, deinde fata regum jEtolorum, Tydeum 
Argos profectum, Diomedem Argivorum regem, 
OEneum a filiis Agrii ejectum OEngeque condito- 
rem (fr. 34 1 — 343). Num Pelasgum etiam, cujus 
meminit scholiastes, ex Hecataeo receperit, in- 
certum. 

335. 

Steph. Byz. 'AfJtcpavat, tcoXk; Aojptxrf e ExaTaTo<; 
iv TcpojTY] yeveaXoyiwv. 

336. 

Steph. Byz. MeXta, ttoXic; Kaptac;- 'ExaTaToc; Y £_ 
veaXoytcov TcpcoTco. 

337. 

Schol. Apollon. Rhod. I, 256 : "Oti SsiXaXrjCTEV 6 
xpio? , xat 'Exaxato'? cpyjcTtv. 

338. 

Schol. Apollon. Rhod. I, 55 1 : "Ectti 81 tspbv 
Afaqvac; 'Itojviooc; Iv Kopojveta Trjc; JBouoTtac;. '0 
uevTot 'AttoXXojvioc; oux av Xeyot Itci ttj xaTacrxeurj 
t9j<; Apyouc; TrojviSa ttjv 'AGvjvav oltzo ttj<; ev Kopco- 
veta 'Itojviooc;, aXXa fjcaXXov onzo ttJc; Iv ©eacraXia 
Trojvtac;, Tcept ^)<; e ExaTaTo'<; ts Iv Trj TcpojT?) tojv 
tcjTopicov Xe'ysi. 



339. 



Schol. Apollon. Rhod. IV, ibg : 'ExataToq 81 l 

MtXvicrtoc; Ix tou Oaaiooc; SteXOeTv et<; tov 'Qxeavbv 
eka IxeTOev et<;Tov NetXov, 6'0ev elq ttjv rjjjteTspav 6cC- 
Xaaaav. Bc Argonautis. 

340. 
iElian. !Nat. anim. XIII, 22 : Tsaaapec; 81 xcu 
elxocri tco SaatXeT cppoupot Tcapau.svouc7iv IXscpavrec; ix 
Sta8oy9j<; , ojcTTrepouv 01 cpuXaxec; 01 Xoitcoi- xai auxotc; 
Tca(Seu[jta T7]v cppoupav ou xaTavucTacjar StSacrxovTai 
yap toi crocpia Ttvl Tvotxrj xal touto. Kat Xeyet u.h 
c ExaTato<; 6 MiXtictioc; « 'Afjuptapeco tov 'OtxXeouc; xa- 
Taxotu-iciai ttjv cpuXaxrjv xat oXtyou TcaOeTv ocra Xsvst.» 
Outoi Se'apa aypuTtvot xal utcvoj [jtr] rjTTOJfjtevot, tci- 
GTOTaTO'. Toiv IxeT0t cpuXaxcov (xeToc ye tou? dvOpojTcovc; 



5 / 
etcjt 



341. 



Athen. II, init., p. 3 5 : 'ExaTaToc; 8' 6 MtXr^to; 

T7)v au.TceXov Iv AtTcoXta Xsyojv eupeOrjvat, cp-/ja\ xat 
tccSs • « 'OpsaSsuc; 6 AeuxaXtcovoc; 7^X0ev etc; AtTOjXtav 
« Itu BastXea , xat xuojv auTM oTsXeyoc; erexe' xat 
« S<; IxeXsuae auTov xaT0puy6r)var xat i\ auTOU ecpu 
«afXTTsXoc; TToXucTTacpuXoc;. AtbxatTov auTOu TratSa $u- 
« tiov IxaXsae. Toutou S' Otveuc; iye^veTO, xXr,0et<; (xt:o 
«tcov afXTceXcov ot yocp TcaXatot,» cprjcn, «^EXXrjvec; 
« otvac; IxaXouv toc<; afjiTcsXouc;. 0'tveojc; S' Iye'veTO At- 
«tcoXoc;.» — Pro IttI paciiXea scribendum videtur 
Itci [EacriXeia. 

. ' 342. 

M. Herodian. IIspi (xov^pouc Xecjsox; II, p. /,i, 
s. v. 'Acrxo';: e ExaTaToc;• «Iojv 5e TrpecjtluTspoc; Ao- 
« xpb? rjv Oucxxou TcaTc;. » Quod Ionem Locrum dixit 
Hecataeus, hoc nonintelligo. Fortasse legendum: 
Aoxpou, ut frater Locri natu major fuisse nar- 
retur. 



saliae, » utHec. dicit et Hesiodus. Thessalia vero Pelasgia 
appellabatur a Pelasgo rege. 

335. 
Amphanae, urbs Dorica. 

336. 
Melia, urbs Cariae. 

337. 
Phrixi arietem locutum esse etiam Hec. narrat. 

338. 
Est vero templum Minerveeltonidis Coroneae in Boeotia. 
Sed Apollonius in Argus instructione Itonidem Minervam 
non dixerit ab illa, quae Coroneae est, Itonide, sedpotius 
ab Itonia in Thessalia, de qua Hecataeus quoque memorat 
in libro primo Historiarum. 

339. 
Hecataeus Milesius Argonautas e Phaside pervenisse 
dicil in Oceanum , deinde ex illo in JNilum , inde in mare 
Mediterraneum. 

340. 
Viginti quatuor elephanti huic regi (Indorum) perma- 



nent custodes alternis vigiliis, alii aliis in stationem suc- 
cedentes , tanquam ceteri custodes ; et sapienlia quadam 
Indica ad vigiliarum disciplinam erudiuntur , ne inter 
custodias somnum capiant. Hecataeus quidem Milesius 
«■ Amphiaraum Oiclis filium scribit somno oppressura 
neglexisse custodiam, et tantum non ea passum esse qua> 
dicit. » At elephanti ad vigilias agendas praestantissirai 
excubilores, et a somno invictissimi, secundum horai- 
nes fidissimi illic sunt. 

341. 

Hecataeus Milesius, vilem in iEtoIia primum inventam 
tradens, haec scribit : « Orestheus, Deucalionis filius, cum 
in iEtoliam venisset occupandi regni causa, canis ei cau- 
dicem peperit. Quem cum ille defodi jussisset , enata ex 
eo vitis est uvis onusta. Indefilium suum Phytium (quasi 
vitis satorem) nominavit : quo genitus est OSneus, a vino 
nomen nactus : nam veteres Graeci, ait , vites o v tva? dice- 
bant. CEnei vero filius iEtoIus fuit. » 

342. 
Hecataeus : « Ion, frater Locri natu major, erat Physti 
filius. » 



HECATiEI FRAGMEISTA. 



27 



343. 



Steph. Byz. Otvv), tcoXk; "Apyou;- 'ExaTaio; tcrco- 

piWV VTTpWTW. 

-»»M » 

LIBER SECUNDUS. 

344. 
Steph. Byz. ^wcptc;. 'Exaxaio? Y £V£ aXoyiwv Ssu- 
Tc'pw* «KaTcpoc; v}v Iv tw 6'pst xat IFiocptSiouc; xaxoc 
« tcoXX' Eopyev.» Multas res ab Hercule gestasnar- 
ravit Hecataeus, cjuae mihi secundo huic libro vi- 
deritur assignanda, a quibus eum ad fata Hera- 
clidarum perrexisse probabile est. Nihil enim 
Psophidi cum Amazonibus, quaeutrseque exhoc 
libro repetuntur (cf. fr. 35 1) est commune nisi 
Herculis facta. 

345. 
Pausan. VIII, 4> 6 : 'AXsw Ss apcrsvsc; [jlsv TcatSsc; 
x\uxoupyo'<; ts xat 'AjxcptSauac; xat Kvjcpsuc;, OuyaTvip 
Ss lyevcTO Auyy). Taurvj «tvj Auyvi» tw 'ExaTatou 
Xo'yto « cuvsysveto c HpaxXvjc;, 6tcq'te dcptxoiTo i? TEYsav 
teXoc; Se xat Icpwpa6v) TSTOxuta Ix tou "HpaxXEOuc; , 
xat auTr]v 6 'AXeoc; icr6c'[jt£vo<; ojjlou tw TcatSt sc; Xap- 
vaxa dcptv)criv i; 6aXaaaav xatv) u.sv dcptxETO I? Teu- 
6pavTa SuvdcrTV)v dvSpa iv Katxou tceSiw, xai auvw- 
xvjctev Ipacr6s'vTi tw Tsu6pavTt. » — Cf. VIII, 47, 3 : 
Ecm Ss iv TOt? rcpbc; dpxTov tou vaou xpvjv/], xat etci 
TauTvj (3iaa-67Jvai tvj xpv^vv) cpacnv (01 TEYEarat) Auyr\v 
utco 'HpaxXsouc; , quy 6u:oXoyouvtec; 'ExaTatw toc s<; 
auTVJv. 

346. 
Pausan. III, 2 5, 5 : 'ETcotrjcrav Ss 'EXXvjvwv tivsc; 



w<; 'HpaxXvjc; dvaYaYOt TauTVj tou "ASou to ^Jva, 
oute utco y^v 6Sou Sta t<^ crTcrjXatou cpeoouavjt;, outs 
£TOtrj.ov ov TC£to-6vivai 6ecov uTco^Yatov sTvat Ttva uxr,- 
o-iv, ic, v]v d6pot£sa6at t&; ^u^at;- aXXa 'ExaTato? f/iv 
6 MtXvjcrtoc; Xo'yov E&psv stxc/ra, «6'cptv cprjcrac; Itci Tat- 
vapw Tpacprjvat Sstvbv, xXv)6vjvat Bk ''ASou xuva, 6rt 
ISct tov Sv)v6£VTa TE6vavat TcapauTtxa utco tou tou • 
xat toutov Icpv) tov 6'cptv utco 'HpaxXc'ouc; d^Ovjvat Tcap' 
Eupucr6sa. » 

347. 

jElian. Nat. animal. IX, a3 : Tvp/ uiv uSpavTVjv 
Aspvatav, tov dOXov tov 'HpaxXstov, aSsTWcrav Tcotv)- 
Tat xat [xu6ojv dpyaiwv o*uv6£Tat, wvTcsp oOv xat c Exa- 
Taioc; 6 Xoyotcoio'!; Icttiv. 

348. 

Strab. VIII, p. 524 : 'ExaTatoc; 8'6MiX^<jtos ets- 
pou; Xe^ei twv 'HXeiwv touc; 'ETCctou;* «tw y°uv 
c HpaxXst crucTTpaTEucratTOUfj^ETCEiouc; etci AuYctav xat 
cruvavEXEtv auTW to'v te Au^Etav xat tvjv 'HXtv. 4>vjai 
Ss xat tv)v Au[jtv)v M^TCEttSa xat 'V/atSa. » 

349. 

Arrian. Exped. Alexandri II, 16 : «rvjpuovvjv 
Se, Icp' ovTtva 6 'ApYEtoc; c HpaxXv^; iaTaXr, Tcpbc; Eu- 
pucr6s'w(;, Ta? pouc; iTCcXacrai Tac; rrjpuo'vou xat dyy.yel^ 
iq Muxvjvac;, ooSe'v ti Tcpocrvjxsiv tvj Y^i twv TSvjpojv,» 
'ExaTatoc; 6 Xoyotcoioc; "keyei, « ouSs Itc\ vvjao^v Ttva 
'Epu6£tav eqod tvjc; peyakr\<; 6aXacrav)<; crTaXvjvat c Hpa- 
xXsa- dXXoc ir\c, r^Tcstpou tv^c; Tcspt 'A[xSpaxtav te xat 
'Au-cptXo^ouc; j3actX£a YEVE'cr6ai rv)puo'vv)v xat ix tv)? 
v^TCEtpou TauTV)? aTCEXdcrai 'HpaxXsa tocc; Sou;, ouSs 

TOUTOV CpauXoV d6XoV Tt65U£VOV.» 



343. 

GEne, urbs Argorum, auctore Hecatseo libro primo Hi- 
storiarum. 



LIBER SECUNDUS. 



344. 



Aper erat in monte, et Ps*ophidiis multa mala fecit. 

Z4S. 

Mares babuit liberos Aleus Lycurgum , Amphidaman- 
Uim et Cepheum : filiam Augen. « Cum hac (quod scriptum 
Hecataeus reliquit) Hercules concubuit , quoties venerit 
Tegeam. Id ubi ex puerperio filiae rescivit Aleus, puerum 
cum matre in arcam conclusos in mare abjecit. Delata 
est arca ad Teuthrantem pollentem dominatu homi- 
nem in campis ad Caicum amnem. Is puellse forma alle- 
ctus,eam sibi matrimonio junxit. «Adeamtempli partem, 
qua3 ad Aquilonem spectat, fons est : prope quem vitiatam 
ab Hercule Augen ferunt Tegeatse : quod tamen ab iis , 
<)uae Hecatseus hac de re scripsit, discrepat. 

346. 
Hac Graecorum nonnulli versibus prodiderunt ab Her- 
cule Plutonis canem extractum , quum neque meatus 
omninoullus pereamspecum subter terram subeat,neaue 
veri omnino cuiquam simile videri possit , deorum ulla I 



esse subterranea regna, quo animae conveniant. Heca- 
tseus quidem Milesius rem non absurdam commentus 
est;«inea caverna immanem ac tetrum serpentem lu 
strum habuisse, qui sit idcirco inferorum canis dictus , 
quod, quem morsu impetisset, subita eum veneni vi mori 
statim necesse esset. Eum serpentem ab Hercule ad Eu- 
rystheum pertractum.» 

347. 
Hydram Lernaeam, Herculis certamen, decantent poetae 
et veterum fabularum auctores , quorum e numero est 
Hecataeus veterum historiarum scriptor. 

348. 
Hecataeus Milesius Eleos ab Epeis diversos facit : scri- 
bitque « Epeos Herculi in expeditione contra Augeam ad- 
fuisse, inque perdendo Augea et Elide operam navasse : 
Dymen quoque tam ad Epeos quam ad Achasos perti- 
nuisse. » 

349. 
Geryonem vero , adversus quem Hercules Argivus ab 
Eurystheo missus, ut boves Geryonis abreptas Mycenas 
duceret, nihil ad Iberorum regionem pertinere Hecatseus 
veterum historiarum scriptor tradit , neque ad insulam 
ulIamErythiaminOceanositammissum fuisse: sedGeryo- 
nem continentis,quaecircaAmbraciam et Amphilochos est, 
regem fuisse : atque ex hac continente Herculem boves ab- 
duxlsse , neque parvum hunc etiam laborem judicasse. 



28 



HECATiEI FRAGMENTA. 



350. 
Stcph. Bvz. XaStata, tto'Xi<; Aeuxocrupcov. c Exa- 

Taio? yevsa^oytwv $euTe'por « r, os 0e[/.taxup7) tooiov 
Edxiv aTrb XaSiaiTjcfJii/pi ©epuuooovTO:;. » 

'351. 

Schol. Apollon. Rhod. II, ioo3, de Amazoni- 
bus : Xa87)at"a<; Ss auToc; sittsv c ExaTaTo<; , dcTrb tou 
yaSTJaat. 

352. 

Schol. Apoll. Rhod. II, q/j 8 : Narraverat Andro 
Teius Amazonem quandam vinoassuetam appel- 
latam esse Sanapen, ex. qua ab Apolline Syrum 
u;enitum esse narraverit Philostephanus : IttsI os 
&l uiGuaot SavaTrat /VsyovTat Trapa ©pa^tv (■fj StaXs- 
xtw -/pwvTat xat 'Au.a£o'vsc;), xX7)Qyjvat T7]V Tro'Xtv 
STTStTa xaxa c&Gopav .Sivorrrrj- «r, os [jtsOuaoc; 'Auac^wv 
« Ix tt}<; ttoXswc; TrapsysvsTO irpb; AuTtSav, » w? cpvjatv 



Lxaxatoc. 



353. 



Longin. IJepi u^oug c. 27 : "Eti ys uv/jv saO' ots 
Ttspi 7rpoaw7rou Si7)you[/.svo<; 6 auyypacpsu^ , sc;aicpv7]<; 
TrapsvsvGe\<; elq 10 auTO 7cpoffW7Cov dvTtasOiaTaTat. — 
Atb xa\ 7) Trpo'/p7)at<; tou a/j/juaTo; to'ts Tjvtxa o£u<; 6 
xaipb; tov StafJtsXXsiv tw ypacpovTt \ir\ Stoto, dXX' su- 
Gu<; ETravayxdCv) usTaSatvstv sx TrpoatoTrtov et<j Tcpba- 
o)Tra - w<; xat Trapa tw 'ExaTattp' «KtjuI; os TauTa 
« Sstva Trotouuisvoc; , auTtxa sxsXsus tou<; c HpaxXstSa<; 
« lTriyo'vou<; Ix/wpstv Ou yap uu.tv SuvaTO? stut apT)- 
« ysiv w<; [jlt] wv auTot ts aTrbX7)aGs xd[xs TpoSaTjcs, 
«s<; aXXov tivoc orjaov aTrot/saQai. » Ionismum re- 
stituit Creuzerus (p. 5/j), qni non bene omisit 
sTriyovou;;. Videtur in iis, quse antecesserunt, ser- 
mo fuisse de Hercule, cujus Itciyovoi sunt Hera- 
clidse. Notum est Eurystheumbellum Ceyci esse 
minatum (Apollod. II, <S, init.). 



• 354. 
Harpocration. : ASsXcpt^stv, cxvti tou dSsXcobv xa- 
Xstv, Trap' TaoxpaTou; Iv Aiyiv7]tixw xat c ExaTat'w 
T«j> MiXv)t7iw Iv SsuTs'pw TjpoisXsY&tw. — Zonar. 'ASsX- 
cpi^stv dvTt tou dosXcpbv xaXstv outo); TaoxparTjt; xat 
6 MiXvjaio; c ExaTato; xat ATroXXocpaV7)q I/pTJaavTo. 
— Suid. ASsXcpsto'<; — xat dSsXcpt^stv cxvti tou dSeX- 
cpbv xaXsTv outw<; TaoxpaTT); xat 6 MiX^trto? 'Exa- 
Tato?. Mirum est, si quis in loco Harpocrationis 
vocem 7]pwsXsYstw tuetur, quae in setate Hecatsei 
Milesii ne excogitari quidem potuit. Emendan- 
dum est sive ^eakoyiMv, quodG. I. Vossius (De 
hist. Gr. p. 439), sive -/]pwtxwv YsvsaXoYtwv, quod 
Sevinius proposuit, sive r)pojwv Y^vsaXoYtwv, vel 
tale quicl. 



LIBER TERTIUS. 

355. 
Athen. IV, p. 1^8: ApxaStxbv Ss csittvov otaYpa- 
cpojv 6 MtXTjato; 'ExaTatoc; Iv ttj TptTT) Ttov Y £V£a Xo- 
Ytwv « [Jta£d<; cpTjatv sivat xal usta xps'a.» 

35«. 
Strab. VII, p. 494 : c ExaTaio<; u.sv oOv 6 MiXyjcrioe; 
TTspt Tr\q nsXoTrovvTJaou cp7)atv, oti Trpb Ttov ^EXXrjvtov 
wxTjaav auT7]v BdpSapot. 2/eSov os ti xat r) cu[/.Traoa 
c EXXoc<; xarotxta BapSdpwv UTr9)pc;s to TraXatbv, cxt:' 
auTtov XoYtc^ou.svot<; twv u.v7)[j(.ovsuo[ji.evwv. 



<t r n 
OO/. 



Schol. Eurip. Orest. 869 : C H TtoXXr; So'c;a xars- 
/_st |A7] IXOsiv tov Aiyutttov si? "ApYot;, xaOa.TTsp dXXot 
ts cpaat xat c ExaTato<; Ypacpoiv outojc;" « 5 Ss Atyu- 
« ttto<; aurbi; [xsv oux tjXOsv st; v ApYO<;' Xs^sTat os ti<; 
«sv "ApY^i Trpwv, ottou oixd^ouatv 'ApYstot.» 



.im 



Cliadisia, urbs Leucosyrorum. Hec. : « Themiscyrevero 
ca-mpus est a Chadisia ad Thermodontem usque. » 

351. 

Chadesias vero eas vocat Hecatseus a yaSvjaai (i. e. 
capacemesse). 

352. 
Quum vero ebrii apud Thraces (quorum dialecto etiam 
^mazones utuntur) Sanapae vocarentur, inde uibem no- 
men accepisse, quod postea depravatum in Sinope abiis- 
sot. « Amazon autem vino dedita illa venit ad Lytidam, » 
ut ait Hecatseus. 

353. 
Prseterea est ubi de quadam persona narrans scriptor, 
repente abreptusineandem illampersonamse convertit. — 
Quare et oportet uti hac figura tunc, cum brevitas tem- 
poris non permittit scriptori cunctari , sed eum statim 
cogit transireapersonis aliis ad alias personas. Ut etiam 
apud Hecataeum, « Ceyx autem, hsec moleste ferens, pro- 
« tinus jussit, ut Heraclida? illius posteriemigrarent : Ne- 
« que enim vobis possum opem ferre: ut igiturnon ipsique 



« pereatis, et mihi damnum inferatis, ad alium quendam 
« populum abite. » 

354. 
'ASeXcpiSeiv, id est, fratrem»appellare, apud Hecala^um 
Milesium. 



LIBER TERTIUS. 

355. 
Arcadicam vero coenam describens Milesius Hecataeus, 
« mazas esse ait et carnem suillam. » 

350. 
De Peloponneso Hecaiseus Milesius tradit, «eam ante 
Grsecos fuisse habitatama barbaris.^Verumfere tota Gra> 
cia antiquitus barbarorum fuit sedes, quod ex his ratio- 
cionari licet , qua3 memoriae prodita sunt. 

357. 
Vulgaiis opinio est non venisse iEgyptum Argos, utin 
ter alios etiam Hecataeus dicit his verbis : « /Egyptus vcio 
ipse non venit Argos. Est autem ibi hujus nominis pro- 
montorium, ubi judicia exercent Argivi. » 



HECAT/EI FRAGMENTA. 



358. 

JEl. Herodian. Tcspt [Jiovrip. Xscjsojc I, p. 8, s. v. 
'AQtjvSc:.. Kat V) Aava outojc stp7]Tat Tcap' 'Exaxauo • 
« tyJ Aava [AiayeTat Zsuc. » 

359. 

Pollnxl, 5, 5o:To §s Xsipoyaa-Tops; c ExaTaToc 
XsysTto. Probabile est, quod Creuzerus (p. 7 1 sq.) 
existimavit, ad hoc referendura esse locum Stra- 
bonis VIII, p. 572 :«rr) ptiv ouv Ttpuv6i 6pp]T7]pto:> 
vp7]cra(j0ai SoxsT IIpoTTOcxat Tsrvjcai Sta. KuxXo>tco>v 
ouc STCTa ut-sv stvat, xaXst<76at Ss YaaTspo'-/ > £ipac;, xps- 
cpojxsvou; Ix T/jc xeyyr^c,- rjxstv Ss u.sTa7cs[/.7CT0uc Ix 
Auxtac xat tc7o)c toc <7TC7]Xata toc Tcspt ttjv NauTcXtav 
xat toc sv auToI? Ipya toutow iTciovujji.a Ictiv. » 

360. 

Schol. Venet. Hom. Iliad. O, 3oa : e O os 2ocpo- 
xXrjc; iaoauXXaSco;' Muvou t' 'E7ctc7Tpocpou ys. Muxr,- 
Ta ts xal Muxt]v, el xat 7CoXXoc C7rj[xa.tvst r, Xsc;tc* xat 
OTt ou to jT-STpov atriov Ictti , SrjXoc Icttiv 'ExaTaToc 
dutco xXtvac;,cpr]atYap' « xat iTcacprjaac tov xoXeov tou 
ij{cp£oc , tov [/.uxrjv eupev a7C07C£7CTt0X0Ta. » Mycense 
jussu Mercurii nomen acceperunt (xtco [xuxtjto:; 
tou ^tcpoug, Icpopst Ilspesuc;. 

361. 

Bekker. Anecd. I, p. 783 : « Twv cttoi^siow su- 
psT7]v » aXXot ts xat "Ecpopoc KaS[i.ov Xs'youq-i. Etci- 
aapTupoucri toutoic; xat ot MtXr]criaxoi cruYYP a< P £ ^ 
A.va^tf/.avSpoc xat Atovucrioc; xat 'ExaTaToc;, oi>c xat 
A.7coXXo'oo)poc iv vsiov xaTaXoYO) 7capaTi6sTat. Cum 
tertius Genealogiarum liber uno lantum loco, 



in rebus Arcadicis , citetur, incertum est num 
recte ei hsec fragmentatribuerim. Cum vero quse 
de Deucalionidis dicenda erant, sane suffecerint 
explendo libro primo, neque hoc magis quam 
Herculis etHeraclidarum reslibro secundo, pro- 
babile videtur, res Peloponnesiacas tertio fuisse 
assignatas. Quorum principium optime tenent 
res Arcadum, quas ibi tractatas esse scimus (fr. 



355j : praeterea de omnibus Peloponncsi incolis 
dictum esse probabile est (fr. 35G): deinde de 
regia stirpe Argivorum, quae ab Inaclio et lo 
oriunda erat, el in hac d-e ./Egypto et Danao (fr. \ 
357), de Danae (fr. 358), de Proeto (fr. 35^), de 
Perseo (fr. 3 60). Ab Io puella etiam Cadmus, fi- 
lius Agenoris, quem Neptunus e Libya, Epaplii 
filia, genuit, originem repetebat : itaque trans- 
eundum erat ad hunc ejusque res in Boeotiage- 
stas. Ibique eum propter viciniam res Athenien 
sium tractavisse Tyrsenorumque Pelasgorun 
mcntionem fecisse, putari potest (fr. 36a)quam 
quam nullum ego habeo, quo hoc probem, ar- 



immentum. 



362. 



Herodot. VI, 1^7 : IIsXaaYol, stcsi ts Ixtoc 'At- 
Ttxrjc utco 'AOrjvatojv sqsXa07]<7av, eits ojv Stj Stxatox 
sits aStxooc, touto Yap oGx syo> cppacrat, tcXt]v toc Xs- 
Yo'[XSva, OTt "ExaTaloc fjiv 6 ^HY^o-avSpou scprjcrs sv 
ToicrtXoYotai Xsyojv dotxoj; • «■ stcsits Y a P iosivtouc; 'A6r ; - 

VatOUC T7]V 70)p7]V, T7]V C7CptC7l U7C0 T0V C T[J.r|C7(70V SOUCTaV 

sooaav otXTJcrat, [xta6ov tou tsi/soc; tou Tcspt Tr,v cixpo- 
tcoXiv xots IX7]Xa[xs'vou- TauTr,v w? tSstv TOuc'A6'/jvaiouc 
sc;spYacru:ivr]v su, tt]v Tcpo^Tspov sivat xaxr^v ts xat tou 
(i.7]osvoc d^i'r,v, Xafev cp6o'vov t£ xat t[xspov tv^c Y^» 
xat outoj Ic;sXauvstv aurouc ouSsu.tr]V aXXv)v 7Cpo'cpaotv 
Tcpotc770[ji.svouc; touc A6'/]vatouc.» wc Ss aiiTol 'A^-zivalot 
Xs'youo-1, Sixatojc sqsXacrat. Sequitur narratio de 
protervitate Pelasgorum, qui ad Hymettum ha- 
bitantes vi puellas Atticas quotidie aquatum ad 
Enneacrunum fontem venientes compresserint, 
quibus expositis ita finem facit Herodotus : Ixstva 
[j.sv Sv] 'ExaTatoc; s'Xsc;s, Tauxa Ss 'AGrjvatot \i-(0\>oi. 

LIBER QUARTUS. 
363. 

St. B. Muyico'., 7co'Xtc; Kaptac 1 'ExaTalo? TSTa'pTr, 
YsvsaXoYtwv. 



358. 
Dana pro Danae dicitur apud Hecatseum : « Cum Dana 
concumbit Jupiter. » 

359. 
lllud xstp°Y aaT0 P £ ? Hecatajus dicat. — Receptacu'ii at- 
que arcis loco Tirynthem habuisse fertur Proetus, ope- 
raque Cyclopum munivisse : quos aiunt numero fuisse 
septem, Clhrogasteres appellatos, quasi si Manuventres 
diceres, quod suaartevictum sibi qusererent, venisse au- 
tem accilos e Lycia : ac fieri potuit, ut, quae apud Nau- 
pliam sunt speluncae et opera in iis, nomina ab his Cy- 
ciopibus habeant. 

360. 
Hecateeus dicit : « Atque ensis vaginse manum admo- 
vens, [xuxriv(capuli capitulum,i, e.illud quodin imacapuli 
parte fungi simile vaginam tegebal) excidisse reperit. 

361. 
Litterarum mventorem et alii et Ephorus Cadmum ui- 



cunt. Quod testimoniis suis confirmant etiam scriptores 
Milesii, Anaximander, Dionysius, Hecatams, quos etiam 
Apollodorus in navium recensu apponit. 

362. 
Pelasgi posteaquam ex Attica ab Atheniensibus exacti 
sunt, sive iure, sive injuria : nam de hoc nihil habeo 
praeter relata, quia Hecatseus Hegesandri filius in historiis 
ait injuria : Atlienienses enim quum viderent regionem , 
quam illis sub Hymetto habitandam "dederant, mercedem 
muri circa arcem ducti, bene excultam,quum prius mala 
fuisset et nullius pretii, livore captos fuisse et amore 
terras habendae; et ita exegisse illos, nullam aliam spe- 
ciem prs3texentes Athenienses. » Ipsi vero Athenienses 
jure se illos expulisse contendunt. 



LIBER QUABTUS. 
Mygisi, urbs Carioe. 



363. 



30 



HECATvEI FRAGMENTA. 



364. 

St. B. TpejxtXy) — Y) Auxta IxaXetro outox — . 
TpefJuXet; — 'ExaTaio; T petAiXas auTOu? xaXet Iv xs- 
TapTV] yeveaXoyiwv. 



FRAGMENTA INCERTI LOCI. 

365. 

Joseph. Antiq. Jud. I, 4 : 'HctoSd? ts xat e Exa- 
Taio? xai 'EXXavixo; xal AxouatXao? xa\ 7rpo? toutoic 
"Ecpopos xai NtxdXaot; taropoucji tou? dp/aiou? £rjcjav- 
Ta; ETYi ^tXta. Fortasse hoe ex Abderita desum- 
tum, quo saepius utebatur Josephus. Hic tamen 
inteliigi videtur Milesius, cum inter antiquissi- 
mos scriptores recenseatur Hecataeus. 

366. 

Etymol. M. p. ao3 : reyetoi;, 6 dp^aio?* Trap' 
"ExaTaiw. Sequentia ad Callimachum pertinent : 
v. G. Dindorf. ad HSt. Thes. v. rsysioq. 

367. 

Etym. M. p. 5g6 : Meraocjai, [/.ecraiTaTat. Auva- 
Tat ol xat outw; Iiriao-a? XeysoOat Twvixws* 7rap 
^ExaTauo soTtv eTrtaaat, at E7riYiYvd[/.evai toi? Trpo- 
Yovoic;. 

368. 

Schol. Hom. II. £2, 228 : 'AptcTTap"/o<; os cprjai tv)V 
xiScotov Xs^tv vswTspav stvar dyvost oe oti xat 2tu,o)- 
vi5r,(; xat 'ExaxaTos u.s[/.vr)Tat auT^?. 

369. 

JE\. Herodian. tt. [jtov. \i\. II, p. 3o, : Kpsa?* 
Trap 1 'ExaTatw ecm* «toc SsaTa7rsptTSTrj[i.svoi. » AXX' 
ou ouvyjQet; Ictti Xs'ystv 8ea<;. 

370. 
Suid. Mot^tSiov, tov Ix ( aot^ou ysYevriu.evov ou^ 
oti ExaTaio?, aXXa xat e YTCpi$rj<;. 

371. 
Phrynich. p. 218 ed. Lobeck. : 2xop7rt£sTai • 
ExaTatoc; aev touto Xeyst "Iwv wv ot §' Attixoi cjxs- 
SavvuvTat cpaoi. 



FRAGMENTA QILE FALSE TRIBUUNTUR 
HECATJSO. 

372. 

Judseospulsos ex iEgypto averruncandae pe- 
stilentise, qUam dii ob sacra neglecta et peregri- 
norum consuetudine vitiata terrae immiserint, a 
Mose ductos esse in Judaeam, condidisse Hiero- 
solyma, divisos esse in duodecim tribus, a non- 
tifice gubernatos moribusque et institutis singiv- 
laribus a reliquis nationibus separatos vixisse 
tradidit Diodorus Siculus in medio libro quadra- 
gesimo, harumque narrationum testem protulit 
Hecatseum : Tuept f/iv twv TouSatwv 'ExaTaTo? 6 Mt- 
Xrjcrtoi; TauTa toTdpy]xev. Phot. Biblioth. p. 38oet 
38 1, a (ed. Bekker.). Neque tamen omnia ea de- 
sumta esse ex Hecataeo, sed e recentioribus 
scriptis permnlta addita, inde apparet, qubd 
Macedonici etiam imperii mentionem hahet in 
fine hujus descriptionis. Confirmat hsec res su- 
spicionem, Diodorum confudisse nomen Milesii 
Hecataei cum Abderitagrammatico Alexandrino, 
quem de Judaeis librum scripsisse novimus ex 
Eusebio, Prsepar. Evang. IX, /,, p. 408. 

373. 

Diodor. II, 47. Fabula de insula Hyperboreo- 
rum. Hanc Abderitae tribuendam esserecteniO' 
nuit Dindorf. ib. Eodem referenda quae sunt 
ap. Schol. Pind. Ol. III, 28 : 6 Ss Oepevtxo; tou? 
c Y7cepSopeou<; oVtto tou Tnravtxou vsvouc cpv]cjiv etvai, 
6 Se 'ExaTatoc; aXXw<; toTopei- et ap. Schol. Apoll. 
Rh. II, 675 : c ExaTato<; os [Jts^pi tou ocutou ytpom 
etvat cprjOt to twv c Y7rsp&opsiojv eSvot; • eVui Ss auxw 
^tSXta iTctYpacpdfJLeva- nept twv e Y7rep6opet'o>v. De 
insula Hyperboreorum dixit etiam Natalis Comes 
IX,6,quasiHecataeoMilesiousus. Cf. Scriptorum 
Catalogum, quem operi suo prsefixit. Ejusdem 
libri meminitlX, i5. 



364. 
Tremile — sic vocabatur Lycia. — Tremilenses — Tre- 
milas eos vocat Hecateeus. 



FRAGMENTA INCERTI LOCI. 

365. 
Hesiodus , Hecataeus , Hellanicus, Acusilaus et praeter 
hos Ephorus et Nicolaus narrant veteres vixisse ad mille 
annos. 

366. 
Y£Y £, -°?j antiquus, apud Hecataeum. 

367. 
imaaai apud Hecataeum natu posteriores. 

368. 
Voce xiScoto; (cista) usus est Hec. 



369. 
Quorum carnes emaciatse et tabefactae incipiunt pu- 
trescere et diffluere. 

370. 
Ex adulterio procreatum [jtotxtStov dicit Hec. 

371. 
(TxopTctileTai (dissipatur ) Hecalaeus dicit Ionice, Attici 
vero dicunt <nce8avvuvTai. 



»O0 ■ » — 



SPURIA. 

373. 

Pherenicus Hyperboreos Titanici generis esse dicit, He* 
cataeus vero aliter narrat. 

Hecataeus usque ad sua tempora Hyperboreorum popu- 
lum fuisse dicit. Est liber ejus de Hyperboreis inscriptus. 



HECATiEI FRAGMENTA. 



374. 
Locos Erotiani (Glossar. in Hippocratem) : 

KupSacxiav, ttjv \zyopivr\v Ttapav c ExaTaTo<; Ss cpv)- 
cnv, oti tuXov (3ap6aptxov ot xw[xtxot Xeyouciv, et 
Hesychii : IV auvrjv irap' 'Exaxatw <I>tX7]Ta<;, 
quorum alter perobscurus est, tempore Alexan- 
drinorum non esse antiquiores manifestum est. 

375.' 
Natal. Com. IX, 9: «Hecatgeus Milesius libro 
secundo Genealogiarum longe aliam tradidit ra- 
tionem, cur Lycaon et ejus fiKi fuerintin lupos 
conversi, quam explicavit postea Ovidius. Sic 
enim inquit : U.sXa.(jyoq r)v 7raTc; Atb? xat Nto'- 
<or,<r 6 7rat? ^v Auxacov Ix MeXt6oi7]i; xo'p7]<;, eit' 
o2v KuXX^vv]? , vit; cpaonv. O&toc; sratTa (iacriXsuc; 
twv 'ApxaSwv xaTaaTac; xaToc ^pv](7[Jto'v Ttva Ix 
7roXXwv Yajxojv 7uoXXou<; 7ratSa<; TrpoorsXaSsv wv Mat- 
vaXo<;, 0£<77rpwTb<; , auv Nuxtijjlw xat Kwixovi 
Auxo;, <J>0ivo? ts xa'i TriXs&fas, Atfxwv, Mav- 
tivouc;, 2TU[xcp7]Xo<; , KXsiTtop, 'Op/_o'[i.svo'c; Te xat 
aXXot, 01 TravTec; daeSsta xat u7C£pr l cpavia Ivtxwv. O 
oe Zeuc; y^eov^TT] eixaaOsic; TrapaYtveTat auTOtc;. "Ov 
auTOtxaXsaavTS? sVi c;svta, - sva twv sY//optcov Trat- 



oapttov ccpaTTOuat 



l ? 



cpc 



xat tcV 



(T7rXaYX va <™[/.fjuc;avTEc; 
7raps'0svTO ttj TpaTre'^'/] • touto 8s Zsuc; syvioxox; xai 
auac/yOstc; Tr,v uev Tpcnrs^av av£Tps'i>sv • 69ev Ixetvoc; 
6 totcoc; Tpa7r£^eu<; Iv 'ApxaSta xat Tpa7rs£ou<; r\ 7roXt<; 
xaXeiTai* twv Se Auxdovoc; TratScov w; das&rjaavTcov 
etc; ^evov iaet' auTOu Auxdovoc; touc; [Jt£V ei<; Xuxouc; 
£Tp£<^£, tou<; §e Ixspauvcocrs. » Ficta liaud dubie 
sunt haec e loco Tzetzae ad Lycophr. 481 : in- 
sunt enim quae in brevius redactam arguant nar- 
rationemTzetzae, nihil tamen de Hecatseo haben- 
tis.Dixitde hac re Heynius ad Apollod. p. a63. 

376. 
Natal. Com. Illinit., p. 189 : « His rationibus 
[cogitationibus de regno inferorumj ad corporis 
voluptates pertinentibus (alias enim voluptales 



vulgus non percipiebat) aliisque similibus conati 
sunt antiqui multitudinis animos partim spe vo- 
luptatum, partim metu suppliciorumad justitiam 
vitaeque integritatem revocare. Sed quoniam 
primus omnium mortalium Pluto istas rationes 
excogitavit, ut sensit Hecataeus, hunc esse lo- 
corum illorum regem perhibebant, sicut ven- 
torum iEolum, quia mutationes ventorum prior 
observasset. » 

377- 

Nat. Com. VI, 23 : «Ubi Hercules foedus iniil 
cum liberis Nelei fide ultro citroque data, sue 
mactato super ejus testibus, et ipse et illi jura- 
runt atque confirmarunt juramentum insuper 
factum, 11 1 scripsit in Phoroneo Hecatseus. » 
Phoroneum librum Hecatgei ex prava, quam in 
Strabonem X, p. 723, intrusit aliquis, conje- 
ctura finxere nonnulli. V. Casaub. 

378. 

Nat. Com. VII, 2 : «Acheloum Alcaeus Oceani 
etTerrae filium esse sensit, ac Hecataeus Solis et 
Terrae. » 

379. 

Nat. Com. IX, 9 : « Miratus sum, cur Pausanias 
in Arcadicis (VIII, 6) unicam tantum filiam fuis- 
se dicat Lycaoni inter tot mares, quam etiam 
inquit in gratiam Junonis fuisse sagittis trans- 
fixam (Callisto) : cum Dia etiam Dryopis mater 
filia ejus fuerit, ut scripsit Hecataeus. » 

380. 

Diog. Laert. Procem. 6, de Magis: 'ExaTaToc; 81 
"kiyti xat Y£VV7]tou<; tou<; 6sou<; sivat xax' auTou<;. Di- 
serte negari non potest, de Magis dixisse Heca- 
taeum in Periegesi, probabilius vero in libros 
Abderitae hic locus relegatur, qui de Alexan- 
dro magno scripsit. Quod enim Persica a non- 
nullis Milesio tribuuntur, error est illum cum 
Hellanico confundentium. 



374. 

Cyrbasiam, quam vulgo tiaram dicunt. Hecatseus vero 
ait comicos dicere pileum barbaricum. 

375. 

Pelasgus fuit Jovis et Niobes filius, qui filium Lycaonem 
e Meliboea suscepit , vel, ut alii putarunt, e Cyllene. Hic 
postea cum Arcadum imperium adeptus esset ex quodam 
oraculi responso , multosque filios e variis nuptiis susce- 
pisset , cum esset ipse impius , impios quoque filios ha- 
buit : inter quos fuitMaenalus, Thesprotus, cumNyctimo 
et Caucone Lycus, Phthinus, Teleboas,Hsemon,Mantinus, 
Stymphelus, Cletor, Orchomenus et alii, Omnium igitur 
horum ingens erat improbitas et temeritas : siquidem 



vel Jovi in pauperem operarium verso , quem ipsi in ho- 
spitium invitaverant , dicuntur unum ex infantibus indi- 
genis jugulasse, et ejus* intestina Jovi cum aliis commista 
epulanda in mensa apposuisse. Id scelus abominatus Ju- 
piter mensam quidem subvertit, unde locus ille in Arcadia 
vocatus est Mensarius, et Mensaria civitas exstructa 
postea : at Lycaonis filiorum una cum ipso Lycaone, quo- 
niam impie in hospitem egerant, hos quidem fecit lupos, 
illos percussit fulmine. 

380. 
Hecatajus deos quoque es. ^lagorum sentcntia esse geni* 
tos ait. 



■*-0-<Q)'aKSH9 ^HSs— 



ARONIS 




FRAGMENTA. 



IIEP2IKA. 

1. 
■ Ap. Plutarch. Demalign. Herodot. p. 85g, A., 
B, reprehenso Herodoto, quodnarrasset Pactyam 
Lydium, supplicem Chiis, ab iisdem e Minervae 
fano impie avulsum Persis redditum fuisse, per- 
git : KatTOi Xapiov 6 Aauv^axrjvbc; , avrjp TcpsaSuxs- 
po? , Iv toi? Tcspt IXaxTU7]v Xoyoi? YSVO{Jt£VO? , tgioutov 
ouSev oute MtTuXrjvaiotc; outs Xioi? ayoq TcposTsrpt- 
Trxat, TauTt 5s xaTa Xs'<;iv ys^Ypacpe - «IIaxTUY]<; §s 6>q 
ItcuOsto irpoasXauvovTa tov cTpaTOV t&v Ilspatxbv, 
oV/sto cqsuywv apTt [J.ev elq MiTuXrjvrjV, sTCStTa Ss stc; 
Xtov xat auTOU sxpaTr,c7S Kupoc;. » 

2. 

Plutarch. ibidem p. 86 1, C, D, Herodotum 
narrando corrupisse dicit res lonum et Athenien- 
sium ad Sardes gestas et reticuisse prseclaruna 
Eretriensiumhacin refacinus. Quare haec Charo- 
nis verba adscribit : «'AGrjvatot Ss stxoat Tptrjpscriv 
srrXsuaav sTctxoup7]C70VTS<; tqTc; "Icoat, xa't st<; 2apost<; 
lcTTpaTSucravTO* xat stXov toc Tcspl 2apost<; a-xavTa , 
X, w pU ^bu tsi^ou^ tou (3a&iA7)iou' TauTa Ss TcotTJcravTsc; 
sTcavaycopouat si<; MiXyjtov. » 

3. 

Atheneeus IX, p. 3o,/j, E (quem exscripsit JE- 
lianus V. H. I, i5): Xaptov 8' 6 Aaui^axrjvb; ,' 
Iv toi? Hepaixotg , Tcspl MapSovtou laropiov, xat 
tou otacpSapsvTOc; arpaTOu IIspouxou Tcspt tov A6o), 
Ypacpst xat TauTa - « Ka\ Xsuxat TCspttTTspat to'ts TCpw- 



tov st<; tf EXX/)va<; scpavrjcrav, Tcporspov ou yr{vC\u- 



vat.» 



Tertullian. De anima cap. 46, postquam Astya- 
gis de Mandane filia somnium, Herodotum secu- 
tus, exposuit, subjicit illud : « Hoc etiam Charon 
Lampsacenus, Herodoto prior, tradit.» 



EAAHNIKA. 

5. 
In 'EXXrjvtxotc; tradi potuit quod habet Plu- 
tarchus in Themist. c. 27; ponitur ibi Charon 
Lampsacenus in eorum numero scriptorum, qui 
Themistoclem tradiderint ad Artaxerxem sup- 
plicem venisse, secus atque alii, qui eam fugam 
Xerxe vivo factam esse dixerant. Nec minus 111 
proclivi est conjicercpotuisse inter se permutari 
Charonis Characisque "EXXtjvixgc v. c. in Stepha- 
noByzantio s. v. ? A£pac7T£ta, ubi Xapac; laudatur 
'EXXrjvtxwv osuTs'pa. Sed certiore judicio ad Hel- 
lenica referas illud apud Pausaniam X, 38 ; Ta 
Bl stct] toc NauTcaxTta bvo[/.a£o';/.sva utco c EXX?]Vo;)v av- 
cpt laTcotoucrtv 01 TcoXXot MtXrjator Xapwv os 6 HuOec» 
cpv]C7iv auTot TCOtTJaat NauTcaxTiov Kapxtvov STCOf/eOa 
oe xat r,[/.st<; tvj tou Aauuj/axrjvou Sd^rj- Ttva Y a P xat 
Xoyov s/ot av STcsatv avSpbt; MtXrjCTtou TC£Tco'.r|[/.svot!; I; 
Yuvatxac;, rsQrjvat Gcptcriv ovofjta NauTcaxux; 



PERSICA. 

1. 

AtCharoLampsacenus setate (Herodoto) prior, ubi de 
Pactya ei sermo est, nullum tale neque Mitylenaeis neque 
Chiis flagitium imputat. Heec autem sunt ejus verba : « Pa- 
ctyas, audito exercitumPersicum appropinquare, profugit 
primoMitylenam, deinde in Chium : eumque cepit Cyrus. ■» 

2. 

« Athenienses autem viginti triremibus navigarunt, ut 
auxilium ferrent lonibus, et ad Sardes expeditione facta, 
omnia circa eam urbem ceperunt, excepta munitione re- 
gia : his actis Miletum reverterunt. » 

o 

o. 

Charon vero Lampsacenus, in Persicis, ubi de Mar- 



donio loquitur et de Persarum exercitu qui cirea Atho 
montem periit, hsec simul scribit : « Et tunc primum in 
Grsecia conspectee sunt albse columbse , quae nulte ante 
id tempus fuerant. •» 



HELLENICA. 

5. 

Quee a Grsecis Naupactia carmina dicuntur, attribuun 
tur ea vulgo Milesio homini , sed Charon Pythei filius 
auctorem eorum perhibet Naupactium Carcinum. Nobis 
certe Lampsaceni hominis probatur sententia. Nam qua 1 
tandem ratio afferri polest, quamobrem versus , quos in 
feminas Milesius homo fecisset , Naupactiorum noraine 
i circumferantur ? 



IIEPI 



i * n r, bus Lampsac / 

ejus ur^jg c ives hist 
|).; 882, re f ert . QuC ' # 
ipso illiui; p ere , jyj/idis inter celebriorei 
t;us ntT-yOi^av j^umnostrumStrabo XJII 
f;um fiiissu C) *n loco usus videri potest 
i^mento, q ur / quod Lampsacum antiqui- 
i» v i!pr"m im ait, id et a Charone tradi- 
VIII, SrNtinuo apparebit ex hujus fra- 
m iiou servavit Plutarch. cle virtutijbus 
intf ■•.'■/. of >5, A--E. Eadem refert Polyaen. 



/ 



I 
AGMENTA. 



/ £ovto tou<; <[>o)xaeT<; So'Xw StacpOeTpai. Too 8e MdvSpwl- 
/ vo<; rj GuyaTYip Aau.<jjdxY], 7cap9evo<; oucra, tyjv Itci- 
6ouXr,v Tcpoeyvw, xat 7cpwT0v [jtev eTceyetpet tou? cptXou<; 
xal otxetouc; aTcoTpercetv, xat Stodaxetv w<; epyov Setvov 
xai dcreSec; ey/etpouo-t 7cpdrcetv, euepysTa? xal cupt- 
[/.dyouc; dvSpac;, vuv Se xat TcoXtTac;, aTcoxTtvvuvTec;/^ 
o% oux eTcetQe, toi? ''EXXvici ecppacre xpucpa tcc TcpaTTo'- 
[xeva, xal TcapexeXeuaaTO cpuXaTTecGat. Ot 8e, Quata 
Ttva 7capa<TXfcuacyd(/.evoi xat Goivviv, li^exaXeVavTO t 
IIituo£C7<jy]VOu<; etc; to TcpodaTetov auTOuc; £e oteV 
Siya, toT<; L/.ev toc teijt/j xaTeXdSovTO-, toic; Se . 
ou)ydssafontis,undeeafliixerint, notitia, I oMpc/jirou? aveiXov. Outw S->, tvjv tco> tv v.aTa<r/ovTe^, 



B)/i^ disceciens ab illo, quse observarunt 
d^s. :?lutarchi vero hsec sunt : 3 Ex «frwxaiac 

viKotov ysvooc; ^aav doeXcpoi oioup-.ot <I>o£oc; xat 
t&v *r '(o;;- aTCO twv AeuxdSwv 7ceTp<ov 7cpcoT0<; 
^'cjtov et<; Od/.ajorav, w<; Xdpcov 6 Aafjt^axr]- 
,xev. ■ "Eycov Se ouvafjctv xat paatXtxov d^toijjca, 
jtcv ei? Ildpiov tSuov evexa TrpaY^dTcov xxt 
' 0; -.piXo<; xat Ijevoc; Mdvopwvt {3ac7tXcUOVTi Be- 
/-twv ITiTuoecicrrjVwv Tcpocayopsuojxevcov, e6orj- 
10 xal cTuve7toXec;.r 1 c7£v auTOtc; utco twv 7cpoo"Otxcov 
\ou[/.evot<;. c O Ss MdvSocov d/X.r.v Te 7coXXr)v Ive- 
xto to) <i>d£to cc-tXocppocruvyiv dtoroTrXeovTi xai aepo;' 
xe ycopa:; xstt tv;? 7roXew? vtrc.cyyvtiTO Swcreiv, et 
t>Xou-o <Dtiixaet^ e^wv ecrcoixoui; si^Trjv HtTuo'ecTcrav ' 
/itxf.crQai. Iletcac ouv touc; ;;'oXtTa<; 6 #o'6o^ ec;e7T£t/.4;e 
:>*» doeXcoov dyovTa touc; Itcoixou;. Kat Ta jl/.sv TcaocV 
f" :>IdvSpwvo<; uTcvjp^ev auTotc; wcTcep 7cpoaec-o'xvi0-a:v 
Xeia? Se '^zyo^.aq xa\ Xdcpupa xai Xeta<; aTto twv 
"itoixwv BapSdpoJv Xa|x6dvovT£<; , ecTtcoOovct to 7Cpw- 
' eh:a yjv oofeepot toi<; Beclpuqtv 7)crav. 'E7Ct6u t y.ouv- 
Ojv auTwv aTcaXXaYrjvai, tov u.ev MdvSptova 
jtov ovTa xat Stxatov dvSpa 7rep\ touc; EXXrjvac; 
eTTStcrav • aTcoSrjUTicravTOc; Se exetvou , 7capecrxeud- 



tov ts MdvSpwva [i.STe7ce|x-^ovT'« aufjtSaatXeuetv toIc 

Ttap' auTwy xeXeuovTec;' xat xh> AaadidxrjV £\ dppoj- 

cttac; a7Co6avoucrav, eOa^av ev t^ TcdXet (a.eYaXo7cpe7ccoc, 

xat tt)v TcdXtv aTt 1 auTr,c; Ad^axov TcpocnoydpEucrav. 

'Etci Se 6 MdvSptov, 7CpoSoc7ia<; OTCoc^tav cpeuyojv, tc 

fjtiv otxeT'j ;xeT' "auTtov 7capr,TrjcraTO, •'tatSac; Se. tojv 

T-.^VjXOToyv xa\ yuvatxccc r,cjfwcrs xo[j.t<ja'~6afxatTauTa 

TcpjQuuojs ouSev dStx7]cjavTe; e<;e'7ce!y„4 | av, xat Trj Aau.- 

I '|'d>.-,j '.Tpdcepov ripo.)txd<; ti[aocc; ai:oSLdo'vTe<;, oc?T3pov 

1 o.x;6e;o 6uetvevjjr|Cpi'c7avTO - xai Starr.Xouartv outw 6uovtc<;. 

«Ex hocChai*onis scriptomultatluxisse proiia^ 

bile est, quae passim leguntur de antiquitaLibus 

Lampsacenis, ut ap. Thucyd: VI, 59, Aristot. Mi- 

rab. auscult. c. i37,DiogenemLaert. II, ii.-*Cr. 



/. 



Schol. Apollon. II, 1 : Xdpwv Se cprjcrt xal Tr,v 
A'>.a<|jaxrjVwv J^wpav TtpoTepov Becfpuxtxv xaXeio"ftat. 
aTco xwv xaTotxr,a-dvTOjv auTrjV BeSpuxwv, to oe yevoc; 
auTtov r^cpdvtcrTai SiaTou? yevo;jtevou<;7coXe[ji.ouc;. «-Sed 
dubitari pptest, utrum quod Scholiastes habet, 
fluxerit e scripto Tcept Aa[X'|dxou, an ex opot<; Aaa- 
ijjaxr)vwv, quos tamqtiam plane diversos ab illo 
altero op^re sejunxit Suidas.» Cr v 



DE BEBUS LAMPSACL 



'ricUe genere, i^atria PhocaseJises fueruEt duo gemini 

/pkobus et Blepsus : quorum illeprinaus a Leucadibus 

/in mare se dedit, ut Charo Lampsacenus scriptum 

u. Is Phobus T vir potentia et dignitate praeditus 

/ cura navigasset Parium suorum causanegotiorom, 

^itsam et hospitii juscontraxit curaMandrone, Bebry- 

L rege, eoram quiPityoessenses cognominantur, eique 

icinis bello infestato auxilium tulit. Mandro autem na- 

bus avehenti Phobo cum alia detulit officia , tum par- 

■ein urbis agrique largitnrum se promisit, si Phocaeorum 

•■cOjioniam velletPityoessam deducere. Phobus cum id con- 

silium civibus prci*asset-, fratrem misit , qui colonos eo 

>ded«ceret, Stetitsane promissis Mandro. Sed Phoca>enses, 

•cuui «.poihs, praada, opibusqo • magnis e finitimis barba- 

-r-is poiirentur , invisi prlmum , post efcbin terfori Bebry- 

<'oiiS fuerunt. Cupientes itaque iis liberari, cumMahdro, 

^o probus et justus, persnaderi sibi nonpateretur, ut 

Ide cum Graecis ageret, pererie eoprofecto, moliti 

ornodo eos por dolum necarent Lampsace autem, 

• >iiia ; virgo, cum insidia;-. praenosset , p^imjim--' 

"•«EtTTA. HISTORICOBUM , ^ 



a facinore hoc amicos et domesticos avertere dictis ag- 
gressa est, impiam docens eos rem et atrocem perpetra- 
turos , si benefactores , et quorum ausiliis in belio usi 
essent, eosque jam cives , interficerent. Ubi non persua- 
sit, occulte Grsecis qukl ageretur detex.it , utque sibi Ca- 
verentmonuit. Phocoeenses, sacrificio quodam etconvivio 
apparato, Pityoessenses in suburbium evocavere : ipsi in 
duo divisi agmina, aitero urbem occuparunt, aitero homi- 
nes trucidaverunt.Sic urbepotiti.Mandronem acciverunt, 
ut cum iis, quos ipsi constituerint, una regnaret: Lampsa- 
cenque, cumeaexinvaletudine mort.ua esset, magni/ice in 
urbe sepeliverunt, cui etabejus nomine Lampsaci nomen 
imp«>suerunt. Ut autem Mandro, proditionis vitans suspi- 
cionem, habitare cum ipsis recusavit, petiitque ut muiie- 
res liberique defuaotorum ad se jnittei en ur^; Phocaeenses 
absque omni malificio studiose eo miseruh|. Et Lm» 
psaeae qaUn! iaitie- heroicos honores habm>.sent, postmou- 
utnumini sacrificancumdecreverunt: idque decretum.ic 
huc ratum est apud eos. 

7. 
Charon dicit Laxnfocenorum terram antei Bebryci.-»ni ■ 



appellatam esse a I'. 
bellis prorsus delcta 



.! >cibus inoolis , quae lamcn 



3^ CHARONIS 

OPOI [s. QPOI] AAIWAKHNGN. 

8. 
«Ex. opoi? Larapsacenorum clesumtum esse 
arbitror, quodStrabo XIII, p. 873 commemorat 
de fiuibus Troadis. Ubi, postquam exposuit, quo 
loco Homerus, Damastes, Eudoxus ejus regionis 
terminos posuerint, haec addit, 

Xapcov 8' 8 AafX'W>C7)Vo<; xpiaxoctouc; aXXoug cxcpai- 
TxaSiou?, arro Hpaxxiou apj(_o'p.£vo<; • toowtoi y^P 
( a7ro llaptou ek Xlpdbmov * elw? pivxot Axpa- 
. aou icpoetfxt. » Cn. 

9. 

AthenaeusXII, c. 19, p. 5^0, D— F:T« ow.ota 

terwpTjie xat irept Kapoiavoiv 6 Aa[A*|ax7]vo? Xapwv 
Iv SeuTipto tf 12ptDV (sic enimmeliores codd.; vulgo 

op(ov) ypty/po.^ outw?* BtiaXxai st? Kapor/jv lcrT^a- 
TSucravTo xca. ivtxTjcav y,y£[/.wv 8s twv BtcaXxsojv r,v 
"Ovaptc outo? 81, Tvxlq wv, Iv ttj KapSiv] sTrpaOrj, 
y.y.i xtv: KapStTjvw SouXsuua?, xopcrwTcu? eysvsTo. 
Kap8i7]V0t? 3i Xoytov ^v, w? BtoaXTat ara^ovTai etc 
autouV xa\ Truxva Ttept toutou o\sXsyovto Iv tw xop- 
cojTYjpuo t^otvovTcc xat drroSpac Ix tt|c; KapStr^ ei<; 
Tr,v Trarpt8a. Tobc BtaaXxai; sttsiXsv Itu tou<; Kap8tr r 
voj^, a7ro8eiy0st<; Yivstjtov oto tcov BictkXtsiov. Ot 8s 
KapptTjvol 7ravTS<; touc tTtTrouc eotSa^av ev toIc cufjt- 
7roo"t':t<; op^stcr' ; ci. utto twv auAtov xat Itti t~>v otci- 
oOttov -roowv iffTafJtsvbt, toi? TrpocQioic ojpyouvro I;- 
iTiOTay.evot toc cjX/iov/t'*. Tauxa oCv l7rt!7Ta[i.svo<; 
„'')vapi.;. cxttJtc^to Ix ttc. K"tpo'tr); auXvjTptoa' xat acpt- 
xopvivr, 7) auXr]Tptc etg tou? BtaaXTac;, eSioaijs ttoX- 
Aouc aOAvjTaV u,e9' cbv 8*)] xat oTpa-w.-.u-tTat sVt ttjv 
KapSiVjV. Kat ETrstSrj f\ \x.dyr l 'ouvetcrT7Jx£t, IxsXeuasv 
auXetv Ta auX^ k u.aTa, 6'cra ot firTCot rwv Kaponrjvwv I£- 
STrtcfTataTO 1 xal ItcsI vjxouaav ot tTCTcot tou auXou„ 
eo'T7)crav stci twv oiTicrOiojv tcqoom, xal tzooc, opy^crp-ov 



'_' 



t(7"/u<; ev T7) i7rTO'>- v 



, l tfjuLax7]V0i xat "'l aDl ^" 

.rwt; evixvjw.jy. l T ■' ■ c./.J.. 



vtsc;, cruvs^OsvT^ ^ l3 | a 
iv av8pa<; I? ^aTepjx? 
Polyaen. Strat. VI.„ oX - £{JlC p0 £ ' v . 4? aTravH 
1/01, Tcept y7]<; 8ptojv aptmc, ^ y^yyevecrOail 
opviOsc; acrojcrt TrpwTOt, Tce'p., vo ; -'f~v iv t&'c\ 
TcctXewcj I? aXX7jXou<;• otcou 8' a,.,J vowcri touc| 
T7]crojcrtv, toutov aptcpOTSpot? opo<6aXXetv xw 
'EtcsiSt) TauTa eSoljsv, ot Aa; -, |ci.8wvt Ouov- 
TOTrott; OaXacrToupywv sTretcrav Ttvac, rt< :9]T'xt 
Jlaptavou; TcaptoVrat; , iyOu<; a^0o'vXisii, * * * 

TTUpt, XatOlVOV TCoXuV £TCtCr7rev8c.ti-' W^US.TCac' 

Tat;, xal TrapaxaXelv auTOUt; [ht =uuv/]'Odv 
tov 0s6v ? (77cov8wv xotvtuv^oovrav; • 01 [. Aaix- 
(lacunum sic explendam cen» >t CasauavTs; 
h-oirra-.j), Ot 8s TCstcrOs^VTSt; TOtt; ctXisucw.',- 
xat oruvs^TCtvov to crTcouSatov t% Tcopsfat^dvsv. 
^axyivot 8s cruvTstvavTsc IttI to 'l.puatcv c , 1 
"/jaOcac -touto 8i Ilaptou ;xsv crT-v^et OTaSta ,«■■; 
<|axou oe cr'* TOcrauTr,v y5]v aTrsTSu^ov ttJ t£/Vi ^ 
tj/axrjvoi Xlapiavwv, u.s9o'ptov cucrTr,crau.£voi Tt^j^l 
jjtatov.Adqua;Creuzerus, cunivuI^ritiscJima 
Athengei liujus operis indicem fuisse stati ! 
^Opot : « Qlis ipsa Charonis esse, eaque ex c 
des»uata equidem pro comperto habeo. N 
primum, totius orationis color et indoles nesoi 
quomodo antiquissimi scriptoris ingenium refa 
runt, quod magis etiani sentiri possefybsec si Ic 
nicum liaractera retinerent. Gravior tamen al 
tera ratio repetita ex argumento, quod quidcr 
cum totum versetur in explicanda lite a Lamj| 
psacenis agitata super agri finibus : ejus scriptori 
admonet, qui. Lampsacenorum fines peculiarij 
'opere descripsit. Et potuit Pciyaenus Charonena, 1 
quem a Plufarcho lectitatum esse vidimus, vel „ 



AGR? LaMPSACENI DESCBIPTIO 
[nisipotius ANNALES LAMPSACEiYjRUMJ. 

8. 
Char-. \i L?.n;p.".acenus alia trecenta stadia uufert, a Pra- 
ctio initiura Troadi ponens, quod tot abest a Pario, qv*. ,t 
dixi. stadiis, sed ad Atramyttium usque producit. 

U. 

Similia de Cardiaois narrat Charon Lampsaoenus .\nna- 

liuni iibro secendo, his usus verbis : BisalUe adversusCar- 

diam copias eduxerunfc , atane praslio vicerunt. Erat 

autenti dux. Bisaitarum Onaris. Hic , puer quum esset , 

Cardiaevenditus t; f? ot> emtusque a quodain Cardiaar», ton- 

soriam artem. exet cr.erat. Aoceperanl autem Cardiani ora- 

cnhrn, Jlisaltrt.s bellum r L >s'-$ Ulaturos: qua de re saepe 

jr.ier se diss. s ivb-m! in tonsfrina se.ientes. Ule ig|'.ur 

(uunn C^ordia in patriani protugisset , Bisaltis auctor fuit 

expeditionis adversus Cardianos suscipiendae, duxque ipse' 

creatus est Bisaltarum, Docuerant aut.m omnesCaruiari. 

^quos in ipsorum cttnviviis sattare ad tibise .aih.), , Ha 

^•sterioribus pedibus insislentes ^ anterioribus roodos 

quos edocti erant, gesticularentur. Quod cum sci- 



ret Onaris , e Cardia tibicinam emerat : qua^ post 
Bisaltiam venit , multos inflare tibiam docuit ; q 
expeditionis socios secum sumsit. Commisso praelir '- 
sit hos inflare er^ tibia? modos , quos maximelc; 
Cardianorurn equi. Et equi , exaudito tibianim 
in posteriores ped.es se sublevarurit , ad Soltationeii 
versi. Cardia^orum autem robur in equitatu iaera' 
qae ea ratii?i. praeiio hi superati sunt. » 

10. 
Lt iy ps ict r - ! et Pariitni de agrorum finibus litem hab 1 ! 
tes , cou-tii tcriiii sub primurn gaiJi cantum viros 
utraque civitate ad se invicem mittere. Ubicumque veit 
sibL miss; obviam fiv ^nt, huncterminum ac finem i^gio 
nis esse Jehere Quod cum omnium sententiis esset ap- 
prooatum, aliquot in iis-locis per mare opus facientibus 
per-u:se unt, ut cum Parimos viderent prseterire, .maxi- 
maoa piscium copiam in ignem imponerent, et circum- 
circa vinum libarent, quasi Neptuno sacra facientes , eov 
que fausti'- -uispiciis advocarent ad honorandum deur 
libationis ;ociet;.ler"j. Quod cum piscatores faceren^ 
piscatoribus morem gerenles, simul ^puiabantir 
bant , ^remiiientis aliquantum ex nmeris co r 




CHARONIS FRAGMENTA. 



35 



ipse manibus tractasse, ve t certe aliquem scri- 
ptorem compilasse, qui illum suis ipse manibus 
tractaverit. Nec deest ejus rei exemplum in ipso 
Polyseno, quem supra docuimus Lampsaces puel- 
lse historiam aPlutarcho mutuatum, qui in eadem 
diligentior Polyseno Charonem auctorem lauda- 

vit. » r 

11. 

Athenams XI, c. 49, p. 47.5, B : Xaptov S' 6 
Aa^axvjvo? iv Tot? "Opot? 7capa AaxsSai[/.ovioi? cpvj- 
atv sti xat 6i? auTov SstxvuaSai to Serca? to SoOsv 
AXxjjtvjvv) utco Atb?, ots A[xcptTpuwvt etxaaOv). Creu- 
zerus : «• Difficile intellectu est, quomodo in eo 
opere, quod ego in agro Lampsaceno versatum 
esse contenderim, locus esse potuerit narrationi, 
quae est de pocnlo Alcmenae. Equidem nullus 
dubito, quin hic locus ad aliud Charonis opus 
referri debeat, ad IIpuTavEt? (quod scriptum Sui- 
das ^povtxa fuis.se docet) , et peccasse vel ipsum 
Athenseum vel ejus librarios in eo, quod illam 
rem sv tf Opot? traditam dicerent, nisi hoc sumere 
malueris : illorum ^povtxwv fuisse cum illum ti- 

ilum commenioratum a Suida : IIpuTavei?, tum 

terum hunc : ^ipoi (annales), ut Lacedsemonio- 

:m annales cogites. » 

KTI2EI2. r- 

12. 

Schol. Apollon. Rh. II,7 t 77 et Etym. M. s. v. 
AjJtaSpuaSs?, quorum posterior haec habet : Xaptwv 
... 6 Aauvj/axvjvb? tacopst w? 'Potxo? , Spuv Gsaaa- 
[jlsvo? v)Svj [jtiXXouaav sVi yvjv xaTacpspeaQat , 7cpoa- 



eracV Tot? Tcatatv auTv^v 



r -\« 

r 0£ 



u7CoaTV)pt?ar r, os jjlsX- 
Xouaa aufjtcpOetpsaGat tvJ Sput vujjtcpvi, eTctaTaaa tw 
Potxw,)(apiv [Jtiv elSevai lcpaaxsv UTcsp tvj? awmota?, 
£7C£Tps7r£ Ss aiTiqaaaOai Tt (3ouXoito • w? Se Ixetvo? 
r^tou auyyeveaGat auTvj , l7ct£v][/.tov [jtlv IX^ysv £tva; 
TouTO (£7ct£. - touto desuntin Scliol. Apollon.), cpu- 
XaTTEaOat Se 6'(xw? ETepa? Yuvatxb?6[/.tXiav."Ea)(0v Ss 
[X£Tac]u aiiTwv ayyeXov [xeXtaaav. Kat 7C0Te 7cerceuovTO? 
auTOu 7C£pti7CTaTai (TcaptaTaTO Scholiast.Apollon.) 
v) [xeXtaaa- 7ctxpo'T£pov Se ti a7cocp6£y|a[ji.£vo? , et? 
opyvjv £Tp£'J;e tv)v vuu.cpv)v, waT£ TcviptoOvjvat. Eadem 
habet etiam Schol. Theocr. Idyll. 3, i3, auctoris 
tamen notitia omissa. 

1 o 

10. 

Tzetzes ad Lycophr. v. /,80: Apxot?6 Atb? vj 
3 A7coXXojvo? Tcat?, xat KaXXtaTOu? tvj? Auxaovo? 6u- 
yaTpb? , w? cpvjat Xapwv 6 Aa[jt<Jjaxv)vb? , xuvvjywv 
ev£TU^£ Ttvt twv AjjtaSpuaSwv vufjtcpwv, xtvSuveuouav) 
xat [jLeXXouar, cpOapvjvat utco '/£ty.appou tou 7COTau.ou 
Iv tvj Sput, iv vj yEyovuta v^v v) vuucpv), xat avsTpe^E 
tov 7COTau;bv, xat tvjv yvjv •/wfJtaTt wyupwa^v V) Se 
vufxcpv) Ilpoao7C£X£ia TvjvxXrjatv, xaT'Eu[xv)Xov, auv^X- 
Oouaa auTW y£vva "EXaTOV xat AcpetSaVTa , I? wv et- 
a\v otApxaSe?, w? cpvjat xat AtcoXXojvio?. Creuzer.: 
« Hoc loco de Arcade firmari mihi videtur 
Sevinii opinio, illa Charonis referenda esse ad 
ipsius Kctast? , in quibus constat altius ascen- 
disse scriptores ad setatem mythicam fabulisque 
plurimis exponendis indulsisse. Unde nec ab- 
sonum videtur conjicere ea huc pertinere, qua? 
supra ex Pausania in jnedium protuli de Naupa- 
cticis carrninibus. » 



Lampsaceni vero contendentes, ad Herma3um priores ve- 
nerunt. Id a Pario septuaginta stadiis distat : aLampsaco 
autem ducentis. Tantum soli per fallaciam Lampsaceni 
Parianis ademerunt, finibus in Hermaeo constitutis. 

11. 

Charon vero Lampsacenus in Annalibus scribit , ad 
suam usque aetatem monstratum esse apudLacedasmonios 
poculum , quo Alcmenam Jupiter donaverat sub Amphi- 
tryonis forma. 

DE URBIUM ORIGINIBUS. 

12. 

Charon Lampsacenus narrat quemadmodum Rhoecus 
(Cnidius) quercum conspiciens tantr-m non in teiram ca- 
dentem, pueros jusserit eam suffulcire. Nympha autem, 
quse jam in eo fuerat , ut una cum arbore interiret , ad 
Rhoecnm advenit eique gratias se habere dixit, quod ser- 



vator sibi exstitisset , jussitque ut , quodcunque vellet, 
postularet. Ule vero quum ejus consuetudinem peteret, 
damnandum quidem hoc esse dixit, se tamen obsecutu- 
ram esse, si quidem vitaret alterius feminse connubium. 
Internuntium vero habebant apem, quaequum talis ali- 
quando ludentem circumvolaret, atque acerbius aliquod 
ille proloqueretur , tantam nymphaB excitavit iram, ut 
excaecaretur. 

13. 
Arcas, Jovis fllius aut Apollinis ex Callisto, Lycaonis 
fdia, ut Charon ait Lampsacenus, in venatione incidit in 
nympham Hamadryada, qusejam in eo eratpericuli, ut una 
cum quercu, cui innata puella, perderetur. Subveitit igi- 
turflumen aggereque terram munivit. Nymphaveio, quam 
Prosopeliam dicit Eumelus, cum illo consuescens Elatum- 
progenuit et Aphidantem, ex quibus oriundi sunt Arcades, 
ut Apollonius quoque testatur. 



na-®©-®©. 






'■&"&\ 



XANTHI 



FRAGMENTA. 



AYAIAKA. 



1. 



Dionys. Halicarn. Antiq. I, 28, p. 73 Reisl^i : 

SocvOo; Ss 6 AuSbc; tOTOptac; 7raXata'<;, st xat tk; aX- 
Xoc;, su7U£tpo<; wv, t?]<; Ss TraTptou xat (3sSatWTy]c; av 
ouSsvbc; u7uoSss'cTspoc; vouicr6st<;, outs Tuppyjvbv wvo'- 
uaxsv ouSauou ttj? ypacp^? SuvafJTrjv AuSwv, outs 
aTroixtav M'/]to'vwv stc; TTaXiav xaTaa^oucrav IrrtCTa- 
xai , TuppiQVta; ts uvyjuiqv w<; AuScov a7roiX7]crs«e)i; , 
TaTrsivoTspoJv aXXcov usuvy]usvo<;, ouSsutav 7rs7roiy]Tar 
v Atuo<; Ss TiatSac; vsvscr6at Xsyst AvSbv xa\ ToppyjSov 
toutouc; Ss, usptcrausvout; ttjv 7raTpwav apj(y]v, Iv 
Acrta xaTaustvat ocucpoTspouc; , xat toic; s'0vscriv, jov 
rjpcjav, Itt' Ixstvow cpyjcri TsOrjvat toc; ovouacrtac; Xsywv 
jtoSe* «'Atto AuSou [xsv yivovTaiAuSoi, a7rb Ss Topprjfjou 
ToptSrj&or toutwv 7] yXcocrcra oXtyov 7raj5acpspst, xat vtiv 
Iti cruXoucriv aXXyjXouc; tSyjuaTa oux oXtya, cocr7rsp "lo> 
vs<; xat Awptst?. » 

2. 

Exeodem fontesuahausisse apparet Nicolaum 
Damascenumapud StgpluJ^yz. p. n6ed. Orell.: 

To'ppy]6!o:, 7ro'Xi<; AuSiac; cxtto ToppyjtSou tou "Atuo?. 
'Ev Ss TTJ Topp-/]StSt 1'aTtv opoc; Kapto? xaXouusvov, 
xat tspbv tou Kaptou ixst. Kocptot; Ss Atbc; 7tat<; xat 



LYDIACA. 



At Xanthus Lydus (qui priscee historiae , si quis alius, 
est perilus , quique patriae historiae auctor nullo alio ha- 
bitus est inferior) in suis scriptis nullo modo Tyrrhenum 
Lydorum principem nominat; neque ullam Maeonum co- 
lon.iam in Italiam appulisse scit; nequeullamTyrrhenia?, 
tanquam Lydorum coloniae , mentionem facit , quamvis 
ignobiliora alia ac leviora memoret : Lydum vero et 
Torrhebum Atyos filios fuisse dicit. Hos vero ambos 
regno paterno inter se diviso in Asia remansisse , genti- 
busque, quibus imperarunt, nomen abillis inditum fuisse 
dicit. Atque haec sunt ejus verba : « A Lydo Lydi, 
*a Torrhebo Torrhebi sunt. Horum lingua parum 
«. diversa est , et nunc quoque alteri alterorum non 
« pauca vocabula usurpant, quemadmodum Iones et Do- 
« rienses. » 

2. 

Torrhebus , urbs Lydiae , a Torrhebo , Atyos filio. In 
Torrhcbide autem mons est Carius nominatus, in eoque 



ToppyjStac;, &v Xuo'Xao<;TSTapT&r 8<; 7t:Xa^o'usvo<; ttsqi 
Ttva Xtuvyjv, -/]Tt<; aV aikou ToppyjSta IxXrjGr), cpGoy- 
yy]<;Nuucpwv axoucrac;, a<; xat Moucrac; AuSot xaXoucri, 
xat uoucrtxy]v sSiSa^Gy], xat auTo; (touc;) AuSou? ecu- 
Sac;s , xat tcV usa-/] oia xouxo Topprj(3ta s'xaXstTO. 

3. 

Eratosthen. apud. Strabon. I, p. /, 9 : TaliTa o ; 
£i7rcov (Eratosthenes) t-/]v ^TpotTwvoc; S7ratvst Soljav 
tou cpucrtxou, xat eti HavOou tou AuSou * tou asv 
SavOou Xs'yovTO<;, Itti 'ApTac;spc;ou ysvscrOai usyav 
au/ubv, wcjt' sxXittsiv 7TOTauou<;, xat Xtpa? xat 
cppsaTa • auTOV Ss etSevai TroXXa^yj 7rpo'croj aTrb t^c; 
0aXacrcry]<; Xt6ou<; ts xoy^uXiwSsti; fcjuidam codd. 
XtQouc; ts xat xoy^. alii:Xt0ov ts xoyyuXtwSy]), xat 
Ta XTsvojSsa, xat ^TjpautSoJv TUTCtojjtaTa, xat Xt- 
uvo6aXacrcrav sv 'Apusvtotc; xat Iv MaxTirjvotc; (al. Mai- 
Ttvy]oT<;, prorsus abest a Cod. Yenetcj) xat sv Opu- 
vtoc t^ xoctoj* cbv svsxa 7rsi6scr6ai Ta 7rsSia ttots 6a- 
XaTTav Y£vscr6at. 

4. 

Strabo XII ,p. ^79 : Axoustv S' sctti xat twv 7ia- 
Xatwv cruyYpacpsojv oia cpr,crtv 6 Ta AuSta cruyYpaj/ac; 
3av8oc; , Siy]Youusvo<; olat usTafSoXal xaTscr^ov 7roX- 
Xocxk; t-/]v ytopav TauTr^v (Lydiam et Phrygiam), wv 
suvrjcr6'/] usv 7iou xa\ Iv toic; 7rpoc;0sy xat S"/] xat toc 
7T£pt tov Tucpcova 7ra0,r] IvTau6a uu8suoucti, xat tou<; 



sacrum Carii , Jovis filii ex Torrhebia , ut ait Nicolaus li- 
bro quarto ; qui circa lacum quendam errans ab illo 
Torrhebia nominatum , quum Nympharum , quas etiam 
Musas Lydi dicunt, voces audiisset, musicam edoctus est 
atque ipse Lydos carmina lyrica edocuit. 

3. 
His dictis ( Eratosthenes ) Stratonis physici laudat sen- 
tentiam et Xanthi Lydi. Xanthus dixerat, Artaxerxis 
aetate ingentem fuisse siccitatem , adeo ut defecerint 
fiumina, paludes et putei; vidisse autem se passim 
procul a mari lapides conchylii formam referentes, aut , 
pectinum , ant cheramidum effigies ; tum marinum 
lacum inArmeniaet Mattienis, inque Phrygia inferiori; 
quas ob causas sibi persuasum esse campos istos aliquan- 
do fuisse mare. 

4. 
Licet etiam antiquitatis scriptores de hac> re au 
dire. Ex quorum numero Xanthus, Lydiae historise 
conditor, narrat quantse ac quot in ista regione inciderint 
mutationes, quarum etiam superius facta est mentio. Quin 
etiam Typhoni quae evenerunt, ad ista ii loca referunt, el 



XANTHI FRAGMENTA. 



37 



[J,eT 

AuScov aTOXvO 1 uTrovoetv TOtauTa (vulgo xauTa)- xat 
Sta to tcXvjOo? twv Xtutvwv xat 7roTa[j.wv, xat touc; tcoX- 




300) [XETaCDEpC 

TrepixpouaOwatv ot ayxwvEC • aXdvTOC Ss tccc £v);j.t'ac 
ix twv iropOatxwv StaXuecQai tsXwv. 

Quibuscum conjungendasunt haec lib.XHI, p. 
6-2 8 : Metoc Ss-rauV sctiv v) KaTax£xau|X£vv) Xsyou.Evrj 
ywpa, fj.vjxoc [Jtsv xat TOVTaxocriwv GTaSiwv, 7rXaToc oz 
TSTpaxoatwv, sits Muaiav -/pv) xaXstv site Mv)Ovtav • 
XlyETat yocp a[j.cpoT£pwc/ 6c7cavTa ao£vSpoc, tcXv)V a;j.- 
tceXou tvJctov KaTaxsxaufj.svtTV)v cpspoucrvic otvov, ou- 
Ssvoc twv iXXoyifxtov ap£Tvj XEt7rd;j.£vov. "Ecru Ss t) 
E7rtcpav£ta TecpfJtoSvi? twv tceSiwv • v) Ss dpstvvj xat tce- 
TptoSvic , [jJXatva wc av l\ £7rtxauc7EO)c. Etxa^oucri f/iv 
ouv tivec. ix xepauvoSoXtwv xat 7rpv)CTTV)po)v ou[j.6vjvat 
TOtouTO* xat oux dxvouat toc Trept tov Tucpiova iv- 
TauOa fj.u8oXoyetv. 2av8oc ol xat 'Apt[J.ouv Ttva Xsysi 
twv T07ro)v toutwv [SacriXea. Ex eodem Xanthi libro 
Creuzerus suspicatur desumtaesse tjuae leguiitur 
aputl Aristotel. De mirab. auscult. c. 39 : AeysTat 
Ss xal Tcspt AuStav avacpspscrOat 7cup 7ra;j.7rXv)6sc xat 
xatscrQat icp' -^uipac STrra. Idem Greuzerusad Xan- 
thum vel ad alium Lydiacarum rerum scriptorem 
referri posse ait cap. 53 de ossibus humanis va- 
sisqtie in lapidem obduratis, repertisque in me- 
tallis Lydiae a Crceso factis, et quae ibidem tra- 
duntur de Pithecusis insulis. 

5. 

StraboXIV, p. 680 : '0 \xh yap3av6oc 6 Auodc", 
[j.£Ta toc Tpwtxa cpyjcriv iX6stv touc <t>puyac ix tvjc 
Eupo')7cy)c xat Twv aptarepwv tou IldvTOU • ayayetv 
S' auTOuc HxatxavSptov sx .BepexuvTwv xat 'Acrxavtac. 



'Aptuouc, xat tvjv KaTaxexau;j.s'v?)V TauTVjv slvatcpa- , 6. 

Gtv. l oux dxvoucrt Ss xai Ta [JtSTa*u Mc/tavSpou xai StejuYJyz. : Aoxoc^oc Trd-ac 4>puytac , v]v Wxouv 

BpSxsc AoxoQtof xaT£xXuc:6v) oe, wc SavOoc 6 AuSdc, 
oc xa\ Stoc tou \ Ypacp£t iv TO^nrotc, Aoxo^irac TouTOuq 
xaXwv. Welckerus 1. 1. putat Dionysiilibripartem 
fuisse T07rot inscriptam, qwse locorum descriptio- 
nes continuerit. 

•7. 
Schol. Apollon. Ii , 724 : HaYyaptoc , 7r0Tau.dc 
<l>puYi«c/ 6 Sh MupXsavdc ZocYYapov aiiTOV X£Y£0"6ai 

OV)C7lV. 'EpfJ-OYEVVlC S.£ ivTW TTSpt 4>pUYl'«? CpV)C7lV, 'Ld^- 

yav Ttvoc acrsSvjaavTa Trspt t-))V c Ps'av, fj.sTaSaXstv stc 

touto to uSo)p, xal aTr' auTOu tov 7T0Ta[j.dv 2ayyocptov 

dvo;j.ac76vivaf 7rXr|C7tov Sc auTOu dp£tac Av)[j.v]tooc ispdv 

icjTtv, wc cpv)cji Socv6oc. Ex Xantho Creuzerus flu- 

xisse putat etiam haee apud Anonym. in Blbl. 

der alten Lit. u. Kunst. VII. Inetl. p. 16: 'AX- 

O/aioc, 6 Sayyaptou tou 7roTau.ou utdc, 'AOvjvav auXv)- 

Ttxvjv StSa^ac, xat |3ia£o'[j.£voc tv)v 6sdv, utco Atdc; 

ixepau\o',6v). 

8 

Strabo XII, p. 572 ^'Oti tou; Mucouc, 01 [j.ev 
Opaxac , $ Ss AuSouc £tpvjxao*t xa^' atTtav 7raXatav 
ic7tooouvt£c , v)V 3ocv6oc 6 AuSdc ypdccpet xat Mevexpoc- 
Tr,<; o 'EXaiTV)c - eTutAoXoyouvTec xat to ovo{/.a to twv 
Muawv oti tvjv d^uv)v f ouTO)c dvofj.a£ouc7tv 01 AuSot- 
ttoXXv) S' -/) d^uv) xaToc tov "OXu;j.7rov, d'7rou ixTe6v]vat 
cpacrt touc SexaTeu6e'vTa<; • exetvojv Ss aTroydvouc stvat 
touc ucjTspov Muo"ouc, a7rd Tvjc 'd^uvjc outo) Trpooayo- 
psu6svT7<;' [j-apTupetv 0£ xal tv)v SiccXextov ;j.tc;oXuStov 
yap tco)c stvat xat [xtcjocppuyiov. Teox [/.ev yap otxetv 
auTOuc Trepi tov "OXuu.7rov twv Se *l>puyo)v ix TV)C 
@paxv)<; 7repatw6evTtov, etXovTO to'v Te tv^c Tpotac ap- 
yovTa, xat tvjc 7rX'/)criov yvjc* ixetvouq uiv ivTau6a 
otxrjaaf touc. Se Muc70uc Trept tocc (Mscripti uTcep tocc) 
tou Katxou 7cv)yac 7cXrjC7iov AuStov. 

Mysiam, Thracise regionem, memorat etiam 



Arimos: etCatakekaumenen eam appellant . audentctiam 
omnia , quse sunt inter Lydos ac Ma^andrum , eodem in 
tractu censere, cum ob paludum etfluviorum multitudi- 
nem , tum ob crebras tena^ cavernas. Jam palus , quae 
Laodiceam et Apameam inteijacet, quanquam maris in 
morem alla sst, coanosum tamen quidpiam et quasi ecu- 
niculo elisum edit. Aiunt etiam in jus vocai i Macandrum, 
quum prorutis limitibus agronun fines mutat, multamque 
ab eo exigi, atque sumi e vectigalibus trajectuum. 

Sequitur regio, quae Catakekaumene, id estcombusta, 
dicitur , longitudine etiam quingentorum stadionnn, lati- 
'tudine quadringentoium , siveea Mysia est, sive Meonia 
appellanda : utrumque enim traditur. Arboribus prorsus 
caret , demta vite , qune vinum Catakekaumenites gignit, 
nullo nobilium vinonim deterius. Camporum superficies 
est cineritia : montana et saxosa nigri sunt coloris, veluti 
ex adustione. ltaque sunt qui a fulminibiis et ccclitus im- 
missis ignis procellis itl accidisse dica t, neque tlubitenl 
eo refene fabulam Typlionis. Xantnus enim Aiimun 
quendam istorum regem locorum ponit. 



5. 

Nam Xantbus Lydus post bellum Trojanum ait venisse 
Phrygas ex Europa et sinistra Ponti parte , adduclos a 
Scamandrio e Berecyntis et Ascania. 

6. 

Locozus, urbs Phrygia? , quam Thraces Lqcozii inco- 
luerunt. Diluvium passa est auctore Xantho Lydo , qui 
vocem per x scribit in Locis, eos Locoxitas appellans. 

7. 

Sangarius, fluvius Pbrygia*, quem MyrleanusSangarum 
vocari dicit. Hermogenes vc.ro in eo qui est de Phrygia 
libro tradit Sangam quendam in Rheam peccantem in 
liancce aquam commutatum, ab eoque Sangarium flumen. 
nominatum esse. Haud procul ab eo Xantlms ait Cere- 
ris montanae sacrum esse. 

8. 

Precterea Mysos alii Thraces, aliiLytlos faciunt. Atque 
hi quidem causam ex antiquitate repetunt, quam lilteris. 
mandarunt Xanthus Lydus, et Menecrates Elaita, qui et 
rationem nominis Mysorum reddunt, quod Lydorum Im- 



38 



XANTHI FRAGMENTA 



Nicolaus Damasc. bistor. lib. 18, p. 120 ed. 
Orelli, e Xantho, ut fcrenzero videtur. Quare lo- 
cum apposuimus. ■ 

©paxvjctoi Se l7C£xX\Y]0Y)cav aTcb tvJ<; TOtauTY]<; at- 
Tta?. 'Em AXudruou to^ twv AuSoiv SactX^wt; dvVjp 
ti? p-£Ta yuvatxbi; xat Twty eauTOu tsxvojv !x Muctat; 
ty]<;twv ©pdxwv /wpa<; 6tWi[/.evo<; , f\$ xat c/ Of/.r 1 poc; 
[/.vvj[/.ov£U£t Xlyojv outox;, 

Muctov t' uY/eu&xiav xal dyaU&v 'lTCTcr][j.O/V)ftov, 

SteTcepacev si? toc jxepTrj Tvjt; Acta<; , ek /wpav T '^l v A£- 
YOfxevviv Auotav, xat xaTWXYjce TcXrjCtov tyj<; tcoXeoji; 
2apo£tov. Tou ouv BactX£w:; Tcpb<;Tb Trjt; tcoXew; T£i/o<; 

XaQe£o[J!.£VOU, SlT]p/£TO Y) YUVT) TOU ©paxb?, ItCI [J.£V 

t9]<; x£5paXvj<; SacTd'(ouca cTaf/.vov, Itci Se twv /etpwv 
Y]XaxaTY]V xat aToaxTOV, 6'tcicOcV Se Tcpbt; tyjv £o'jvy]v 
i7Ctco<; Ttt; TcpoceSeSeTO • xat Itci [/iv ty]<; xopucpvjs 6 CTa- 
fjtvo? vjv [XEtJTOt; uSaTOt;- !v Se Tatt; ^epciv Etpya^TO vvj- 
6ouca !x Tvjt; vjXaxaTVjq tov aTpaxTOv otcicOsv Se Tcpoc; 
ty]V £wvv)v vjxoXouQsi 6 tTCTcot; aTcb ty]<; Trr)Y^<; t£tcoti- 
c[/ivo<;. TauTY]v tSwv 6 SaotX£u<; [/.£YaXo:><; lOauuace 
xat v]pwTV]C7e, TcbOev xat ti<; xat Tcoiaq ecti TcbXewt;. C H 
Se aTC£xptvaTO, Mucvjv fxsv Etvat to y^ vo ?" ©paxrji; b' 
ectiv auTo tcoXi/viov. AaSwv ouv SactXEut; dTcb Tvjt; 
Yuvatxbt; dcpop[/.Y]v, 7cp£c§eiav Tcpbt; tov tyJ<; @paxv]<; 
6ac7tX£a 7coiY]<7a[X£voc; Kotuv 6vo[/.a£o'[/.£Vov, IxsiOev 
£Xa§£V dvSpat; u.£toixou<;, u.£toc Yuvatxiov xat texvwv, 
6/Xov txavbv. TauTVjv Se tvjv tCToptav NtxbXaot; 6 Aa- 
j/.acxv]vbt; YpacpEt Iv tw 6xTWxaio£xaTCo aucou StSXtw, 
6 Y£Y 0V(0 ? u7C0Ypacp£u<; c .HpwSou Tou SacjtX£Oi<;. 

Ex Constantini Porphyrogen. lib. I Ilspt Of- 
[xoctwv, cap. III. 

9. 

Etym. M. : t Epu.atov, tov aopbv (leg. <7ojpbv) twv 
XiOojv, xat cjuvo^Xwt; tou<; IvoSiou? XtOout; • Xey^i §£ Tcepi 
auTWV 3ocv0o<;', ort aTcoxTetvavTOt; c Ep[/.ou tov "ApYOV, 

XaiSlXaq £lC7TCpaTTO[J(.£VOU XaiUTC£'^OVTO<;(«VulgO UTCEp- 

£/ovto<;, parum ad rem, » Frid. Sylburg.) iv toi<; 



0£Ott; Sta to TcpwTOV a^acOat (dv0poj7cetou cpovou ad- 
dendum censet idem), tou<; Xoi7cou<; dcpoctouaevoui; 
to d'YO<;, xat (idem corrigit, ayoc;, Std Ss tov Ata 
aTc.) aTcoXuovTa<; tou cpbvou Tcpocr6dXX£tv aiiTw tvjv 
•Ircoov 6'Oev Staa£V£tv eri xat vuv. 

Eadem narrantur ex Anticlide ap. Schol. et 
Eustath. ad Hom. Od. 16, 47 »• Hanc hermaeo- 
rum originis explicationem , quamvis Xanthi 
a^tati satis apta videri possit, Welckerus serio- 
ris aevi figmentum esse existimat a Dionysio 
Scytobrachione Xantho nostro tributum. 

10. 

In antiquissimis Lydiae regibus ponendus vi- 
detur Alcimus, de quo Suidas, Xantho auctore, 
hsecnarrat: SdvOot; tCTOpet, "AXxijjiov Ttva SacrtXeu- 
cat tv^; ixetae /ojpat;, £U(7£^£C7TaTOv xat Tcpao^TaTov 
dvOpoiTcov xat ix' auTOu Y£V£C70at £tpr'vrjV SaOEtav xal 
tcXoutov tcoXuv, u$z£q Sexat dv£TctSouX£UTW<; £?]v ixa- 

CTOV £lTa lTC£lSv] ItCTOC, ETVj VjV TW 'AXxi[Jl.W, TCpOC£/\- 

Oo'vTa<; tou<; AuSou<; TcaYYevv] [Tz<xyfevei) t£ xat Tcavo-/;- 
fjici Tcpoc£uc;acOai, xat aiTvjcat tw 'AXxt[J!.w TOiaura 
eVyj SoOv^vat !<; to AuSwv aYaObv 8 xat yiyove xat iv 
£uTCOT.:A.ta T£ xat £uSat[/.ovta tcoXXvJ Sivjyov. 

Conf. Suidam s. IIavSY][jL£i, ubi sic : TcavSv]f/.£i Ss 
xat TcaYY £vy ] v]X0ov ot AuSot 7capaxaXouvT£<;. 

11. 

Mnaseas apud Athenseum YIII,c. 37,p.346,D: 

C H Se Y£ AT£pYaTi<;, wcTOp HdvOo; Xeyei 6 AuSbc, 
utco Mb'}ou tou AuSou dXouca, xaTeTcovTtcOv] [/.etoi 
'I/Ouot; tou utou !v tvj 7C£pt 'AcxdXoiva Xi[xvr) Std tvjv 
uSptv, xat uTcb twv i/Ouojv xaTeSpwOv]. 

12. 

Athenams X, 8, p. 4i5, C, D : SdvOo? Se, h 

toI<; AuStaxott; , Kd[j(.SXY]Ta cpvjct, tov SactXeucavTa 
AuSwv, TcoXucpaYov Y £V ^0at xat 7coXutco'tv]v, !ti Se 



gua arbor oxya mysus vocatur, qu?e juxta Olympura co- 
piosa nascitur, ubi expositos aiunt fuisse decimatos, quo- 
rum progenies suntMysi , sic a myso arbore dicli. Ad- 
stipulari etiam linguam aiunt, mixtam e Phrygia et Lydia. 
Ac Mysos aliquamdiu circa Olympum habitavisse; quum 
autem Phryges e Thracia trajecissent, ceperunt Trojse et 
viciniae' principem : eos quidem hic consedisse : Mysos 
autem supra fontes Caici prope Lydiam. 

9. 
Herma3um , lapidum cumulum et in universum lapides 
in via positos ; de quibus dicit Xanthus : quum Mercu- 
rius propter Argum interfectum a diis in judicium voca- 
tus esset, ut prenam lueret, quod primus hominis csedem 
commisisset, ceteros deos Jovis gratia Mercurium capitis 
absolvisse, sed dicis caussa caedis poenam sumentes cal- 
culum ei adjecisse. Quod inde etiamnum permanet. 

10. 
Xanthus refert , Alcimum quendam in illa regione ie- 



gnasse, hominem religiosissimum et clementissimum, cu- 
jus tempore et alta pace et opibus Lydia floruerit , ita ut 
quisque secure et sine metu vitam transigeret. Postea 
vero quum Alcimus septem annos regnasset, totam Lydo- 
rum gentem omnemque populum ad eum accessisse, vo- 
tisque factis [a deoj petiisse , ut plures tales aimi Alcimo 
darentur, Lydorum bono : quod etiam factum est. Quare 
vitam valde felicem el beatam transegerunt. 

11. 

lpsa quidem Atergatis , ut Xanthus tradit Lydius, a 
MopsoLydo capta cum lchthye filio, in lacu qui estprope 
Ascalonem demersa e^t ob contumeliosa injustaque faci- 
nora, et a piscibus vorata. 

12. 

Xanthus vero, in Lydiacis, Cambletem, Lydorum re- 
gem, tradit edacem bibacemque et gulas deditum fuisse. 



XANTHI FRAGMENTA 

Ya<7Tpt[/.apY0V toutov ouv TCOTe vuxtos ttjv eauTou yu- 
vatxa 5caTaxp£0upY7i<7avTa xaTacpaYeTv eratTa TCpwt , 
povTa ttjv ^eipa t^? Y uvaixo<; Ivoucjav ev tw o-To\u.a- 
lauTbv aTcocjcpd^at 7cept6o7]TOU tyJc; 7cpdc;eoj<; Y^vo- 



:]9 



e6 



Tt 



[xevT]?. 



«Hsec eadem exscripsit Nicolaus Damascenus 
p. 36 Orell., additis tamen nonnullis, quae ab 
Athenseo prsetermittuntur. Hominis nomen ibi 
est KajxSXtTa?. ^lianus (V. H, I, 27), qui eadem 
in d5S7]<paYta; exemplis posuit, eundein dicit 
Ka^6v]Ta, quam tamen lectic-nem in Athensei 
Kd[jt.SX7]Ta emendandam esse censet Perizonius. 
Ex eodem fonte sua hausit Eustathius ad Odyss. 
10, p. 356. V. Schweigh. not. ad Athen. 1. I.»Cr. 

13. 
Parthenii Erotic. c. 33: Atacpo^pox; SexaiToT? 7coX- 
XcT<; iffTopeiTai xat toc Nio'Sr,c;- ou ^ap TavTaXou cpacjlv 
(illorum scriptorum nomina initio capitis repo- 
suit Parthenius) auTvjv YsvsaOai, dXX' 'Aacjdovot; [xev 
OuYaTepa, «DiXottou Se Y<JvaTxa- et<; eptv Se dcptxo[/i- 
vv)v Avjtoi TOpt xaXXtTexvta;, uTcocj^eiv Ttatv TOtdvoV 
tov [xev (DiXottqv Iv xuvv]Yia 6\acp9ap9]var tov Ss 'Acr- 
cjdova, tvJc; 9uYaxpo<; 7Co'9w cj^o[Jtevov, auTTjv auTW 
(Legrand suspicatur excidisse d^twcjai vel simile 
quid, aut legendum [Jtv7]cjacj9ai. Cod. autem Pari- 
siensis a Bastio collatus, exhibet aiiT7]v auxw yr\- 
[xacr6ai) Y"4[Jtacj9ar m.t] IvSiooucjt]; Se t9]<; NioSt]?, 
touc; 7caTSa<; auzrfi zlq euotytav xaXecjavTa.xaTaTcpvjcjai 
(excidit ttjv otxtav. Heyne)" xat ttjv [xev Sta Tau- 

T7]V T7]V cjufjicpopav aTCO TOTpaq U<j/y]XoTaT7]<; aUT7]V 

pTd/ar evvotav Se XaSovra twv ccpsTspwv a[/.apT7][jid- 
tojv, Stc^pVjcjacj^ai tov Aacjdova iauTov. 

Jam sequuntur eae Xanthi reliquise quibus 
libri, unde petitge snnt, nota addita est. 



LIBER PRIMUS. 
14. 
Stephan. Byz. : AuSta r) "/wpa. 3dv9o; ev Au- 
Staxwv 7cporcor to lOvtxov Auoo<; xat AuSatot;. 

15. 

Stephan. Byz. : AuxocOevr] , tcoXk; AuSta<;. Hdv- 
9o? 7cpojT7] AuStax.wv r)v xou AuxooOevetav NtxoXao? 
cpTjcnv tcoXittjc; Auxocj9eveu<;, w<; BepevtxeuV 7capa 
Ss AuSoT; Auxoa9eviT7]i;, w<; AiXatap^iTTjc;. 

16. 
Plinius H. N. lib. XXV, cap. V, pag. 3 60 ed. 
Harduin.: 

« Xanthus historiarum auctor in primo earum 
tradit, occisum draconis catulum revocatum ad 
vitam a parente, herba quam balin nominat : 
eadem Thylonem, quem draco occiderat, resti- 
tutum saluti. » 

De herba illa vide quae habet Etym. M. s. v. 
BdXXt;, e Xantho fortasse petita. 



c-c-o«& 



LIBER SECUNDUS. 

17. 
Stephan. Byz. : 'Apouvtov, tco'Xi<; ev ©y]&y]<; 7ceo\'w, 

wc Sdv9o; ev AuStaxwv SeuTe^pw- to I9vtxov 'ApSu- 

vto;. 

18. 
Stephan. Byz. : 2Tpo'YwXa, tcoXk; AuStai;- Sdv9o<; 
Iv AuStaxwv SeuTepor to I9vixov ^TpoYwXeui;. 

19. 



Athenseus XII, c. 11, p. 



5i5. 



D : AuSot Se ei? 



tocjoutov r]X9ov TpucDyji;, w; xat TrpwTot Y^vaTxac; eu- 
voujrtcrat, w; tcjTopet SdvQo? 6 Au§b?, v] 6 et<; aiiTbv toc<; 

dvacpepouteva!; tcjTOptai; a , uYY£YP a ?^ l 't^ tov ^ a ' t0 '' °^ xu " 
ToSpa^toJV, wc; ApTe[jtojv cpyjcrtv 6 KaaavSpeu?, Iv tw 
Tcept auvaYOJY^? (dvaYOJY^?) StSXtwv aYvowv oti "Ecpo- 



Hunc igitur , ait , hoctu aliquando propriam uxorem in 
frusta dissectam devorasse : dein mane, quum manum 
uxoris in ore adhuc hserentem reperisset, rumore facino- 
ris in vulgus sparso, se ipsum jugulasse. 

13. 

Diverse multis narratur etiamNiobae historia. Non enim 
Tantali dicunt ■eam , sed Assaonis fuisse fdiam , Philotti 
vero uxorem , quae quia cum Latona de prolis pulchritu- 
dine contendisset, hanc subiisse pcenam. Philottum enim 
in venatione dilaceratum esse, Assaona vero, filiae amore 
captum, connubiovoluisse eam sibi jungere. Non obtem- 
perante autem Nioba, filios ejus in convivium convocasse 
domumque incendisse. Atque illam quidem ob liance ca- 
lamitatem cle rupe altissima praecipitem se dedisse, As- 
saona vero, scelere suo cognito, sese ipsum interfecisse. . 



LIBER PRIMUS. 



14. 



Lydia terra. XanUius libro primoLydiacorum. Gentile 
Lvdus et Lvdacus. 



15. 

Lycosthene, urbs Lydiae, de qua X. Eandem Nicolaus 
Lycostheniam appellat. Civis , Lycosthenensis , uti Bere- 
nicensis : apudLydos veroLycosthenita, utiDicaearchita. 



LIBER SEGUNDUS. 

17. 

Ardynium , urbs in campo Thebano , auctore X. Gen- 
tile, Ardynius. 

18. 

Strogola, urbs Lydiee, X. Gentile Strogoleus. 

19. 

Lydi vero eo mollitiei progressi sunt, ut etiam femi- 
nas castrarent; quod tradit Xanthus Lydius, sive qui Hi- 
storias conscripsitquae illi tribuuntur, DionysiusScytobra- 
chion , ut a;t. Artemon Cassandrensis in commentario De 
librorum collectione (quo libri quique ad suos auctoies 
referuntur) ; nescius scilicet, Epiiorum liistoriaruin scri- 
ptorem illius tamquam vetustioris meminisse, qui etiain 



40 



XANTHI FRAGMENTA. 



ooc, 6 G-uyvpac&sui; [xvv)p.ov£U£i auxou, w<; TraXatOTEpou 
ovto? xaT 'HpoooTW tocc; dcpopfjia<;.S£So3Xo'TO<; • 6 S' ouv 
3dv6o<; Iv tt) §£UT£pa twv AuStaxwv 'A§pa{j(.uV/]V 
cpvjat twv AuSwv (3aatX£a -rrpwTov Y^vaTxac; euvou^t- 
'cavTa, ypv;a6ai auTaT; avTt dvSpwv Euvouywv. 

Eadem Gygi tribuuntur ap. Hesychium et 
Suidam, qui eodem Xantho auctore ex eodem 
libro hsec in medium proferunt : ''Oti TrpwToc; Tu- 
yr\c, 6 AuSwv (3aatX£u<; yuvatxat; suvou^iaev, 07rw<; au- 
Tatc; ypwTO a£t v£a£ouaat<;. 

Cr. : « Quam rem sic expediri posse arbitrantur 
VossiusDehistor. Gr. et Sevin in Recherches sur 
les rois cle Ljclie , [Memoires cle VAcacl. clcs In- 
script. tom. V), ut Xanthus dicatur junxisse va- 
rias de una eademque re sententias, quas de vete- 
rum fama acceperit.Meursius contra in notisad 
Hesych. Miles. p. 176 in altemtro mendam in- 
esse suspicatur. Qua de re difhcultatibus impe- 
dita, ut meum ipse judicium interponam , possis 
ctiam ita conjicere, ut non tam regis, quam au- 
ctoris nomen in Hesychio ejusque compilatore 
Suidacorruptum dicas. Jam si AuStaxwv scripto- 
res circumspicias, succurrit Xenophili nomen, 
cujus AuStxocc; tcTOptac; laudat Anonymus in tra- 
ctatu de mulieribus, quse bello claruerunt (in 
Biblioth. cl. alten Lit. ii. Kunst II, 3) : ut igi- 
tur ille fortasse Gygem prodiderit ejus nequitias 
inventorem. Possis etiam de Xenagora cogitare, a 
quo, praeter cetera, Lydias etiam res traditas essc 
verisimile est. » 

E Xantho petita videntur etiam haec ap. Ni- 
colaum Uam. p. 5o, sqq. : 

"'Oti Mocyvv]? 7)V dvvjp 2[/.upvaTo<;, xaXb<; tvjv tS^av, 
£iTi<;xataXXo£;,7roiiQG-£tT£ xat fjtouatxvj Sbxtfj.oq/Haxv]- 
to Se xat to awfxa StaTrpeTm xoauuo, dXoupYvj du.7r£yb- 
aevoc; xat xoW,v Tp^cpojv /pucw aTpbcpw x£Xopu;j.Swu.£- 

VYjV * 7t£pt7]£l T£T0Cc;7roX£t(; ItTiSeIXVUUEVO; TV]V 7rotv]aiv. 

Toutou 81 ttoXXoi [Jt£v xat aXXot vjpojv , T6yr\c, §£ 
fjiaXXbv ti IcpXly^TO, xat auTOv stye 7ratStxd. Tuvatxac; 
ye fUjv 7rdaa<; £c;£ar]v£v , £v6a Iy£V£T0 6 Mayvrjc; , 
fjwtXiGTa Se Ta; Mayvv]TO)v , xat auvrjv auTatc;. Ot Ss 
toutou cruYYEveic; d^6bf/.£vot Itu tvj atayuvr, , Trpbcpaatv 
TroirjaaaEvoi, 6'ti Iv toTc; ETTEatv f.aEv 6 Mayvyic; AuSoiv 
apt(JT£iav ev i7r7rof/.ay_ia 7rpb? 'Aua^ova;, auTwv Ss 
ouSev Iu,V7]a0v) , £7ratc;avT£<; TrEptxaTEppr^dv te ttjv 
laOvJTa , xat tocc; xbf/.ac; Ic;$'xEtpav , xat 7raaav XtofirjV 
7rpoG-£0£<7av. 'Ecp' olc; rfkyrfit uotXtaTa Fuyr,;, xat ttoX- 
Xdxi; etc; tvjv M ayv/]Ttov yviv Ivs'SaXs. TeXoc; oe yst- 
pouTat tv]V toXiv • s7ravsX6wv 0£ st<; 2iap§£t;, 7ravvjYu- 
p£tc; £Troir,(TaTO ;/.£YaXoiTp£7r£T;. 



Quae de bello contra Amazones et de habitu 
poetae epici commemorantur, WelckerusaXan- 
tho nostro aliena censet, et historiam arguere ad 
^joetas alicujus exemplum aDionysio adornatarn. 
Ex ejusdem Lydiacis fluxisse videtur, quod ap. 
Plin. H. N. VII, 38, legimus, ubi post cladem 
quandam Magnesiorum Candaules rex Lydorum 
dicitur «Bularchi picturam illius exitii parire- 
pendisse auro. » Qua3 suo auctore dignissima. 

Etiam sequentes (p. 52 — 69 Orelli) de Sa- 
dyatte, Alyatte, Crcesoque historia? e Xanthi 
Lydiacis desumtse esse videntur. Wec tamena 
Lydio nostro eas profectas esse totius narratio- 
nis tenore demonstratur. 

^Oti ZaSuaTTVjc; 6 AuSwv (jaatXsuc;, 'AXuotiT£o> 
7raTc, v]V u;$v toc 7roX£[xta Y£waTo;, aXXw; Ss oaoXaoroc;. 
Kat Yap ttot£ Tvjv lauTOu aSfiXcprjV, YuvaTxa* MiXVjtou, 
avSpb; Soxtfjtou , xaXlaac; Icp' t£pbv ^ta 7]a^uv£v, xal 
to Xot7rov auTy;v tav^et Y^vaTxa. c O Se MiXvjtoc; riv 
M^Xavoc; tou Fuy ou yoi.ix.Spdu omo-fOMOq. Auaavao-yjxwv 
Se £7rt toutoic;, cp£i>YWv WX £T0 £ ' ? AaaxuXtov. 2aSuax- 
tv)<; Se xax£T6ev auTOV 1^'waev. c O Se aTr^wprja^v £t; 
Ilpoxo^vvrjaov. .SaSuaTTVjc; Si oXiyov uaT£pov eyvjfJLSv 
£T£pa<; Suo Y uva ^ xa ^ aXXvjXatc; aSEXcpac;, xa\ tcy^t 
TraTSac;, Ix [A£V tvj<; AttocXvjv , Ix Se tvJ? 'ASpapjv 
vo'6ouc; • Ix Se tvJc; ocutou aSEXcpvjc; YVijatov 'AXuaTTVjv. 

^Oti AXuotTTVjc; 6 2aouaTT£W uib?, paatXEOc; Auowv, 
Iwc; [jt£v V£0<; V]V, uSptaTVjc; r]\> xat axbXaaTOc;, iyfiac, It 
z\q avSpa, awcppoveaTaToc; xa/ Sixaio'TaTO<;. 'E7roX£[/.V|C£ 
oe 2[jtupvaioi<;, xat eiXev auTwv to aaTu. 

c 'Oti AXuaTTVjt; 6 Kpotaou 7raTr,p, tou AuSSv flacrt- 
Xeojc;, £7rt Kaptav aTpaT£uo>v, 7r£ptv]YY £t ^ £ ' ro ^ lauTOo 
aTpaTovaY^tv st; 2<xpS£t<; Iv v]fJ<.£pa TaxTvj , Iv o\c, xat 
Kpotaw, oaTtc; vjv auTOu 7rp£a6uTaT0<; twv 7ratot«)v, 
0ipyjE.1v a7roS£S£iY[J!.£vo;;'ASpa[j(.uTTiou xat @V]6v]c; 7T£Otou. 
c O Se, w; cpaatv , utto dxoXaata? ou^ olo'<; t£ '^v, xat 
7rw<; St£6£^Xv]T0 7rpb<; tov TraTEpa. BouXo'[/.£VO<; S$- ev 
twSe tw epyo) ' d7roXuaaa9at toc; akia? , xat aTropwv 
67ro'9£v [ji.ia6toaaiTO £7rtxoupou<;([jt.ia6wToT<; yap I'/pwvTo), 
v^X6ev £7r\ 2aSuotTTV]v tov i-Kotp-yov TrXouatwTaTOv 
AuSwv ovTa, Sav£iC£a6ai ,3ouXb[jL£VOc;. c O S£ autbv 
7rpwTov dva[ji.£'v£iv Ix$'X£ua£v 7rpb twv 6uoojv, aypt 
XouavjTat- fjt£Toc S$ ivcvyyjxvovti a7roxptv£Tat , oxt 
ttoXXoi TraTSsc; etev AXuccttv], oT<;7raaiv el Se^uoi auTOV 
dpYuptov StSbvai , oux Icjapxeaet • ouxouv (Kuster 
ouxouv) Souvat Seojj!.£vw. KpoTaov Se a7roTuy_o'vTa Tav- 
6pto7rou £tc;"Ecp£aovdcptx£a6at xaTa ^T-/]atv dpYupt° u . 
KaT to't£ [Jt£v £uU(j6ai t^ 'ApTEUtSt, £t paatXEuasis, 
tov ot/.ov a:ravTa xa6i£po')aetv tou IftTrbpou. 'Hv Seti? 
Kpotaw cptXoc;, dv)]p "Iojv , 6'vou.a na[J.cpdr,c;, uto; 



Herodoto mateiiam sciibendi suppeditasset. Xanthus igi- 
tur, l. 2 Lyd., Adramyten, ait, Lydorum regem, piimum 
feminas castrasse, eisque usum esse loco virorum eu- 



nuchorum.— (Xanthus, Lyd.,nanat) primumGygem, Ly 
dorum regem, mulierescastrasse, utiis semper aetate et 
forma (lorentibus uteretur. 



XANTHI TIUGMENTA. 



4l 



Heo/a jibou eu [j.dXa euTcbpou. Outo; bptov ty]v Kpoicou 
o-rroubr,v , sosvjOy) tou TraTpbc; -/tXtou; CTaTYJpccc bouvat 
01 Trdc/] ir/i/av^. Tu/wv 0£ Trap' auTou , btboict 
K poi(7i.). 'AvO' tov |J.£Yav T£ jcutov Kpotco; uaTepov 
eTconjce 6-/.ctXeu; Y £ vo';xevo,, xai ei; Tr,v dxpbrroXiv 
eicavaYwv a;j.a;av auTto eotoxev jxstt-^v -/puaiou - tov 
0£ tou su.-ropou oixov ApTejJ.tbi xaOifptoce , xat auTa 
toc Oeu.sXta a7rooo'u.£vo; ota t/,v £u/y]v , w; [j.rfibj 
\tir.O'.xo. O os Kpotao; tou; -/tXtou; XabYov -/pucou;, 
TToaTSuu.o'. T£ v]Y£ip£, *at Tcptoro; £i;ty]v xupiav -/j;j.£pav 

OCYWV £0£tQ£ TW TC7.Tpt , Xat CUV£lC£OaX£V £t; TY]V Ka- 
Ctav. KpetTTOJV 0£ 1; £X£lV0U TOU ^p^OU TWV aUTOV 

ota6aXXo'vTWV ^ivzxv^. 

c 'Oti Kupoc. 6 Il£pawv BactX^ui; r,v cpiXoco-pta;, ei 
xai ti; aXXoi;, £fjt.7r£ipo? , rjvTtva Tcapa toi; [j.aYOt; 
iTratbeuOr,. Aixatocuv/jv T£ xai dXr]Oeiav Ibtbd/O-/] xaTa 
o-/] Ttva; TcaTptou; vo'[j.ou; xaOecTWTa; Ilepciov TOt; 
apt'aTOt;-o; xat ;j.£Te7ce';j.'|aT0 ^iSuXXav I; 'Ecp£C0u Tr,v 
'HpootXav xaXou;j.£V/]V -/pY]C[j.o)bbv. 

c 'Oti 6 Kuco; wxT£tp£ Kpoiaov tov Auqwv BaatXsa 
oia ty]v ap£T-/]V. Kat oi Ilspaai ;j.£YaXr]v £V/]cav -rrupdv 
Koototo utto Ttva u'1/rXov tottov , dco ou iueXXov Oea- 
aaaOat Ta Y'.vb;j.£va. Kal [j.STaTauTa Kupo; icr/auvev 
£X twv fjaatXeioJV, xat •/] ouvajj.t; 7rap9]v aTraaa, ttoau; 
t£ oatXo; xat daTwv xai Q£VO)v.'OXtYOv b' uaTepov Oepd- 
ttovtf.; yjyov Kpotaov 0£a;ju.oTY]V , xat Auowv bi; eTrra. 
'&!<; os iOedaavTO Aubol, TcdvTe; oijj.oJYrj xai ctovoj dve'- 
xXauoav , xai £TrX-/];av Ta; xecpaXd;. Tooouto; b' Ix 
tou 6;j.t'Xou xojxuto; dvbpwv ojj.ou xat Yuvy.txtbv [jteTa 
oaxpuow xat f>ov]; I^ppaY'/] , 07ro'ao<; ouos. aXtaxo;x;vv,!; 
ty,; TroAeoj;. Tots orj tic av xat Tr,v tu/y]v wxT£tpe, 
xat Kpotaov I6au[jtaa£ tyj; Trpoq toui; ap/o[X£vou<; 
HgTCsp Y a P TcaTspa £ojpaxo'T£<;, ot [j.£V toc; 



citAta;. 

laO-^Tag xaT£ppY]YVUVTO , ol oi Ta; xo';j.aq 1'tiXXov * 
Yuvatxwv ol v]Y£ito tcXy]Ou? [Jtupta p,£Ta xo';x;jlou xa\ 
oXoXuyy]?. Auto; Si aoaxpu; 7rpoa-/]£t xat axuOpojTro;. 
O 0£ Kupoc; TauO' opoiv Y^o'[j.£va oux IxtoXu£, ^ou- 
XotJLSvot; xatTOuc; Illpaac; otxTo'vTtva Xa^£tv auTOU. ^ilc; 
0£ Tcpotwv xa^' auTov YiveTat 6 Kpotaoc;, IcpO^Y^aTO 
;j.£YaXr, t?] cpojvvj , o£o'[jt£voc; tov utov a/Orjvat ot, o; 

0UX£TllTC£TCr]p0JT0 TY]V CpOJVY]V, Ic;o'tOU TO TCpWTOV Icp©^- 

c;aTO* -^v o£ xal TaXXa £[j.cppoJv. Kal 6 Kupo; a'Y£tv 
£X£~Xcua£ tov v£aviaxov. Kat [/.et' ou tcoXu y]Y£TO Itco- 
[J.£vojv auTto tcoXXwv yjXixwv. 0£aact[jt£voc; oi auTov 6 
Kpotaoc;oux£0'6auTbc;Y]v,aAXa' TOTercpwTov loaxpuasv. 
O Se (J.£toc xXauOjjtou xal fioYJc; 7rpoaTC£awv Tcpb; tov 
KpOtaOV, Ot [J-Ot, TCCCT£p, lcp-/] , Yj ai^ EualS^ta. n6T£ 
o Yjatv ot 0£ol jBorjOrjaouatv; 'A-roSX^Va; oi £tc; touc; 
Il£paac;, "Ay^O', tx£T5iJ0), xd;jd, £^r h xat auvsu.TcprjaaT^- 
xa^oj Yap.u[j.wv TcoXljJttoc; eijj.1 ouv yjttov y, 6 TcaT-/]p. 
Kal 6 Kpotao? , Oux bpOwc; Xsysi; , ecpr, , fJ.o'vo; yotp 
eyoj tov TcoXe[j.ov I^r/l/eYxa , u;j.tov oi xa\ twv aXXto .' 
AuSi 



dXX boupofj.evo; oixtou TcdvTa IveirXriaev , dc&tei; xat 
eauTov aY£iv Itci tyjv Tcupdv. Ou Y a p , %"/] , XeXei'l>o- 
;j.at tyJ; ar^; [j.otpa; , w TraTep. 1'^t Oe vuv ;j.e oux Idaou- 
•atv, dXXd 7rpoab'£/ou ;j.oiTa/u. Tt; £Tt [j.ot tou Btou 
IXtti;; 6;, i^ 6'xou Trep ecpuv , det [j.e'v aot Xu7r/]pb; rjv, 
det o Ijj.auTto • euTU/ouvTa [j.ev IxTpe7rb[j.evoc; utc 1 
atoou; ota ttjv totc [j.ot Tcpoaouaav dcpojvtav Te xai 
Xto^-/]V • iTret o -/]p;d;j.£Oa ouaTU/£tv, to't£ TrptOTOV 
cptovrv dcprjxa , xat ;j.' £t<; touto [J.bvov -/]p(Jptoaav ot 
O^ot, OTrto; dv ooupo)[j.at Ta; Y][j.£Tepac; Tu/a;. '0 0£ 
TraTr,p lcp-/] - Mrj TravTaTraatv, w Ttai, ceauTov aTroYvwc; 
v£Oc; tov, xat tcoXXou aot ext ovto; tou Xoittou fitou, 
otcou y^ xd[j.ot XetTceTat tic; IXtti; 6[j.toc;, xat outcoj 
Tax Oeou aTceYvtov. ''AjJ.a ok TauTa X.£yovti Trpoa-/]£aav 
TcoAAai. oy] tiv£; O^oaTratvai , xo;j.'Xouaat IaOr,Ta; tco- 
/.UTeXet; xat d/.Xov 7C7;j.7rX-/]0rj xoau.ov, bv iTrsu.^av 
cu ( 'xaTaxa-/]ao';j.£vov at Ttov AuotTjv Yuvatxec;. "0 oe 
tov utbv daTcaadu.c^o; xal tou? Iv xu/.Xoj Auoou;, Itc\ 
ty]v Trupav Y]'et. Kat o Tcat; ei; tov oupavov Ta; /eipa; 
dvaa/wv, °12vac; 'AtcoXXov xat Oeot TcdvTe; , ei-rrev , 
ouaTiva; 6 TcaT-/]p lTi[j.-/]aev, £'XO£T£vuv ys 'bjj.tv ["io-/]Oot, 
xat ;j.y] auvaTroXXuTat KpotawTraaa dvOpo')Tro)v £ua£Seta 
TauTa £tTrbvTa jj.bXtc; aTrYJYOV ot cotXoi, 6ta'Co';j.£vov etc 
T/]v Trupdv auTOV auveu.SdXXeiv. Kpotaou oe iTrtSat- 
vovto; auTv^, r\ ^tSuXXa wcpO-/] aTCOTtvo; u'l/-/]Xou /ojptou 
xaTaSatvouaa, tva xal auT - /] tb'/] Ta Yivo';j.£va. Ta/u 
0£ Opoug -/]X0£ btd tou 6;j.t'Xou, on r\ /pY]a;j.toobc; -/-'xet, 
xat Iv TcpoaboxtaTcdvTec; iyivovxo, etTt Tcpb;Ta7capovTa 
Oeidaet£. Kat ;j.£t'ou tcoXu 1'vtovo'v ti ciOeY^au-.eV/] 6oa • 

T2 [j.s).£ot, xt arccUoeO' d [j.-/] Gstj.tc; ; ou ydp edcret 
/eu; UTcaTo; <I>ot66c; te xai 6 xXuto; 'AjJ.cpidpao;. 
lAXXd y' £[j.o)V OTewv TiziOzaOe d']>£uo£crt /_p-/|0-[j.rji;, 
fj.-/] xaxov oItov oXotaOe Tcapex Oeou dcppaivovTe;. 

Kupocb' dxouaac^IxeXeuae tov /pY]a;j.bv bteveYxetv toi; 
Ilepaaic;, w; I;euXaS-/]Oetev d[J.apTavetv. Oi oe bt' utco- 
'Jjia; Ytvovxat, w; xaTeaxeuaau;e'v/;c;, iva co')£oito Kpot- 
go^. c b' •/] 07] Itc\ tyjc; Tcupa; xaOYJaxo, xat auv auTw 
btc; eTCTa Aubwv, Iv xuxXto be Ilepaai baba; iyovxeq 
y]tctov. 2to)TC7]c; 0£ Y£VO[jt£V/]; aT£vd;ac; [j.£Ya etc; Tp\? 
dvaxaXetxat TcdXtv iibXtova. Kat 6 Kupoc, dxouaac; i^a.- 
xpuaev, IvvoY]Oetc; oti veut£a'/]Ta Spa, BtaaOet; utco Ilep- 
awv, SaatXe'a oubev IXaTTOva auTOii ty]v tu/_'/]V I;j.tci- 
Tcpd;. .Zuvexe/uvTO b£ yJSvj xat Ilipaai Ta [j.£v Itci 
Kpotato, Tabe ItcItw acpeT£pw SaatXa, 6pwvT£c; d/Ob- 
[jtevovlTct toutoic; , xa\ Ixe'Xeuov atoc^etv Kpotaov. Ta-/u 
bi Kupo; TC£;j.'l/ac tou; d;j.cp' auTOV, IxIXsuce tyjv tcu- 
pdv a<o£vvuvat. C H be -/]QeTO, xat ouxeO' oibv t' r,v Il;r,tA- 
(jte'v/]v Iv xuxXw Tcpoatevat Ttvd. <I>aal or\ Kpotaov 
I[j.SX£'|avTa £i? tov oupavbv euc;aaOai tw 'AtcoXXojvi 
riorildi oi, 6tco't£ xat ot s/Opot aoj^etv auTOV lOeXovTec, 
ou buvatVTO. Xet[J.wv o Itu/s t->,v r,;j.e'pav Ixei'v/]V Ic; 
riouc, ou utrjv u&to? ys. Kpotaou o eu;auivou c^ocpepb; 



Audbjv oubetc- iu.l /ot, xat Trjv Tty.wptav uTrna/etv, , y]Ouc, ou ucy]v u&toc ys. Kpoiaou o eu;au.evou c^ocpepo 
'Eacpuetc. 0£ tw TraTpt 6 veavt'axo;'obxeV d-ptcaaTO- I I;atcpvr,c ar,p auvebpa;j.e vecpou;j.evo; TrdvToOev , ppoV' 



42 



XANTHI FRAGMENTA. 



T7.i T£ YLVOVTai xat aaTpaTca\ Guvv/j.lq- ToaouTOC, 
81 xaTsppaY 7 ] ustoc;, coaTS fJ.'/] [j-bvov tvjv Tcupotv a6s- 
a6v]vai, aXXoc xa\ touc av6po)Tcouc. [j.bXtc avTS-/stv. 
Kpotao) [xsv oGv Ta^u aTSYaa[j.a Tcopcpupouv uTCps- 

TSIVOV TOl? 8s av6pO)TCOl<; TOC [J.SV U7TO C^OCpOU Xa\ Xat- 

Xa7ro? TapaTTo;x£Voi<;, toc Ss utco tcov aaTpaTrwv, xa- 
TaTraTOUf/ivots utco twv itctcojv Tpa)(uvo;j.svo)v Tcpbc; tov 
Jjocdov twv SpovToiv, SsiuaTa 8at[j.o'via IveVcitctsv, xal 
<:•(,'" T£ tvjc; 2t6uXXv]c; }(_pv]a[J.o\ xat Ta Zo)poaaTpou Xoyia 
stavjsi. Kpotaov ; u£V ouv ISbwv eti [jtaXXov rj TcaXat 
ao^stv auTOt Ss xaTaTciTCTOVTEc; st<; yv^v 7cpoasxuvouv, 
suutEVEtav Trapa tou 6sou aiTOU[i.£vot. <I>aa\ Se tive<; 
BaXrJv 7rpo£tSo'[A£VOV sx tivojv av][J.sio)V o;j.6pov yev/\- 
ab;j.svov xat ava;j.sv£tv ttjv wpav IxEtvvjV. Tov y^ ov/]v 
ZtopoaaTpv]V Ilspaat cxtc' Ix£t'vou Sist7cav, jj.t]ts vsxpouc; 
xatstv, pyr;' aXXox; [juaivstv Tcup, xa\ TcaXat touto xa- 
OsaTtoc to vbfj.tlj.6v to'te |5 1 s£aio)aa;j.svoi. Kupoc; S' stc 
toc (3aatXsia Kpotaov a^ojv TcapsxaXstTE xat IcptXocppo - 
vEtTO, tcsi6o'[j.svoc; stvat 6soas6s'aTaTOV • IxeXeue te, £1 
ti pouXsTai oi Y£V£a6at, [j.v] bxvstv, aXX' atTSia6ai. '0 
81 eitcev 'O SsarcoTa, Itcei fj.s aot 6so\ ISoaav, au ts 
ycrjaTa iTcaYYsXXstc , alTOujJtat a£ Souvat ;j.oi TcsuvJpat 
IIu6w8s tocc; TciSag tcxcjSe , xat tov 6sbv Ipsa6at , ti 
7ca6o)v I;r]7caTa fj.s toic )r;p'/]a;j.oTc £7capa<; aTparsuEtv 
£7ct a£ o>; TcsptsabjJ.svov, l\ otou auTWTctSs axpo6tvta 
7ce'[J.7Cto (Sstc^ac; tcV.? tceScxc;), xat ti SrJTCOTS a t u.vr]U.ovou- 
at yapiTOC ot to)V c EXXrjvo)v Osot. Kupoc. Ss Y-Xaaa? 
xa\ tocSs scdy] So')a£tv xat aXXwv oux aTu^rjaEtv auTOv 

[JLEl^o'vO)V. KupO? Se SXlYOU ^pO^VOU CptXoV iTCETCOirjTO 

Kpotaov, Ic;io)v te Ix 2ap8swv aTcISo^xs TcatSac; xat 
Yuvatxac;, xat auv auTW a7cr)YST0. Oaat 8s tivec; xat 

iTTlTpE^at OCV aUTO) TrjV 7C0'XlV, £t fJtr) 0)£TO VEO^TEptElv. 

Cum iis, quse in Crcesi historia de rogi flamma 
pluvia exstincta narrantur, confer Mythogr. 
Vatic. I, 196 et II, 190 ed. Bode. 

«Quae in JNicolai fragmentisde Crcesi et avo et 
patre narrantur, gemina fere intelliguntur esse 
iis, quee Suidas habet in 'AXuoctt-/); (e Nicolao sinc 
dubio) et Xenophilus apud Anonymum 1. 1. 

'AXuaTT7]<; AuScov (BaatXEu?' o<; r,v [jcev ia 7coX£;Ata 
YEwato;, aXXtoc; Se axo'XaaTO<;' xat ^ap tcote tyjv eau- 
tou aS£Xcpv]v vja^uvsv i^ivvr\GZ Ss 'AXuocttvjv oaTtc; 
sco<; (jt-sv vso; v]v, uSptaTvjc; vjv xat axoXaaToc;. 'Ey.Sac; 
Ss !<; avSpac; , acocppovsaTOCTO; xat SixatOTaTO? xa\ av- 
SptxcoTaTO;* l7coXs';j.V]aE 8s ^aupvaiotc;, xat eiXs to 
aaTu* outoc; Y^vva tov Kpotaov aTpaTSuaa? os Itc\ 
Kaptav, 7cap-/]YY-iXs toic; eauTOu aTparov aysiv iq 
HapSitc;, Iv otc; xat Kpotaco, oaTic rjv auTto 7cpsaSu- 
TaTOC twv icatScov, ap^cov aTcoSsSEtY;J.s'voc; 'AopaucuT- 
teiou ts xat 07]Sv]c; TcsStou. 'AXuaVcou TcoXtopxouvTOc 



IIpf/]vv]v cpyjatv. Suidas. Locus in extremis videtur 
mutilus, et obliteratum scriptoris, unde haec cle- 
snmta, nomen. 

AuSrj. TauTrjv cp-/]o\ Ssvo^cptXoc; 6 tocc; Auoac/c; 
taTOptac Ypa^ac; , Yuvatxa te xat aS£Xcpr]V eivai 'AXua 
teo) tou Kpotaou Tcpo7cocTopo<;. TauT'/]c; utbc; 'AXuarrj; 
StaSsHocu.EVOc Trjv tou TcaTpb? paaiXstav, Iysveto osivb; 
uSptaT'/]<;, o c j<; xat toc iu.aTta <xc;ioXo'ywv avSptov tcsoi- 
aytaat , xat TcpoaTCTUStv tcoXXoic;. Aut/] Ss tov utbv , 
oaov rjSuvaTO, xaTsaTEXXsv • touc; 8e u6pi<^o[j.E'vouc xal 
Xo'yoic yprjaTOtc; xa\ ioyoic, vju.eiSeto- Tcaaav Ss tw uim 
cptXoc&poauv/]v Tcpoacpspouaa, stqaTopYrjv lauTr^ tcoXX/jv 
TrsptETpsd/E. Nojxtaaaa 8s auTapxtOc; aYa7caa6at,axv]'|K- 
;j.s'vr], atTOu xat twv Xot7cwv aTCsa^STO. Tbv 8e Tcaps- 
SpEuovTa xat oiaoiwc; aatTOuvTa xaTaaTaX'/]vai, xat eic . 
touto u.£Ta6ocXX£a6at , waT£ cpvjatv 6p6oTaTOv xat 01- 
xato^TaTOv auTov Y£vla6at. 

«. Hoc solo discrepant inter sese, quod Nicoiaus 
Croesi avum Sadyattem dicit, patreni autem 
Alyattem , plane sicuti Herodotus : illi contra 
utrumque, et patrem et avum Alyattem. Quod 
si reputaveris, has res argumento persimiles in- 
ter sese ex uno fonte repetitas videbis, h. e. ex 
Xanthi AuStaxoic; : fortasse in universis his scri- 
ptoribus excepto Herodoto, sicubi Croesi avus 
cogitandus sit, reponendum censeas vel 2aouar- 
ty]c; , vel, si forte Nicolai textus a librariis ad 
Herodoteum refictus videatur , 'AXuotty]<;. Quid? 
in Anonymi loco fortasse praeterea EEvbcptXoc 
emendandum est in Socv6oc. Quo fiet, ut ab uno 
certe horum scriptorum, Anonymo nimimmhi-' 
storici nostri tanquam harum rerum auctorisno- 
men diserteproditum dicatur. Cui conjectursehoc 
videturfavere,quodhujusXenophilinullumaliud 
per veterum monimenta reperiatur vestigium. 

Alyattis alicujus nomine nonnulla reperiuntur 
in scriptoribus, quae e Xantho fortasse aut alio 
Lydiacarum historiarum auctore profecta vitleri 
possint, v. c. quae Polysenus VII, 2, de bello atl- 
versus Cimmeriositemque adversusColophonios 
gesto refert; nec minus quae Diogenes Laert. I, 
• 83, de Biantis congressu sermoneque ciira Alyat- 
te narrat, nisi forte in iis potkts Xanthus latet, 
quos Herodotus 1 , 27 dvcit tradidisse de Biantis 
colloquio cum Croeso rcge. » Cr. 

LIBER TERTIUS. 
20. 
Stephan. Byz.: EuTcocTpta, TcbXtc; AuSwv 0! TCoXtTai 
EuTraTpi'8at,[j.aXXovSEEuTraTpElc. 3. Iv y' AuStxoiv 



LIBER TERTIUS. 



20. 



Eupalria, oppidum Lydoium , cujus oppidani Eupatridae ; sed praestat Eupatrenses dicere, ut auctor est X- 



XANTHI FRAGMENTA. 



43 



LIBER QUARTUS, 

21. 
Stephan. Byz.: 'AoreXe&r,, 7coXt<; AuSta?. Hav6o<;iv 
TSTapTrj AuStaxtov ot otxouvTec; 'AareXeSatot. 

22. 
Stephan. Byz.: Acrcepta, tcoak; AuSiae/ 2dv6o<;iv 
TSTapTT] AuStaxwv AsyeTai xat AaTeptV 6 TcoXtxr,; 

'AcTEpiWTTlS Xal 'AcfTEpiO?. 

ProAuStae Cocld. Mscr. etEustathius ad Iliad. 
2upia? exhibent, perperam. Quae his fr. urbes 
memOrantur Eupatria, Astelebe, Asteria, Wel- 
ckerus fictas esse putat a falso illo Xantho, simi- 
liter ac Pyrrha in Etym. M. ex eodem fortasse 
Xantho, qui eam Gygis arcem vel urbem menti- 
tus sit. 

23. 

Stephan. Byz.: 'AcrxaAwv, 7co'Xi<; 2upia? 7cpb<; tyj 
'louSata. Sav6o<; iv TeTapTr, AuStaxwv cpTjatv, ort 
TavTaXo; xat 'AaxaXoc;, 7catSe<; Tfxevatou^ tov Se 
'AixaXov utco 'Axta[A0u tou AuSwv (3a<JiXs(o<; atpeOsv- 
Ta crTpaTTiYov, etc Suptav arpaTeucrar xaxet 7cap6evou 
(ipacr6svTa), 7CoXtv XTtaat, 7)v dcp' sauTou outw? wvo'- 
tj.acfS" toc auTa xat NtxoXaoeev TSTapTT) toTopta (vid. 
Fragm.ed. Orell. pag.: 116).... AeysTat xat Aoxa- 
Xwvtov ^ TtdXtt;. Tb I6vtxbv A<7xaXo)vtTY]<; xal 'Aaxa- 
Xtovtoi; , w<; Sav9o<; 6 AuSb<;, xat 'AcfxaXwvtt; Ovj— 
Xuxdv.Ineo quodllymenseusTantali et Ascali pa- 
ter dicitur, Welckerus Alexandrini hominis do- 
ctrinam agnoscere sibi videtur. 

24. 

Stephan. Byz.: 2iSv]V7], 7rdXi? Auxtac, w<; Sav6o<; 
iv Auxtaxwv (scr. AuStaxwv) TsrapTW. to i0vtxbv 2i- 
Svjvbi;, w<; 2ocpvivd<;. 

25. 



Stephan. Byz. : MsXotfAicsia, ttoXk; AuSta<;, aizb cpoTspwv, orav 6s'Xv) yri^ai 6 erepo; tvjv tou sTs'pou 



MeXajx7cou, w<; Sdv6o<; iv Auxiaxoi? (scr._AuSta- 
xote). Haec quoque iirbs,ut Welckerus putat/Dio- 
nysii Scytobrachionis ingenio deberi videtur. 

26. 

Stephan. Byz. : "EXyoi;, TCoXtcrfjia Auxtae (AuStac. 
Ald.) w<; Sav6o<; sv Auxtaxote (scr. AuStaxoTc). 

27. 

Clemens Alex. Stromat. I, pag. 398 Potter.: 
Nat (Jtrjv xat Tep7cavSpov dp^ai^ouai Ttvee* 'EXXa- 
vtxo'e y' ouv toutov tcfTopst xaTa MtSav yeyovivon. 
<I>avsta<; Ss 7cpb Tep7cavSpou Tt6eie Aecfyvjv tov Ae- 
aStov, 'A oyikoyou veorcepov cpepet xbv Tep7cavSoov 
Sir i fjuXXyja6ai Se tov Aea^rjV ApXTtvw, xat vevtxrjxe- 
vat • Hdv6oe Se 6 AuSbe rapt tt)v oxTtoxatoexaTrjV 
'OXuotTciaSa. v 

Temporis ex Olympiadibus computatio docet 
hsec non esse Xanthi, sed potius Dionysii , ad 
cujus Lydiaca, ut Welckerus monet, satis apte 
referri possunt, si quidem ex iisdem Nicolaus 
narraverit Gygem Grsecorum poetas benevo- 
lentissime excepisse. Johnsius in Histor. phil. 1, 
p. i'ii, hoc frag. Xantho Atheniensi, Theophra- 
sti sequali, quippe qui librum de vitis erudito- 
rum scripserit, assignandum putavit. Sed omnino 
non constat Xanthum illum musicum librum 
aliquem composuisse. 

MAHKA. 

28. 
Clem. Alex. Strom. III, p. 5i5 Pott. : Eav- 
6oe (Se) iv ToTe eTctYpacpofjtivoK; MaYixotc;, Mi'yvuv- 
Tat Se , cprjCftv, 01 [jlocyoi [JtrjTpaGrt xat 6uYaTpacri • xat 
dSeXcpatt; {jt,iYvucr6ai 6ejji.tTbv elvat • xotva<; Te etvat toc; 
Yuvalxa<;, ou J5ta xat Xa6pa, dXXa cruvatvouvTO)v dpt- 



LIBER QUARTUS. 

21. 
Astelebe, urbs Lydise, auctore X. Incolae, Astelebaei. 

22. 
Asteria , ( PPidnm ij.y"uTe , cujus X. meminit. Vocatur 
quoque Astd^ s - Oppi^lanus, Asteriotes et Asterius. 

/ SB. 
' Ascalon , u(bs SyrJa?, juxta Juda?am. X. refert, Tanta- 
lum et Ascalum HyffiCSSSi fuisse filios ; Ascalum autem 
ducem etectum aLydorum regeAciamoin Syria militasse, 
et virginis amore captum , iubem ibi a se conditam de 
suo nomine appellasse. Eadem quoque narrat Mcolaus 
libro quarto Historiarum. — Urbs quoque Ascaloniumap- 
pellatur. Gentile , Ascalonita et Ascalonius , uti Xanthus 
Lydus perbibet; et Ascalonitis femininum est. 

24. 

Sidene , urbs Lyciae , ut X. Gentile , Sidenus , ut So- 
pbenus. 

25. 
Melampia, urbs Lydise, a Melampo. 



26. 
Elgus, oppidulum Lydiae. 

27. 

Porro autem nonnulli quoque Terpandrura inter pn- 
scos referunt. Hellanicus certe eum refert fuisse temp6re 
Midse. Phanias autem ponens Leschen Lesbium anteTer- 
pandrum , refert Terpandrum esse Archilocho recentio- 
rem, Leschen autem concertasse cum Arctino et vicisse. 
Xanthus autem Lydius circa octavam decimam Olym- 
piadem. 



MAGTGA. 

28. 
Xanthus autem in iis quse inscribuntur Magica : Coeunt, 
inquit,. Magi cum matribus suis et fdiabus : et fas esse 
aiunt coire cum sororibus, et communes esse uxores, non 
vi et clam, sed utrisque consentientibus, quum velit alter 
ducere uxorem alteriuS: 



44 



XANTHI FRAGMENTA. 



29. 
Ex iisdem Maytxoti; desumta G. J. Vossius cen- 
set illa apud Diogenem Laert. procem. § i : 
Atto Se tcov Mocytov, tov ap£at ZiopoaffTprjv tov 

IIspcTTlV, 'EpjJwStOpo? U.8V 6 IlXaTtOVlXCK; Iv TtO TCSpt 

{xa07i{/.aTtov cpyjfftv, st? ttjv Tpoia? aXtofftv stt) fzyovl- 
vat TrevTaxtff^iXia. SavOo? 5s 5 AuSo?, elq ttjv E^pcjou 
StaSafftv arro tou ZtopoaffTpou, s^axo'ffta (duo Mss. 
s^axtff^iXta) <p7)ff(' xat [/.st' auTov ysyovsvat tcoXXouc; 
Tiva? Mayou? xaTa 8taoV/y]v, 'OffTava? xat AffTpa- 
^u^ou; (AffTpatx^u^ou? Suidas), xat FcoSptac; xat 
Ila^aTac;, [J-sypt t^ IlspffSv utc' 'AXeljavSpou xaTa- 
Xuffstoc;. 

Ne hunc librum a Xantho profectum putes 
res ipsa vetat. Verba [aet' auTov — xaToc StaSo/yjv 
Alexandrinoriim de scholis philosophorum sta- 
tuendi morem arguunt. Illa autem quge de Zo- 
roastri setate hic traduntiir omnino non conci- 



nunt cum illis quae de Cyro Crcesoque ex eodem 
Xantho legimus apud Nicolaum Dam. Quse ani- 
madvertit Welcker. 1. 1. 



30. 

nEPI EMIIEA0KAE0Y2 

Xanthiim egisse intelligitur ex loco Diogenis 
Laertii in illius philosophi Vita VIII, 63 : 

*I>7]fft 8' auTbv ('E^TrsSoxXs^a) xat ApicrroTsXTji; 
IXsu6spov Ysyovs'vat, xat toxcttjc; aoy^c, aXXoVptov, si y; 
T7)v pafftXstavauTco otSof/ivyjV Tc'apy|TyjcjaTo, xaOaTcso 
■SavOoc; Iv toi? Trspt aiiTOu Xsyst, t/jv XtT0T7)Ta SyjXov- 
o'ti tcXsov ayaTcyjffaf;. 

Hoc quoque opus Xantho abjudicavit Johti- 
sius, nec Creuzerusrefragatur quin de alio au- 
ctore cogites, qui, secundum Welckerum,Diony- 
sius fuit ssepius ille landatus. 



29. 
Enimvero aMagis, quorum principem fuisseZoroastrem 
Persam memoriae proditum est, Hermodorus Platonicus 
in libro De disciplinis usque ad excidium Trojae annos 
quinquies mille computat : Xanthus vero Lydus a Zoroa- 
stre usque ad Xerxis transitum sexcentos (al. sexies mille) 
numerat : post huuc Magos plurimos sibi invicem suc- 
cessisse , Ostanas , Astrapsychos , Gobryas ac Pazatas, 



donec ab Alexandro eversum est Persarum regnuni. 

DE EMPEDOCLE. 

Fuisse Yero eum (Empedoclem) in primis liberum at-' 
que ab omni imperandi fastu remotissimum Aristotelcs 
tradit, siquidem et regnum quum sibi offerretur, consfau- 
ter renuit, sicuti Xanthus in libris de ipso meminit, sim- 
plicitatem vitae potius amplectens. 






HELLANICI 



FRAGMENTA. 



<I>0PQNI2. 

1. 

Dionys. Halic. Archaeol. I, a8 •: c EXXdvtxo<; 6 
AsffSio? xol»s Tuppv]vou<; cpr,ai, IleXaffYolx; Tcpoxspov 
xaXout/ivouc;, eTcetSv) xaxtoxyiaav Iv TxaXta, TcapaXa- 
€etv r,v e^ouai TrpOdrpropiav. "E/et Ss auxto ev <l>opco- 
viSioXoyo? &Se- «Tou IIsXacYou , xou fkatXetoc; auxtov, 
xal MeviTCTcr,c; tvj? illrjVeiou,, iylvzxo <I>pa<TTwp- xou 
oe, 'A [Jtuvxtop • xou Se, TeuTa[xtor,q* xou Ss, Ndva^. 
'Etci toutou (3aatXsuovxo<;, ot IIeXa<7Yoi ocp' 'EXXvJvojv 
avecxrjffav, xat eVi 2tcivvjti TCOTajjtto ev tco Iovtto 
xo'Xtco) toc<; vvjat; xaTaXtTcoVcec; , KpOTwva tco'Xiv Iv jjls- 
aoYeico elXov xat IvtsuOsv 6pf/.iofj(.£vot tv)v vuv xaXou- 
jxevvjv Tuppv-jVtav exTtcrav.» 

2. 

Schol. Apollon. III, 1178: Ilepl tvJc; KdSfjtou st<; 
0y)6a? Tcapouatac; A.v<Jiu.a.yoq iv Tvj auvaYOiY^i T ^ v 
OvjSatxcov TcapaSo^ojc; tciTOpsr xat c EXXdvixo; ev a' 
<I>opo)viSo<; , t<7Toptov 6x1 xat xou<; oSovxac; eVrceipe xou 
■Spdxovxoc; xaxa "Apeoc; (3ouXy)<7iv. Kat h{ivovxo Tcevxe 
dvSpec; evoTcXoi,OuSaTo<;, X0o'vto<;, IIsXojp, 'Yrcspvjvttjp, 



'E"/to)v. Et ad v. t 1 85 : As^et Se xat e EXXavtxo<;, 6x1 

KaotAO? e^eXwv xou ocpeojc; xou? 6So'vxa<; scjTcsipsv. 'Ex 
Ss auxwv Tcevxe dvSpec; ecpuaav, OuSatoc; , XOovtoc;, Ile- 
Xojp, 'E/i'tov, c TTcepv)vojp. Kat 6 jxsv c EXXdvtxo<; 
[j.o'vou<; cpTjCrl xouxouc; Be6Xa<7xv)xevat , 6 Ss 'AtcoX- 
Xojvtot; tcoXXouc; xal aXXout;, xat dXXvjXouc; tcsc&ovsu- 



xsvat. 



Athenseus IX, p. 4 J o, F : Tov Ss xto ^epvt&o 

pdvavxa TcatSa, StSo'vxa xaToc ysiobq c HpaxXet uSoip, 
ov aTcexxetvev 6 c HpaxXv}<; xovSuXto, ^EXXdvtxo? [Jtev 
ev xat<; taxoptatc; 'Apyjav cpvjat xaXetaOat, St' ov xat 
eqev^prjae KaXuStovo<;• ev Ss xco Ssuxe'poj xvjc; <L>oooi- 
vtSo; Xeptav auxov 6vo<j.d£et. 

4. 

Harpocration in v. Zxecpavv)cpo'po<; : 2xecpav/)cpo'- 
pou Tjptoov, tb? 1'otxev, v)V ev xatc; 'AOvjvatc; • etv) S' dv 6 
Xxecpotvv]cpo'po<; , vjtoi xtov c HpaxXeou<; ute'oiv ei?, tcov 
Yevo[/.evojv ex tcov ©eaxtou OuYaxepow, ou [xvv)[Ji.oveuei 
c EXXdvtxo<; sv Sexdxoj *I>opoy\nSo<; , t\ [avjtcoxs xou 'Ax- 
xtxou 2xecpavv)cpo'pou xo vjpcoov vjv, ou TcdXtv 6 auxoc; 
c EXXdvtxoc; ev Seuxepa 'AxOtSoc; [xe'[AVV)xat. 



PHORONIS. 



1. 



At vero Hellanicus Lesbius dicitv Tyrrhenos , qni ante 
vocabanturPelasgi, postquam inltalia^coeperunt habitare, 
nomen id assumsisse quod nunc habent. In Iibro au- 
tem quem Phoronidem inscripsit , ita loquitur : « Ex 
Pelasgo ipsorum rege et ex Menippe Penei filia natus est 
Pbrastor; ex hoc , Amyntor ; ex Amyntore , Teutamides ; 
ex Teutamide , Nanas. Hoc regnante Pelasgi a Graecis ex 
suis sedibus pulsi fuerunt, et , navibus ad Spinetem flu- 
vium in Ionico sinu relictis, urbemCrotonem inlocis me- 
diterraneis sitam ceperunt : atque, hac belli sede usi, eam 
quae nunc Tyrrhenia vocatur, condiderunt» 

2. 

De Cadmo, quiThebas venerat, contra vulgaremopinio- 
nem narrat Lysimachus in rerum Thebaicarum colle- 



ctione , nec non Hellanicus in Phoronidis hbro primo. 
Tradit enim ex.Martis voluntateCadmum sparsisse dentes 
draconis , ex iisque qninque natos esse viros armatos, 
Udaeum, Chthonium, Pelorem, Echionem,Hyperenorem; 
eos quidem solos, non plures, qua3 est aliorum narratio. 

3. 

Puero vero illi, qui, quum Herculi aquam ministrans 
manibus lavandis ipsum aquaconspersisset,talilrooccisus 
est ab Hercule , Hellanicus quidem in Historiis Archice 
fuisse nomenscribit; propter cujus casdem Hercules etiam 
Calydone excessit : libro secundo vero Phoronidis Che- 
riam eumdem vocat. 

4. 

Athenis heroum Stephanephori fuisse apparet : qui vel 
unus filiorum Herculis , quos e filiabus Tliestii sustulit, 
cujus meminit Hellanicus libro decimo Phoronidis ; aut 
forteAttici Stephanephori heroum fuit, cujus idemmemi- 
nit in secundo Atthidis. 



46 



HELLANICl FRAGMENTA. 



Eadem habent Suidas s. h'. v. et Photius in 
Lex. p. 396; qui ante ©ectt. inserunt tou, verba 
ou [xvr,{xov£U£t — <I>opwvtSo<; omittunt, atque adeo 
deinceps legunt simpliciter w<; cpTjatv 'EXXavtxoi; lv 
6' (Photius adeo Iv x) 'AtOiSoc; , denique pro 'At- 
tixou habent a<7Tixou. 



Proclusad Hesiod. p. 1 4i,b : c EXXocvtxo<; <X>opoj- 

vtSt gctco 'Opcp/oi^ cp7]<riv etvat tov 'HatoSov. 

6. 

Proclus in VitaHomeri, quae auctior edita est 
e cod. Escurialensi in Bibllothek der alt. Litter. 
xirtcl Kunst, part. I, Inedit. p. 8 : 'EXXavtxot; xal 
Aatjiocc7T7]<; xat <I>£p£XuS7]c; zlc, 'Opcpsa to ysvo? Tcapcx- 
youcrtv auTOu. Matova yap cpaou tov 'Ouv/jpou TcaTs'pa, 
xat Atov tov c H(7toSou yeve^oLi 'AtcsXXiSoc; , tou Ms- 

XaVWTCOU , TOU 'ElClCppaSsOji;, TOU XaptCpTjfJtOU, TOU 

<I>tXoTEpTcs'oj<; , tou 'IS[jiovt'Sa , tou EuxXs'ou<;, tou Aoj- 
ptwvot; , tou . 'Opcp£W<;. 



Idem Proclus in eadem Vita Homeri, p. 1 1 : 

jTsYpacps TcoiTjajic; Suo, 'IXtocSa xat 'OSuc7o-£tav, v]v 
Sevojv xat 'EXXocvtxoc; acpatpouctv auTOU • 01 (/.evtoi y£ 
apvatoi xat tov KuxXov avacpspouatv stc; auTo'v. 

« Pro Eevwv fortasse reponendum est Zrjvojv, 
neque tamen hunc bene cum Hellanico jungi, 
Heynius ostendit. Equidem vellem nominasset 
bonus Proclus illos scriptores, qui adeo anti- 
qui essent, ut opponirecte possent Hellanico, 
historiarum quidem auctori. Quidni vero Hel- 
lanicus grammaticus hoc Joco intelligatur ? 
Saltem is cum Zenone aliquo grammatico, v. c. 
Myndio, jungi recte potest. Magis tamen mihi 
placeret, qui nomen corruptum Sevojv mutaret 
in l^iwv, ut intelligeretur Demetrius Adramvt- 



tenus, qui non raro simpliciter hoc cognomine 
T^twv appellatur. » Sturz. Adjeci fy ante Hsvtov 
ex codice. Hellanicum grammaticum dici hodie 
satis constat. 



BOIQTIAKA. 



8. 



Schol. Homer. II. B, 494, p. 80, 4^ ed. Bekk. : 
H BotWTta TOTrpoTEpov 'Aovta IxaAElTO, aTCO TCOV 
xaTotxouvTOJV lv auTTJ 'Aovojv. MsTwvojJLacrOri 5= 
BotoJTta xaTa [xev Tiva; , cxtco Boiwtou tou nocrsi- 
Swvoc; (sic Venet. : vulgata scholia, utou 'Itwvou, 

7] IIoCTEtSwVOc; ) Xat "ApVTJc;. ["EtI Se BotWTOl TlUtWCU 

tov TcpoTcaTopa auTwv, Bouotov, utov nocrstScovo;. 
Quse omittit Ven.] KaO' itspoui; Se, (xtco Trc 
IXaOctavii; xaToc to) Tcu0o'y_p7]o-Tov utco KaStwu {jqo';. 
EupojTcrjc; Yap, ttj<; Ootvtxoc; QuYaTpoc;, sx Htowvoc; 
utco Atcx; apTcaY£ic7Y]<; , KocSfjto? 5 aSsXcpoc; auTrjt;, 
xaT« C^tv]c7iv 7re{/.cp8e\? utco tou TcaTpo?, w<; ouv^ e5psv 
auTTjv fHaec omnia videntur esse verba Scholia- 
stae, qui narrationes Hellanici et Apollodori (III, 
1, 1) in unam conflaverit. Quae mox secjuuntur, 
ea fere ad verbum habet Apollodor. III, 4» h 
ita ut ea videri possit ex Hellanico hausisse), 

7]XSV Siq AeXcDOUc; IpO)T7)C7WV TOV 0£o'v. '0 0£ 0sO<; E17CEV 
ailTW, TCEpt [JL£V EupO)TC7]<; [XY^ 7CoXuTCpaY[/.OV£lV, ■ 

yp-7]C70ai Se xaOoSvjYco pot, xat tco'Xiv £X£t xtiCsiv, 
IvOa av auTY] et? toc Ssi;ia jtectv] xa[jtouaa. Toioutov 
XaSwv ypr,c7[i.ov, Stoc <I>o>x£Ojv £TCopsu£TO. EtTa, pot 
o-uvtuy^wv Tcapoc TOt<; UsXocyovo; pouxoXtott;, TauTr, 
Tcop£uo[X£V7] xaTOTciv stTcsTO. 'H Ss Si£<;toucTa Tcaciav 
BotcoTtav, 6xv7]CTac7a avsxXt'0-.T , evOavuv £tatv at 0r,- 
gai. BouXo'[Jt£VO<; ok 'A07]va T'/]V pouv xaTaOucai, 
TCs'u.TC£l TlVOCc; TCOV ^£0' sauTou , X7]'^o'[Jt£VOu<;(Viloison. 



5, 

Hellanicas in PhoronideHesiodura dieit ab Orpheodu- 
cere originem. 



Hellanicus et Dainastes et Pherecydes Homeri genus 
ad Orpheum refernnt. Maeonem enim, patrem Homeri, et 
Dium, Hesiodi patrem, filium esse dicunt Apellidis, Me- 
lanopi, Epiphradei, Charipheini, Philoterpei, Idmonidse, 
Eucleis, Dorionis, Orphei. 

7. 

Homerus scripsit duo carmina , lliadem et Odysseara, 
quam postreraara ab Homero profectara esse negant Zeno 
et Hellanicus ; sed antiqui non solura haec, sed etiam Cy- 
clurn ei attrihuunt. 



BOEOTIGA. 



8. 



Boeotia prius Aonia appellabatur ab Aonibus incolis, 
quod inBoeotiaenomeninutatum esse nonnulli contendunt 
a Boeoto, (Itoni aut) Neptuni -ex Arne filio. [Atque etiara- 
num Boeoti primum auctorem celebrantBoeotum, Neptuni 
fdium.] Contra alii a bove, quam oraculi jussu Cadmus 
egit , nomen desumtum esse dicunt. Etenim postquam 
Europam , Phoenicis filiam , e Sidone Jupiter rapuerat, 
Cadmus frater, utsororem quaereret apatre missus,qunm 
eam non inveniret, Delphos venit deum consulturus, qui 
illi ne curiose de Europa quaereret respondit , sed bove 
viae duce uti jussit atque urbem condere ubicunque illa 
ambulando defessa procumberet. Quo ille accepto re- 
sponso per Phocensium terram iter faciebat ; mox bou 



Tiva ... Xrj^u.evov) ^epvtcja oltzo ttjc. 'Ap7)Tiaoo<; xprp 
V7)<;. '0 Se cppoupwv ttjv xp7)V7)V Spdxwv, 8v "Apew; eXe- 
yov jTvat, tou; rcXetovai; twv Tceu.cp6evT0JV cuecp6eipev. 
'AyavaxTrjcra<; Ss Kd§u,o<;, xtsivei tov SpdxovTa- xat 
ttJ<; 'A87)va<; auTW utco6su.svt)<; , tou? toutou 66o'vTa<; 
crTcstpst. Acp' wv sysvovTo 01 yTjyevetcj. (Hactenus 
Apollodori cuni Hellanico consentientis verba. 
Quee sequunlur, solius Hellanici esse videntur.) 
'Opyta^evTOc; Se"Apew<; xat uiXXovTO<;Kd§u.ov avatpstv, 
IxwXuaev 6 Zsucj. Kat !4p[jtovt'av auTto cruvwxtcre , tvjv 
"Apscoc; xat 'Acppo§iT7)<;. JHpoTspov §e IxeXsucrsv auTov 
avTt ttjcj dvatpscrsojt; tou SpaxovTOi; svtauTOv 6y)Tsucrai, 
sv 8s tw ydfjtoj Moucras acrat, xat twv 6ewv exacrcov 
c Apu.ovta Swpov Souvat. c Ic>Topet 'EXXdvtxoc sv Boioj- 
TtaxotCj xal 'ATCoXXo'cKopo<; sv tw y'. 

9. 

Eurip. Phoen. 666 : c uiv 'EXXdvtxoc Xt'6w 
cpvjcf iv avatps69jvat tov opdxovTa , 6 Ss <I>spsxpdT7jc 
ijtcpst. 

10. 

Scholia in Platonem p. 3^6 : Ko'8po<; 7\vdivb 
AsuxaXtojvo<; , &q cprjcrtv c EXXdvixo<;. FtvsTai yocp Asu- 
xaXuovo? jjlsv xa\ TIuppa<;, &<; Ss tivs<;, At6<; xat 
Iluppai;, "EXXyjv ''EXXrvot; §s xat 'O6p7)too<;, 3ou8oc, 
AtoXoc, Awpoc, 3svoTcaTpa # Ato'Xou os xat "lcptooq 
tt)c n.r,veiou , 2aXuoJveu<; • HaXu,wv£Oj<; Ss xal 'AXxi- 
otxr,c, Tupw, r,<; xat 1Ioctei6wvo<; , Nr,Xeu<;- NtjXeoj<; 
Ss xai XXwpt6oc, llEpixXuu.evoc • nscHxXuuivou Se 
xat IIeierioixr,c, Bwpo<; • Bwpou os xat Autjtotxr,:, 
llsvStXoc" IIsv6iXou §s xat 'Ayytpo'r,<; , , Avopo'TcojiTCO<;• 
AvSpoTCOijLTcou Ss xat ( Uvi6-/r\<;, ttjc; 'Apu,svt'ou, tou 



HELLANIGI FRAGMENTA. 47 

ZsuitTCTcou, tou Eu|jl7]Xou, tou 'AS[jt7)Tou , MeXavQoc. 
Outoi;, 'HpaxXstScov Itcio'vtojv, Ix Mecrci^V7)<; et? 



'A6v)va<; ave^ojprjcre- xat auTW ytveTat Tcat; Kd- 

Spo;. 

il. 
Schol.Pindar.Pylh. VIII, 68, de Adrasto,Talai 
filio, rege Argivorum : IIpoTepov uiv saojOr, u.o'voc- 
xaTa Se tt)v SsuTspav CTpaTetav tcocvtojv gw6s'vtojv, 
auTO<; [xo'vo<; tov utov aTcsSaXsv, AiyiaXs'a, w? cpv)crtv 
e EXXavtxo<;, Xsyojv, Iv rXtaavTt ttjv cru[ji.6oX7iv ysye- 
V7]cr8ai. 

12. 

Schol. Eurip. Phoen. 71 : c EXXavtxo<; Ss taTopst, 
xaTa Guv67)xa<; auTov (Polynicen) cruy^wp^crai ttjv 
pacrtXetav 'EtsoxXsi, Xeywv, at'pecrtv aoTW TcpoTstvat 
tov 'EteoxXtj, £t (3ouXoito tt)v BaGtXstav eyetv, 7) to 
fjcspotr twv '^p7)[jLaT0JV XaSstv, xa\ sTepav tco'Xiv otxstv. 
Tov Ss Xa6o'vTa tov 6'pu.ov xat tov yiTtova c Apu.ovt'a<;, 
dva^ojp7JGat e't<; "Apyo<;, xptvavTOc tou u.epou<; ttjv 
BaaiXeiav OtStTcoSot; tcou ywp^crai (Matthise suspi- 
catur tov Se — xptvavTa dvTt tou u.epou<; ttjv Baat- 
Xstav Ot6\ cruy^wpTJcrai). c I2v tov u,sv 6'pu.ov 'AcppoStT'/] 
('AcppoStTT) Wesseling.), tov 6s yiTwva'A67)va('A67)va 
idem) s-/aptcraTO, w (alii a) xat SsSwxs ttjv 6uya- 
Tpa"A6paGTo<; Apystav. «Malim vel servare lectio- 
nem w — Tr,v 6uya^pa — Apyetav, ut w pertineat 
ad Polynicen, vel certe legere, a — ttj 6uyaTpt 
'ASpaGTOU 'Apyeta, posita post I^aptcraTO distin- 
ctione majori. Qua3 posterior ratio mihi prsefe- 
renda videtur etiam ideo, quia sic tollitur diffi- 
cultas illa, quae oritur e fornna accusativi con- 
tracta 8uyaTpa, quse non quidem defendi non 



inter Pelagonis armenta obviam factus, eam pone seque- 
batur. Haec postquam totam Boeotiam percurrerat, defati- 
gata humi procubuit , ubi nunc exstant Theba?. Deinde 
bovem illam Minervse mactaturus e sociis suis quosdam 
exMartio fontehaustam aquam apportaturos misit. Sed 
draco fonti custos apposiluserat,quemMartesatumfuisse 
perlnbebant. Is ex aquaturis plerosque absumsit. Quare 
indignatus Cadmus draconem interemit, acMinervae con- 
silio denles ejus serit ; quibus satis , armati ex terra viri 
cxorti sunt. Mars vero iratus atque Cadmum interfectu- 
rus, hoc quominus faceret impeditusest a Jove, qui dedit 
illi Harrnoniam , Martis ex Venere filiam. Antea vero , ut 
dracontis occisi pcenam solveret , per annum ei servire 
jussit, in nuptiis vero canere Musas, et quemque deorum 
nuptiale munus dare Harmoniae-. — Historia legitur apud 
Hellanicum in Bceoticis et in Apollodori libro tertio. 

9. 
Hellanicus lapide dicitdracontem interfectum esse,Phe- 
recrates autem ferro. 

10. 

Codrus ex Deucalionis posteris erat, auctore Hellanico. 

Nam Deucalionis, vel,ut nonnulli dicunt, Jovis ex Pyrrha 

filius est Hellen ; Hellenis ex Othreide Xuthus , JEolus, , 

Dorus, Xenopatra ; ^Eoli ex Tphide, Penei filia, Salmorieus; 



Salmonei exAlcidiceTyro; hujuset Neptuni Neleus; Nelei 
ex Chloride Periclymenus ; Periclymeni e Pisidice Borus; 
Borie Lysidice Penthilus; Penthili ex Anchirhoe Andro- 
pompus; Andropompi ex Henioche, Armenii , Zeuxippi, 
Eumeli, Admeti, Melanthus, qui sub Heraclidarum ad- 
ventu Messene Athenas emigravit, eiquefiliusestCodrus. 

11. 

In prima contra Thebas expeditione solus Adrastus ser- 
vatus est , in alteia vero , reliquis omnibus servatis , ille 
solus JEgialeum fdiumamisit, ut ait Hellanicus , qui 
pugnam ad Glisantem pugnatam esse commemorat. 

12. 

HellanicusnarratPolynicenpactioneregnumconcessissc 
Eteocli fratri, hunc dicens optionem ei dedisse utrumvel- 
let regiam habere dignitatem, an, accepta opum parte, in 
alia urbe vitam degcre. Illum vero, postquammonileillud 
aureum et Harmoniae peplum accepisset, pro hac portione 
CEdipi regnum concedere non dubitantem Argos sese con- 
tulisse. Et monile quidem Yenus, peplum vero Minerva 
Harmoniae donaverant : quae deinde Adrasti iiliae, Argiae, 
dedit Polynices. — Hellanicus de excaecatione CEdipodis 
similia narraverat Euripidi. 



48 



HELLANIGI FRAGMElNTA. 



potest, sed in tali scriptore, qualis est vel Hella- 
nicus vel scholiastes, h. e. vel antiquissimo vel 
novo, eoque prosaico, videtur mihi habere in- 
solens quitl. Conf. Schol. ad Phcen. 61, ubiad illa 
verba, quibus poeta dicit OEdipum sibi oculos 
cruisse, hsec addit: o|j.ota xa\ 'EXXavtxoc;. » Sturz. 

13. 

Stephan. Byz. : "AX|i.wv, tcoXic; Boto)xtac;, wc; C EX- 
Xavtxoc; • xai 2aX|J.ov auxrjv cpr)cri. xaxwc;. 



xmmi.. 

14. 

Marcellinus in Vita Thucydidis, non procul 
ab initio (p. 3i3 ed. Popp.), postquam Phere- 
cydem dixerat Miltiadis genusab Ajace et iEaco 
deducere, Mapxupsl xouxok; , inquit, xat 'EXXavt- 
xo; Iv xrj £7riypacpo{j!.£vy) ActojtciSi. 



16. 



*ai 



Schol. Pindar. Olymp. IX, 6/, : C R & IIuo§a « 
AsuxaXtwv, Ix xou Hapvaaou IXGdvxe? ev xyj Xapvaxt 
Tcpwxov wxrjcrav Iv xvj 'Otcouvxi TcXr)Giov llapvxcou 
"Evtot os oux sv xrj 'Otcouvti cpacri AsuxaXtwva xat 
Iluppav olxrjcraf 6 yap AiroXXd&opoc; ouxw ■ypacpet" 
« otxrjaat Ss Iv Kuvo) xov AsuxaXtwva Xeyexat xai 



AEYKAAIGNEIA, 

15. 
Schoi. Apollon. Rhod. III, 1084, et Phavorin. 

in v. ©scrcraXta : c/ Oxt §s np0!/.rj6£0)c; uto? AeuxaXtojv 
ISacrtXsucrs ©scrcraXiac; , 'EXXavtxoc, cpvjcri * xat oxt 00S- 
osxa 6swv Bwutov topuaaxo. Hsec e Deucalioniae li- 
broprimopetita esse docent idem Schol.v. 108S, 
et ex eo Phavor. in v. AsuxaXuov ''Oxt os 6 Aeu- 
xaXtojv ISaoT/.sucrs QscrcraXtac , 'EXXavixoc; Iv xw 
Tcptoxw xr.c; A£uxaAto)v.ac cprjatv, xat 6x1 twv 6toG£XCi 
Oswv Ckoutouc; 6 AsuxaXtwv topucaTO, 'EXXctvtxoc. Iv xw 



auxo) cc-rcrt eruYVpajjtutaxi 



np c 



xrjv Huppav, xat xr)V nptoxoyeveiav Ixst xsxpacpQai 
cpacriv. » Mcrxopst os xauxa xat 'EXXavixoc;. Auayepai- 
vot o' av xtc;, tcwc xivs'; cpact Iluppac; xat AsuxaXuo- 
vo; sivat IIpojxoYsvsiav, xou IIivSocpou i\ 'Otcouvto'? 
xtvoc; 'HXetou Xeyovxo? auxrjv y£Y£vr)a6at. c O 0£ C EX- 
Xavtxoc; xat xrjv Xocpvaxa ou xw Ilapvaciw cprjat TCpoa- 
svs^rjvat, aXXot Tcspt xrjv "OOpuv xrjc; ©saaaXta;. 

17. 
Athenaeus X, p. Iii6, A: 'EXXavtxo: Iv TcpioTO) 
AsuxaXtojvsta? 'Epucrt^Qova cpyjai xov MupjjtiSdvo; , oti 
rjv aTcXr)CTX0(; Bopas, AtQwva xXr]6rjvat. 

18. 
Steph. Byz.: AYa6eta, to>Xic; <I>o)xiSoc;, wc; c EXXa- 
vtxoc; irporao AsuxaXtwvsta<;. 

19. 
Steph. Byz.: *AXtoovoc, TcdXtc; xai opoc Iv Maxs- 
Sovta. — -"Ecrxi xat aXXr) Aoxpwv xwv 'ETCixvr)[jttot'wv, 
wc; c EXXocvtxo<; sv Tcpojx - /) AsuxaXtwvtaq. 

20. 
Steph.Byz.:"AaTcsvoo?, Tco'Xt<; nay.cpuXi'aq, 'Acttcv- 
Sou xxtcT[Jta, 0)? c JiXXocvtxo!; Iv Tcpwxw AsuxaXtojviac;. 

21. 
Steph. Byz! : ©vjycoviov, tcoXic; Beo-craXiac; 1 c EXXa- 
vtKOCTcpojxy] AsuxaXuovsiac;. 

22. 
Steph. Bvz.: KaXXiapoc;, tcoXic; Aoxpwv,aTco KaX- 



13. 
Almon, urbs Boeotiae, ut Hellanicus , qui eam Salmum 
vocat , sed male. 

ASOPIS. 

14. 

Miltiadem genus ab Ajace et iEaco ducere testatur et 
Hellanicus in eo libro qui inscribitur Asopis. 



DEUCALIONIA. 



1, 



Prometbeum, Deucalionisfilium, Tliessalia^regem iuisse 
atque arasduodecimdiisexstruxisseHellanicusdicit primo 
libro Deucalioniae. 

10. 

Pyrrha et Deucalion ex Parnasso navigio descendentes 
piimum liabitabant Opunte , quae urbs Parnasso adjacet. 
Non omnes tamen ita statuunt. Apollodorus enim scribit 
haec : « Deucalion et Pyrrha*Cyni liabitasse dicuntur, ibi- 
que Protogeniam educatam esse aiunt. » Eadem narrat 
Hellanicus. Improbandum vero putares , quod nonnulli 



Prologeniam Deucalionis e Pyrrha filiam faciunt, quum 
Pindarus eam ab Eleo quodam Opunte oriundam dicat. 
Sed Hellanicus etiam navigium illud non ad Parnassum, 
sed ad Otbryn, Thessaliae montem, delatum esse tradit. 

17. 
Hellanicus , primo libro Deucalionise , Erysichthonem 
ait, Myrmidonis filium, quoniam inexplebilis esset helluo, 
iEtlionem fuisse appellatum. 

18. 
Agathea , oppidum Phocidis , ut Helianicus primo 
Deucalioniae. 

19. 
Alponus, urbs et mons in Macedonia. — Est item alia 
Locrorum Epicnemidiorum , uti Hellanicus libro primo 
Deucalioniac perhibet. 

20. 
Aspendus, urbs Pamphylise abAspendo condita, utHel- 
lanicus libro primo Deucalioniae. 

21. 
Thegonium, urbs Thessaliae, ut Hellanicus libro prin». 
Deucalioniae. 

22. 
Calliarus, urbs Locrorum a Calliaro, Odoedoci ex Lao 



HELLANICI FRAGMENTA. 



49 



Xtdtpou, tou 'OSctSdxou xat Aaovopvji; , 6? e EXXavtxo<; 
iv 7cpcoTV] AeuxaAicovetac;. 

23. 
Steph. Byz.: Aaxepeta, ttoAi? Mayvviaiacr e EXXa- 
vixoc; AeuxaXtiovetac; TcpwTcp. V. Holsten. ad h. 1. 

24. 
Steph. Byz.: Mtayofjtevai, tcoXic; ©eTcaXtac; * *EX- 
Xavtxoc; 7cp«Ttp AeuxaXicoveiac;. 

25. 
Steph. Byz. : <Dvjfjuat, 7cdXt<; tvJc; 'Apvatac;, a7co 
<&y)|j.iou, tou 'Auvtcuxoc;. e EXXavtxo<; 7rp(OTyj AeuxaXtto- 
vsia?. 

26. 
Steph. Byz.: MtSaetov, 7cdXi<; Opuytac; • e EXXavtxo<; 
Iv cWceptp AeuxaXtioveiac. 

27. 
Steph. Byz. : 2aX;jt.o<;, tcoXic; BottoTtac;, vj? ot 7ro- 
Xitou ^aXfJtdvtoi, w; e EXXavtxoc; iv oeureptp Aeuxa- 
/ttovtac;. 

0ETTAAIKA. 

28. 
Harpocration in v. TeTpap^ia : TexTapwv [xepwv 
ovtwv tvj<; OsTTaAtai;, 1'xaaTov fjtepoc; TeTpac; IxaXet- 
to, xa9a cpvjatv e EXXavtxo<; ev toi? ©eTTaXtxotc; • ovo- 
u.a e cpvjaiv etvat xat? TeTpaat ©eTTaAtWTtv, <f>6ico- 
tiv, IleAacTYtwTiv, e EaTtatcoTiv. 

29. 
Schol. Apollon.Rh. I, /jO, et ex eo Phavorin.: 



Aaptaaa, 7cdXt<; ©eaaaXtxv), r,v fxTiaev 'Axptaios" 
vjTt<; wvo[/.aa6v) cnco Aapiaav)? Trjc; neXaayou, wc cr- 
atv e EXXavtxo<;. 

30. 
Pausan. II, 3, p. 118 extr. , de Medese filio : 
'EXXavtxoc; aiiTOV IIoXuc;evov xaXet, xat TcaTpbc; 'laao- 
vdc; ©vjatv etvai. 

31. 
Schol. Theocr. XVI , 49 : Kuxvov Aeyet tov IIo- 
aetocovoc; xat Kyjuxoc;, tov avv]pv][/.evov utco 'A^iAAew;. 
Aeuxbc; yap vjv tvjv X.P oiav ^x yeveTvj?. wc; cpvjatv e EX~ 
Xavuoc;. 

32. 
Schol. Apollon. III, 335 : e O Taacov cxtto AtdXou 
to yevoc; xaTayet, w; c EAAavixo<;. 

33. 
Schol.Pind.Nem. 111,64 : e EXXavixo<;7cavTac;Tou<; 
Iv tyJ 'Apyot TcXeuaavcac; TlpaxXetauaTpaTeuaat cpyjatv. 

34. 
Schol. Eur. Med. 9 : nept Se tv^ elq Kdptv6ov • 
[j.eTOtxvjaeo)<; Ttctcsuc; (leg. ^Itctcu;) xat e EXXavtxo<;. 

35. 
Steph. Byz.: 'AcpeTat, 7cdXtc; tyJc; Mayvv)aiac;. e EA- 
Aavtxoc;. 

36. 
Steph. Byz.: 27caXe'6pv), 7cdXt<; ©eaaaXtac;. 'EXXa- 
vtxoc; oe 27caXa6pav aucv^v cpvjat. 

APrOAIKA. 

37. 
Schol. Homer. II. T, 75:"Iaao<; xal fleXaaybc;, 



noma filio, condita , ut Hellanicus ait libro primo Deuca- 
lionise. 

23. 
Laceria , urbs Magnesiae. Hellanicus libro primo Deu- 
calionise. 

24. 
Misgomenae , urbs Thessaliae, Hellanicus libro primo 
Deucalioniee. 

25. 
Phemiae, urbs Arnaeae, a Phemio, Ampycis filio, nomi- 
nata. Hellanicus libro primo Deucalioniae. 

26. 
Midaeum, urbs Phrygiee. Hellanicus in libro secundo 
Deucalionise. 

27. 
Salmus , urbs Boeotiee , cujus cives Salmonii, ut Hella- 
nicus in secundo Deucalioniee. 

THESSALICA. 

28. 
Quattuor totius Thessaliee partium unaquaeque Tetras 
vocabatur, auctore Hellanico in Thessalicis ; quarum te- 
tradum nomina recenset Thessaliotidem , Phthiolidem, 
Pela.sgiotidem, Hestiseotidem. 

29. 
Larissa , uvbs Thessaliee, quam condidit Acrisius, no- 
Fragmenta Historicorum. 



men accepit a Larissa, Pelasgi liha, auctore Hellanico. 

30. 
HellanicusMedeaefiliumPolyxenum nominatet patrem 
ei Iasonem fuisse scribit. 

31. 

Cycnum dicit Neptuni et Ceycis filium, quem Achilles 
interfecit. Nam ab ortu albam cutem habebat, ut dicitHel- 
lanicus. 

32. 

Iason ab iEolo genus ducit, ut ait Hellanicus. 

33. 

Hellanicus omnesArgonautasHerculemin expeditionem 
contra Amazones secutos esse dicit. 

34. 
De Iasone Corinthum profecto Hippys exponit et Hel- 
lanicus. 

35. 
Aphetae, urbs Magnesiae, cujus Hellanicus meminit. 

36. 
Spalethre, urbs Thessaliae; Hellanicus vero Spalathram 
eam vocat. 

ARGOLICA. 

37. 

Iasus et Pelasgus , Triopae filii, rost mortem patris re- 



69 



HELLANICI FRAGMENTA. 



TpiOTra TratSsc;, TeXsuT^aavTOi; auroT<; tou TcaTpbc;, 
SisiXovto tt]v ( SaatXstav. Aa^wv Ss HsXaaYOi; fjtsv toc 
7rpb<; 'EpaaTvov 7C0Ta[Jtbv, ixTias Aocptaaav "Taaoe; Ss 
ra Tcpbcj TIXiv. TsXsuT7]aavTO)v S' auTtov, 6 vsorcaTo; 
aSsXcpbc; AyVjvcop iTcsaTpaTSuas ttJ ^wpa, tcoXXtjv 
itcttov STrayojxsvo;. 06sv sxXt^Gt} Ttctto^otov [j.sv to 
'Apyo?, a7rb t5]<; 'Ayyjvopo; t7nrou* a7rb Ss Taaou, "Ia- 
o*ov xat nsAao-yixbv, dbrb IlsXacr^ou. TaTopsT 
EXXocvtxo; sv 'A pyoXtxo iq. 

Eustath. ad eundeni Homeri iocuni p. 385 : 
<T>7]a\ SsTiXXocvtxot;, TratSai; Tpsii; <I>opiovsoj<; YsvsoOat, 
o\ tou Trarpbc 6avdvTO<; Stsvsi'[ji.avTO ttjv Apystav. Kat 
t) [xsv Trpb; 'Epaaivw tco TroTauco, HsXaaYto sXa^s , 
Tto xat Tr)V IxsT Aaptaaav XTtaavTt. Tocaoj Ss, toc 
7rpo<; TIXiv. 'Ay^vcop Se, avaXojGsta7]<; t?]<; y^<;, ttjv 
TraTptxrjv slXvjcpsv VrrTrov. ^OGsv Iv tocutco ypdvcp wvo- 
{xao-07] to 'Apyoc; Tpi^to;* "laaov, tb<; xat 7] "Oouaasta 
StjXoT, nsXacrytxbv, xat TtctcoSotov. Ttvs; Ss [astoc tov 
GavaTOv tiov Suo OcSsXcptov STrtcrrpaTsucrai cpaat tov 
Ayiqvopa, 7ioXXt]v £7rayo'jji.svov tTrTCOv* acp' i\<; xXTjGrjvat 
to "Apyo? TtutcoSotov. Quocum consentit fere 
scholiastesVictorianus.Cf. Phavorin. s. v."Apvo;, 

38. 

Phavorin. : (frivsa, AY7]voptSr,v 'EXXavtxo; sfrrs, 
xaGb 'Ay^vopo'; saTt 7raT;. Ex Schol. Apollon. III, 
178, qui insuper addit :*Evtoi Ss aurbv Iv TTJHa- 
cpXayovta BaatXsuaat taTopouaiv, 7]'tic; saTt ttJc; Aata;, 
to<; cpTjatv f EXXavtxo<;. 

Schol. Apollon. I, i3i, et Phavorin. : "YXa?, 

HpaxXsou<; Ipto^.svo<;, utb; ©sioSatxavTo; tou 

Apuo7co<;(Schol. Theocr. in argumento Idyllii 18, 

corrupte exhibet Spurdjjtou). Outoj Mvaasa;. C EX- 

Xavtxo; Ss 0stous'v7]Ta @stooa i u.avTO<; xaXsT. 



«Hellanici sententia haud dubie fuit alia et 
locus emendandus est sic : 'EXXocvtxo; Ss ©stoae- 
vv]Ta (vel @sioy.£V7]) avTt ©stoSaptavToc; xaXet. Nam 
in iisdem scholiis ad v. 1207 exstat ©siojjisvouc/ 
Hylse pater igitur Hellanico auctore fuit @eto- 
{Jts'v7];. » Sturz. 

40. 
Schol.Platon. (adPhaedon. p. 89, C)pag. 38 1: 

TlpdSwpocj xat c EXXavtxd<; cpaatv 10; , ots ttjv uSpav 
TlpaxXvjc; av7]pst, tt]v r/ Hpav auTto xapxtvov ecpopjx^- 
crat* 7cpb<; Suo Ss ou Suvau.svov [jta^scrGat, cruixaayov 
£7ctxaXs<jacr6at tov ToXsojv (TdXaov ap. Sieb.)- xai 
IvtsuGsv p"/]Q7]vaiT7]V 7rapot|Jtt'av (7rpb<; Suo ouo' 6 c Hpa- 
xXtj;). 'Euvt^ctGt] Ss TauT'/]; IlXaTtov xat Iv ia'No'uwv 
(p. 919, B). 

41. 
Schol. Hesiodi Theng. 293 : Tbv EupuTitova 
cpTjotv c EXXocvtxo<;YSY£V^GGaioc7rb"Apso; xat 'EpuGsta;. 
Haec ex Herculis historia petita videntur. 

42. 
Schol. Homer. II. B, io5 : n&Xo^, Ix TcpoTepa; 
Yuvatxb<; s^tov TcaTSa XpuotTCTCov, sY"/]tJt.sv T7C7coSa[j(.£tav 
tt]v Otvo^aou, I; t>; txavou; (vulgo txavto;) l7catSo- 
7roi7]<7SV. 'AY0C7rto[jt,svou Ss utt' auTOu o - cpdSpa tou Xpu- 
crt7C7rou, ETctcpGov^aavTSi; 7] ts [X7]Tputa xat ot 7ratSs;, 
U7] Tcoit; xat toc axTJTCTpa auTto xaTaXst^T] , 6ocvaTov 
iTcsctouXsucrav Arpsu; xat @us'o"T7]e;, ot 7rp£ac1uTaT0i 
Ttov 7ratStov, auTto. (De his v. infra.) AvatpsOsno; 
ouv tou XpucrtTr7rou,nsXo<jj Ittiyvou;, IcpuYocSsuas xou; 
auTd^sipa; T7]<; G^ct^i\q (Villois. auTO^. aurwv) 
Ysvocjtsvout; 7raTSa<;, &7rapaadc[jLsvo; auroTi; xat tco 
Ys'vst, 3t' auTtov (Villois. toj y^vsi auTcov) avatps- 
6rjvat. Ot [xsv oOv aXXot aXXa^T] EX7ci7CTouai ttj? Tli<rr\;' 



gnum inter se diviserunt. Pelasgus regionem Erasino flu- 
vio adjacentem obtinuit condiditque Larissam; Iaso quae 
ad Elin sita sunt obtigerunt. His defunctis Agenor, frater 
natu minimus, expeditionem in hanc terram suscepitmul- 
tum educens equitatum ; ab hoc equitatu Argos appella- 
tumest Hippobotum (equos pascens), ablasoautemlasum, 
a Pelasgo denique dictum est Pelasgicum. 

Hellanicus tres fuisse dicit Phoronei filios, qui post pa- 
tris obitum regnum inter se diviserunt. Qnaa Erasino flu- 
vio adjacent , Pelasgo , qui Larissam ibi condidit ; qua? 
autem Elidi sunt proxima, Iaso contigerunt.Terra hac ra- 
tione distributa, Agenor paternum accepit equitatum. Ita 
factum est, ut eodem tempore triplex Argos nomen habe- 
ret, Iasum, quodex Odyssea quoque intelligas, Pelasgi- 
cum, Hipjjobotum. Suntetiam qui Agenorem post moilem 
fratrum multo cum equitatu expeditionem suscepisse di- 
cant, ab eaque re Argos nominatum esse Hippobotum. 

38. 
Phineum Hellanicus Agenoridam dicit, quia Agenoris 
filius est. — Nonnulli tradunt eum regnasse in Paphlago- 
ma, quai est Asias regio, ut ait Hellanicus. 

39. 
Hylas , Herculis amasius , Jilius erat Theodamantis, 
Bryopis. ItaMnaseas. Hellanicus veroTheomenetemTheo- 



damantis filium nominat {velpotius : Tfieomenetem Theo- 
damantis loco nominat). 

40. 
Herodorus et Hellanicus narrant , quum Hydram Her- 
cules inteificere vellet , Junonem immisisse ei cancrura. 
Illum vero, quum contra duo certamen non posset susti- 
nere, auxilio advocasse Iolaum , unde natum esset pro 
verbium, Contra duo ne Hercules quidem , cujus Platc 
mentionem fecit in Phaedone et Legum libro undecimo. 

41. 
EurytionemHellanicus natum dicit exMarte etErythea. 

42. 

Pelops , postquam ex priore uxore filium susceperat 
Chrysippum, in matrimonium duxit Hippodamiam, CEno- 
mai filiam, et plures ex ea liberos genuit. Quum vero 
Chrysippus vehementer ab eo amaretur, et noverca ejusque 
filii , ne huic pater sceptrum relinqueret metuentes , invi- 
derent, Atreuset Thyestes, filiinatu maximi, decredeejus 
agitarunt [ sive ut Veneta , Atreum et Tliyestem , 
filios natu maximos, huic rei praeficientes, de ca-de ejus 
agitarunt]. lta Chrysippus interemtus est. Quod qui«° 
Pelops comperisset , qui suis manibus cosdem perp^tras- 
sent filios in exilium misit, etut ipsi eorumque gcnus nm- 
tua caede interirent imprecatus est. Illi igiti»' Jfisa expuls» 



HELLANICI FRAGMENTA. 



M 



TeXsoTrjaavTOc oe tou IIsXotcoc, ATpsuc xaTa to 
-rcpsaSuTspov (Villoison. legit to TcpsaSuTsptov, 
vulijo tov TcpsaS.) auv aTpaTto tcoXXw IXQwv IxpaTrjae 
twv totccov. lcnropsi 'EXXavtxoc;. Pro iTceSouXeuaav 
... auTw, codex. Venetus lTce6ouXr]aav, A/rpea xat 
0usaTr|v, touc. TcpsaSuTcrrouc twv TcatSwv, ei? touto 
TcpoaTrjaafjtevat. 

43. 
Pausan. II, 16, extr. : 'EXXavtxoc eypcx^e, Me'- 
SovTa xat 2too'cpiov yevsaOat IluXaSr) TcatSac; i\ 'HXs- 
XTpac. 



IEPEIAI TH2 HPA2. 

44. 
Steph. Byz. : SiTcuXoc^TcoXisOpuyiac/ 'EXXavtxoc 

TspSltOV TCpCOTW. 

45. 

Steph. Byz.: <J>atac;, xat <I>ataxta, arcb Oataxoc, 

'EXXavtxoi; Tspsiwv a'* «cfraiacj 6 Iloasiowvo;; xat 

Kspxupac. Trjc 'AawuiSo?, acp' r)$ r) vrjaoc; Kepxupa 
IxXiqOr] , to Tcp\v ApsTcavr) ts xat 2)(Spia xXrjOstaa. » 

46. 
Constantin. Porphyrog. Thematt. II, i, p. 84 
ed. Meurs. (Ludi*. Bat. 1617) : MaxeSovta r) X/opa 

wvofjtao-Or] ... aTcb MaxsSbvoc tou AtbXou, w; c EXXavt- 
xoc Tsptwv (leg. Tspstwv) TcptoTrj twv Iv 'Apysr « Kat 
MaxeSbvoc AtoXou* 06 (leg. acp' ou) tovuv MaxsSbvec 
xaXouvTat, [xovot {jteTa Muawv tots oixouvtsc. » 

47. 
Steph. Byz.: Ntaata, Itcivsiov MsyaptSoc, xa\ 
auTVj rj Msyaptc, aTcb Ntaou xou IlavSiovoc;" 'EXXa- 



huc illuc discesserunt. Sed post obitum Pelopis, Atreus, 
quippe qui natu maximus esset, magno cum exercitu ad- 
veniens ista regione potitus est. 

43. 
Hellanicus scriptum reliquit Medontem et Strophium 
Pyladae genitos esse ex Electra. 

SACERDOTES JUNONIS ARGIV^. 
44. 

Sipylus , urbs Phrygise. Hellanicus libro Sacerdotum 
primo. 

45. 

Phaeax, et Phaeacia, a Phaeace. Hellanicus Sacerdotum 
primo : « Phaeax, fdius Neptuni et Cercyrae Asopidis, a qua 
insula Cercyra vocata fuit , prius et Drepane et Scheria 



normnata. 



46. 



Macedonia appellata est a Macedone, ^Eoli filio, ut Hel- 
lauicus libro primo de Sacerdotibus Argivis : « Et 
Macedonis, ^Eoli filii, a quo Macedones appellantur qui soli 
cum Mysis isto quidem tempore hanc terram incolebant. 

47. 

Nisaea , navale Megaridis, et ipsa Megaris sic dicebatur 
a INiso Pandionis filio , cujus meminit Hellanicus libro 



vixo; Iv Tspettov TcptoTw. Kat sv 8suTs'por «Kat ]Si- 
aatav etXe, xat Ntaov tov IlavStovo;, xat Msyaoea 
tov 'Oy^rjaTtov. » 

48. 
Steph. Byz.: Optxtov, opo; UTcep ©epfjtoTruXwv Ao- 
xptxbv, acp' ou Optxavec xat <E>ptxavei<; 01 auToOt 
otxrjaavTei; AtoXsTc, wc 'EXXavtxoc Iv Tepettov ''Hpai; 

49. 

Steph. Byz. : Xatpwveta, tcoXic Tcpb; toic opotc 
<I>wxiSoc, ... to TcptOTov xexXrjTat cxtco .Xatpo)vo<;. — • 
Toutov Se [xuOoXoyouatv 'Atco'XXo)voc xat Brjpouc, w; 
'EXXavtxoc Iv SeuTspw Tepsttov Tlpac* « 'A6r,vatoi 
xat (jlst' auTouc Itci tou; 'Op/^o;j!.evi^ovTac Ttov Botoj- 
Ttov (sc. io'vtsc), STCt 'Op^otxsvotc xat Xatpojvstav 
tco'Xiv 'Op^ofjtsvtov stXov. » Plura excidissevidentur. 

Ad aliam Orchomenum, Phthiotidis urbem , 
referendus est Schol. Apollon. Rh. III, a65 : C EX- 
Xavtxo^ccprjai tov 'AOacjtavTa 'Opyofjisvbv (sic) wxr,xevai. 

50. 

Steph. Byz. : XaXxtc, tcoXk; Eu6ota<;. — 'EXXavi- 
xo? Tspettov tf Hpa<; SsuTs'poj- «©soxXrjc; ex XaXxtSo; 
tjtSTa XaXxtSswv Trjv Na<;twv Iv 2ixsXir) TcbXtv 



sxTtas. » 



51 



Constantin. Porphyro^. Themalt. II, 10, p. 
102 (s. vol. VI Opp. Meursii p. i4t>4) : 'O ypajjt- 

[xaTtxbi; ^Tscpavoc ypacpst • HtxsXta r\ vrpoc, 2txavt'a 
TcpoTspov wvo[Jta^eTO. EtTa 2txeXta IxXrjOrj , wc c&rjatv 
'EXXavtxoc, Tepetwv Trjc ^Hpac [3'. 

52. 

Steph. Byz. : Xaovta, \x£ar\ Tr]c 'HTcetpou C EX- 

Xavtxoc Tepetwv c 'Hpac;TpiTW" « AiJtSpaxiWTai, xat 01 
(jtST' auTwv Xaovsc , xat 'HTcetpwTai. » 



primodeSacerdotibus Junonis; etiam libro secundo : « Et 
Nisaeam cepit,et Nisum Pandionis,et Megarea Onchestium.» 

48. 
Phricium , mons supra Thermopylas Locrensis , a quo 
Phricanes et Phricacenses inibi habitantes ^Eoles, utHel- 
lanicus secundo Sacerdotum Junonis. 

49. 
Chaeronea, urbs ad fines Phocidis ... primum vocata 
fuit a Chaerone. Hunc autem fabulantur Apollinis etThe- 
rus filium, ut Hellanicus in secundoSacerdotumJunonis : 
« Athenienses, et post ipsos adversus Orchomenizontes 
Boeotorum profecti, post Orchomenos etiam Chaeroneam 
urbem Orchomenorum cepere. » 
Hellanicus dicit Athamantem Orchomeni habitasse. 

50. 
Chalcis , urbs Euboeae. — Hellanicus Sacerdotum Ju- 
nonis secundo : « Theocles ex Chalcide uria cum Chalci- 
densibus Naxiorum in Sicilia urbem condidit. » 

51. 
Stephanus grammaticus scribit : Sicilia insula pi ius 
Sicania dicebatur, deinde Siciliae nomen accepit, ut Hel- 
lanicus ait libro secundo de Junonis sacerdotibus. 

52. 
Chaonia, media Epiri. Hellanicus Junonis Sacerdotum 
tertio : « Ambraciotae, et qui cum eis Chaones, et Epirotae. » 

4. 



52 



HELLANIGI FRAGMENTA. 



53. 

Dionys. Halicar. Archseol. I, 11 : Tb StxeXtxbv 
yevo; e<;eXi7rev TraXtav oj; u.sv 'EXXdvtxoc; Aea6to'<; 
©TjCt, TpiTT) yevsa 7rpo'x£pov twv Tpojtxwv, 'AXxuovr,<; 
tepau.e'v7]<; Iv "Apyei xaxa to sxtov xat eixogtov Itoc;. 
Auo yap Trotet otoXouc; TTaXtxouc; StaSdvTac; etc; 2i- 
xeXtav ' tov [X£v 7rpo'Tepov, 'EXupuov, ou; cp-zjatv U7rb 
Otvorcpojv l^avaffTyjvaf tov Se u,eTa toutov rret 7re'u.- 
tctoj Y£Vo'u.evov, Auaoviwv Ta7ruya<; cpuyovTtov • (3a- 
atXe'a Se toutojv aTracpatvei 2txeXbv, dcp' ou Touvou-a 
toic; ts avOptoirotc; xal ttJ vrjaw TeQrjvat. 

Sturz: : «Pro iepau.eV/]<; sine ulladubitatione legi 
debet tepoju,evri<;. Nam sic est apud Thucyd. II, 
a. Sed pro 'AXxuovyjc;, quse fnituna ex Hyadibus (v. 
fragm. XXIV), Heynius ad Apollod. p. 685, non 
rnale conjicit 'AXxivo'rj<; , quaefilia fuit Stheneli et 
Nicippes, atque adeo Pelopis neptis et soror 
Eurysthei (v. Apollod. II, 4, 5). 

Non dubito, quin Hellanicus intelligendus 
sit apud eundem Dionysium I, c. 72, ubi, e O tocc; 
tepetac; tocc; ev "Apyet, inquit, xat Ta xa6' ExdaTYjv 
Trpa"/6evTa auvayaywv, Atvetav cprjaiv ex MoXottwv 
eic; IxaXtav IX6o'vTa u.et' 'OSuaaewc;, otxtaT^v yevs- 
a6at tv]<; TroXewc;. 'Ovoudaat S 1 auTrjv a7tb [xta; tojv 
TXtdSojv c Po'ju.vic. TauT7]v Se Xe^et xouq dXXatc; Tpojd- 
at 7rapaxeXeuaau,ev/]v, xotvrj u.£t' auTWv Iu.7rp9jaat 
Ta axd.or], Bapuvou.evv]v ttj 7rXdvr,. c Ou.oXoYet S' auTto 
xal Aau.d«jT7]c; 6 Hiyeu?, xat dXXot tivec;. 



ATAANTI2. 

54. 
Schol. Eurip. ad Phcen. 162: 'EXXdvtxoc; ev tyj 

iTrtYpacprj 'ATXavTtSoc; (leg. l7rtYpacpou,evv] 'AxXavTtSt), 
dpaeva; S' cpr]ai (uempe Niobes), 'Ap^vopa, Meve- 



aTpaTOV, . . . 'Apjrayopav OuyaTepac; §e Tpelc;, 'Qyu- 
ytav, 'AaTUxpaTetav, . 



55. 



Harpocration : c Ou.r)piSar ... 'EXXdvtxo? Iv rn 
'AyXavTidSt (leg. 'ATXavTtdSt), a7rb tou 7toit]tou cprciv 
wvou.da6at. 

56. 

Schol. Homer. II. 2, / t 86, ubi agit de Hyadi- 
bus, Atlantis filiabus, p. 5o6 extt\ : (I)r]ai Se xat 
'EXXdvtxoc; lv TW7rpo)TWTtov 'ATXavTtSwv, Tac; uiv t\ 
6eot<;auv£X6£tv, TauyETrjV Att, wv yevea6at Aaxsoai- 
u.ova- Matav Att, dcp' wv c Epu,2jc;' 'HXexTpav Att, Sv 
AdpSavo<;* 'AXxuo'v/]v Hoa£tSwvt, wv 'Ypteucr Dtsqo- 
7rr]v "Apet, wv Otvo';jiaoc/ KeXatvw IloaeiSwvi xat au- 
T7]v auYyevea6at, cov Auxoc; - Mspo7rr,v Se 2taucpoj Gvq- 
tw ovTt, cbv rXauxoc, Stb (sic codex Venet. : vulgo 
r]v) xat du-.aupav etvat. 'YdSa<; Se etpr)a6at, 7]toi Trapd 
to Gyj\\j.<x TrjcjTtov daTepwv ^Eaewcp TWYap u aTotveiw 
7rapa7rXr]aio'v Iotiv' rj l7ret dvaTeXXouawv auTtov xal 
Suvouawv uet 6 Zeuc;. «Pro 'ATXavTtSwv 'ATXavTiSwv 
rescribendum esse, nemo non videt. Sed Villois. 
cum Bekkero, sine dubio ex cod.) edidit 'A^Xav- 
tixcov atque idem, Anecdot. Gr. II, p. i58 auctor 
est, in Scholiis ad Dionysii Te^vrjV, quae codex 
Marcianus 489 habet, ssepe citari Hellanicum Iv 
TrpojTto twv 'ATXavTtxwv. Etiam Valckonarius, ad 
Eur. Phcenn. p. 628 et in Dissertatione deScho- 
liis in Homerum (vol. 1 Opusc, Lips. 1809) 
p. 12 r, in codice Leidensi reperiri testatur b 
toj a' tojv 'ATXavTixwv.» Sturz. 

57. 

Schol. Homer. II. M. 1 : IldTpoxXoc; 6 Mevotrtou 
Tpecpo'u.evo<; Iv 'Ottouvti Trjc; AoxptSoc;, TreptsTreciev 
dxouatto TrTatafxaTi. HatSa Y^p rjXtxttoTrjV 'AacptSa- 
[xavTO<; oux darjuou KXrjaojvufJtov (cod. Venetus 
KXtaoJvuu.ov), yj, wa7r£p Ttve?, Atdvr]v (idem Atav) 



53. 

Genus Siculum Italiam reliquit , ut refert Hellanicus 
Lesbius, tribus setatibus ante bellum Trojanum, anno vi- 
S-esimo sexto sacerdotii quod Alcyone Argis exercebat. 
Duas enim classes ltalicas in Siciliam trajecisse tradit : 
priorem Elymorum, quos ab CEnotris pulsos dicit: poste- 
riorem vero Ausonum Iapygas fugientium , quee quinto 
post anno eo trajecit. Horum autem regem Sicnlum fuisse 
dicit, a quo tam ipsi genti quam insulae nomen inditum. 

Sed is qui de sacerdotibus qua? Argis erant scripsit, et 
ea collegit qute cujusque tempore facta sunt, ait ^Eneam 
ciim Ulysse e Molossis Italiam appulsum urbem condi- 
disse ; eamque de uniuslliadum Romae nominevocavisse. 
Hanc autem dicit , nimio errore fatigatam, alias virgines 
Tiojanas impulisse , ut una secum naves incenderent. 
Eique assentitur Damastes Sigensis , et alii quidam. 



ATLANTIS. 

54. 

Slellanicus m eo libro , qui Atlantis inscribitur, filios 



Niobes dicitquattuor, Arcbenorem, Menestratum, — Ar- 
cbagoram; filias vero tres, Ogygiam, Astycratiam, — 

55. 

Homeridas Hellanicus in Atlantiade, ab Homeronomen 
habuisse scribit. 

56. 

Hellanicus in libro primo de Atlantis filiabus sex cum 
diis concubuisse dicit,Taygetencum Jove, ex quibusLace- 
dsemon ; Majam cum Jove, ex quibus Mercurius; Electrara 
cum Jove, ex quibus Dardanus ; Alcyonen cumNeptuno, 
ex quibus Hyrieus; Steropen cumMarte, ex quibus (Eno- 
maus ; Celseno cum Neptuno, exquibusLycus; Meropen 
vero cum Sisypho , homine mortali , ex quibus Glaucus, 
eamque propterea obscurato lumine esse. Hyadas autem 
dici eas propter stellarum figuram, quse literae Y non dis- 
similis esset, aut quod sub earum ortu et occasu plueret. 

57. 

Patroclus, Menoetii filius, Opunte, Locridis urbe, «*»■ 
caltis, insonscommisitdelictum.Etenim a^qualemAniphi- 
damantis baud ignoli filium , Clisonymum , vel, ut non- 
nulli tradunt , iEanen , in talorum ludo ira abreptus 



HELLANICI FRAGMENTA. 



53 



■Trepl darpaydXwv opytffGstc; aTusxTStvsv. 'E-tui toutco 
os cpuywv, st? OOiav dcptxs-uo, xdxsT, xaTa ffuyys- 
vstav IIr]Xs'w<; , A^tXXsT cruvrjv. OiXiav 8' uTCspSaX- 
Xoucrav 7upo; dXXrjXou<; otacpuXd<;avTEc;, 6[XOu S7ut'IXiov 
IffTpaTSUffav. 'H tffTopta 7uapa 'EXXavtxw. 

58. 

Schol. Hom. Od. E, isS.TIv Kp7]<; 6 Tacyiwv. 
'EXXavixo; Ss 'HXsxTpa? xat Ato<; auTov ysvsaXoysT. 
Et Eustath. adl. 1. p. i528, 5: Tbv Taatwvayswp- 
•ybv rj xaTa tov 'EXXdvtxov tffTOpta s^st, KprJTa to 
ysvoc; , Ato<; utov xai e flu.spa<;. 

« Quum Iasionetiam ab Apollod. III, 12, 1, et 
Schol. Cod. Aug. ad Eurip. Phcenn. 11 / 4 6, dica- ! 
tur Electree Atlantidis (de rjna v. fragm. LXXI) 
et Jovis filius, frater Dardani, non dubito, quin 
c H[i.spa<; in Eustathii loco, quanquam ita legitur 
apud Phavor. quoque in v. lafftwva, mutanclum 
sit in 'HXsxrpa?. Etiam in Scholiis adOdyss, 1. 1., 
quae Creuzerus Meletem. P. 1, p. 5a, e Codice 
Palatino /|5 edidit, et quae Buttmannus suae 
Scholiorum in Odysseam editioni inseruit, legi- 
tur 'HXsxTpa?. » Sturz. 



nEPI APKAAIA2. 

59. 

Schol. Apollon. Rhod. I, 162 : Auo 5s stffi Kr\- 
cpsT<r 6 [j.sv, AXsou, 06 [/.vriptovsust AtuoXXojvio;- 6 8s 
STspoc;, ou [j.vr)[j(.ovsusi 'EXXdvtxoc; iv tw -juspt Apxa- 
Stac;. 

60. 

Schol. Apollon. I, 769:MatvaXo<; opo; Apxa8ia<; 
Iv w 7) ATaXavTT) Strpfsv, a7ub MatvaXou tou Apxd- 



Soc;, w<; cpY)(7tv 'EXXavtxoc;. Schol. Paris. pro tou 

Apxdoot; habet utou ApxdSoc;. 

61. 

Schol. Apollon.II, io55 : 2/uutj<.cpaXioa<; <£>spsxu- 
Sv); cpTjfftv ou yuvatxac; dXX 3 opvt6a<; stvat, xat dvat- 
ps07]vai 7upb<; r HpaxXsou<;, TzXaxoL^c, So6siGT]<; auTW 
7upb<; to xtu7usiv xat IxcpoSsTv auTaq* 6[J.oiwc; xat (Cod. 
Paris. toc auTa Ss xat) ^EXXdvtxoc; cprjffiv. 

Idem ib. 1057 : <Da<7t os auTTjv (sc. ttjv -TuXaTayrjv) 
vjcpatffTOTSuxTOV ouffav, TlpaxXsT Tuapa Trjc; A6r]va<; 
8o69jvat. 'O Ss 'EXXdvtxoc; cprjijtv aiiTOV xaTacixsu- 
dffat. 

AT0I2. 

62. 
Euseb. Praep. evang. X, 10, p. /J89, A: Atco 

'ilyuyou ... p.£^_pt 7upwT'/]<; 'OXupt-jutdSo; ... sty] ffuv- 

dysTat yjXta stxofft Taura ydpTa A6r]vaiwv i<jto- 

pouvTsc;, 'EXXdvixo'<; ts xat OiXo'j(opoc;, 01 Ta<; At6iS5<<; 
(sc. ypd<j;avT£<;) ... Ef/,vrjff6r]ffav. 

63. 

Harpocnition in v. 'Epu0paTot:'Epu6pd, [/.taTwv 
UTub NrjXswc; tou KoSpou XTta6stffwv, w; cprjfTtv C EX- 
Xdvtxo; sv 'AT6tfftv. 

64. 

Eustath. ad Homer. Odyss. f, p. 1 4 5 4 , 3o: 
Oacrt xat tov 'EXXdvtxov tffTOpstv, oti Nt]Xsu<; nsXta 
tw dSsXcpw u.aysffd[Jtsvo<;, rjX6sv i\ TwXxou st<; Ta 
xaTa Msffffrjvrjv, xat IxTtffs nuXov twv MsffffrjViwv, 
ptoTpav Ttvd t9]<; ywpa<; ^aptffajjtsvwv auTw. 

Schol. in Odyss. T, 4, P- 81 ed. Buttmann. ita 
habet: NriXsu^ydp, w; stprjTat (Buttm. recte eiprj- 
xsv) c EXXdvtxo<;, [xa/r]ad;j(.svo<; [JtsTa HsXtou, i\ 'IwX- 
xou rjxsv st<; Msffrjvrjv, xat ttjv HuXov sxTtffs, MsffY]- 
vtwv yojpav Tcapacr/ovTOJv. 



interfecit. Quapropter quum fugeret, Phthiam venit , ubi 
ob Pelei affinitatem cum Achille versatus est. Qui quidem 
tam eximia inter se juncti manserunt amicitia , ut una 
contra Trojam proficiscerentur. 

58. 

Iasion erat Cretensis , quem Hellanicus Jovis dicit ex 
Electra filium. 

Iasionem agncolam secundum Hellanicum historia ex- 
liibet, genereCretensem, Jovis filium etHemerae (Electrse). 

DE ARCADIA. 

59. 
Duo Cephei distinguendi sunt , quorum alter est Alei 
filius, cujus mentionem injecit Apollonius; alterum (Ly- 
curgi filium,unum ex apri Calydonii venatoribus) in Rebus 
Arcadicis Hellanicus commemorat. 

60. 
Maenalus , mons Arcadise, in quo Atalanta degebat, no- 
mcn »ca<;pit a Maenalo, Arcadis filio, ut Hellanicus dicit. 

61. 
Stymphalides Pherecydes tradit non mulieres fuisse, sed 



aves ab Hercule de medio sublatas, datis ei crepitaculis , 
cujus sonitu terrorem iis incuteret. Similiter (vel eadem) 
tradit Hellanicus. 

Crepitaculum a Vulcano fabricatum a Minerva dicunt 
Herculi datum esse, secundum Hellanicum vero ipse Her- 
cules id sibi fecerat. 

ATTHIS. 

62. 
Ab Ogyge... ad primam usque Olympiadem anni col- 
liguntur vigintisupra mille... Hoec enim Hellanicus etPIii- 

lochorus , qui res Atticas prosequuti sunt, memorue 

prodiderunt. 

63. 
Erythra fuit inter alias deducta per Neleum, iilium Co- 
dri, ut Hellanicus refert in Atticis. 

64. 
Hellanicus narrare dicitur quemadmodum Neleus post 
certamen, quod cum Pelia fiatre habuit, ex Jolco in Mes- 
seniam venerit ibique in regione a Messeniis ei concessa 
Pylum urbem condiderit. 



o4 



HELLANIGI FRAGMENTA. 



65. 
Harpocration in v. IlavaOrp/aia : "Hyaye Se ty)v 

eopTYjV 6 'Epr/6o'vio<;, 6 'HcpaicrTOU, xa6oc cpaatv 'EX- 
Xavixo'c; te xat 'AvSpOTtcov, IxaTspo? Iv TcpwTY] 'At- 

8180?. 

66. 
Harpocration in v. <[>op6avT£iov : 'Hv 8s IIooei- 

Stovo<; uios 6 <I>o'p6a<;, xa6a cpr](7tv c EXXocvtxo<; iv TcpwTto 

tyjc; 'At6i'So<;. 

67. 
Harpocration et ex eo Phavorinus in v. EtXw- 
Tcuetv : EiXwtes, oi \j.7\ yo'vw (Phav. yvYjcTioi) SouXot 
AaxeSaiuovttov, aXX' oi TcpwTOt (Phav. aXXot TcpwTOv) 
-/etpw6evTe<; twv (Phav. to) ^EXo? ttjv tco'Xiv oixouv- 
twv w; aXXot ts tcoXXoi [jtapTupouc7i xat 'EXXavtxoc; 

Iv TY) TCptOTY). 

68. 
Harpocration : 'AXotcy], ... Kepxuovo; Ouyaxyip, 
l\ % xat IloaeiSwvoc; c Itctco6o'wv, 6 tyj<; c Itctco6ocovti'Soc; 
cpuXYJc; Itcwvujjioc; , wc; c EXXavtxo; Iv SeuTepa 'AtOi- 
Soc;. 

69. 

Suidas: "Apetoc; Tcayoc;- StxacTT^piov 'A6y'vY]<7tv ... 
sxXyJOt) Ss "Apsioc; , iTcet toc cpovtxa Stxa^er 6 Ss "ApY]<; 
Itci twv cpo'vwv • Y) oti eTTV)c;£ to So'pu Ixet EV tyj TCpoc; 

TIo(7£lSwva UTCSp AXtppoOlOU SlXY] , OTE CXTCEXTSIVEV 

auTov, ptacra[ji.£vov 'AXxitctcyjv ty)v auTOu xat 'Aypau- 
Xou tyJc; KsxpoTcoc; OuyaTspa , toc; cpv)C7iv ^EXXavtxoc; 
ev a . 

Idem legitur apud Etymologum Magnum in 
v. "ApEtoc; Tcayoc; et in DuvaywyY] Xs'i;ewv ypY]C7i'[jt.wv 
in Bekkeri Anecd. p. 444, sed paulo aliter. 

70. 

Harpocration in v. c IspocpavTY]c; : JHspi Se tou ys- 
vouc; twv tepocpavTwv, SsS7]Xtox£V c EXXavtxo; Iv SsuTspa 
'AtOiSoc;. 



71. 
Harpocration : Mouvu^ta,... to'tcoc; Tcapa6aXa<7cio<; 
Iv Tvj Attixyj. c EXXavtxo<; Ss Iv tyj SsuTepa 'AtOiSoc; 
wvofJtaaOat cpvjtjtv arco Mouvuy^ou tivoc;, BatrtXetocjjTOu 
IlavTaxXeouc;. «Eadem habet Photius Lex. p. 2o3, 
et Suidas, nisi quod hic legit Iv SeuTepw, et Ilav- 
teuxXsouc;. Uberius mentem Hellanici exponit 
Ulpianus ad Demosth. Orat. de cor. p. 73, C, ed. 
H. "Wolf. Bas. 1^72, fol., 'ExXyjOyj Ss , inquiens , 
Mouvu^tov, w<; cpY]crtv 6 Ato'Sojpo<; , Tcapacpeptov xa 
'EXXavixou, Xsywv, wc; (Scribe XeyovToq) oti ©paxsc; 

TCOTE C7TpaT£UC7aVT£c; XaTOC TCOV OIXOUVTWV 'Op/0{JIEVOV 

tov Mtvu£tov t9]<; BottoTtac;, Ic;e'SaXXov auTou; ixstOsv. 
Ot Se Ic;avacTTavT£c; , Y]X6ov etc; 'AOVjVac; Itci Mouvutw 
SacTtXswc;. c Se lTC£Tp£vjj£v auTOtc; o'tXY]cai tov totcov, 
tov Tcspt ty]v Mouvu/tav. "Ocitic; lTcwvou.aaOY] Tcap' 
auTtov £t<; tiulyjv tou 8ac7iXs'w<;. » Sturz. 

72.. 
Harpocrat. et ex eo Phavorinus : U'rf[a\, ... 
to'tco<; Iv MEyapotc;, w<; Iv TETapTYj (Phav. TExapxto) 
tyjc; 'AtOiSoc; cdy]<71v c EXXavtxo<;. 

73. 
Plutarch. in Thes. c. 17, p. 7, C, ubi egit de 
tributo septem adolescentum totidcmque virgi- 
num per novem annos Minoi quotannis penden- 
do, ita pergit : c EXXocvtxo<; Se cpvjotv, ou tou<; Xapv- 
Ta<; aTcb xXrjpou xat tocc; Xa/ouaac; £XTC£[XTC£iv xr,v 
tcoXiv, auTov Se tov Mt'vo3 TcapaYtvo'[7.£VOV IxXeYecOat, 
xat tov 0Y]C7£a TcavTWV £Xs'aOat TcptoTov Itci toi? 6pt- 
aOEioiv. e i2ptcj(jtEV0v S' dvat, t/]v fjiiv vauv 'AOrivatouc; 
TcapE/_£tv, IcxSavTac; Se tcXeiv ouv auTW tou; YJtOeou?, 
;jLr ( Ssv 6'tcXov ap-^tov iTctcpspofJtE^vouc;. 'AtcoXou.evou 6e 
tou MtvtoTaupou , Tce'pa<; £/_£tv Tr,v tcoivy]V. HpoTspov 
[j.£v ouv ouSe[jiia c7toTY]pta<; IXtci? uTcexetTO. Aio xat 
[jtiXav tc7Ttov e^ouaav, wc; Itci crufjtcpopa 7cpoSY]Xoj, xr,v 
vauv £tc£[ji.tcov. To'te Se tou 0r](T£W<; tov TcaTe'pa 9ap- 



65. 

Auctorfesti Panathenaeorum erat Erichthonius Vulcani 
filius, quemadmodum Hellanicus et Androtion, uterque 
libro Atthidos primo. 

66. 

Fuit autem Phorbas Neptuni filius , ut Hellanicus te- 
statur in primo Atthidos. 

67. 

Helotae vocabantur qui Lacedsemoniorum servi erant , 
non ab ipso ortu , sed capti primi ex illis 'qui urbem di- 
ctam Helos incolebant : ut cum alii multi testantur , tum 
Hellanicus libro primo. 

68. 
Alope Cercyonis filia , e qua Neptunus suscepit Hippo- 
thoontem, quiHippothoontiditribui nomen dedit : ut Hel- 
lanicus refert libro secundo Atthidis. 

69. 

Areopagus. Judicium Athenis. — Dictus est autem 

"Apeto?, quod ibi de ca^dibus jus diceretur. Mars enim cas- 

dibus pr«est, vel quia Mars hastam ibi defixit in judicio 

adversusNeptunum de Halirrhotbio, quem occiderat, quod 



vim intulisset Alcippse , filiae suae et Agrauli , quse Ce- 
crope nata erat , ut refert Hellanicus libro primo. 

70. 

De hierophantarum familia Hellanicus docuit in Atticse 
historiae libro secundo. 

71. 

Munychia , locus Atticae maritimus , quem Hellanicus 
in secundo rerum Atticarum nomen accepisse scribit a 
regeMunycho, Pantaclis (vel Panteuclis) filio. 

72. 

Pagae , locus in Megaris , ut Hellanicus libro Atthidis 
quarto testatur. 

73. 

Hellanicus refert non sorte ductos pueros puellasque 
civitatem misisse, sed Minoa delegisse praesentem, a £ 
Thesea omnium cepisse primum de prsefinita lege. Pi'*' 1 ' 
nitum autem fuisse, ut navem praeberent Athenienses , (t 
impositi impuberes nulla secum ferentes arma beliica cum 
illo navigarent, sublatoque Minotauro finem fore puenft'. 
Nam ante nulla spes suberat salutis. Hinc navem cum atro 
velo ut in certam perniciem mittebant. Tunc vero giunu 
parentem Theseus confirmaret, et domiturum sejactaret 



HELLANICI FRAGMENTA. 



55 



puvovTo; xat [/.eyaXvjYopouvTOc; 6j<; •/sipojffETai tov Mt- 
vorcaupov, eoojxev eTepov icxtiov Xeuxov toj xubepvrjTr, , 
xsXeuaac; uTcoaTpecpovTa aoj£o[jtevou tou ©rjcewi; , stcgc- 
paaOat to Xeuxov • el Ss p], tw {jLs'Xavt 7cXsiv, xal 
a7COC7Y)[Jtaivsiv to 7ca9o<;. 

74. 

Schol. Hom. II. r, i44 : '&s T«P tffTopei 'EXXa- 
vtxog, netpiOous xa\ 0Y|creo<; , 6 [xev Ato? ojv, 6 Se 
nocretSojvoc;, truveOevTO ya[J(.5]o-at Ato? OuYaTepat;. Kat 
apTcatravTEt; ty]V 'EXsvyjv xoijuSy] veav, 7capaTi'6evTat 
sk "AcptSvav tyJ<; 'Attixyj<; AtOprj , tyj HrcOeoJt; jjtev 6u- 
yaTpi, [xrjTpt Se ©Yjcreojc;. OuTOJ<;ett; aSou TzapoLyiyvov- 
Tat Itci tyjv nepcecpovriv. Ot Ss AtoVxoupot, ixy] cxtuo- 
XafJtSocvovTSc; ty]V dSsXcpYjv, tyv 'Attixyjv oufJtTcaaav 
TTopOouotv, AtQpav Se at^[/.aXojTt£ouc7i. Cf. Schol. 
Apollon. I, ioo. 

Tzetz. ad Lycophr. 5i3, de Helena : 'HpTcayrj 
utco @Y]treoj<; eTCTaeTYjc;, oj<; cpY]CTiv e EXXavtxo<;. 

Plutarch. Thes. c. 3 r, p. 1 4, E : "HSr, Se tusvtyj- 
xovTa sty] y^Y 07 ^ •> °^ cprjcrtv 'EXXcicvtxoc; , STcpacje to. 
Tcspt tY|V 'EXevyjv, ou xa6' topav. 

75. 

Schol. Eur. Hecub. 125: 'EXXocvtxot; Se Xsysi? 
Sta touto auTou<; (Acamanthem et Demophontem) 
aTceXOeiv Ixsicrs, otcojc;, et [Jtsv sXotsv ^EXXrjvsc; tyjv 
Tpotav, Xacpupov auTY]V (tyjv At6pav) xat yipoi<; XaSoj- 
crtv et Ss [jfjj, xav XuTpojaaoOat Sojpott;. 

76. 

Plutarch. Thes. c. a5, p. 12, A, de Theseo : 
"ETac;sv ouv xat StojpicraTO Tcpo; touc; Koptv6tou<; , 
A6Y]vat'oJv Toi<; acpixvou[xevoi<; Itui toc "IaO^ta Tcaps^stv 



TcposSptav, oaov av totcov Itcict^y] xaTa7csTao6sv to ttj<; 
6sojp(So<; vsoj? tcjTiov, wt; 'EXXavtxot; xat "AvSpojv 6 
AXtxapvacrcreuc; tcrcopY]xacT tv. Et<; Se tov tco'vtov stcAsu- 
os tov Eu<;stvov, ojc; [/iv <I>iXo'/opo<; xat tive; aXXot 
XsYOuat, [jteO 1 c HpaxXe'ou<; Itci toc<; 'A[/.a£o'va<; ouoTpa- 
Teuaac;, xat yepat; (dptcrceiov) Avtwtcyjv IXaSsv • 01 Ss 
TcXeiou? (cov Ioti OepexuSYj; xat "EXXavtxot; xat e Hpo'- 
Sojpoc;) uarepov cpaotv 'HpaxXeouc; iSiocttoXov TcXeuoat 
tov 0Y]crea, xat tyjv 'A[/.aC^o'va XaSeiv atyjjtocXoJTOV 
TCt6avojTepa \iyovxeq. 

11. 

Harpocrat. iti v. AuTo'^6ovec; : Auto^6ovs<; Se xai 
'ApxaSst; Y]crav, w; c EXXavtxo'<; cpYjot, xai AtYtVYjTat, 
xat ©YjSaioi. 

78. 

Suidas : AvSoxtSrjt; , 'ASrjvaioc; , pYjTOjp tojv Tcpoj- 
tsuo'vtojv Ss'xa elc; , utcx; AeojYo'pou, a7coYOvo<; TYjXejjta- 
■/ou, tou 'OSuoasojc; , xat Nauotxaac;, ojc; cprjatv e EX- 
Xavtxoc;. Plutarch. in Alcib. c. 21, p. 201, E : 
AvSoxtSrjt; 6 pr^TOjp, Sv c EXXavtxo<; 6 ouYYpo^^ 1 ; £ U 
Tout; 'OSuoae^ojt; aTCOYOvout; avYjYaYev. Idem paulo 
aliter in Vitis decem oratorum, Mor. p. 384, B : 
'AvSoxiSy]<; , ... Yevou<; euTcaTptSwv, wt; Ss 'EXXavtxo; , 
xat aTco 'Epijtou. Ka6rjXst Y«p &U auTOV to XYjpuxojv 
Ysvo<;. Photius Cod. 261, p. 795, 18 Hcesch., p. 
488, 22, Bekk. : naic; Ss e^pyjtxaTt^e (Andocides) 
AsoJYo'pou, i\ su Y£Y 0V0TWV xaTaYo^aevot; • 'EXXavtxot; 
Se cpr,ot xat xobq Tcoppoj tyj<; Yevecrsojc; o^stouc; yfxetv stt; 
auTov et, Ji,p[j.ou. 



Minotaurum , aliud velum gubernatori ^Egeus candidum 
dedit cum preecepto, ut in reditu sospite Theseo attolleret 
candidum , alias navigaret cum atro, atque ita signum 
cladis ederet. 

74. 

Ut enim Hellanicus narrat, Pirithous et Theseus , ille 
Jovis, hicNeptuni iilius, convenerunt inter se, ut Jovis fi- 
lias uxores ducerent. Itaque rapuerunt Helenam, tenerrimse 
setatis puellam,quamAphidnam transportatam tradiderunt 
.'Ethras, Pitthei filiae, matri Thesei. Deinde in Orcum 
descenderunt, ut Persephonam inde auferrent. Dioscuri 
vero , quum soror iis non redderetur , totam Atticam 
devastarunt atque iEthram captivam abduxerunt. 

Rapta est a Theseo Helena septem annos nata. 

Annos jam natus , ut Hellanicus refert , quinquaginta, 
Helenam rapuit nondum maturam. 

75. 

Hellanicus dicit Thesei filios, Acamantem et Demophon- 
tem, adversus Trojam profectos esse, ut si urbe Grseci 
potirentur, iEthram tanquam praedam et prsemium acci- 
perent; sin minus, donis eam redimerent. 

76. 
Constituit Theseus et convenitei cum Corinthiis, ut Athe- 
niensibus qui ad Isthmia venissent , attribuerent prima 
finbsellia tanto spatio quantum navis theoridis expansum 



humi velum occupasset : quod Hellanicus et Andron Ha- 
licarnasseus scriptum reliquerunt. In pontum Euxinum 
navigavit , ut Philochorus et nonnulli alii referunt , Her- 
culem ad bellum adversus Amazonas sequutus, et prae- 
mium virtutis ergo accepit Antiopam. At major pars , in 
quibus est Pherecydes , Hellanicus et Herodorus , post 
Herculem aiunt cum propria classe navigasse Thesea, et 
captivam duxisse hanc Amazonem, quod quidem est pro- 
babilius. 

77- 

Et Arcades et ^Eginetse et Thebani autochlhones fuere, 
ut Hellanicus testatur. 

78. 

Andocides, Atheniensis, unus ex decem illis oratori- 
bus, qui inter reliquos excellunt, filius f uit Leogori, genus 
ducens a Telemacho , tilio Ulyssis , et Nausicaa , ut ail 
Hellanicus. 

Orator Andocides, quem iefert Hellanicus historiogra- 
phus inter Ulyssis posteros. 

Andocides , gente patricia, adeoque, si Hellanico cre- 
dimus, a Mercurio propagata , ortus; ad eum enim perti- 
net cerycum genus. 

Andocides filium se dicit Leogori , a nobilibus gen-as 
ducens ; Hellanicus vero ait etiam ulteriores generatioiKi 
gradus a Mercurio ad eum descendere. 



56 



HELLANICI FRAGMENTA. 



79. 

Schol. Aristoph. Avium 8^3, et ex. eo Phavo- 
rin. in v. KoXatvtc;: <t>r\a\ £s c EXXocvtxoc;, KoXatvov 
'Epfxou aTco'yovov Ix [xavTEiou tspbv auTvjc; (nempe 
'A pTsuuSoc;) i0puffa<j8at KoXatvtSo?- 

80. 

Sehol. Aristoph. Ran. 706 : Tou<; ffuvvauj/.a- 
v^aavxa? SouXouc; c EXXavixo<; cpyjcriv IXEu6spco6yjvai, 
xat eYYpacpevTa<; coc; IIXaTai£t<; ffut/.TcoXiTsusff6ai 
auToi;. 

81. 

Plutarch. De malignitate Herodoti p. 869, A: 
Na£ioi Tpet; ercejx^av Tpiyjpsic; ffU[X[jtcr/ouc; toT<; j3ap- 
6ocpot<;, et<; Ss twv Tptyjpapycov Ayj[Ji.oxpiTOc; etcsicje 
touc; aXXouc; IXe<J0at toc tojv 'EXXyjvojv. Outojc; ouoe 
IcrratveTv aveu tou ^eyeiv otSsv, aXX' st stc; avvjp I^xoj- 
ouaff6YJ , tco'Xiv 6'Xyjv SeT xaxcoc; axoucrai, xat Svju-ov. 
MapTupst Ss auTto twv [J.EV TcpsffSuTEpojv "\EXXocvtxoc;, 
twv oe vsojTEpojv "Ecpopoc; , 6 [xev e<~, 6 Ss tcsvts vaufflv 
auTouc; Nac;iouc; IXOetv toTc; ^EXXyjcji j3oy]6ouvTa<; icjto- 
prjcjac;. Respicit Plutarchus Herodot. 8, 46. 

82. 

Schol. Eurip. Orest. 1 648 : Uspl tyjc; 'OpsffTou 
xpitreoic; Iv 'Apstoj tcocyoj taTopeixat c EXXavtxo<;, TauTa 
Ypacoojv toic; Ix AaxeSatjjLOVO; IX6oufft xat tco 'OpEffTvj 
01 AOyivatoiEcpacjav. TeXoc; os ajjtcpoTspojv iTcatvouvTOJV, 
01 'A6y]vatot tvjv Stxrjv sffTacrav Ivvsa Y£vsaT<;. Tcjte- 
pov Ss "Aprjc; xat Iloffsioojv Tcspl c AXtppo6iou Stxvjv. 
EtTa KscpaXocjo Ayjiovsojc; , ocrcic; IIpo'xpiv tyjv 'Eps- 
"/6soj<; £X WV yvvaXxa., xai aTcoxTstvac;, i\ 'Apstou Tztxyou 
Sixyjv ox; §txacj0stc; scpuYSV i% Y £V£a '? uffTEpov. Metoc 
Se tyjv AatSocXou Stxvjv, aSEXanSouv tov TocXojv gctco- 
XTStvavTOc; SoXo'svti 6avdcroj, xat cpuYOVTOc; otxyjv, Tptcjt 
YSVEatc; ucjTspov auTYj r) TuvSaptc; KXuTatjjtvyjcjTpa 



'AYatxEfjtvova aTcoxTEtvaaa, xat utco 'OpEcrrou crro 
XTav0£tcja, ffUYXpoTY]6y]vai otxrjv tw 'OpsffTr, utco Eu- 
[asvioojv TcapEcjxsuacEV, 0; u.etoctviv XplfflV ETCaV£X6t«)V, 
v ApY0u<; iSaatXsuaE. Kat lotxaasv §s 'A6y]va xai 
Apvjc;. 

Priorem partem hujus fragmenti Sturz. in 
prima editione ita putat constituendam esse: 
toi<; Ix Aax. 1X6. xat tco 'Op. 01 'A6v]vaToi tvjv Stxr,v 
scjTacav Ivvsa Y^veaTi; ucTspov t\ "Apvjc; xat HoaeiSwv 
Tcspi c AXtppo6i'ou ot'xv]V Ecpaaav, teXoc; ^e a[jtcpoT£'pwv 
IjcatvouvTOjv. EtTa KficpaXoc; 6 Ay]iovsojc;, nempe 8(- 
xvjv Ecpyj, ocTtc; — . In secunda editione nihil trans- 
ponendum esse censet, sed pro tio 'OpECTrj poni 
jubet to tou 'OpscjTOu, deinde legit saTaaav Ivvea 
Ysvsatc; ucjTspov yj, ita ut ECJTacrav significet: ora- 
tione ostendcrunt : vid. latinam viri docti, quam 
infra apposuimus, interpretationem. Inter 8t'xr,v 
et EtTa inserendum putat eitcov vel EtTcav. Pro i\ 
Ap£tou tccxyou mavult Iv 'Apstw tcocyoj. Pro Stxrjv w; 
reponendum esse ait : Stxrjv eitcev, w? , et pro ISt- 
xacjsv legendum putat IStxaaav. 

(83.) 

Quod hoc loco Sturzius posuerat fragmentum 
ex Stephano Byzantino v. '£2po>Tco<; in fine peti- 
tum , delevimus ; codcx Rhedigeranus vnlgatum 
©eo'Tco[jt.TCO<; , xat ^EXXavtxoc;, recte ponit hoc modo: 
@so'tco[j(.tco<; y' 'EXXyjvixwv. 

84. 
Tzetzes ad Lycophr. i33a : c EXXocvtxoc; Ss 6 

Aia&iot; cprjctv, 6rt TcaYEVTOc; tou KtuvfJtspixou Bocttco- 
pou, StsSrjcav auTov, xat v^X6ov st<; tvjv 'Attixvjv, xat 
TeTpaci fjtrjfft TcoXE[j(.v]ffacjai 5 uTCEffTpacprjffav • ou XeY£t- 
os tvjv atTtav. 



79. 

Hellanicus ait Colsenum, Mercurii progeniem, e vatici- 
nio fanum condidisse Dianae Colaenidis. 

80. 

Servos , qui cum Atheniensibus (ad Arginusas) pugna 
navali dimicaverant , Hellanicus manumissos dicit et in- 
ter Plataeenses relatos civitatis jure donatos esse. 

81. 

NaxiosaitHerodotus tresnaves barbarisauxiliomisisse, 
unum autem de triremium praefectis, Democritum, per- 
suasisse civibus reliquis, ut Graecorum causam amplecte- 
rentur. Adeo laudaresine vituperio non potest Herodotus, 
ut, si unum hominem laudet , male audiretotam civita- 
tem, aut populum, oporteat. Testimonium contra eumdi- 
cunt de vetustioribus Hellanicus , de recentiocibus Epho- 
rus, alter sex, alter quinque navibus sua sponte Naxios 
auxilio venisse Graecis scribentes. 

82. 

De Orestis judicio in Areopago narrat etiam Hellanicus 
ita scribens : lis advenis vel hospitibus, qui ex Lacedae- 



mone venerant, Athenienses inter alia etiam id narrarunt, 
quod de Oreste acciderat. Quumque ulrique exitum ju- 
dicii laudarent, Athenienses judicium illud ostenderunt 
factum esse novem setatibus post quam Mars et Neptunus 
de Halirrhothio causam dixissent. Deinde Cephalus, Dei- 
onei fdius , qui , quum uxorem suam Procrin , Erechthei 
filiam , occidisset , causam in Areopago dixit, tanquam 
damnatus in exilium abiit sex aetatibus post. Sed post 
Daedali judicium qui Talum, sororis filium, per fraudem 
interemerat , et reus actus erat, tribus aetatibus serius 
haec Tyndari filia, Clytaemnestra, quaeAgamemnonemin- 
terfecerat, ab Oreste occisa, effecit ut actio judiciumque 
ab Eumenidibus conflaretur Oresti, qui post judicium re- 
versus Argi rex factus est. Minerva et Mars sederunt 
judices. 



84. 



Hellanicus Lesbius dicit Amazones Bosporum Cimme- 
ricum congelatumtransgressas venisse in Atticam etpost- 
quarn quattuor mensibus bellum gessissent reversas esse ' r 
causam vero non addit. 



HELLANICI FRAGMENTA. 



57 



KAPNEONIKAI. 

85. 
Sehol. Aristoph. ad Aves i/jo3 : 'AvTtTcaTpoc; 
xal Eucppo'vio<; ev xot? UTC0[AV7][jtaai cpaciTou<; xuxXtout; 
/ooovq aTvjaat TcpwTOV Aaabv tov ^EpfJttovea* ot §e 
ap^atorepot, c EXXavtxo<; xocl Atxatap^o?, Aptova tcjv 
Mv)Oup.vatov • Aixaiap^o? [jtev Iv tco Tcept Atovuata- 
xcov aycovcov, c EXXavtxo<; Se ev toT? Kpavatxotq. Exscri- 
psit hunc locum Phavorin. in v. KuxXtoStSaaxa- 
Xot. Pro Kpavatxoi; leg. xapveovixatc;. 

I2T0PIAI. 

Vide fr. 3 et 96. Cetera, quae Sturzius ad Hi- 
storias referenda putat, haec sunt : 

86. 
Schol. Apollon. I, 146: AktoXic; , -}\ AvjSa. ... 

c EXXotvtxo<; Se KaXuSwvtav auTvjv cD-/]at. 

87. 

Schol. Apollon. II, 406 : 'EXXavtxo? ev tw tepco 
tou Atb; cpvjcri xeta6ai to Se'pa<;. 

88. 

Schol. Apollon. II, 1 147 : TeXeuTrjaat ttjv tf EX- 
Xrjv xaToc HaxTuiqv cpaatv, <o<; xat 'EXXocvtxoc; [Jtap- 
Tupet. 

89. 

Josephus Archaeol. 1,4: c EXXavtxo<; xat 'Axou- 
atXaoc;, xat Tcpb<; toutoic "Ecpopo<; xat Ntxo'Xao<;, taTO- 
pouat tou? ap^atoix; <v»]aavTa<; Itt) ytXta. 

EademferehabentEusebius Praep. ev. IX, i3, 
p. 4 J 5, D, et Ge. Syncellus Chronograph. p. 
43, B. 

Valerius Maximus VIII, i3, ext. 6 : Hellanicus 



ait, qaosdam ex gente Epiorurn, quce pars est 
JEiolice, ducentos explere annos. 

Plinius H.N.VII, 48, j. 49 : Hellanicusquosdam 
in /Etolia Epiorum gentis ducentos (vilae annos) 
explere (tradit). 

90. 

Schol.Pindar.Olymp.III, 22,p. 9 5ed. Boeckh.: 
nept tou xwv c EXXavo6\xtov apt6[jtou c EXXocvtxo'<; cpv]ci 
xat 'ApiaTo'o7][j.o<;, 6rt t6 [xev TcpwTOV (3', t6 Se TeXeu- 
Tatov 1. ToaauTat yocp at twv 'HXettov cpuXal, xat cV 
exaaT7]<; eiq fy c EXXavoStX7]<;. 

91. 

Strabo VIII, p. 366, A : c EXXotvtxo; jxev ouv Eu- 
pua6e'vY] xat IlpoxXea cpr,at oWaijai tyjv TcoXtTetav. 
''Ecpopo; S' iTciTtjxa, cpyjaac,, Auxoupyou [jtev auTOV 
[X7]Sa[i.ou ixeiAV7]a6oct, toc 3' exetvou epyaTOtc; [jtrj Tcpoa- 
rjxouatv avaTt6evat. 



nEPI E0NQN. 

92. 
Schol. Apollon. IV, 3t.u : c EXXocvtxo; ev xto Tcept 
e6vcov cpvjaf -<Bo'aTropov Se SiaTcXeuaavTi 2ivooi # toutojv 
Se avompco Mattorai 2xu6xt.» 



E0NQN 0N0MA2IAI. 

93. 
Athenaeus XI, p. 462, B : OiSa Se xal c EXXocvt- 

xov Iv I6v(ov 6vo[Jtaatai<; XeyovTa, oti AtSutov tcov 
NojjtaSoJV Tive<; ouSev aXXo xexTYjVTat, y) xuXtxa xat 
[jta^atpav xal uSptav. Kat oti otxta<; e^ouatv eg av- 
8eptxou TCcTcot7][Jte'vo«; fjttxpoct; oaov crxia<; evexa, a<; xat 
Tceptcpe'pouatv, otcou avTcopeutovTat. 



CARNEONICtE. 

85. 
Antipater et Euphronius in Memorabilibus Lasum , 
Herraionensem , primum choros cyclicos instituisse di- 
cunt , antiquiores vero, Hellanicus et Dicrcarchus, Ario- 
nem Methymnaeum nominant, ille in Carneonicis, ille 
vero in libro, qui est de agonibus Dionysiacis. 



HISTORLE. 

86. 

Jiltolis, Leda, — sed Hellanicus dicit eam Calydoniam 

esse. 

87. 

Hellanicus in Jovis templo vellus aureum depositum 
esse dicit. 

88. 
Hellen ad Pactyen (oppidum Chersonesi Thraeia^) mor- 
tuam esse aiunt : consentit Hellanicus. 

89. 
Hellanicus et Acusilaus, et praeler hos Ephorus et Ni- 
colaus, antiquissimis temporibus homines ad mille annos 
vixisse dicunt. 



90. 

De Hellanodicarum numero Hellanicus et Aristodemus 
dicunt initio quidem fuisse duo, postremo autem decem ; 
tot enim erant Eleorum tribus , ex quibus singulis unus 
desumebatur Hellanodica. 

91. 

Hellanicus Eurysthenem et Proclem auctores facit rei- 
publica? Spartanoi. Quem Ephorus increpans ait , eum, 
piseterita Lycurgi mentione , facta ipsius alienis adscri- 
psisse. 

DE GENTIBUS. 

92. 

Hellanicus in libro qui est De gentibus ait : « Bosporum 
(Cimmerium) pernaviganti Sindi, et supra hos Scythae 
Mseotae. » 



DE GENTIUM NOMINIBUS. 

93. 
Memini etiam Hellanicum , in Gentium nominibus, tra- 
dere « Numidarum Libyae nonnullos nihil aliud in bonis 
habere, nisi calicem, et gladium, et hydriam : uti autem 
domunculis ex albuco (anthericon Greeci vocant) con- 
fectis exiguis, umbrae tantum captandse gratia; quas quo- 
cumque proficiscuntur circumferunt. » 



58 



HELLANICI FRAGMENTA. 



94. 

Schol. Apollon. II,7i3 : '£2vo[i.da67) napvaaabc; 
obrb HapVTjaaou tou eyyojpiou 7)ptooc;, w<; 'EXXdvtxoc. 
Laudat hunc locum Phavorinus. 

95. 

Hcsych. : KdSfJttoi, ot npt7)vsi<; , w<; c EXXdvtxo<;. 

96. 

Steph. Byz. : TrrspSdpsot, ... e EXXdvixo<;Ss e Y7rsp- 
Sdpstot Ypacpst, Sta Stcp9o'Yyou. 

«Qusesi verasunt, minus recte editur in loco 
Clementis Alex. Stromm. i, p, 3oo, C: Tou? <5s 
'YTrepSopeout; e EXXdvtxo<; u-jrep tcc c Ptirata opT) otxetv 
tcrxopst- StSdaxea^atos auTOU? otxatoauvTjv, [j.tj xpso)- 
<paYouvxa<;, dXX' dxpoopuott; ypo^svout;. Et in Theo- 
doreti De Grsecorum affectibus curandis disp. 
XII, vol. IV, p. io24- sq. edit. Schulz. : f EXXd- 
vtxot; sv ratt; Taxoptatc; ecpv), xout; e Y7rep6opeou<; otxetv 
jxev U7rep Ta 'Purata opv), acrxstv Se 8txatoauv7)v, u.r\ 
xpeocpayouvTat;, dXX'dxpo8puoi<; ^pwaevout;. De loco, 
quem incolant Hyperborei, consentit cum Hella- 
nico Damastes in libro nept I6vwv apud Steph. 
Byz. Unde fortasse rectius hic locus referri po- 
terat ad Hellanici Bap&xptxa Ndjjuijta. Quodsi 
Theodoretum sequimur, fragmentum putabinius 
esse ex Hellanici To-Topiai<;, e quibus non dubito 
quin pleraque ejus petita sint. » Sturz. 

97. 

Dionys. Halic. Archaeol. I, c. 35 : e EXXdvtxo<; 
6 AeaStdc; cpyjCTtv e HpaxXs'a toc<; FTjpudvou j3ou<; daue- 
Xauvovra elq "Apyo<;, eTretb^ ti<; auTto SauaXtt; <x7ro- 
axtpT7]aa<; Trjt; a.yi\r i <; ev 'LraXia ovti tjSt) , cpeuyojv 
StTJpe tt)V dxT^v, xal tov aeTa^u StavY)^auevo<; 7tdpov 
Trjt; 6aXdaa7)(; , et<; 2txeXtav dcpixeTO, epo'uevov del 



Tout; s7rr/toptouc; xaO' ou<; IxdaTOTS ysvolTO Stwxwv t6v 
oajxaXtv, et tcoi tic. outov stopaxtot; enr) tojv TrjSe dv- 
6pt07rwv, e EXXd8o<; fjtiv ykdnxr\t; dXtya auvtsvTtov rjli 
Ss TraTptoj cpojv9) xaTa Ta? fjt7)vuaetc, tou ^coou xaXouv- 
twv tov SdaaXtv ouitouXov, wa7rep xat vuv XevsTai 
oltzo tou ^ojou tt)v )(topav ovoudaat 7raaav oc77]v 6 §a- 
aaXtt; ot7JX6ev, OutTaXtav. MeTa7reaeiv Se dva ypdvov 
tt)v dvo[Jtaat'av et<; to vuv ayTJjxa, ouosv 6auaaaxov 
e7ret xat twv ^EXXtjvixwv ttoXXoc to TrapaTrXTjatov tte'- 
TrovOev dvofxaTow. HXtjv e'tre, to<; AvTtoydt; (prjatv, sV 
dvSpcx; 7]Ye[xdvo<;, 07rep taoj<; xat 7ri6avojTepdv scttiv 
et6', ox; c EXXdvtxo<; oteTat, oltzo tou Taupou xry 6vo- 
uaatav TauTTjv ea/ev, exetvd y' £^ ducpotv SSjXov, oti 
xaToc T7]v 'HpaxXeou<;7iXixtav, r) atxpw 7rpda6ev, o'jtwc 
ojvou.da67). 

98. 
Steph. Byz. : "ArSS7)pa, TrdXett; Suo- -J) [jtev @pdxr|C, 
a7ro AS§7)pou tou utou 'Hptfjtou (leg. c Epjxou) , 'Hpa- 
xXeou<; epwfjtevou, ov at Ato;j!.^Sou<; i7r7rot Stea7rdaavto, 
c5)<; 'EXXdvtxo<; xat dXXoi cpaatv. 

99. 
Stephan. Byz. : AtTceta, ttoXk; ... Kp7)T7)<;, ox; ( Ek- 
Xdvtxot;. 

100. 
Steph. Byz. : BeaTtSetov, 7ro'Xt<; ©eaaaXtxT). 'EX- 
Xdvixoc; Se St/a tou a cp7)a\v, a7rb 0eTt3o<;. 

101. 
Auctor SuvaytoyTJc; Xe^ewv ^py)at'[j!.o)v, in Bekkeri 
Anecd. p. 362, 24 • Atutov to opo<; ouSerepox; c Exk- 
Tatot; Stoc 7ravTO<;, xat Atovuato<;, xat c EXXdvtxo<; xat 
EuSo^ot;. 

102. 
Steph. Byz. : 'AxeXTjt;, 7rdXt<; Auxt'a<;. ..."Eotxe Ss 
Xeyea6at aTrb AxsXou tou 'HpaxXeout; xat MdXtt5oc 



94. 

Parnassus nomen accepit a Pavnesso , heroe populari , 
ut Hellanicus dicit. 

95. 

Cadmii appellantur Prienenses , auctore Hellanico. 

96. 

TTi£p66peoi , Hyperborei , gens. Sed Hellamcus scribit 
Hyperboreios per diphthongtim. 

Hellanicus autem scribit Hyperboreos habitare ultra 
Rhipaeos montes, doceri autem ipsos justitiam, non 
vescentes carnibus , sed arborum fiuctibus. 

97. 

Hellanicus Lesbius ait Herculem, dum Geryonis boves 
Argos abigeret, quoniam quidam ipsius vitulus, quum in 
Italia jam esset, ab armento resiliens fugerat, et univer- 
sam illam oram peragrarat, et freto transnato in Siciliam 
pervenerat , quserentem semper ex illius regionis homini- 
bus, in quoscunque incidisset persequens suum vitulum, 
sicubi quis eorum qui regionem illam incolebant ipsum 
vidisset, illis quidem pauca linguae Sraecae vocabula intel- 
ligentibus , sed patrio sermone ex illius animalis indiciis 
vitulum appellantibus, ut nunc etiam appellatur , qaod 
Grceci vocant damalin , universam oram, quam vitulus 
ille peragrarat, ab eo animali Vitaliam nominasse. Quod 



autem temporis progressu nomen istud in eam formam, 
quam nunc habet, mutatum fuerit , non est mirandum : 
quia multis etiam Grsecis nominibus idem accidit. Verum- 
tamen sive, ut Antiochus ait, a duce (quod etiam fortasse 
verisimilius fuerit), sive, ut putat Hellanicus, a vitulo no- 
men hoc acceperit, illud certe ex amborum auctoritate 
constat, Herculis aatate, aut paulo ante ita nominatam. 

98. 
Abdera; duse sunt hujus nominis urbes, quarum altera 
in Thracia condita est ab Abderita , Erimi lilio , Herculis 
amasio, quem Diomedis equee diripuerunt , ut Hellanicus 
et alii narrant. 

99. 
yEpea, civitas Cretee, auctore Hellanico. 

100. 
Thestidium , urbs Thessalica. Hellanicus vocem sine s 
scribit , et a Thetide deducit. 

101. 
Haemus mons apud Hecatseum semper scribitur neutro 
genere ATjjiov , item apud Dionysium , Hellanicum , Eu- 
doxum. 

102. 
Aceles, oppidum Lyciae. ... Videtur autem ita dici ab 
Acele Herculis et Malidis, Omphales famulse, filio, quem 



HELLANIGI FRAGMEISTA. 



59 



icatSbs, SouXr,<; ttj<; '0[AcpaXi8o<; ('0{JtcpdXr,<; AuSv)? 

Salmas.), &<; c EXXdvtxo<; c EXXdvixo<; S ! etTcev, «ei? 

tcoXiv AxeXvjv. 'E^pvjv yocp 'AxeXvjTa etvat. » 

103. 

Steph. Byz. s. v. Kapta : Kapt? 8k iliyexo r, Koj<;, 
<o<; c EXXdvtxo<;. 

104. 

Steph. Byz.: TeXa, tco'Xi<; 2txeXta<;. ... c EXXdvixo<; 
feam nomen accepisse dicit) dbrb reXcovoc;, tou Al- 
tvvi<; xal Tu-apou. Idem tradit Suid. in h. v., sed 
omisso nomine Hellanici. 

105. 

Steph. Byz. : Ka6affcrb<;, TcoXis ev KaTCTcaooxia. 
... 'EXXavixo<;Se, tvj<; Auxiac; tcoXiv Ka6affffo'v. 'Atciojv 
Se aXv]6effTepov cpv)fft, xojfjtvjv eivat KaTCTcaSoxtat;, [Jte- 
Ta|u Tapffou xat Ma^dxojv. Sturzias putat Hellani- 
cum scripsisse KtXtxiac;, non Auxta?, Stephanum 
vero depravato codice nsum esse. 

106. 

Steph. Byz. : Oidv6v] , tcoXk; Aoxpojv. ... c EXXdvt- 
xo; oe OtavQetav auTV]v cp/jffiv. 

107. 

Schol. Pind. Olymp. VII, i35 : TlXtouxat c Po'oou 
(outoj yap auTVjv "\EXXdvixoc; xaXet) Itctoc :sai8e; yi- 
vovTat, "Oy^oq , Kepxacpoc; , Axtic;, Maxapeu?, Kav- 
SaXot;, TpioTcr,<;, d>ae 7 6ojv 6 veorcaTOt;, 8v ot ev Tvj 
V7]cto 6vo[j.aCouffi Tevayviv • Tcept oe tcov ovofjtaTOJV 
ojutojv Stacpojvouffiv • ou TcavTCc; ydp cpacrt tou; au- 

TOU?. 

108. 
Strabo X, p. 4^6: OuS' f EXXdvixo<; <r 0t/.r l ptxb<;, 
AouXt^iov tvjv KecpaXXvjviav Xeyojv. 



KTI2EI2. 

109. 
Steph. Byz. :XapijjLocTai, e'6vo<; icpbc; tco IIovtco. ... 

"EXXavtxot; ev Krv]ffeffiv Heg. KTiffsciiv) e6vcov xat 
TcoXecov «KepxeTauov 8' dvoj oixoufft Mootyjh , xat 
Xapijjtdrai, xaTOj 5' 'Hvtoyot, dvoj 81 Kopa^oi. » 

110. 

Athenseus X, p. 447, C: 'EXXavtxo? 8' ev Kti- 
ffecii, xat ex ptc^cov cpvjtri xaTacixeud££ff6ai to [BpuTov, 
Ypacpojv to8e* «nivouct 8e (3puTov ex tojv pi£ojv, xa6a- 
Tcep 01 @paxe<; Ix tojv xpi6tov.» 

111. 

Strabo X, p. 45 1 : Kat "SlXevov 81 xat nuX-/]vv]v 
ovofjtcx^et TCo'Xei<; 6 tcoiv]tv]<; AirojXixat; , tbv tvjv |xsv 
"iiXevov 6[jtcovuuto<; tvJ Av^aixvj Xeyop.svrjV AioXeic; 
xaTeffxa^jav, TcXvjffiov ouffav Tvjc; veojTspat; nXeupcovot; - 
Tvjc 8e Y/°P a ^ rjfjtcpiffSvjTOuv 'Axapvav£!;• tvjv §£ IIuXv]- 
vv]V [jteTeveyxavTet; ei<; tou<; avtoTepov to'tcouc; , v]XXat;av 
auTvjc; xat Touvoixa, npo'ff^iov xaXecavTec;. 'EXXavixot; 

ouoe Tvjv Tcepi TauTaq iffTOptav otoe, aAA co<; eTt 
xat auTcov ouccov ev tvj dpyatot xaTaffTocffet (jtefJtwiTaf 
toc<; 8' uarepov xai Tvjt; tcov c HpaxXetStov xa6oSou 
XTtff6eiffa<; , Maxuvtav xai MoXuxptav, ev Tat; dp^aiatt; 
xaTaXeyet, TcXei'ffTV]v eu/^epetav eTctoetxvutxevoi; Iv TcdffV] 
ff^eSov Tt t^ ypacpv]. 



nEPI XIOY KTI2EQ2. 

112. 

Scholia Ambros. ad Hom. Odyss. ©, 294 : 2i'v- 
Tie<; IxaXouvTO 01 Avjijtviot, oj<; c EXXdvixo<; tCTopet ev 
toj Tcept Xtou XTiffeoj<; tov Tpo^TCOV toioutov. 'Ex tt]<; 



admodum Hellanicus testatur. ... Verum Hellanicus , 
« ad urbem 'AxiXrjv, » dixit, quod prasstaret 'AxsXriTa esse. 

103. 
Caris etiam appellabatur Cos, uti Hellanicus perhibet. 

104. 

Gela, urbs Siciliae — Hellanicus i^eam nomen accepisse 
dicit) a Gelone, iEtnae et Hymari filio. 

105. 
Cabassus, urbs in Cappadocia. ... Hellanicus vero Ly- 
ciae urbem Cabassum esse perhibet. Verius autem tradit 
Apion , pagum esse Cappadociee Tarsum inter et Mazaca. 

106. 
(Eanthe , urbs Locrorum. Hanc Hellanicus CEanthiam 
appellat. 

107. 
Solis e R .odo (sic enim dicit eam Hellanicus) septem 
suntfilii: Ochimus, Cercaphus, Actis, Macareus, Canda- 
lus , Triopes , Phaethon , natu minimus , quem Tenagen 
vocant insulani. Sed de nominibus discrepant; non 
omnes enim sosdem dicunt. 

108. 

Hellanicus quoque Homericus non est, Dulichium Ce- 
phalleniam appellans. 



DE GENTIUM ET URBIUM ORIGINIBUS. 

109. 
Charimatee, gens ad Pontum. ... Hellanicus, de Origi- 
nibus gentium eturbium: «Supra Cercelseos autem habi- 
tantMoschi, et Charimata3, infra ^vero Heniochi, supra 
autem Coraxi. » 

110. 
Hellanicus vero , in Originibus , etiam e radicibus pa- 
rari brytum scribit, his verbis : «Bibunt autem brytum ex 
radicibus, quemadmodum Thraces ex hordeo. » 

111. 

Olenum quoque et Pylenen Homerus nominat urbes 
iEtolicas ; ex quibus Olenum , Achaica3 cognominem , 
/Eoles diruerunt, recentiori propinquam Pleuroni. De loco 
Acarnanes litem moverunt. Pylenen autem transtule- 
runt in superiora loca, mutato etiam nomine Proschium 
dixerunt. Hellanicus autem harum quoque historias igna- 
rus, ita eas commemorat, acsi in pristino statu exstarent. 
Idem postmodo et post reditum etiam Heraclidarum con- 
ditas Macyniam et Molycriam inter vetustas refert, plu- 
rimum in tota feie scriptione usurpans levitatis. 



DE CHII ORIGINE. 
112. 

Sinties dicebantur Lemnii, de quibus Hellanicus narrat 
in libro de Chii origine hunc in modum : Ex Tenedo 



60 



HELLANTCI FRAGMENTA. 



TsveSou w^ovto elq tov MeXava xoXtcov, xat TcpwTov 
{jiiv et<; Arjjxvov acpixovTO. 'Haav Se auTo'6t xaTOtxouv- 
T£? 0pax£<; Ttvec; , ou tcoXXo\ av0poj7cor iys.yovei<ja.\> Se 
{/.i^eXat)V£<;. Toutou? IxaXouv ot Tceptotxoi 2tvTta<;, 
oti Tjaav auTwv oY][ji.ioupYOt tiv£<; 7coXe{JiiaT7Jpia oTcXa 
ipYa£o{Jt£VOi. Toutok; auvojxtaav eaUTOug ava{Jti!j w? 
•^XOov auToGt, xat xaTeXt7cov vau<; 7cevTe. Et ex alio 
Codice: 'EXXavixo<; ouv cp-/i<rt {ju^XXTjvat; etvat, xat 
TCoXefJttxwv otcXwv Te^vtrat;. 

Idem opus (sine dubio partem superioris) 
Tzetzes commemorat ad Lycophr. 227, ex quo 
narrat inventum fuisse in Lemno oltzo xepauvo- 
6o'Xou SevSpou to T£ Tcup xat toc; &7cXoupYia<;. 

113. 

Schol. Apoll. Rhod. I, 608, et ex eo Phavor. 
in v. 2ivT7)is : 'EXXocvtxoc; Se cp7]at 2ivTia<; wvofJtacGr,- 
vat tou<; A7]fjtvtou<; , Stoc to TCpwTOue; oicXa Tcoirjaai 
TcoX£[JLixa 7cp6<; to aiveaOat tou<; 7cX7]atov xat pXa- ( 

TCTEIV. 

Haec in Cod. Paris. brevius ita traduntur : 

'EXXavixo? Se cpTjatv, outoj<; auTOu; xXvjQyjvai, 6rt 
TcpcoTov I^aXxeuoav oVcXa, oI<; aivovTat 01 TcoXeijuot. 

Tzetzes ad Lycophr. 460 : Atjuivioi, w<; cdy]<tiv 
'EXXtxvtxo;;, £upov &7cXo7cotiav. 

AIOAIKA. 

114. 

Tzetzes ad Lyco])hr. i374 : Toc rapt t9)<; 

aTcotxtat; AeVSou 'EXXavtxo; 6 A£a6to<; toTopet iv 

TcparcT) AtoXtxwv. Paulo aliter Schol. Pindar. Nem. 

XI, 43 : n^pl ttJc, 'OpeaTOU etc, T7]V AtoXtSa a7cotxta<; ; 

'EXXcCVlXOC. Iv TW TCpOJTW AtoXlXWV t0T0p7]X£V. 



115. 

Zenob. Proverbb. V, 6i:Uixdvr\ eiat. Aurr 
(nempe 7) Tcapotfjua) 7cap' 'AXxatw xeuat. Aeystcu Ss 
xaTa twv 7cuxvat<; aufjtcpopatc; 7cept7ci7CT0VTWv aua xal 
£U7cpaYtat<;. IIapo'aov xat ttj ntTocv/] TOiauxa cuveSr 
TcpaY{Jt.aTa, wv xat e EXXavtxo<; [/ifjtvTjTat. <J>7]tjt yoco 
auT7]V u7co n^XacTYwv avSpaTcoStaQrjvai, xai tcccXiv utco 
'EpuSpatwv IXeuOepojSrjvai. 

Eadem habent Phavorinus et Suidas, ubi 
tamen pro 'EpuOpatwv legitur 'EpeTptewv. 

116. 

Strabo XIII, p. 610 : <I>7]ci 3e MupatXo? Mt]6u- 
{xvatojv XTtajjta etvat Tr,v "Aaaov * 'EXXavtxoe; Se Ato- 
XtSa cpTjciV w<; Ss xat tgc TocpYapa xat 7) Aau/jcio- 
vta AioXewv. V. Macrob. Saturn. V, 20. 

AE2BIKA. 

117. 
Steph. Byz. : MaXXo'£t<; 'Atco'XXojv iv AeoSw- xat 6 
to'tco<; tou teoou MaXXo'£t<;, a7co tou MtjXou ttj<; Mav- 
tou?, w<; 'EXXavtxoc; ev AeoStxtov 7cpt»JTW. 

118. 
Stepli. Byz. : TpocYaaat (scribe TpaYaaa\), X, 0J P a 
iv TjTcetpw, d7c6 TpaYaaou, ou et<; X^P IV ° IlocreiSwv 
aXwv TC7]<;iv l7cot7]aev. ''OGev TpocYaaot ot (leg. Tpa- 
Yaaatot) aXe<;, w<; 'EXXavixo? Iv 7cpojTOJ A£a6taxwv. 

119. 
Steph. Byz. : Noctct], tco'Xi<; Ae'aSou • c EXXavtxo; ;v 
S£UT£poj AeaStaxwv. 

120. 
Strabo IX, p. 426 : ^&arap xai NdcTCT) iv tw Mt,- 
8u{jlv7)<; 7ceSiw, 7]v c EXXdcvtxo<; cxyvowv AaTCTjv ovoaac^et. 



profecti sunt (Trojani cum tribus Cabiris,ut Welckerus 
De trilog.pag. 207 conjecit) in Melana sinum, et pri- 
mum quidem in Lemnum insulam venerunt. Habitabant 
ibi Thraces quidam, pauci tantum homines ; semigraeci 
erant, quos vicini populi nominabant Sinties , quia non- 
nulli inter eos opifices arma bellica fabricabant. Cum his 
promiscue cohabitarunt advenaB et quinque naves ibi 
reliquerunt. 

Arbore fuhnine icta ignis in Lemno inventus est et 
armorum fabricatio. 

113. 

Hellanicus dicit Sinties nominatos esse Lemnios pro- 
pterea, quod primi fabricassent arma bellica quibus aliis 
nocerent (nocere enim grsece dicilur atvsa0at). 

Lemnii, Hellanico auctore, armorum fabricationem in- 
venerunt. 



ferturque de iisqui in graves quum inciderint calamitates, 
rursum ex iis emergunt, aguntque feliciter. Id ( enim Pita- 
nae usu venit, ut Hellanicus litteris prodidit. ikefert eniiu 
a Pelasgisin servitutem redactam,itejumqueabErythraeis 
in pristinam libertatem vindicalam. 

116. 
Myrsilus Assum a Methymnaeis conditam ait ; Hellani- 
cus Jiolicam facit urbem, ut Gargara quoque et Lampo- 
nia sunt ^Eolidis. 



LESBIGA. 



^OLIGA. 

114. 

Qua; ad coloniam in Lesbum deductam pertinent aD 
Hellanico Lesbio narrantur in libro primo de rebus iEolicis. 

Decolonia, quam Orestes in iEolidem deduxit, Hella- 
hicus egit libro primo de rebus iEolicis. 

115. 

Pitana sum. Exstat apud Alcseum hoc proverbium , 



117. 

Malloeis, hoc nomine Apollo colitur in Lesbo; et locus 
templi etiam Malloeis dicitur a Mela Mantus filio, auctoie 
Hellanieo libro primo Lesbicorum. 

118. 
Tragasse , regio in Epiro , a Tragaso , in cujus gratiam 
Neptunus salis densationem fecit. Unde Tragasm sales, 
ut Hellanicus in Lesbiacorum primo. 

119. 
Nape, urbs Lesbi, de qua Hellanicus dixit libro seeunrio 
Lesbiacorum. 

120. 
Sicut etiam Nape in Methymnseo campo, quam Hcllam- 
cus ignoralione lapsus Lapen \ocat. 



HELLANICI FRAGMENTA. 



61 



121. 
Steph. Byz. : Metocov, tuo'Xic; AecrSou, r)v Merac; 
Tup^7)vo? cjjxtcrev, wc; 'EXXdcvtxoc;. 



KAPNEONIKAI. 

122. 
Athenseus XIV, p. 635, F : TocKapveta 7upwToc. 
tuocvtwv Tep7uav§poc; vtxa, tbc; "EXXdcv txoc; laropei, ev 
Ts toi? I[/.[/.ETpoi; Kapvsovtxatc;, xav fotc; xaraXoya- 

07]V. 

« Nil aliud apud Athenaeum narratur, quam 
Terpandrum abHellanico narratum esse primum 
omnium Carnea vicisse eo quod Carneonicas et 
carminibus et orationibus laudasset. [Nisi haec 
potius sententia est, Hellanicum illud de Ter- 
pandro petiisse ex catalogis Carneonicarum,quod 
velAthensei vel librariorum culpa male enuncia- 
tum.] Itanumerus librorumab Hellanico scripto- 
rum imminuitur, et potest ille vel in TcToptatc; vel 
in AecrStaxotc; de Terpandro exposuisse. » Sturz. 

123. 

Clemens Alex. Stromm. I, p. 333, A: 'EXXavt- 
xoc. TepTuavSpov tcruopet xaToc MiSav yeyovevat. 



TA nEPI AYAIAN. 

124. 
Steph. Byz. : 'A^stwTai, eSvo; ttJc; TpwdcSoc;, wc; 
^EXXcxvtxoc; ev toTc; Tuepi AuStav Xeyet. 

125. 
Sotion in libello nept 7uoTaf/.tov xat xpTjvwv xat 
Xtpwv (qui extat in Sylburgii edit. operum Ari- 
stotelis vol. 3, part. i) p. iil y extr. : < EXXavtxo , c; 
cpTjcrt -nepi Mayvvjcriav tt]v eVt 2uuuXou , TUTjpiv eivat, 
acp' r)<; touc; 7UtvovTac; xotXtav a7UoXt6oucr6ai. 



TPQIKA. 

Hunc Hellanici librum Villois. in Anecd. Gr. 
tom. 2, p. j85, saepe laudari dicit in scholiis ad 
Dionysii Ts^vtjv in Codice Marciano 489. 

126. 

Parthenius Erotic. c. 3/, : Tcruopst 'EXXccvtxoc; 
TptoVxwv xat KscpdcXwv 6 repytOtoc;- 'Ex 3s OtvoW^ 
xat AXec^avSpou Tcaic; lyeveTO Ko'pu6oc/ ouroc Itcixou- 
poc; acptxo'f/.£VOc; £tc "IXtov, 'EXsvtjc TjpoctrGT]. Kat auTov 
IxstVT) f/.dcXa cptXocppbvtoc; utteSe^eto. TIv 81 ttjv tos'av 
xpdcTicrTOc;. t&wpacrac Ss atkov 6 7raT7]p T avstXsv. 

«Genitivus Tpwtxwv indicare videturlibris. se- 
ctionisnotamolimappositam postea librariorurm 
incuria vel aliis modis amissam fuisse. Fortasse 
tamen prsestat legere Tpwtxotc, praeeunte Meur- 
sio in Bibl. Gr. vol. III Opp., p. 1193. » Sturz. 

127. 

Dionys. Halic. 1, 46: Aoytcrf/ov Ss tov stxora 7usp'i 
tou [/.sXXovtoc; XafxSocvwv (sc. Atvstac), wc; afjLT^avov 
£17] 7upaYf/.a, awcrat 7uo'Xtv t]c toc tuXsiw tjSt] IxpaTEtTO, 
el? vouv ^dcXXeTat tou t/ev xeiyouq 7uapa)(_wp7]crat toic 
7uoXef/.ioic, Ta Se crwfxaTa auToc xat toc tepa Ta TuaTpwa, 
xat ^pv](/.aTa O7uocra cpspetv Suvatro, StacrwcracrOai. Ao'- 
c;av Se autw, 7uat$ac [/.ev xat yuvatxac; , xat xaTayT)- 
patoc crtofxaTa, xai 6Tuo'croic aXXotc |3paSetac eSet cpuyTJc, 
7upoec;eX6eiv xeXeuet ttjc 7uoXewc xaTa tocc Itci tt]V 
"IStjv cpepoucrac oSouc;, etoc 'AyaioX tt]v axpav eXeiv 
7upo6ufjtoufJL£Vot, oiw^eojc; tou Sta7ut7UT0VT0c; Ix tt]c; tuo'- 
Xetoc; Tzkrfiouq ouSsv Tupoef/iTi^avtovTO. Tou oe CTpaTtoj- 

TIXOU TO fJCEV E7UI T7j CpuXaXT] TWV IcjlOVTt-JV ETa^EV, 6)Q 

aacpaXT]? te xat aTaXatTuwpoc; Ix twv Ivo'vTtiJV cpuyT] 
auTOtc; yevoito. EtpTjTO SI toutoic; toc xapTepwTaTa 
xa.TaXaS£cr6at tt^c; "IStjc • to Se Xoituov, 8 07] xpocTtcrTOV 



121. 
Metaum , urbs Lesbi , quam Metas Tyrrhenus condidit, 
uti Hellanicus auctor est. 



CARNEONICE. 

122. 
Carnea primus omnium vicit Terpander, ut Hellani- 
cus tradit , cum in versibus quibus Carneonicas cele- 
bravit, tum in eorumdem recensu soluta oratione edito (?). 

123. 
Hellanicus Terpandrum narrat Midae temporibus natum 
esse. 

DE REBUS LYDI^. 
124. 

Azeiotae, gens Troadis, uti habet Hellanicus, qui res 
Lydiae conscripsit. 

125. 

Hellanicus dicit prope Magnesiam ad Sipylum fontem 
esse, qui potus ita refrigeraret stomacbum, ut lapidescere 
videretur. 



TROICA. 

126. 
Narrat Hellanicus in Troicis et Cephalon Gergithius : 
Ex CEnone et Alexandro filius natus est Corylhus. Hic , 
quum auxiliaturus venisset Trojam, amore captus est 
HelenEe, qua3 benevolenlissime eum excepit; forma3enim 
pulchritudine quam maxime excellebat. Sed ipsum pater 
deprebensum interfecit. 

127. 
iEneas quum verisimilibus rationibus adductus de fu- 
turo conjecturam faceret et animadverteret nullo modo 
fieri posse, ut urbs servaretur, cujus maximam partem 
hostes in suam potestatem jam redegissent, arce hosti- 
bus cedere statuit, ut ipsa hominum corpora et sacra pa- 
tria et quidquid pecuniae secum ferre posset, servaret. 
Quod consiiium quum ei placuisset, pueros, mulieres ei 
senes et ceteros omnes, quibus lenta fuga opus erat, e\ 
urbe egressos praemisit; et itinera ad Idam ferentia 
petere jussit, dum Achivi in arcis oppugnationem intenti, 
de persequenda multitudine, quae ex urbe diffugiebai, 
nihil cogitarent. Exercitus eliam partem illis qui ex urbe 
exibant praesidio esse jussit, ut ipsorum fuga pro preesenti 
statu ac pro viribus tuta et molestiarum expers esset. 



62 



HELLANICI FRAGMENTA. 



r ; v, auTo; I/ojv uTCEfjt-EVsv E7ct tou T£tyou<;,xai 7capEt}(£ 

TOlc; 7TpOEC;sXQouaiV 7]TT0V ItC17COVOU<; , Sl7]pT7][Jt.EVOJV 

TEtyojjt.ayJa twv tcoXejjuwv, tocc; cpuydc;. NeoTCToXejjtou Se 
cruv toi? ajjtcp' auTov £7riSavT0? [jtipouc; tivo; t9]<; d'xpa<; 
xat 7TpoaSo7)GrjC>avTOJV auTotc; 'Ayatwv aTcdvTOJv, t9}<; 
[jtiv dxpat; [jcsGiETaf dvoiHa<; 8k toc<; cpuydSa; 7cuXa<;, 
a7C7]£t c7UVT£Tayu;£vou<; s/wv tou; Xoitcouc;, dyo / ut.£vo<; 
Itci tcxic; xpaTicjTatc; auvojptat to'v t£ 7caTEpa xa\ Qeouc; 
touc; TcaTpwouc;, yuvaixd T£ xat T£xva, xat twv dXXwv 
£i ti ttXeicjtov dc;tco[xa t]v, awfjta v\ yp9j[jt.a. 'Ev Se 
toutoj xaxoc xpaTOc; etX^cpscrav 'Ayatot ttjv tco'Xiv, xat 
Tcspt Ta<; dpTcaycVc; ia7CouSaxoTE<; , 7CoXXv)V dS^tav aw- 
^EaQat toi<; cpEuyouat TcapsaxEuaaav. Ot Se dfjtcpt tov 
AtVEtav 1'ti xaQ' 6Sbv EupoVrEc; tou<; acpSTspouc; , xat 
xaQ' £'va aTcavTEc; y£vo'[jt.£voi, toc iyuporcaTa xaTaXa^- 
SdvovTat t9j<; "ISt]<;. 'HXQov S' w? auTouc; ot t' Iv 
AapSdvw to't£ oixouvte<; , w<; stSov cpXo^ya tcoXXtjv Tcapd 
Ta £twQo'Ta Ix TXtou , vuxTwp xaTaXi7co'vT£<; ttjv tco- 
Xtv £prj[i.ov (yojptt; 7] 6'aot auv 'EXucjlw xat AtyecjTW 
vauTtxo'v ti auvEaxEuaafJtivot Iruyov 7cpo£<;EX7]XuQoT£<; 
t9j<; 7ToXeoj<;), xat i\ 'Ocppuvtou tcoXeojc; 6 S9j[jt.oc; ocTcac;, 
xat ix twv dXXwv Tpoj'ixwv tco'Xeojv, t9j<; IXEuG£pt'a<; 
7CEptsyo'fJi.£VOi • Suvafjuc; T£ aUTT) St' IXaytaTOU ypovou 
fjtEYtcrcT] TWvTpwtxwv iy£V£TO. Ot fjcev ouv auv Atvstoc 
StaaojQEVTEc; Ix t9j<; xaTaX7]ijjsojc;, Iv toutok; u7cofjt.svov- 
T£<; toIc; ywptotc; ou Sta [/.axpou TcdXtv ixct Ta acpETEpa 
xaTeX£ucj£aGat 7]X7ctc^ov, twv TCoXsfxtwv a7C07cX£uadvTO)v. 
'Ayatot Ss dvSpa7coStadfjt.svoi ttjv tco'Xiv xat Ta auvsy- 
yuc; yojpta, xat cppoupta S7]o'jaavT£<; , 7cap£ax£ud£ovTO 
{aev xat touc; iv toic; 6'psat ysipwadfjt.svQi • 7csfjt.<j;dvTWV 



§£ X7]puxa<; auTwv 7cept StaXuaEwv, xat SsofjLevwv txi 
acpa; si<; dvdyxriV xaTaaTrjaat TCoXefjtou, auveXGovTe? 
£t<; IxxXyjatav, Itci TOtao£ 7cotouvTat Tcpbc; aurouc; rac 
StaXuaEtc; • Atvstav piv x» t tou; auv auTw, toc yp^_ 
fjt-aTa cpepovTac; oaa St£aojaavTO xaToc tvjv cpuyyjv iv 
wpta[X£Voi<; Tiat y_po'vot£; Ix t9]<; TpwaSoc; aTCEXQeiv 
7capaSo'vTa<; 'Ayjxiou; toc cppoupta* 'Ayatou; S= Tcapa- 
a/^£iv auTOtc; tv]v dacpdXEtav ic; d7cdar]<- rjc; IxpaTouv 
Y7]<; xat GaXdaav]<; aTctouai xaTa toc<; 6[/.oXoyta<;. A£;d- 
[X£vo<; Si TauTa Atv£ta<; , xat vo[xtaa<; lx twv Ivovtwv 
xpaTtaTa stvat, 'Aaxdvtov u.£v, tov 7cp£a^uTaTov twv 
TcatSojv, I'y_ovTa tou auu.[xa/ txou Ttva fjtotpav, ric 
<I>puytov 7]v to 7cXetaT0v, £t<; tt]v AaaxuXtTtv xaXou- 
[XEvyiv yyjv, 1'vQa iaTtv t\ 'Aaxavta Xt l u.vr J ,[jt.£Td7C£[jt.7CT0v 
uTcb twv ly^toptojv y£vo'[X£VOv Itci paaiXsta tou IGvouc;, 
d7C07C£U.7C£i. ... Touc; §£ dXXouc; 7catSa<; A'tV£ia<; Tcapa- 
XaSwv, xat tov 7caT£pa xat toc eSv) twv Geojv, ETCEtSrj 
TcapEaxsudaGr] to vauTtxbv auTW, StaTcXEt tov 'EXXtjct- 
tcovtov, Itcei t9]<; e^iaxx X£i[X£vr,<; X£ppov7]aou tov 

7cX0UV TCOlOUU-EVOc; , 'q 7Cpo'x£lTat [X£V TTJC, EupOJ7CV]<; , 

xaXEtTat Se naXXyjvrj. "EQvoc; S' £tj(£v auT^ ©pdxiov 
au[A[ji.a)(ov, Kpouaatov xaXou[jt£vov, aTcdvTOJv 7cpo6u- 
[xoTaTov twv auvapa[jt£vwv auTOtc; tou TcoXEfxou. '0 asv 
ouv TctaTOTaTOc; twv Xo'ycov, w X£ypv]Tai twv TcaXatcov 
auyypacpsojv c EXXdvtxo<; iv toi<; Tpojtxotc;, rspt ttj<; 
AtvEtou cpuy9]<; TOto'aS£ laTtv. 

128. 
Stephan. Byz. : OotTtat, 7co'Xt<; 'Axapvavta?. ... 
A£y£Tat xat <I>oitiov. Kat to IQvtxbv ^>oiti£.<;, xat 
<1>oi'tioi, oj<; 'EXXdvtxoc; Iv TOt; Tpoj'ixoi<;. 



His autem mandatum fuerat, ut munitissima Ida3 "loca 
occuparent. Ipse vero cum reliqua mililum manu, quee 
lectissima erat, intra muros arcis remansit, atque suis ex 
urbe prsemissis fugam minus laboriosam reddidit, quod 
hostes in arcis oppugnationem essent intenti. Sed quod 
Neoptolemus cum sociis in quandam arcis partem adscen- 
disset, et universi Grseci ad opem ipsis ferendam accur- 
rissent, arcem deseruit: et apertaporta, per quam ceteri 
fugerant, discessit, et reliquos milites acie instructa se- 
cum duxit, et patrem, deos patrios, uxorem, liberos, et 
ceteras res, si qua maximi pretii esset, sive hominum 
corpora, sive pecunise essent, prasstantissimis bigis vehens 
abduxit. Interea vero urbem Grseci per vim ceperunt, et 
in rapinis intenti magnam fugientibus tuto evadendi fa- 
cultatem prasbuerunt. At ^neas ejusque socii suos in iti- 
nere assecuti, uno agmine facto, munitissima Ida3 loca 
occuparunt. Ad ipsos antem venerunt qui tunc urbern 
Dardanum incolebant, quamnoctu deseruerunt,conspecta 
ingenti flamma quse praeter morem ex Uio emicabat. 
Omnes, inquam, exceptis iis, qui cum Elymo et iEgesto, 
aliquot navibus paratis, ante ex urbe exierant. Ad hos 
etiam venit ex Ophrynio totus populus, et ex aliis urbi- 
bus Trojanis quotquot libertatis tuendse studio teneban- 
tur. Quare brevissimo temporis spatio ipsa? Trojanorum 
copia) maxime creverunt. Qui igitur cum iEnea ex urbe 
capla superstites evaserant, in his locis remanentes, in 
patrias sedes sebrevi post hostium discessum redituros spe- 
sabant. Sed Gra>ci, quum urbem et loca vicina in suam 
potestatem redegissent, et ipsos incolas in seivitutem abs- 



traxissent, et castellavastassent, se ad illorum qui in mon- 
tibus erant oppugnationem parabant , ut illos quoque in 
suam potestatem redigerent. Sedquumilli caduceatoresad 
ipsos misissent, ac rogarent ne seadbelli gerendi necessi^ 
tatem adigerent, in concionem convenerunt, et pacem hisce 
conditionibus cum ipsis fecerunt : ut iEneas ejusque socii 
cum rebus omnibus, quas in ipsa fuga servatas absporta- 
rant , intra certum ac statutum tempus ex agro Trojano 
abirent, Grsecisque castella prius dederent; Grseci vero 
ipsis ex omni agro, marique , cujus imperium habebant, 
tuto discedendi copiam ex pacto facerent. /Eneas igitur 
his conditionibus acceptis, quas pro praesenti rerum statu 
optimasesse judicabat, Ascaniumiiliorum natumaximum 
cum quadam sociorum parte, quae ex Phrygibus fere tota 
constabat, in agrum qui DascyJiticus vocatur (ubi est la- 
cus Ascanius) ab illius regionis incolis ad regni admini- 
strationem accitum misit. — iEneas vero cum reliquis libe- 
ris et patre et deorum simulacris , classe jam parata , 
Hellespontum trajecil, et in proximam peninsuhm navi- 
gavit, quae in mare procurrens ante Europam jacet, et 
Pallene vocatur. Haec autem Thraciam gentem sociam 
habebat, quse Cruseea vocabatur, quse operam omnium 
sociorum in bello geiendo fidelissimam maxima animi 
alacritate ipsis navarat. Nairationum igitur de .Eneae fuga 
maxime credibilis, quam Hellanicus antiquus scriptor in 
rebus Trojanis describendis est sequutus, heec est. 

128. 
Pho?ti?e, urbs Acarnanice. ... Dicitur etiam Phoelium- 
Et gentile Phcetieus et Plioetii, ut Hellanicus in Troicis. 



HELLANICI FRAGMENTA. 



63 



129. 
Schol. Apollon. Rhod. 1,916: 'Exet wx£t 'HXe- 

xxpa r) "AxXavxo?, xat wvo(Jta£eTO uto twv iy^wpiwv 
2Tp.aTYiYi? * rjv cprjatv 'EXXavtxoc; 'HXexTpuwvr)V xa- 
Xetc^Oat. 'EYEwricje Se TpeTc; TcatSac;, AccpSavov, tov 1; 
Tpotav, (ivT^Tpotacod.Paiis.)xaTOtxrjc7avTa, ov xat 
noXuap^Yjv cpacjt XeyscjGai utco twv iyxwpiwv, xat 'Hs- 
Ttwva, 8v 'Iactwva (Par. Tlatwva) ovofj.a£ouc7r xat cpaat 
xepauvtoQvjvat auxbv uctpt^ovTa ayaX[xa T7Jc;ATr]uyy)Tpoc;. 
TptTv]v Ss ea/ev Apfxovtav, ^v YJy^T^ KaSfxoc;. 
Kat Sia touto xat tocc; (DrjSrjc; TcuXac; 'HXexTptoac; 
ixocXecrav cxtco ttjc; fjtrjTpbc; auTTjc;. TauTa t<7T0pet C EX- 
XavtxocjivTcporcw Tpwtxwv, vel ut antkiuus schol., 
xat dcTtb ttjc; {Jt7]Tpbc; auTTJc; 'HXexTptSac; TCuXac; Trjc; 
©VJStic; ovo[xacrat tsTopet C EXX. Hellanicum, ut vide- 
tur, secutus est Schol. Cod. Aug. ad Eurip. 
Phoenn. n/j6; cf. ad v. 7 ct 11 36, et Eustath. 
ad Dionys. Perieg. 391. 

130. 

Stephan. Byz. : BaTteta, to'tcoc; ttjc; Tpdtac; u^rj- 
XoV xexX-/jTat aTcb BaTetac; tivoc;, 6>q 'EXXavtxoc; iv 
TcpwTT) TpOMXWV. 

Idem s. v. 'Aptaorj : KecpccXojv cpr,ciiv, oti AocpSa- 
voc; aicb 2a;ji.o0pcj:x7)c; eXOwv etc; ttjv TpwaSa, ttjv Teu- 
xpou tou KprjTOc; OuyaTepa yajjtet 'ApiaSrjv. 'EXXavt- 
xoc; SeAretav auTTjv cprjcrtv. «Ubi, nisi hanclectio- 
nem defendere velis e dialecto iEolica, qua v. c. 
paSeXioc; dicitur pro aeXtoc; et (BpaStvbc; pro paSt- 
vbq, ita ut verum nomen "ATeta putandum sit, 
quod Cretenses Baretav pronuntiaverint, cum 
Meursio et Salmasio legendum est Boretav, quam 
eandem 'ApicrSrjv vocari dicit Tzetz. ad Lycophr. 
i3oa. » Sturz. 

131. 

Harpocration : KptOwTT), [xta tco'Xic; twv ev Xeo- 
povvjcjw, xaOa cprjCTiv ^EXXavtxoc; iv TCpcoTr, Tpwtxcov. 



129. 

Habitabat ibi (in Samotbrace) Atlantis filia Electra et 
ab indigenis nominabatur Strategis. Hanc Hellanicus refert 
Electryonen appellatam esse. Peperit vero tres liberos , 
Dardanum, qui Trojam emigravit, quemque Polyarchen ab 
indigenis nominatum esse ajunt, et Eetionem, quem la- 
sionem appellabant. Isquum in Cereris simulacrum super- 
biisset, fulmine interfectus dicitur. Filiam vero Electra ha- 
buit Harmoniam, quam Cadmusduxituxorem; propterea 
Electridas Thebarum portas ab ejus matre nominatas esse 
narrat Hellanicus libro primo rerum Troicarum. 

130. 

Batiea, locus excelsus in agro Trojano , ita a Batea 
quadam denominatus , teste Hellanico libro primo Troi- 
corum. 

Cephalon dicit Dardanum e Samothrace in Troadem 
venientem, uxorem duxisse Teucri Cretis filiam Arislen 
cuam Ateam (Bateam) nominat Hellanicus. 

131. 
Crithote , urbium Chersonesi una fuit, quemadmodum 
FMlanicus refert libro primo Troicorum. 



132. 
Scholia Leidensia ad Homer. II. (J>, 235 (242) 
apud Valckenar. Animadv. ad Ammon. 3, 20, 
p. 2/48 (188) : 'EXXccvixoc; iv SeuTepw Tponxwv*( U7cb 
Se toutov tov xpo'vov ev ttJ "ISt) , oOev xat 6 2xat/.av- 
Spoc; to petOpov UTcepSaXwv, utco tou ojjt&ptou uSaToc; 
to e^ov xotXa ywpta iTcvjXOev, tw pot toutoj 'AytX- 
Xeuc; r)YOU[Jt£voc; tou aTpaTOu TcpWTOc; iveruye, xat Sst- 
aa<; tov pouv, [xr) ti p.tv Tcr)[ji.r)V7i , iv tw TceStw TCT^Xsac; 
Tcecpoxutac; XaSo^evoc; , iaeT^ojpiaev eauTo'v 01 S' aXXot 
TcpotSo'[xevoi tov pouv, erpaTcovTO, otcou iSuvaTO IxaCTTOc;, 
aXXoc; aXXr, , xat Itti toc twv opwv uTcepr^ovTa tou 
TceStou aveSatve. 

133. 

Steph. Byz. : AYajxeta, axpa xat Xtfjtrjv TC£p\ ttjv 
Tpotav, wc; 'EXXavtxoc; iv SeuTEpw. 

134. 

Stephan. Byz. : FapYapa. ... 'EXXavtxoc; Se Fap- 
Yacrov ecpr) ttjv tco'Xiv Sta tou a, aXX' oto[/.at c7cpaX[Jta 
etvat. 

135. 

Eustath. Il.K, p. 816, 12, de Apolline Thym- 
braeo : AeY^Tai xat Stoc tou ^5 ZutxSpatoc;, eTt Se xat 
©ufjtSptoc;* 7} xaTa 'EXXavtxov Au[JtSptoc; Stdc tou 0. 

«Si cpiisHellanicum grammaticumintelligeret, 
non repugnarem. Sed potest etiam historicus, 
quippe Lesbius, atque adeo Dorica dialecto usus, 
recte intelligi. ... Ceterum valde dubium est hic 
nomenHellanici. Nam in scholl. Lips. Mss. fol. 1 29, 
a, ad U. K, 43o, pro verbis, r\ xaToc ... tou S, legun- 
turhgec: xat Auu.Sptoc;oiaTou S, c EXXr,vtxwc;.»Sturz. 
Quas dubitationes inanes esse osteudit Steph. 
Byz. v. ©uptopa : °EXXavixoc; §£ Auu-Sptoc; cpy)C7i 3ta 
tou S, xat AufjiSpteuc;. 



132. 

Hellanicus libro secundo rerum Troicarum, Subid tem- 
poris, inquit, in Ida monte , unde profluens Scamandrus 
imbribus auctus alveum excedit et concavas regiones 
inundat, Achilles, exercitus dux, primus in hunc torren- 
tem incidens, quum timeret ne quid ex aquarum impetu 
pateretur, ulmis, quas ex campo evulserat , se sustinuit. 
Reliqui vero e longinquo torrentem conspicientes , alius 
alio conversus quo poterat quisque in montes agro iin- 
minentes confugiebant. 

133. 
Agamea , promontorium cum portu circa Trojam , ut 
scribit Hellanicus in libro secundo. 

134. 

Gargara. ... Hellanicus autem urbem Gargasum vocat 
per s , sed puto errorem esse. 

135. 
Apollo Thymbrseus dicitur etiam per z literam Zytn- 
braeus, nec non Tliymbrius, vel secundum Hellanicum 
Dymbrius per cl literam, et Dymbrieus. 



64 



HELLANICI FRAGMENTA. 



136. 

Schol. Hom. II. Y, il\& :;noaetS(ov xat 'Atco'X- 
Xwv, 7cooaTa<;avTtf<; Aw? AaouiSovTt Ov)T£uaat, iict 
uiaOirt TETa*yȣV(rt to tei^o? xocTaaxeud^ouat. Aaou.e- 
Swv Se 7c«pa6d<; tou<; 6'pxou? xat Ta? auvQ7]xa<;, u.7) 
3ou<; xbv fjuaObv, a7C7]Xaaev auTOu? • aYavaxT/jaai; Se 
HoaetSwv, £7C£U,'|£ ttj "/^P? **i T0 S , ° T0 ^ T£ ^apa- 
Tuy/_avovTa<; dv6pto7cou<; xat tou<; YtYVOuivouc; xap7cou<; 
St£Cp6eipe. MavT£uofJL£VW Se xtrt AaouiSovTt ^pv]au,b<; 
ISo'6t], c Hato'v7]v tt]v GuyaTepa AaouiSovTOi; (Venet. 
auTOu) (3opav IxSouvat (Venet. Ix6etvai tw X7]T.et), 
xat ouTto<; a7:aXXay7]aea6ai tou Setvou. Hpo6et<; Se 
ixeivo; ttjv 6uyaT£pa, u,iaObv Ix7]pu£e tw to xtjtoc 
dveXoVct, tou? a0avaTOu<; itctcoui; Scoaetv, ouc; Tpon 
Zeu<; dvTt ravu[X7]Sou<; eSwxev. c HpaxXrj<; Se 7capaye- 
vo'u.evo<; , u7C£<jy^sto tov dOXov xaTOpOwaetv, xat 'A6y]~ 
va<; auTw 7tpo'6Xr)u,a 7cot7]adar,<; to xaXouu.evov du,cpi- 
yjjtov T£t^o<; , etaSu*; ota tou aTo'u,aTO<; etc; tt]V xotXtav 
tou X7ycou<; , auTOu Ta<; Xayo'va<; St£cp6£tp£V. c O 0£ 
AaouiStov {J7caXXdc;a<;, 6v7]tou<; StSwatv itctcouc;. Ma- 
Owv Se c HpaxX9i<; , eaTpaTeuae (Ven. l7ceaTpaTeuae), 
xat v IXtov l7co'p67]a£, xat outwi; eXatle (Ven. 7]Xauve) 
touc t7C7cou<;. |C H laropia Tcapd c EXXavtxtrt. 

137. 
Schol. Hom. II. r, 25o : C H u,7)T7]p tou nptdu,ou 
... xaTa c EXXdvtxov IxaXEtTO Tpuu,to. Codex Venet. 
habet 2Tpuu,trt, ut Apollodorus III, 12, 3. 

138. 
Tzetz. ad Lycophr. 469: c EXXdvtxo<; icrTopei, oti 
7cpb tou c HpaxX£a £t<TeX6£iv Iv ttj Tpota, 6 TeXauwv 
uipo; tou T£tv^ou<; xaTaSaXwv eia7]X6c' aTctouivou Se 



£V auTOV 'HpaxXeou? to Eicpos, 6 TfiXajjtwv TcapaTTi- 
p7]aa<; toutou evexa Sua/epdvavTa tov 'HpaxXsa, XtOouc; 
Tcspi auTOV eaojpeuev. Tou Se cpauivou, Tt touto • Te- 
Xa(Jtwv ecpT] , lyetpetv uiXXtrt ptou.bv ^HpaxXeouc; 'AXe- 
^txdxou. Kat outo) tt]<; 6py7]<; ^HpaxXrji; Tcauexat 
xat y£pa<; auTw tt]v c Hai6v7]V, tt]-v xat ©edvstpav, ow- 
petTat. 

139. 
Schol. Hom. II. E, 64 : c EXXdvtxo<; cpvjcri, vpr r 
<jit.hv So65]vat toi<; Tptoatv, a7C£V j £a6at u,ev vauTiXta?, 
yEtopyta Se 7cpoa£y^£tv, u.7] ttj OaXdaaT] v^ptrtu.Evot auo- 
Xeaojatv auTou<; xat tt]v tco'Xiv. 

140. 
Arrian. Dissert. Epictet. 2, 19: Tt<; t^v 6 tou 
"'ExTopot; 7caT7]p; nptau.o<;. TtV£<; dSeXcpot; 'AX^av- 
Spo? xat Av]tcpoSo?. MV]T7]p S' auTwv Tt<;; e Exd6r]. Ila- 
peiXyjcpa TauTTjv ttjv taTOptav 7capa t(vo<; ; Tcap' X)[/.yJ- 
pou. Tpdcpet Se 7cept aiiTtov, Soxw, xat c EXXdvtxo<;, 
xat si ti? "dXXo<; toiouto<;. 

141. 
Eustatb. ad Odyss. H, p. 1796, 42 : 'ApttjTOTe'- 
Xyjc Iv T6ax7]ai'(rtv 7coXtT£ta xal c EXXdvtxo<; §s T7]- 
X^ua^ov cpaat Nauatxdav y7Ju,ai tt]V 'AXxtvo'ou , xai 
Y^WTJaai tov ri£pa£7CToXtv. 

142. 

Schol. Hom. II. r, 1 5 1 : Ti6ojvou tou Aaojjte- 
Sovto<;, nptduou Se dSeXcpou, 7]pda67] 7] ^H^pa - ei; 
ouTcep l7coi7]aev utbv tov Mejxvova. Maxptj) Se ^iw oa- 
7cav7]6£VT0<; Ixetvou, [jteTeSaXev auTov et<; T£TTtya T| 
6eo'<;. Atb Br t auTOu touc auyyevett; STjfjtoyepovTac tst- 
ti^iv etxdc^ei 6 7cotr,T7]t;. TaTopet c EXXdvtxo<;. 



136. 

Neptunus et Apollo a Jove servire jussi Laomedonti , 
pacta mercede muro cingunt Pergamum. Sed Laomedon 
jusjurandum et promissa non conservans neque solvens 
mercedem, ex urbe eos ejecit. Igitur Neptunus iratus bel- 
luam terrae immisit, quse efhomines et fructus qui tum 
erant omnes perdidit. Quum vero deum Laomedon con- 
suleret, datum estoraculum: fore utamalo isto delibera- 
retur , si Hesionam a ceto devorandam exponeret. 
Quo facto , praedicavit ille equos immortales , quos 
Troi Jupiter pro Ganymede dederat, ei se daturum esse , 
qui monstrum illud interficeret. Hercules qui tum tempo- 
ris aderat , hoc se certamen sustinere velle promisit , et 
postquam Minerva propugnaculum ei fecerat murum , 
quem <i[ji<pixvcov (circumfusum) vocant, per os in ventrem 
belluae ferrum condens ilia ejus perrumpit. Laomedon 
vero immortalium loco morlales equos dedit. Qua re co- 
gnita, Hercules hostiliter aggressus Trojam devastavit 
atque equos abduxit. Historia exstat apud Hellanicum. 

137. 

Zeuxippe, mater Priami, secundum Hellanicum appel- 
labatur Slrymo. 

138. 

Hellanicus narrat : Telamo muri partem perrumpens 



ante Herculem urbem ingressus est. Quum vero Herculem 
gladium in se destringentem de hac re indignaturo esse 
cognovisset , lapides circa eum congessit et interroganti : 
Quid hoc P respondit : Aram exslructurus sum Herculi 
Averrunco. Atque ita Hercules ab ira destitit et muneri 
dedit ei Hesionam, quee etiam Theanira vocatur. 

139. 

Hellanicus dicit oraculum datum esse Trojanis, jubens 
eos navigatione abstinere, agriculturse vero operam na- 
vare , ne mari utentes se ipsos atque urbem perderent. 

140. 

Quis fuit Hectoris pater? Priamus. Quifratres? Alexan- 
der et Deiphobus. Quse eorum mater ? Hecuba. Historiara 
hanc accepi, a quo ? Ab Homero. Sed et Hellanicus opinor 
iisdem de rehus scribit, et id genus alii. 

141. 

Aristoteles in Ithacensium republica et Hellanicus Tele- 
machum dicunt uxorem duxisse Nausicaam, Alcinoi 
filiam, ex eaque genuisse Perseptolin. 

142. 
Tithoni, qui erat Laomedontis filius, Priami frater , 
amorecapta estHemera, exeoquepeperitMernnonanlium. 
Debilitatum vero senectute dea mutavit in cicadam, fct 
propterea principes ejus propinquos cum cicadis poeta 
comparat. Narrat Hellanicus. 



HELLANICI FRAGMENTA. 



143. 



Euseb. Prsep. evang. X, 12, p. 498, B : Ka^d 

to oxTwxatSexaTOv stoc. tvjc. 'Ayat/.Efxvovoi; SaciiXeta;, 
"IXtov sdXoj, Av)[xocpwvToc tou ©vjffEOjc SaatXeuovTOC 
'A6vp/v)ffi tw Tcpiiyuw ET£t, ©apyrjXtwvoc; fJtvjvbc; Seute- 
pa Itci oexa, w<; cpvjfft Atovufftoc; 6 ApyEtoc;. ... 'EXXd- 
vtxoc;, SwoexaTV] ©apyvjXiwvoc;. 

Idem ex Hellanico tradit etiam Clemens Alex. 
Strom. I, p. '5zi, D. — 

144. 

Tzetz. Posthom. 768 — 780: 

jVIvjva 8e rj8v| epetu>, vjttap t' v)Se xe wprjv 
oiXTpoTarou XuxdgavToc;, oq dXyea 6v]/caTO Tpotrj, 
AtoSsxaxvi |JL£.v srjv [xr)v6c; ©apyrjXtwvo?, 
tov p' Atoovdpiov xtxXricrxei fjtev AoyyTvo; - 
'Iavvoudptov S' dvspec; TtdvTec; xa>ioucjt. 
Nui; 8' ap' er)v ijicjcrv], XaLwcpv) 8' eTcereXXe creXv]vv], 
TcapOevo?, elcreXdacra Spoptov [jteydXotcrtv ev darpocc;, 
vjeXtoc, djjtcp' Alyoxepov Kpovou olxov eovTO?. 
KaXXtcTTto S' tepeta xXetvafc. v^v ev AOvjvatc 
oixTpoTaTou [xeydXou XuxdSavToc. Keivvj ev topvj, 
xetvrj vuxti, 6 AecrSioc 'EXXdvtxoc detoei , 
cruv Tto xat Aouptc. , Tpotav eXeetv Havavjxioijc, 
otxaSe t' eX6e[xevat Xuypov tov vocttov ISovTac. 

145. 
Strabo i3, p. 602 : 'EXXdvtxoc; §e ^aptt^ofxevoc; 
•Totc; "IXieucjiv, otocj 6 Ixetvou [jluOoc; , ffuvvjyopei tw tvjv 
auTvjv eTvat tco'Xiv tvjv vuv tvj to'te. Eadem habet 
Eustath. ad II. A, p. 460. 

146. 

Tzetzes in Posthomericis, i3 sqq.,dePenthesi- 
fea : 

TauTa [lev d>&" 6 Koivtoc eotc; eTceecjatv detSet. 
'EXXdvtxoc, Aucriac Ss xai dXXot dvSpec dyauot 
cpdv, svexa crcpeTeprjc; dpeTvjc; eutriXuOe Tpotr), 
xuSo; delrjcracra, otccoc; te ydptotcrt [xty^tri. 
Tatc; ydp aTtatcrtov ecm Ttap' dvSpdcrt fir]tJLevat euv^, 
el [Jtrj (jlsv TCoXefjLOtatv dptcrT^crcoaiv utc' avSpa?. 
Tcoc [jt£v n£v8ecrtXetav eXOetiev oty' epeoucrtv. 



G5 

Sturz: «V. i5, pro Itc^XuOe malim IreXijXu&e. 
V. 18, pro apt<7TY]<7w<7iv utc' dvopac reponendum 
putem api<7T£ucrw<7iv stt' avSpac Etiam de^cjaca v. 
iG mutaverim in de£v]<Touffa. » 

Ad Troica referenda videntur etiam ea,quse de 
Dactylis Idseis ex Hellanico narrat Schol. Apol- 
lon. Rh. I, 11 29. Vide Pherecyd. fr. 7. 



^OINIKIKA. 

Ge. Cedrenus in Synopsi historiarum vol. 1, 
j). 11, Ced. Paris. 1647. fol. : Ot 81 Td <I>otvtxixd 

Guyypa<{/d[X£vot, 'Hatoooq T£ xat 'ExaTatoc;, 'EXXdvt- 
xo<;,xat 6 'Axou<jtXaoc,"Ecpopoc te xat NtxoXaoc;. « Sed 
utverum fatear, mihi quidem totus Cedreni locus 
nullo modo huc posse referri videtur. Desumtus 
est enim, sed passim vitiose exscriptus, ex Jose- 
phi Arehse.ol. 1, 4 extr., ubi haec leguntur: Kat 
MaveOwv 6 tvjv twv AtyuTCTtwv Trotv)<jdt/.£vo<; dvaypa- 
cpv]v, xat Bvipwcjao; 6 Ta XaXSatxd cjuvayaywv, xat 
Mor/oq te xat 'EaTtato; , xat Tcpoc; auTOtc; 6 AtyuTCTto; 
Iepojvu^oc; , ot Ta tI)otvixixd cjuvTac;d[jt£vot, <7U|jtcpw- 
voiifft Totc; utt' Icjtou Xeyo[X£VOiV c HfftoSo'<; te, xal 
'ExaTato? xat "EXXdvtxo?,. x:d 'AxoucjiXao<; ... icjto- 
poiifft touc. dp^atoui; ctvjffavTac; Itvj ^tXta. Eusebius, 
qui eundem locum excerpsit (v. fr. LXXXIX), 
praeter alias, quae non huc pertinent, lectionis 
diversitates, post c l£ptov, habet ot te.» Sturz. 



KTDPIAKA. 

147. 

Steph. Byz. : KapTcacjia, tcoXic; Kuirpou, r,v IIu- 
yfjtaXtwv £XTtcj£V, wc; 'EXXdvixoc; Iv toi; KuTcptaxotc. 



143. 
Anno regni Agamemnonis decimo octavo captum est 
Ilium, Demophonte Thesei filio Athenis regnante, piimo 
ejus anno, die vero Thargelionis mensis duodecimo , ut 
Dionysius Argivus auctor est : ... Hellanicus, duodecimo 
Thargelionis. 

144. 

Jam dicam mensem et diem et horam tristissimi anni , 
qui dolores dedit Trojanis. Duodecimus eratmensis Thar- 
gelionis, quem yEonarium dicit Longinus quidem, Janua- 
rium vero omnes homines appellant. Nox erat media , 
splendida luna exorta est Virginis agens cursum magnis 
in astris, dumSol ad Capricornum, Cronidomum, versa- 
batur. Callisto vero sacerdos erat claris in Athenis (Ar- 
gisj tristissimo illo magno anno. llla hoia, illa nocte Hella- 
nicus Lesbius cantat, cum eoque Duris,Trojam cepissePa- 
nachaeos, domumque reverlisse tristem reditum videntes. 
'Fragmenta Historioorum. 



145. 

Hellanicus Iliensium gratiam captansmoie suo aCfnmat, 
recentem cum antiqua urbem eandem esse. 

146. 
Haic quidem ita Quintus suis carminibus canit. Hella- 
nicus vero et Lysias aliique viri celebres dicunt : propter 
virtutem suam venit Trojam , ut gloriam augeret et nu- 
ptiis gauderet. lllis enim inauspicatum est cum viris 
concumbere, nisi bellis contra hostes inclaruerint. Tla 
Penthesileam illi dicunt venisse Trojam. 



CYPRIACA. 

147. 

Carpasia, urbs Cypri , quam Pygmalion condidit, au- 
ctore Hellanico in Cypriacis. 

5 



66 



HELLANICI FRAGMENTA. 



AirrnxiAKA. 

Photius cod. i6i,p. 177 , 3 ed. Hceschel. sive 
p. 104, 12 Bekk., ubi agit de Sopatri Sophistje 
IxXoyai? 6\acpo'pot<;, eas dicit compositas esse 
Ix twv AtXtou, 6V wv (Bekker. AtXtou Atou) irepl 
'AXel;avSps(a<;* xat Ix twv AtYUTCTtaxwv 'EXXavixou" 
oY cov uluOixcc ts xai TcXacrjjiaTixa 7CoXXa c7uXXs'c;a<; , 
xat Stoccpopa ETspa , ei<; to TeXo<; tou excou Xoyou xa- 
TavT7]crei<;. 

148. 

Quae ex Arriano in Dissert. Epictet. II, 19, et 
apud Gell. N. A. I, ia,apposuit Sturzius, dele- 
vimus : non enim quod illic dicitur c EXXavtxo<; 
Xiiyetv Iv toi; AtYU7rTiaxoi?, historicus scripsit un- 
quam, sed stoicis placitis hunc testem dedit ad 
illudendum adversarinm. 

149. 

Athenaens XI, p. 4 70, D : 'EXXavtxo; Iv AlyuTiTTia- 
xoi; outw<; Ypacpef « Aiyutctiwv Iv toic; 01x01? xetTat 
cdiocXt] ^aXxr,, xal xuaGo<; yaXxouq, xat yjOaviov /aX- 
xeov. » 

150. 

Athenaeus XV, p. 679, F; Ilepi Ss twv Iv At- 
/utctw asl cxvOouvtwv oTSCpocvwv 'EXXavtxo; Iv toi<; 
AiYUTCTtaxoic; outw Ypassr « IIo'Xi<; iTCiTCOTajJUT], Ttv- 
oiov ovo|jca. Autti 6etov 6|j.rjYupt<; , xai tspov \K&yoi. xal 
(xyvov Iv (jlso"/] ttj tcoXei XtOivov, xat GupeTpa X(6tva. 
"EaW tou ispou axavQat Tcecpuxaai Xsuxal xat [jieXai- 
vat. 'Etc' auTal; §' 01 aTSCpavoi iTctSISXriVTai avw ttjc; 
axavOou tou av6ou<; xat pot5]<; av6ou<; xat au.TceXou tcs- 
7rX£Y[J.evot. Kat oGtoi 0U1 avOeoucri. Tou<; c7T£CDavou<; 

aTCS0£VTO 01 QsOl Iv AlyUTCTW, 7Cu6o'fJt.£VOl jEaC7tXsU£lV 

tov BaSuv, o? Ictti Tucpwv. » 

151. 
Athenaeus XV, p. 680, B : T_) oe Tcposiprjtjtivo; 
'EXXavtxoc; xai 'Ajxacriv Aiyutctou BaaiXsucjai, tStw- 

^GYPTIAGA. 

149. 

Hellanieus in iEgyptiacis haec scribit : « vEgyptiorum 
indomibus videas phialam anieam, cyathum seneum , et 
ethanium seneum. » 

150. 
De coronis vero in .Egypto semper florentibus Hella- 
nicus in iligyptiacis ita scribit : « Oppidum ad flumen 
situm, Tindium nomine. Hic est deorum conventus et 
templum magnum et sanctutn in medio oppido lapideum, 
et portse lapideae. lntra templum arbores acaciae nascuntur 
albae et nigrte. His superne impositse coronee ex acanthi 
flore et mali punicas flore et vite nexae : semperque hae flo- 
itnt. Coronas istas deposuerunt dii in iEgypto, quum in- 
teliexissent regnare Babyn , qui est Typhon. 

151. 
guom supra commemoravimus Hellanicusnarratetiam, 
Amasin , privatum initio plebeiumque hominem, jEgypti 



TVjV OVTCC Xat TtoV TU^OVTOJV XaTOC TOV TCptOTOV fttov 

ota CTscpavou ocopsav , 8v £7csp|sv avQswv TcXscjausvo' 
tt) wpa TcsptxaXXecTTaTWv, yzvittkuz iTctTeXouvct Ila- 
Tap[JU§l TW T7>; Aiyutctou tots BacitXsuovTt. Touxov 
^ap rjC^JsvTa tw xaXXst tou aTScpavou, xai ItcI Ssi- 
7cvov xaXs'cyai tov Afxaatv, xat ^stol TauTa Ttov cptXojv 
sva auTOV syovTa IxTclfjtilai tcote xai c7TpaT7)Y0v, Ai- 

YUTCTtWV aUTW TCoX£[Jt.OUVTWV, ucd' WV SlOC T0 TO^i Ila- 

Tctp[jiioo; [Jt-ioo; aTCOcpavO^vai BaatXsa.. 

152. 

Antigon. Caryst. Hist. mirabilium c. i.^g sq. 
(vol. VII Opp. Meursii p. 54) : e EXXocvtxo; 8' 6 
Alcrotoc; Iv @7]Sat<; Tatt; AtYUTCTiat; tciTopsi CTCTjXatov 
Iv aaxei, xa6' eivai toc<; [xsv TptaxaSa<;, vy)V£u.(av 
tccc; S 1 aXkaq 7\[j.(pa.q , avsfjt-ov. Ao<;at S' avsc;sTa(7To'v xt 
I^siv xa\ ouc77capaT7]priTov yj sxXoyt), xa6a7csp EuptTcoc; 
Tai; iSSoaatt; ou c7Tp£cpsTaf xat oti 01 [xupu-rjXs; vou- 
u.7]v(ai<; avaTcauovTat. 

« De priori hujus loci parte, uscjue ad avs;j.ov, 
consentitcnmHellanico Callimachus apudSteph. 
Byz. in v. Sr\6r n KaToc toc<; AtYUTCTta? 07]Sa<;, in- 
quiens, ecri o"TrY]Xatov, Tai<; [jlev aXXat? ^uLs'p'j.11; 
TcXripouTai avs'[Jt.ou • xaToc Se toc<; TptaxaSa?- ou tcvsi 
TcavTeXw*;. Quse deinde sequuntur, dubito an ad 
Hellanicum tanquam ad auctorem referenda 
sint, immo puto Antigoni verba esse, et voca- 
bulo IxXoy/1 illum ipsum Hellanici locum intel- 
ligi, ad quem illustrandum similia afferat mira- 
bilium scriptor. » Sturz. 

153.' 

Etym. M. : 'Epeu.t1ol, 01 "Apa6e<;. . . 'I{psu.Sou<; ol 
[jtiv tou<; "Apc/.6a<; cpacrtv , tb<; c EXXavtxo<; • svtot Ss 
tou; TowYXoouTa<; 7]xouo"av. 

Tzetz. ad Lycophr. 827 : c EXXavixo'<; cprjcii to'j; 
'EpsfJiSout; 7C£pt toc<; NeiXou pooc<; otxsiv. 

154. 

Plutarch. De Is. et Osir. p. 36/,, D : Tov^Oot- 



regem fuisse factum propter coronse donum, quamillee 
pulcerrimis, quos ver ferebat, floribus nexam Pataimidi 
miserat, Jigypti tunc regi, natalitia celebfanti. Hunc enim 
delectatum pulcritudine coronas, ad ccenam vocasse Ama- 
sin ; et ab eo tempore in amicorum numero habitum, du- 
cem copiarum aliquando misisse adversuSiEgyptiosarma 
contra ipsum ferentes; ab his autem, ob Patarmidis 
odium , regem esse renunciatum. 

152. 

Hellanicus Lesbius in Thebarum JEgyptiarum urbe an- 
trum esse dicit, quod aliis quidem diebus vento replert-tur 
sed trigesimo quoque mensis die ventis vacuum esset. 

153. 

Erembos nonnulli, ut Hellanicus, Arabes dicunt. 
Hellanicus dicit Erembos ad Nilum fluvium habitare. 

154 

Quippe Hellanicus Hysirin pro Osiride a sacerdotibus 



HELLANICI FRAGMENTA. 



67 



p t v 'EXXdvtxoc; "Yatpiv iotxev (sic Valckenar. : 
codd. £0r,xev) dxr,xoe'vat utco twv lepewv Xeyo^evov. 
Outw fdp 6vou.d£wv StaTeXet tov Gebv , eixotcoc; oVrcb 
TYJq cpuaewc; xat ty)<; eupeae'wc; (uaeoj; xat uypaatac; conj. 
Marklandus). 

155. 

Athenseus I, p. 34, A: 0ea7to[jwros 6 Xtoc; Tr,v 
du.7ceXov tcTTOpei eupeOrjvar ev 'OXuu/tcicc 7capd tov 
AXcpetoV c EXXdvtxo<; Se cpr,atv, lv ttj nXtvOivr, 7ro'Xet 
Aiyutctou TcpwTOV eupeGrjvat ttjv du.7ceXov. Unde 
qusedam excerpsit Eustath. ad Hom. Od. I, p. 
i635, 16. 

«In iEgyptiacis Hellanicus haud dubie etiam 
ea posuisse putandus cst, quse de Orphica theo- 
logia, hoc est de cosmogonia docuit. Dubitari 
enim vix potest, quin Lesbius noster Hellanicus 
intelligendus sit apud Damascium Ilept dp^wv 
in G. C. Wolfii Anecd. gr. tom. III, p. 253 : C H 
oe xata tov c Iepwvuu.ov cpepou.evr, ('OpcptXY) OeoXoyta) 
xat c EXXdvtxov, eucep u.r, xat 6 auTo'<; Icttiv, cpj.se sic 
interpretor : nisi quidem alter ex altero sua hau- 
sit, ita ut atnbo non nisi unius auctoris loco ha- 
bendi sint. » Sturz. 

156. 
Justinus Martyr Cohortat. ad Graecos p. io, 
A ed. Paris. i6i5 fol., primo Polemonem et 
Apionem ait tradidisse, xaTa "Iva^ov, "Apyouc; (3a- 
atXea, Au.datSoc; AiyuTCTtoiV (3aatXeuovTO<;, aTcoaTTJvat 
'IouSaiou; , wv rjyetaSai Mojuaea.Deinde addit : Kat 
oi toc A0r,vatcov Ss laTOpoiivTec; , c EXXdvtxo'<; te xat 
<DiXd/opoc;, ot tcxc; AT0iSa<;, KdaTojp T£ xal ©aXXbc;, 
xat AXeljavSpoc; 6 TcoXutarwp, ... w<; acpo'Spa dp^atou 
xat 7caXatou twv 'louSatcov dp^ovTOc; Mwuaewc; u,e- 
u,vr,VTat. 

nominan audivisse videtur, itaque eum crebro nominat, 
nimirum a pluvia et humectatione. 

155. 

Theopompum Chium (ait Athenaeus) narrare, repertam 
vitem esse Olympiae juxta Alpheum.... Hellanicus vero 
scribit, in ^Egypti oppido Plinthine primum inventam 
esse vitem. 

156. 

Polemo et Apio tradunt sub Inacho , rege Argivo , eo- 
dem tempore, quo Amasis ^Egyptiis imperaverit, Judaeos 
Mose duce emigrasse. Etiam qui res Atheniensiumnarrant, 
Hellanicus et Philochorus , Atthidum scriptores , Caslor 
et Thallus et Alexander polyhistor Mosen tanquam peran- 
tiquum et perveterem Judseorum ducem commemorant. 

Mosen Grsecorum bistoriographis nolissimum fuisse ex 
ipsis eorum scriptis intelligere licet , nam Polemo in pri- 
mo Hellenicoium ejus meminit et Ptolemaeus Mendesius, 
nec non Hellauicus, Philochorus, Castor, alii. 

1TER AD TEMPLUM JOVIS AMMONIS. 

157. 

4>oivixa (quse vox alias significat palmam arborem) fru- 



Cyrillus lib. I Contra Julian. p. i5 Spanh. : 

'"'Oti toi<; c EXXt^vwv iCToptOYpdcpotc; yvwptu.coTaTo<; 
r,v 6 Moiarji;, eSj aucwv wv yeypdcpaatv eijecmv tSetv. 
IIoXeu.t>Jv Te yap Iv Tr, TcptOTr, twv c EXXr,vtxcov icjto- 
ptwv 8teu.vr,u.o'veuaev auTOu, xat nToXeu.aio<; Bl Mev- 
&qato<; , xat [j.7)V xat 'EXXdvtxoc;, xal <I>tXo'/opo<; , 
KdaTO)p T£, xat erepoi 7cpb<; toutok;. 

H EI2 AMMQN02 ANABA2I2. 

157. 
Athenseus XIV, p. 65s, A : Ootv.xaTovxapTcbv 
xat c EXXdvtxo<; xexXr,xev Iv ttJ et<; 'Au.u.o.)vo<; Ava- 
Sdaet , et Yv^atov to auyypap.u.a. 



»&•—— — 



nEPDIKA. 

158. 

Schol. Aristoph. ad Aves 1022 : c Se c EXXdvt- 
xo<; Iv T0i<; llepaixoic;, Suo cpr,at SapSavaTcdXXou; ye- 
yovevat. Et? to auTo'. (Kt<; Se auTcov conj. Sturz.) 
nepawv paatXeuc; , o<; Iv Tpucpyj wptC^eTO ttjv euSat- 
[xovtav. Aeyet Se Trepi auTOu, oct Iv uta *^u.epa $' 7co'- 
Xet<; IxTtae t^<; KtXtxtac;, Tapabv xat AY^tdXr,v. 

159. 

Steph. Byz. : ApTala, Ilepffix"/) x (,/) p a - ^i v ^0'Xias 
IIepa£u<;, 6 Il£paeo3<; xal AvSpou.eSa;- c EXXdvtxo; Iv 
Ilepatxwv TCpwT'/;. 

160. 

Steph. Byz. : XaXSatot. ... 'EXXdvtxo; U cpr,atv 
ev 7cporcw Ilepaixwv outoj* « Kr,cpeoi<; ouxert c^wvto<;, 
aTpaT£uaau.£vot Ix BaSuXwvoc;, dveanqaav ex Trjc; 
^ojpac;, xat tv]V Xoyr,v (leg. Xwy^vjv) eaj^ov. OuxeTt 
r, yoipr\ K7]cpr,vtr, xaXeeTat, ouS' avGpw7C0t 01 evot- 
xouvt£<; Kv]cp5)ve?, dXXd XaXSatot. « Kat r\ ywpa auTr, 
7caaa vuv XaXSaixrj xaXetTat. 

Postrema inde ab ouxert non videntur ad Hel- 
lanicum j)ertinere. 



ctum Hellamcus quoque nominavit in Itinere ad templum 
Jovis Ammonis , si genuinum id scriptum. 



PERSICA. 

158. 

Hellanicus in Persicis duos ait Sardanapallos fuisse , 
quoruin alter, rex Persarum, in mollitie summam felici- 
tatem posuerit. Dicit vero Hellanicus eum uno eodemque 
die duas urbes in Cilicia condidisse, Tarsum et Anchialen. 

159. 

Artsea, regio Persica, in qua Perseus Persei et Andro- 
medas filius urbes condidit, auctore Hellanico rerum Per- 
sicarum libro primo. ' 

160. 

Chaldasi. — Hellanicus vero inprimo Persicorum inquit: 
«Mortuo jam Cepheo, ex Babylone militantes, ex regione 
migravisse , ac Chochen tenuisse. Nec amplius regio Ce- 
phenia vocatur, nec incolse Cephenes, sed Chaldaei. » J.'t 
regio ista omnis nunc Chaldaica vocatur. 



68 



HELLAMCI FRAGMENTA. 



161. 

Stephan. Byz. : Tupeot^a, tcoXic. 0pax7]<;, .•• 'EX- 
'Aavtxoc Se Tupo'ot£av auTTjv cprjatv, Iv llepaixtov 
SeuT^p/j). 

162. 

Harpocration : ZTpe<|a, ... tto'Xi<; strri ttjc. 0pa- 
xtjc;, u>c, 'EXXavixo? Iv SeuTepto Hepatxtov urcoa7)u.at- 
vei. 

163 a. 

Clemens Alex. Strom. i , p. S07, D : IIpcoTrjV 
eTcioToXae; auvTa<;ai 'Axoaaav, T7jv Ilepatov ^aatXeu- 
caaav, c&7]atv c EXXavtxo<;. 

163 b. 

Anonymus de mulieribus quae bello inclarue- 
rant (in Bibliothek der altcn Literatur und Kunst 
part. VI, Inedita p. 18 sq.): "Axoaaa. Taurr,v cpr,atv 
'EXXavixo? utco tou Tcaxpo? 'Apiaairou toc. appeva 
Tpacpetaav StaSe^aa6ai tyjv ^aatXetav. KpuSouaav Se 
T7]v twv yuvattov ercivotav, xtapav TcporcTjv cpope'aat* 
TcponrjV Se xat ava|uptSa<;, xat ttjv Ttov euvouytov 
uTcoupytav eupetv, xat ota (BtSXtov toc<; aTcoxptaetg 
TcotetaGat. IloXXa Se uTCOTaqaaa eGvr, , TcoAefJuxtoTaTT) 
xat avSpetOTaTT) ev Tcavxt epyto eyeveTO. 

164.' 

vSchol. iEschyl. Pers. 775 : Kupou Se utot; 6 Ka[jt- 
SuaTjcj, aSeXcpo? 8s , xaTa 'EXXavtxov, Mapcptou xat 
Ms'|/.cpiSo<;. 

165. 

Photius Cod. 72, p. 6/,, 1 8 (p. 43 Bekk.) in 
Persicis Ctesise : Kat Tcspt tou 6a<JpavT0<; tov TcaTs'pa 
Sia tou tcuqck; Tcapa tov vo'[/.ov, i\ ou xat ekiyyoq e EX- 
Xavtxou xal 'HpoSoTOu, toc. ^euSovTat. 

166. 

Schol. ^Eschyl. Pers. 719: e Hpo8oTO<; '(!, cpr,ai 
Aaoetou TcaiSac. etvar "\EXXavtxoc. Se ta'. 



167. 



Schol. iEschyl. Pers. 778: \^^bn^\ vm» 
c EXXavtxo<; AacpspvrjV xaXet. 



168. 

Steph. Byz. : "Apia, 67)Xux6jcxalQuoeTe'pcoc,Il£p- 
atXT) xwp a ' & e EXXavtxo<;. To I6vtxov "Aptot, wcawoi, 
cpr,at, xat 'Apteu<;. 

169. 

Donatus ad Terent. Eun. 1, 2, 87 : Eunuchos- 
a Persis institutos putant ex captivis. A Babyh- 
niis enim Hellanicus auctor est id habuisse. 

2KY0IKA. 

170. 

Steph. Byz. : AixocSoxot, 2xu6txov sOvoq* TOa- 
vtxo; Iv 2xu6txot<;. 

171. 

Steph. Byz. : Ajxupyiov, Tceotov Daxtov 'EXXavi- 
xoq 2xu8ati;. To I6vtxov AfJLUpyto?, to; auTO? (pjtrtv.. 
« Hunc locum huc referre non dubitavi. Etsi 
enim lectio nondum satis certa est, quum 
Xylander velit 2xu8txoTc. legere, Salmas. vero et 
alii 2xu6tov : tamen sive hanc, sive illam emen- 
dationem receperis, sive denique dativum illum 
2xu6atc pendere dixeris v. c. a verbo dvaTt6-/jct 
s. TcpoaTi8y]ai, vel pro ev 2xu6at<; acceperis, h. e. 
eo librorum suorum loco, ubi de Scythis egit-. 
manet hoc, Hellanicum putandum esse illum 
campum commemorassein Scythicis. Nam etiam 
apud Herodot. VII, 64, dicuntur 2xu6at 'Appytoi 
vocati essc 2axat. Quin Persae Scythas omnes- 
vocabant Sacas, utbene et apte ad rem nostram 
tradit ibidem Herodotus. » Sturz. 



161. 

Tyrediza, urbs ThraciaB. — Hellanicus vero Tyrodizam 
eam vocat in Persicorum secundo. 

162. 
Strepsa est civitas Thraciee, ut Hellanicus libro secundo 
Persicorum innuit. 

163 a. 
Primam scripsisse epistolas Atossam Persarum re- 
ginam, dicit Hellanicus. 

Ifi3 b. 
Atossam (Belochi , rcgis Assyriorum , ut videtur , 
filiam) Hellanicus dicit ab Ariaspa patre tanquam pue- 
rum educatam regiam suscepisse dignitatem. Occultan- 
tem vero quibus femina agnosci posset, primam caput 
texisse tiara, braccas ir \enisse et eunuchorum ministe- 
num et per epistolas dedisse responsa. Multos subegit 
populos, ideoque bellicosissima et fortissima in omnibus 
rebus apporuit. 

164. 
Cyri fiiius Cambyses, et referente Hellanico, frater Mar- 
phii et Mempbidis. 



165. 
Mentio fit etiam Cambysis , patris cadaver contra le- 
gem cremari jubentis; unde etiam Hellanicus et Herodo- 
tus mendacii arguuntur. 

166. 
Herodotus dicit septem, Hellanicus undecim Darii 
filios esse. 

167. 
Artaphrenen (unum e septem viris, qui Pseudosmer- 
din interfecerunt) Hellanicus Daphernen vocat. 

168.. 
Aria, feminini vel neutrius generis, regio Persica,uL 
ait Hellanicus. Gentile Arii , ut idem dicit , et Arieus. 

SGYTHICA. 

170. 
Amadoci , gens Scythica , cujus meminit Hellanicus in 
Scythicis. 

171. 
Amyrgium, Sacarum campus. Hellanicus in SCJ thicis^ 
Gentile Amyrgius, ut idem. 



HELLANICI FRAGMENTA. 



60 



172. 
Strabo XII, p. 5 5o, B : Tou? Se SxuSa; AXa^wva? 
t&affxovTe? urcsp tov BopuaOsvv],' xal KaXXnuSas, xai 
a"XXa ovo^aTa, aTCp 'EXXavtxo; ts xat 'Hpo&Vros xa\ 
EuSo£o<; xaTscpXuap-/]aav •fjawv. 

BAPBAPIKA NOMIMA. 

173. 
Suidas et Etymol. M. : Zau.oX|i<;- ... 'EXXavtxoc; 
Iv toTc BapSapixoT? No'u.ot<; cpiqaiv, oti c EXXy]vixo(; tk; 
-/eyovcoc; tsXstoc; xaTe§et£e rsratc; toT; sv ©paxv] • 
xat eXeysv, oti out av auTo; aTrooavot, ouo ot [/.st 
auTOu , aXX' e|ouatv iravTa ayaOa ( Etym. Ta 
aYaSaj* au.a 8s Taura Xsycov coxooMu-et oixvjfxa xa- 
Tayatov eiretTa acpavtaOsti; atcpvtStov ex ©paxtov^. Iv 
toutw StrjTaTO. Ot Ss TsTai IiraQouv auxo'v. TeTapTW 
£s stsi TtaXiv cpatvsTat, xat ol €)paxs; auTto iravTa 
iirtaTsuaav. Cf. Herodot. IV, 93, ex quo sua hau- 
sisse videtur Pseudo-Hellanicus. 



K9. 



Fulgentius Mythol. I, 2, p. 



AI02 IIOAYTYXIA. 

174. 

35, ed. Munker. : 
« Theopompus in Cypriaco carmine, et Hellani- 
eus in Dios polytychia, quam descripsit, ait Ju- 
nonem ab Jove vinctam catenis aureis, et degra- 
vatam incudibus ferreis. » 



FRAGMENTA INCERTA. 
176. 
Schol. ad Hes. Theog. 139: c EXXavixo; Se tou<; 
KuxXcoTca<; 6vou.a£saQat aTco KuxXco-jtoc; utou Oupavou, 
ou Tcept twv Trap' "Ouv^pw KuxXwtccov Xsyet. 

177. 
Suidas Au.cptau.aTa (pro quo Phavorinus, ut 
Hesychius et Zonaras in Lex. p. 157 recte habet 
cxu.cpia6aTa), xa au.c&ia6r]T7]aiu.a. 

178.' 
Idem s. v. Avappt^aaOat , ex Hellanico laudat 
verba « Avappt/ocTai §e tooTCSp TriQrjxo; Itc' axpa toc 
SevSpa. » 



Lexicon Sangermanense apud Bekkerum 
Anecd. Grsec. p. 35 1 : C H aQaoyj Tpocprj IxTCupSv 
•^viu.sviov xal Staxsyjjuivcov. v Ectti Ss r\ "/prjcri<; tvJc; 
Xe^eo); TcoXXr] Tcapa toi; 'AttixoT;, xaToc u.sv to teXo? 
Sta tou 7] Tcpoayou.£V"/] , xaTa Se ttjV [jceo"r]v tou a , 
xaxa Ss tcoXXoui; aXXou; xaToc u.sv xo tsXo; Sta tou a, 
xa^a <5s tyjv U-sarjv Sta tou y). Outcoi; Ss xat 'EXXa-r 
vixo<;xa< Hcocppcov. Conf. dicta adThesaur. HSteph. 
vol. I, p. 



835. 



22, ubi 



Sequuntur loci, in quibus Hellanici nomen 
depravatum esse videtur. Primus est apud Ste- 
phan. Byz. in v. 'AySaTava, ubi laudatur c EXXa- 
1 <; ev tco a aTOtyetco. « Non male, ait Sturz , vide- 
turBerkelius iegendum conjicere^EXXavtxo; itaut 
intelligatur ejus opus, quod inscripserat 'EQvwv 
ovou-aata;, quodque videturadliterarum ordinem 
compositum fuisse. » Quod equidem addubito 

Alter est ap. Plinium H. N. IV, 1 2, 
Rhene ab Anticlide vocari dicitur Celadussa, ab 
Hellanico Artemis. Sic recte edidit Harduinus 
pro vulgata, quse Hel/aclii nomen habet. Nam in 
indice auctorum, huic libro praefixo Hellanicus 
memoratur, nulhis vero Helladius. Porro apud 
Lutatium, Statii (Thebaid. 1 , 58 1) scholiasten , 
nomen pastoris cui Linum mater tradidit, repe- 
riri dicit in historia Heleni, quod jam Barthius 
mutavit in Hellanici. « Neque tamen repugnem , 
Sturzius ait, si quis ejus verba ita explicanda 
putet, ut sensus sit, nomen illius pastoris fuisse 
Heleni, servatum ab historicis. » 

Exstant denique plures loci, nbi Hellanici 
nomen non ad historicum nostrum , sed ad Hel- 
lanicum grammaticum, discipulum Agathoclis 
(Suidas in v. nToXsu.aTo; Ypau.u-aTtxo';) , Aristar- 
chi , ut videtur, gequalem referendum est. Quos 
satis habemusindicasse : scholia Veneta et Eu- 
stath. ad 11. O , 65 1 , p. 1 o35 , 64 ; II. T , 90 , p. 
1173, 24; Schol. Venet. ad II. E, 269; Schol. ad 
Sophocl. Philoct. 201. 



172. 
Scythas quidem Alazonas supra Borysthenem et Cal- 
lipidas commemorant, aliaque ejus generis nomina, quae 
HeUanicus et Herodotus et Eudoxus nobis confinxerunt. 

INSTITUTA BARBARICA. 

173. 
Hellanicus in Barbaricis Institutis dicit, (Zamolxin) 
Tuisse quendam Grascum, qui Getisin Thracia degentibus 
initia demonstrarit , dixeritque, neque se moriturum, ne- 
que suos sectatores : sed omnia bona habituros. Quum au- 
tem hsec diceret , domicilium sublerraneum exstruxit. 
Deinde ex Thracum oculis et conspectu se repente prori- 
piens, in hoc degebat. Getae vero ipsum desiderarunt. 
Quarto autem anno post rursus apparuit, et Thraces 
■omnia ei crediderunt. 



FRAGMENTA INCERTA. 

176. 
Hellanicus dicit Cyclopes nomen habere a Cyclope , 
Uranifilio, neque vero de Homericis Cyclopibus loquitur. 

177. 

r A[xcpta6aTa, ies de quibus controversia est. 

178. 
Sicuti simia in summas arbores ascendit. 

179. 
'A6aprj , edulium e tritico cocto et diffuso prseparatum. 
Frequens est hujus vocis apud Atticos usus, in line per 
r\ , in medio per a scriptse ; verum apud alios multos in 
fine est a, in media voce r\ ; sic etiam Hellanicus et 3o- 
phron. 



PHERECYDIS 



FRAGMENTA. 



LIBER PRIMUS, 

Argumentam. — Theogonia. Coeli et Terrae pro- 
genies : Centimani; Cyclopes, ad quos Aorten , 
fr. 26 inemoratum, referre possis, quamvis ve- 
risimilius sit eum aut ad eos pertinere, qui cum 
Perseo Argos concesserunt , aut, quae est Sturzii 
sententia, ad CyclopesHomericos; Titanes. Cro- 
lii regnum. Ejus ex Rhea filius Jupiter, quem 
quurn nonnulliin Arcadia natum dicant, ad hunc 
referre licet fr. 1 de Hysia oppido. Ex Philyra 
Cronus suscepit Chironem (2). — Jupiter cum 
fratribus regnum partitur. Jovis progenies : Apollo 
et Diana , qui Orionem et Tityum interficiunt 
(3, 4> 5). Ex Apolline nati sunt Corybantes (6; 
iidjunxi do Dactylis fragmentum), iEsculapius 
(8), Aristgeus (9), cujus iilia est Hecate (10). Haec 
ducit ad Plutonem. Raptus Proserpinse. Ceres, 
cum qua arcte conjuncta est Daira (11), filiam 
quserens venit ad Triptolemum (12). — Ex. We- 
ptuni progenie memoratur Nauplius (i3). — Gi- 
gantomachia; Typho (14). 

His igitur ea comprehenduntur, quae lib. I, 
c. 1 — 6 exposuit Apollodorus, qui, quamvis 
alias genealogias secutus multis in rebus, praeci- 
pue vero in iis, quse pertinent ad Apollinem 
Pherecydi, Pythagorae discipulo, singulari quo- 
dam amore et studio elatum, a nostro recedat , 
inuniversum tamen ad Pherecydis maxime nar- 
rationem operis suidispositionem accommodasse 
videtur. Sed post uarratam Gigantomachiam 
Apollodorus paullo abruptius ad Promethei sup- 
plicium transgreditur, deinde, ubi in enume- 
randa liirjus progenie ad Hellenicae stirpis au 
ctores perventum est, in iEolo subsistens nu- 
merosam ejus posteritatem per reliquam libri 
primi partem persequitur. Aliter rem instituit 



Pherecydes, quem ad^Eaci stirpem sese conver- 
tisse ex fr. 16 et 28 satis luculenter, ut puto 
apparet. Igitur quum deorum Olympiorum re- 
gnum gigantomachia confirmatum esset, ad Jo- 
vem, novi rerum ordinis rectorem, rediens prae 
ceteris narrasse videtur raptum iEginse (cf. Ir. 
78), cujus ex Jove posteritatem usque ad histo- 
rica tempora deduxit. Quare huc referenda sunt, 
quae dicuntur de Telamone (i5), de Peleo (16), 
de Polydora (17, 18), de Patroclo, Clesonymi - 
interfectore(i9), de majoribus Miltiadis (20). 

Eadem Apollodorus tracta vit lib. III, c. 1 2, 7— 
i3, 8, quae tamen cum antecedente de rebus 
Troicis narratione et cum Atticis, quae subse- 
quuntur, fabulis tam male coh9erent,immo omni 
vinculo tantopere sunt destituta, ut cumHeynio 
statuendum sit plura intercidisse. Itaque admo- 
dum proclivis est suspicio, Apollodorum eodem 
fere quo Pherecydes modo iEacidarum historiam 
narrasse, sed, quum ea satis idoneum ad Atticas 
fabulas transitum prseberet, in postremum li- 
brum transposuisse , illa ipsa vero quae aditum 
pararent ad Atticas fabulas, temporum injuria 
interiisse, vel a serioris aevi homine, qui a my- 
thologia ea putaret aliena, resecta esse. 

1. 
Steph. Byz.: Tcrta, izokiq BouoTia<;. ..."EaTtxat 
'Apxaota? ttoXk;, &>q (Depexuo7]<; 7rptoTto. 

2. 

. Schol. Apollon. II, 1235 : <J>spsxu§7]<; <py)<rtv, on 
Kpovot; a7reixa<r6et<; t7nrto ifxiyvi OiXupaTT) 'Qxeavoii, 
xat Sta touto 3t<pu7]<; 6 Xetptov. ' 

3. 

Apollod. I, 4, 3 : 'Qptwva "ApxefMC arcxrEivev 
ev AVjXov toutov Yyiyev^ Xe^oufjtv u7rep[/.SYe6yj to 



HISTORIARUM 

LIBER PRIMUS. 
1. 

liysia, oppidum P>oeotia3, sed eliam Arcadiae, ut ait 



2. 



Pherecydes in libro primo. 



Cronus in equum conversus cum Philyra, Oceani filia, 
concubuit, et propterea Chiron duplicem equi atque ho- 
minis naturam habet. 

3. 

Diana Orionem in Delo necavit Hunc terri na- < 



PHEREGYDIS FRAGMENTA. 



7! 



cr<op.tt' *[>ep£xuo7]c 8e auTov lloaetowvoc xat EupudXTjc 

XeYei. 

4. 

Schol. Hom. II. 2, 486 : Suyxuvtjywv Se outoc 

(Orion) 'ApTeuuSt , Iice^eipYiffsv auTTjv (3ia<ra<jGai. 

"OpytaOetaa Se f) 6ebc , dve'bwxev ex ttjc y^? crxopTctov, 

Sc <xutov TcXv^ac xaTot xov aaTpaYaXov, aTcexTeive' 

Zeoc oe cupcaOTjaac xaTTjaTeptaev aikov. Atb tou 

DxopTctou dvaTeXXovTOC , 'Qptwv Suvet. c l\ tcrcopta 

icap'' Eucpoptwvt. Codex Leidensis habet Tcapd<l>e- 

pexuov) : v. Valckenar. diss.De scholl. in Hom., Opu- 

scul. vol. II 4 , p. 121. 

o. 

Schol. Apollon. I, 761 : <t>£pexubY,c U cpr)r jlVj 
oTt Zeuc 'EXdpTj ttj 'Opxo^evou (xtYetc , '■yr.ey auT7]v 
etC ttjv ytjv 7]8t] xuouaav, SeStwc ^ v fl? "Hpac £/]Xo- 
TU7ctav. 'ExeivTjc 8e T^ovTjywUtac , 7}ytj aveSwxeTuruov. 
Kat 8ta touto Y^YjEVYicex^Qri. 

Schol.Pindat*. Pvth.1V, 160 : tf Oct utco 'AtcoXXoj- 
voc xat 'ApTeu.t'^oc £TeXeuT7]cre To£eu6etc (6 Tituoc) , 
<t>epexuS7)C cpvjc^v. 'ETedyei Se xat auTbc, oti TocjeuOelc 
6 TtTubc uub 'tyj<; 'A pT£U.t§oc xat cpoveu0e\c, Tcapd- 
oeiYfxa toTc p4-cd T«UTa -^iyovev^ otcwc av [u.7]] tic twv 
SuvaTwv iTctOijj^twv 6peYr)Tat. Cf. Apollodor. 1, 4, 1 
et Eustath. 4d Hom. Od. H, p. i58i, 54. 

Strabo X|[, p, 472, D: 'AxoucrtXaoc 6 'ApYeToc ex 
Ka6etp7]c xaji 'Hcpatcrcou Kdu.tAovXe'Yei. Twv Se, TpeTc 
KaSetpouc , <fov Nu[xcpac KaSeipdSac. d>epexubr,c 8' ecj 
'AtcoXXwvoci xat 'IVctac KopuSavTac evvea* otXTJcrat 
o' auTouc ei 2au.o0pax7] • ex Se Ka6et'p7]c ttjc IIpw- 
Tewc, xat C J IcpatCTOU , KaSetpouc TpeTc , xat NufJtcpac 
TpeTc KaSet DiSac * exaTepotc §' tepd YevecrOaf fjtdXtcrTa 



uiv otiv ev A7] : fj.vw xat "lixgpw touc Ka6etpous v^S- 
aOat ouu.6c'67]xev • dXXa xat ev Tpota xaToc TcoXetc * 
toc S 1 6vo'uaTa auTwv eWt [/.ucmxd. 

7. 




pexu§7]c 8s Toucixev b^touc 
e ^ ^^lk7^u^ £ ^ w vuu.ouc TptdxovTa Suo. Tot]- 
T£c ( foe^crav, xat cpapu.axet.> xat S7]p.toupYot crtoVipou 
XfiyovTat TcpwTot xat [XcTaXXeTc Ywiav^. 'i2vou.acr67]- 
'jav Se aTCOTTic a7]Tpbc "IStjc. 'AptaTepot aev/v: cpr,at 
<I>epexuS7]c , ot Yor/cec auTwv • 01 Se dvaXuovTec, c.- 
c^tot, wc c EXXdvtxoc. 

8. 
Schol. Pind.Pyth. III, 60 : C H TcapQsvoc Kopcovtc 
wxet Tcapa TaTc o^Oatc ttjc BotStdSoc Xiu.v7]c 7] Se 
BotSidc Xtu.v7] Tcapaxetue^VT] t^ Aaxepeta. "Oti Se vj 
Kopwvtc Iv Aaxepetot wxet Tcpbc TaTc7C7]YaTc tou 'A[jcu- 
pou , 0epexuSr,c Iv TcpcoT/] tciTopeT. "EvOa xat Tcept tou 
xopaxoc StTjYeTTat, xat oti "ApTeutv eTceu.<|/ev 6 'Atco'X- 
Xojv, 7] tcoXXocc dp.a Y uva txac aTcexTetve , xat wc tov 
Iayuv 'Atco'XXwv xTetvet, tov Se 'AcyxXTjTctbv StStoai 
Xetpt»)vt. 

Steph. Byz. : AcoTtov, tcoXic ©eaaaXtac — 'ExXtj- 
07] Se dicb AwTtac ttjc 'EXaTou • <I>epexuS7]C Se, aTcb 
Awtioc tou 'AoTsptou , xat AjJtcpixTUOvric ttjc 4>0t'ou. 
Quae huc referenda videntur propter aucto- 
rem hynmi Hom. in iEsculap. v. 2, ubi /Escula- 
pium dicit 

ulov 'AtcoXXwvo? , tov eyetvaTO Sta Kopcovi? 
AtoTta) ev TieStcp, xouprj ^Xeyuou ^ixmlrioi;. 

Cf. Strabon. IX, p. 44^- 



tum vastissi\ma corporis magnitudine fuisse memorant : 
Pherecydes eum Neptuni ex Euryale filium dicit. 

4. 
Orion qjuum Diana3, quam venantem comitabatur , 
vim afferr e conaretur, dea irata ex terra misit scorpium, 
quiin veritebra feriens eum necavit. Sed Jupiter commi- 
seritus crj>llocavit eum inter sidera. Quare ubi Scorpio 
oritur, cx;cidit Orion. 

/ 5 ' 

Pljejfecydes dicit Elaram, Orchomeni filiam, quum jam 

gravidja esset Jovis concubitu , ab eo Junonis zelotypiam 
verenfte sub terram detrusam esse. Verum post mortem 
ejus |terra edidit Tityum, qui propterea terrigena nomina- 
tus est. 

F /herecyde auctore Tityus ab Apolline et Diana sagittis 

hifijrfectus est. Sed et ipse Pindarus demonstrat eum a 

D iana sagiltis percussum occidisse, quo posterioris a3ta- 

t is homines exemplo suo moneret, ne potentes effrenata 

■upiditate appeterent. 

6. 

Acusilaui Argivus Cabira et Vulcano natum ait Cami- 
nm : hoctres Cabiros, ex his Nymphas Cabiridas. Phere- 
;ydes vero ex Apolline et Rhytia novem Corybantes, qui 
iiabitaverintin Samothrace : e Cabira,Protei filia,et Vulcano 
iJabiros tre^, et Nymphas tres Cabiridas : utrisque sua 



sacra esse : maxime autem in Lemno et Imbro Cabiios 
cultos, sed et secundum urbes Troiae. Nomina eorum 
sunt mystica. 

7. 
Dactylos Ida^os sex et quinque esse dicunt , et mascu- 
los quidem a dextra, feminas autem a sinistra parte col- 
locatos esse. Sed Pherecydes dexteros viginti dicit , sini- 
stros trigintaduo. Praestigiatoreserant etvenefici, necnon 
primi ferri opifices et metallici fuisse traduntur. Nomen 
liabuerunt ab Ida matre. Sinistri secundum Pherecydera 
prsestigiatores erant , dextri vero (prsestigia) resolvebant, 
ut ait (etiam) Hellanicus. 

8. 

Coronidem virginem Laceriae habitasse non longe ab 
Amyri fontibus Pherecydes narrat 1. 1 , ubi etiam de cor- 
vo exponit (qui Apollinem certiorem fecit Coronidem, ex 
deo gravidam, coiisse cum Ischye, Elati filio), atque Dia- 
nam dicit ab Apolline missam multas simul interfecisse 
mulieres (quae Coronidis cumlschyeconcubitumadjuvisse 
videntur), et ipsum Apollinem occidisse Ischyn, ^Escula- 
pium vero instruendum tradidisse Chironi. 

Dotium, urbs Thessalia3, nominata est a Dotia, Elati 
filia; Pherecydes autem a Dotide, Asterii ex Amphictyono, 
quae ex Phthio nata est, filia, nomen derivat. 



Schol. Eurip. Alcest. 2 : OepexuSr^ iv tjj taxo- 
f« -obciv AeXcpoic; cpr.Jt QvrjaxovTac; /aikbv dvaStoj 



PWERECYDIS FRAGMENTA 



pta tou? iv AsAcpotc; cp 



axeiv. 



Ap. Schol. Pindar.Pyth. III, 96, iEsculapium 
ab Jove occisum esse tradit «frepexuSrjC, otitou? Iv 
AsXcpotc; Ovr]axovTac; dvaStouv iuoiei.j 

Schol. Apollon. II, 5oo : nepiij^JCupjvvi? EUV- 

Sapoc; laTOpst ev lIuOiovi)taic^{X, 6 sqq.), wc^rc^S- 

voc; ouaa, pce^p^^A&y' auvexuvrjyet tw 'AttoXXojv^ 

§ta7caXaioua Se 7roTe XeovTt rjYaTcrjOrj utco AtcoXXoj- 

v.or-8? xat doTcdaac; auTrjv, Stexbyuaev etc; tyjv vuv 

,.-K aucyjc; Kuprjvrjv Trjc; AtSurjc; (xaXou-Jtevrjv adde ex 

cod. Paris.) xat p.tyeic; 'AptaTatov srexs. <J?epsxuSr]c; 

Secprjat xat'ApaToc;, etci xuxvojv auTrjv 6/r,0sicrav, xaTa 

'AtcoXXowoc; Tcpoatpsatv, stc; Trjv Kuprjvrjv dcptxsaOat. 

Patrem Cyrenes alii dicunt Peneum , alii Hy- 
pseum, regem Lapitharum, quem Pelei iilium 
esse tradit Schol. Apoll. 1. 1. et ex. Pherecyde 
Schol. Pir.d. Pyth. IX, 29 : Natooc; xat Ilrjvstou tov 
'T^ea <I>spexuSy]c;. 'AxeaavSpoc; Ss, <I>tXXupac; t/Jc; 
'AatOTCOU xai nyjvetou taTopei tov c X'.|>ea. 

10. 

Schol. Apollon. III, /167 : IlspcrjtSa Trjv 'ExaTyjv 
Xeyet (Apollonius), toc; tou Ilepcjeox; OuyaTe'pa. Ttvsc; 
Ss auTrjv cpaat Atbc; etvat 7caiSa. ... Bax/uXtSyjc; Se 
Nuxto; cprjalv auTrjv 0uyaTs'pa. ... Mouaaio? Ss, 'Aots- 
tac; xat Aio'?. (Conf. ad v. io3/|.) <I>spsxtjSr]c; Ss , 
ApiTTatou tou Oatovoc. Cod. Paris. IlaiMVOc;. 

11. 

Eustath. ad Hom. II. Z, p. 648, 37:Adstpav 
tfrspexuSrjc; toTopet ^Tuybc; dSeXcpyjv, xat eotxe, cprjatv, 
outcoc; eyetv. 'Etci yap uypac; ouatac; tocttouoiv 01 Tca- 



Xatot Trjv Adetpav. Atb xat 7coXe[jciav Trj A^f/.v)Tpi vo- 
[At^ouai. "OTav yap Our,Tat auTrj , ou TcdpeaTtv rj t5js 
Ar][J.y]Tpoc; ispeia. Kat ouSs twv TeOu[jce'vcov yeueaOai 
auTyjv oatov. «Pro cpy]aiv fortassis legi possitouatv 
ut sensus sit : et videiur sane hoc cum reiruitura 
consentirc. Valesins ad Harpocrat. p. 17, legit 
simpliciter : xat sotxsv out. s^. » Sturz. 

12. 
Apollodor. I, 5, 2 extr., de Triptolemo : <[>s- 
psxuSyjc; cprjatv auTov utbv "ilxsavou xai Tyji;. 

13. 

Schol. Apollon. IV, 1091 : ~Haav yap 6 Aixtu? 
xa-f ° noXuSexTrjc; , 'AvSpoQbyjc; Tyjc; KdaropDc; (cod. 
Pan^IIspixdffTopoc) xat nepta0e'vouc; tou AajxdaTO- 
poc;, TOuNatWS^ou, tou IloaeiScovoc; , xat 'Afxu[jto)vy]c; 
(cod. Paris. etTPTfra^-^^wivyjc;), wc; 4>epsxuSr|<; ev 

TCpcOTOi). 

14. 
Schol. Apollon.II, 121 4 : ''Oti IttSI tov Kauxaaov 

xaTecpuyev 6 Tucptoc; Stwxo^evoc; , xat otl\ xatouevou tou 
opouc ecpuyev Ixet0ev tlc, TcaXtav, 07toui' cr i v HiOrjxour 
aav auTco Treptppicprjvai (cod. Paris. TO i)tp^ur]vai) vvj- 
aov, <I>epexuSr)c; ev t^ Osoyovta taTOpeti 

15. ^ - ' 

Apollod. III, 12, 6 : OepsxuSr]? Ss'\cpy]at, TeXa- 
[xoiva cptXov, oux dSeXcpbv IIy]XsoJc; elvat, d5lXa AxTatou 
TcatSa xa\ rXauxrjc; xr\<; Ku^peto;. Pro 'Axjcatou, quod 
jam iEgius obelo notavit, Heynius re»tituendum 
putat 'AxTopo?. 

16. 

Schol. Pindar. Nem.lV, 81 : "EotxevUlItvSapoc; 
[jtvy][jtoveueiv tou BeTtoetou, Ttept 00 sv TcplWTOJ Osps- 
xuSyjc; outo) ypdcpst- « "I^icstTa IIy]Xeuc; w^stc» etc; <I>0iav, 



Pherecydes in historia tradit iEsculapium Delphis mor- 
tisos in vitam' revocasse. 

9. 

Pindarus in carm. Pyth. dicit Cyrenen, dum virgo esset, 
muJtum venatam esse curn Apolline , qui , quum contra 
leonem luctantem quondam conspexisset, amore infiam- 
matus puellam rapuisset et in eam Lihyae partem trans- 
portasset, qua 1 , nunc ab illa Cyrene nominata est, ibique 
cum ea congressus genuisset Arista^um. Piierecydes vero 
et Aiatus eam curru cygnis juncto vectam ApolJinis coa> 
silio Cyrenen venisse dicunt. 

Naidis et Penei tiiium Hypseum dicit Pherecydes. 

10. 

Apollonius Hecaten nominat Perseidem , ut Persei 
fdiam; nonr.ulli autem eam Jovis filiam faciunt. Bacchy- 
iides eam Noctis filiam dicit, Musneus Jovis ex Asteria , 
Pherecydes Aristsei, qui Paeonis (Apollinis) fdius erat. 

11. 

Dairam Pherecydes tradit Stygis esse sororem , atque 
consentaneum est rem ita habere ; elemento enim humido 
Dairam praeesse statuunt veteres, quare etiam Cereri ini- 
nncam credunt. Quum enim ei sacra hunt , non adest 



Cereris sacerclos, neque fas est hanc degustare\quae sacri- 
ficata sunt. 

12. 
Triptolemus Oceani ex Terra filius est. 

13. 

Dictys et PoIy<kctes filii erant Androthoes , iSastotis 
filiae , et Peristhenis , Damaetoris , Nauplii , Neptuimi ex 
Amymone 

14. 

Typhon ad Caucasum,inde vero, monte incenso, cdlnfu- 
git in Italiam, ubi Pithecusa insula in eum dejecta ^st. 
Narrat Pherecydes in Theogonia. 

15. 

Telamon amicus Pelei , non vero frater, sed Actsei (v? 
potius Actoris, iEginae post editum ex Jove iEacum ma- 
riti) ex Glauca, Cychrei nata, filius. 

10. 

Peleus lustratur ab Euryto (Phthiae in Thessalia rcge), 
Actoris filio, cujus filiam Antigonam uxorem dtixit. (Sed 
quum immT.dens Eurytum interfecisset, Iolcum fugit ad 
Acastum, cujus uxor, Peleum ad stuprum frustra sollici- 
tans, falso nuntio effecit, ut Antigona mortem sibi consci- 
sceret). Haecquumlaqueo fauces sibi praeclusisset, «Peleus 



PHEREGYDIS FRAGMENTA. 



73 



stai Qstiv Itu twv ?tt7cwv toutojv dywv, otx&T Iv <I>ap- 
o-dXoj, xat Iv ©stiSeiw, o xaXsirai a7rd ttjs 0stiSo<; 

^l tcoXk;. » 

Tzetzes ad Lycophr. 175 : c O nrjXsut:, xaTa 
<I>sp£XuSr,v xa6aipsTat utt' Eupurou, tou "AxTopo? , ou 
OuyaTspa AvTiydvr^ Xau.6dvst, dvapxrjOsicric; S£ sxst- 
\ ■/]<;, w/sto ei? <I>6iav, xal 0£Tiv aywv, stti twv i7r- 
tcwv 7]xst £V tfrapadXw, xat 0etiSsko, xaXstTat dcrco 
ttj<; 0£Ttoo,c r\ TtdXi?. "Hxei ap. Tzetz. mutandum 
videtur in oixeT, quod habet Schol. Pind. — Pro 
tfraptjdXw vulgo legitur tI>apydXw. Verba r\ ttoXk; 
post 0£ti8o<; utrobique delevit Sturzius suasu 
Heynii ad Apollodorum p. 79$, sed sine dubio 
servanda sunt et ita infelligenda, xaXstTat r\ izo- 
Xt<;, pro & ovdfxaTi xaXsTTat , ut alibi loquuntur, 
xaXetTat touto r\ ttoXk;. Thetideum , Strabone 
teste , erat propinquum Pharsalo tam antiquse 
quam novse. Pro elq 06iav Sturz legendumputat 
Ix <l>0ia<; , quia non post Antigonae demum mor- 
tem Peleus Phthiam petiverit. Sed Schol. cogi- 
tasse videturde altero itinere, quodfecit Peleus 
postquam, relicto Iolco, in Pelio monte Theti- 
dem uxorem duxerat. Quae omnia historia in 
brevius contracta obscurata sunt. 

17. 

Schol. Homer. II. H, i75:'Ex ti'vo<; IT/]Xsu<; 
HoXuSwpviv scr/sv ; w<; [xsv DTacpuXoc; Iv y' (Venet. 

Iv ttJ 2) 0£<TaaXtxwv, i\ EupuSixr^, xr\c, AxTopoq 
OuyaTpdc;. <l>spsx'jSr|<; Se , i\ AvTtvdvrjc; ty]<; EupuTtw- 
vo<;. 'AXXot 0£, Ix AaoSa[xeia<; Trj<; AXx[xaiwvo<;. 
In cod. Veneto prsemissa huic loco sunt ista : 
C H StTcXr, (li. e. tale signum|>- ), oti <I>sp£xuSr|<; 
Trjv noXuSojpav cp7]C7i dSsXcprjv A^iXXeojc; • oux sctti Se 
xa6' "Ouvrjpov StaSeSatojcaaOat. 

18. 

Schol. Pindar. Nem. III, 55 : Ou ydp (6 I\~r\lehc) 
uovoc; etXe tov TwXxov, aXXa {JtSTa Tdcovot; xat twv 
TuvSaptSwv, w<; tcrTopei <I>spsxuSrj<;. Cf. JNicol. Da- 
masc. in Exc. Vales. p. 446, et qui inde sua hau- 
sit Suid. s. v. ATaXavTr,. 



19. 



Schol. Hom. II. W, 87 : Toutov (tov A[/.cpiSdy.av ~ 
to; utdv) KXetc703vu[j.ov <I>EpsxuoY]<; taTopst. 

20. 

Marcellinus in Vita Thucydidis, § 1 : 0ouxu- 
SiSrjc; ... dTroYOvoc; twv suSoxttj<.oiTaTOjV aTpaTrjywv, 
Xe^oj or\ twv 7C£p V ! MtXTtdorjv xai Kijjuova. 'QxEiorro 
Se ex TtaXatou tw ysvst 7rpd<; MtXTidSrjV tov GTpaT/]- 
ydv • tw Se MiXTidSrj , 7rpd<; Aiaxdv tov Atdc. Outojc; 
au^et to y£vo<; 6 auyYpacpEuc; dvoj6£v. Kai toutok; Ai- 
Su[jto<; u;apTUp£i, <T>£pexuSr]V ev t^ TrpojTV] twv taropiwv 
cpdc7xwv outoj; Xeyeiv ' « OiXaiac; oe 6 A'iavT0<; otxet 
_ Iv Ta*ii<; A6rjvat<;. 'Ex toutou Ss yiyvsTai AdixXoc;, tou 
6s Lttiouxoc; , tou oz AxsaTwp, tou oe AyrjVojp, tou 
s OAtoc; , tou os Auxrj?, tou os Iuc&ojv, tou &s Aatoc;, 
tou os AyafjLriaTojp, tou oe ltc;avopo<;, scp ou ap^ov- 
to<; Iv A6r)vat<;. ** tou Ss MiXTidSvjc; , tou Ss Ttttto- 
xXsiSy]<;, scp' ou dp/ovTOc; IIava6rivata ETS^r].** tou Ss 
MiXxidSy]?, o<; wxias Xsppdvriaov. » 

Locus mutilus, ordo stirpis turbatus. Quare 
Rutgersius inter verba: tou Se TttttoxXs iSr,<;... Ite- 
6rj et tou Ss M. 0? wxtas Xsppdvrjaov excidisse putat 
Cypselum, Miltiadis patrem. Deinde post Cher- 
sonesium Miltiadem Sturz. ponendum censet il- 
lum, qui nunc post Tisandrum collocatus est, 
ita quidem, ut, quum Cimonis, qui pater erat 
Miltiadis Marathonii, mentionem desideremus, 
etiam altera lacuna statuenda sit. Igitur ordo est 
hic : Tisander — Hippoclides (Herodot. VI, 127.) 

— Cypselus — Miltiades Chersonesius — Cimon 

— Miltiades Marathonius. Vide tamen quos lau- 
dat Baehr. ad Herodot. VI, 3A et 127 

LIBER SECUNDUS. 

Initio hujus libri Pherecydes narrat Promethei 
historiam , quam Apollodorus statim post Gi- 
gantomachiam posuit. Apte hsec annecti potuit 
iEacidarum fabulis, siquidem Pherecydes dixit 
Promethei consilio Jovem a Thetidis nuptiis ab- 
stitisse. Inde petitum est fr. 21 de aquila ab Her- 
cule interfecta. Reliqua , quse nominatim huic li- 



Phthiam reversus est et Thetidem curru equis (quos a 
Neptuno acceperat) junctovehens, sedes sibi sumsit Phar- 
sali et ThetideL quodoppidum a Thetide nominatum est. 

17. 

Polydoram Peleussuscepit ex Antigona, Eurytionis fdia. 
Pherecydes Polydoram dicit Achillis sororem. 

18. 
Pherecydes narrat, Peleum cepisse lolcum non solum , 
aedlasonis et Tyndaridarum auxilio adjutum. 

19. 
Hunc (Amphidamantis filium, quem Patroclus, Actoris 
c.f iEginae nepos, interfecit) Clisonymum dicit Pherecydes. 

20. 
Thucydides ... traxitgenus a nobilissimis ducibus, Mil- 



tiadem et Cimonem dico. Antiquitus enim cum Miltiade 
Atheniensium duce; et propter Miltiadis genus, cum ipso 
y£aco Jovis fdio cognatione conjunctus erat. Adeo illu- 
stribus majoribus histoiicus iste senatumgloriatur. Atque 
Didymus haec suo testimonio confirmat, qui tradit Phere- 
cydem primo Historiarum libro ita scribere : « Athenis 
habitavit Phila?as, Ajacis filius : huic filius fuit Daiclus , 
huic Epidycus , huic Acestor , huic Agenor, huic Olius, 
huicLyces , huic Typhon, huic Laius, huic Agamestor , 
huic Tisander, qui quum essetAthenis Archon** illi filius 
iuitMiltiades,cui iiliusHippoclides, qui quum Athenises- 
set archon instituta sunt Panathanaea**. Illo natus e^t 
Miltiades, qui Thracke Cherronesum colonis frequenia- 
vit. » 



7.» 

4 ■« 



PHERECYDIS FRAGMENTA. 



bro fragmenta assignantur, quum clare ostendant 
Argivas potissimum fabulas in eo tractatas esse, 
res ita conformanda est, ut statuamus Pherecy- 
dem , postquam Prometheum ab Hercule libera- 
tum dixisset, ab hoc ipso Hercnle Iransiisse ad 
fabulas Argivas. Similiter Apollodorus, qui libro 
secundo dicit : 'EtceiSvj 3s to tou AeuxaXiojvo<; Stsi;e- 
Xv]XuOa(/.£v yevoq, I^ofJtevoj; Xeywjxsv to 'Ivcfyou. Ita- 
que huc pertinent quae narrantur de Argo Pano- 
pia (22), de Danao (2 '3), de Proeti filiabus a Me- 
lampode sanatis (2/1), de Bellerophonte contra 
Amazonas pugnante, ad quod fr. 25 retuli, de 
Danae et Perseo (26), de Alemena (27), de Her- 
cule serpentem enecante (28). Quod sequitur 
fragmentum de Thespio vel Thestio ejusque fi- 
liabus ex illo loco desumtum videtur, ubi Her- 
cules a Thestio csede liberorum, quos ex Megara 
(3o) habebat, lustratus esse dicebatur, vel ex 
illo, ubi de quinquaginta istis Thestiadibus sermo 
erat. Hic enim Pherecydes ex more suo inter di- 
versos Thestios, iEtolicum illum et Boeoticum , 
potuit distinguere. 

21. 
Schol. Apollon. II, 12^2 : Oep£XuSvj<; Iv SeuTepo), 
Tucpwvos xat 'E/iSvtjc, tvjc. <I>o'pxuvo<; (cod. Paris. 
addit eivat) cpvjfft tov aeTOv tov Iiri7U£j/.cp0e'vTa npo- 
[/.vjQei. Kai oTt II (cod. Paris. quasi sequentia non 
sint e Pherecyde petita, habet cpafft Se, oti) 6 cxetoc; 
vfcOtsv tvJc; vj[/Epa<; tou v]7caT0c;, to Se Xei7co'[/.£vov vju- 



;eto tvJc; vuxto? , xat eytveTO tffov. 

99 



Apollod. II, 1, 3 :"Apyov tov 7cavo'7CTV]v 'AffxXvj- 
TctaSvjc; f/iv 'ApeffTopoc; Xiyet uto'v <I>£pexuSv]c Se, Tva- 
jow Kepxoj»]; Se, "Apyou xat 'Iff[/.<qvv]<; tvj<; 'Acojtcou 
OuyaTpoi; • 'AxoufftXao; Se yr^s.vri aircbv Xsyei. 

Hic transponenda esse Asclepiadis et Pherecy- 
dis nomina, jam videruntValckenar. et Heynius. 



Schol. Eurip. Phoen. 11 23 : <I>epexuSv)c |7cl t»5 
tvtou cprjffiv auxov ("Apyov) s^etv ocpQaX[jtbv, a'[/.a SvjXwv 
OTt Suo Iy£vovTO "Apyot. Tpacpei Si outojc/ «"Apvoc 6 
Atbc yau.£t IIeiQco, tvjv 'Qxeavou OuyaTepa. Tou os 
ytveTat Kpiaffo?, tou Se 'EpsuQaXtcov [acp' o& 'Epeu- 
OaXta TcoXiq xaXetTat ev "Apyet] xat <I>op6a<;. ']'ou §£ 
ytvsTai 'ApeVcojp, to ? j Se "ApYoc, & c 'Hpa ocpOaXutbv 
TtOrjcriv ev tw tvtoj, xat tov utcvov I<;atpeiTai , xat 
ucptVcaTat xat cpuXaxa auTOV tv) Tot. "E7C£tTa 'Epuvlc; 



aUTOV XT£lV£l 



23. 



Schol. Apollon. I, i2i3 : <I>epexuSv]; Iv tw Seu- 

Tepoj cpvjffiv oTt IloXuSojpa tvj Aavaou [jttcryeTai IIvj- 
vetbc 7cot«;/.o'c. Tcov Se yiVcTat Apuo'| , acp' ou Apuo- 
7cet; xaXouvTat. Oixoufft Se eVi tw l/jcepyeuo tcotouw, 

Pro IIv]veib; Berkel. et Verheyk. ad Anton. 
Liberal. c. 3a, recte emendant STcsp^sto?. 

24. 

Schol. Homer. Odyss. O, 225 : MeXa[X7couc 6 
'AauOaovoi; 7cat; , tcoXXoc [/.ev xat aXXa Sta tvJc (/.avTi- 
xvj<; TspacTta Itcoiei, ou^ vjxtaTa Se auTc7j xat oiitoc 
IvSo;oTaTOc; aOXo; lyeveTO. Ttov ^olo HpotTOu Ouya- 
Tepoiv, tou (3ac7iXe'oj(; twv 'Apyetwv, Auctitctcv]; xat 
IcpiavaffG7];, Stoc tvjv axfjtato^TVjTOc; (Buttm. ttjv h. 
vso'tvjto<;) aveTciXoyiffTiav a[/.apTOUffo)v etc; ^Hpav • 7ca- 
pay£vo';/.£vat ^ko elc, tov tv]<; Oeou V£wv, ectxojtctov 
auTOv (Barnes. aur/jv), Xeyouffat TcXoufftojTepov aaX- 
Xov eivat tov tou 7caTpb; oixov. Kat Sta touto [/.avTi? 
wv Tcapayevo^u.evoc; 6 MeXajATcou?, uTce'ff^eTO Tcatrac 
(Buttm. reponi jubet tcocvtojc;) OepaTceuetv, et XaSot 
xaTotc;iov tvjc, OepaTcetac [/.iff0o'v. "HSv] yap v] voaoq Se- 
xaeTV]<;, xat oSuvvjv cp£pouc;a ou [jlo'vov auTat; Tai; 
(articulum omisit Buttm.) xo'pat<;, dXXoc xv.t toi; 
Y£'yevvv]xo'fftv. 'E7caYY£ l Xa[/.evou Ss tou IIpoiTOu tw 
MeXa[/.7coSt xat ptepoc; ttjc; paffiXetac;, xat [jitav twv 
OuYaTe'pojv r,v ocv OeXot (Buttm. I0e'Xot) ei; ^i\t.ov 
Sojffetv, totffaTO tvjv vo'ffov 6 MeXoc^jitcouc; , Stot t» i>t£- 



LIBER SECUNDUS. 

21. 

Typhonis ex Echidna , Phorci filia , aquila est , quae 
Prometheo immissa jecur ejus dilacerabat , ita ut quod 
die ederat noctu regeneraretur, et eadem maneret jecino- 
ris mensura. 

22. 

Argus Panoptes (i. e. qui oculis omnia lustrarc polest) 
filius est Arestoris. 

Argus, Jovis filius, Pitho, Oceani fdiam, duxit uxorem. 
Ex his nascitur Criasus ; hujus est Ereuthalion, a quo 
Ereuthalia, urbs Argolidis, nomen accepit, et Phorbas, 
hujusArestor, hujus Argus, cui oculum Juno ponit in oc- 
cipitio et somnum adimit, atque Ius facit custodem. 
Postea interfectus est a Mercurio. 

23. 
Cum Polydora, Danai filia, concubuitSpercheus fluvius. 
Ex his natus est Dryops , a quo Dryopes ad Spercheum 
habitantes nomen acceperunt. 



24. 



Melampus, Amythaonis filius, inter alia multa quae va- 
ticinandi arte miracula fecit, etiam hanc rem celeberri- 
mam peregit. Etenim Lysippe et Jphianassa, Proeti , regis 
Argivi, filiae, juvenili inconsiderantia in Junonem pecca- 
verant. Nam quum in templum dea^ venissent, id derise- 
runt, patris domum dicentes multo splendidiorem esse. 
(Propter hanc insolentiam morbus quidam iis injectusest, 
qui ad insaniam eas adegit). Sed Melampus vates omnes 
prorsus se sanaturum esse promisit, siquidem mercedem 
acciperet hac sanatione dignam. Nam morbus per decen- 
nium jam duraverat, atque non soluin puellas, sed 
parentes adeo ipsarum doloribus affecit. Proeto veropol- 
licente et partem regni et unam, quam vellet, ex 
filiabus in matrimonium ei se daturum esse , Melampus 
supplicationibus et sacrificiis , quibus Junonis irain p!n 
cavit , morbum depulit et lphianassain , curationis p 1 "^' 
mium, duxit uxorem. 



PHERECYMS FRAGMENTA. 



7* 



7ttov xat 0uatwv T7]V c 'Hpav [JtetXic;djji.evo; , xat Xat/.- 
(jdvet Tcpb; Yauov TcptdvacrcTav, eSvov auTvjv twv ta^- 
Tpstwv xapTco^crduLsvo:. e H Se tcrcopta icapd <I>epexuSv). 

Vei^ba afjtapTouawv ... 7rapayevo'[xevat ... xat Std 
touto p.dvTt; wv mendam contraxisse docet ver- 
borum anacoluthia et narrationis nexus interru- 
ptus : nam dici debebat puellas istas propter 
flagitium suum insaniae morbo affectas esse. Ita- 
que verba irapaysvdfji.evai ... otxov a Pherecyde 
aliena, nescio unde petita, a docto quodam mar- 
gini adscripta esse, deinde in textum irrepsisse 
puto. In sequentibus vero xat Sta touto {jtdvTic; wv, 
Tuapayevo^evoi; latere videntur : x. 8. t. eijifjtavcov 
Yevoaevojv (cf. Apollod. II, 2, 2 :yevo'fj!.£vai Ss ep.[xa- 
vst<;), et quse antecedunt : Std tvjv Ix vsottqto? ave- 
Tri/\oyi(7Ttav, siquidem recte habent, ita explicave- 
rim,ut significent: propter juventutis suae venu- 
statem Junonem , i. e. ligneum ejus simulacrum, 
temere contemtui habentes. Nam to Trjc/Hpaqijda- 
vov I^uTsXtcrav ut ex Acusilao narrat Apollodor. 1. 1. 

25. 

Schol. Apollon. II, 992 : ApfJtovta, vu[x.cpr, Natc. * 
r\<; xat "Apeoc, 'AfJta^dva? eivat cpvjcri <I>epexuSv]<; , u> 
IrceTai AtcoXXojvioc;. 

Idem ad v. 99/i verbis Apollonii dXcreoc. 'Axixo- 
vtoto adscripsit hsec : "Ectti 81 Tcept tov ©spfxwSovTa 
( cod. Paris. Iv ©epcuoSovTt). Me[/vr]Tai auTou Ospe- 
xuSrjc iv p'. (Notam numeralem cod. Paris. non 
habet.) Sed haud dubie, ait Sturz., cum Brunckio 
legendum est AXxfjtovtoto, propter scholion ad 
Apollonii v., 3^3 : Aotac; xat 'AXxu-wv, dSeXcpot. Tt- 
voc; Ss TcaTpbc;, 011 cpepeTat, w; cpvjcri OepexuSv];. Pro 
his, tivo; 8k TcaTpbc, ou cpspsTat, codex Paris. ha- 
bet : cov 6 TcaTvjp dyvosiTat. Hinc quoque emenclanr 
dus est locus Steph. Byz. : 'Axfjtdvta, tcoXic Opu- 
ytac;. ... [\Tic7a1 S' auTvjv 'Axfjtova tov Mavswc. "Ec7Tt 
xat dXXo Ax[ji.dvtov Xsydjjtevov, w<; OepexuSrjc;. Scribe 

AXxfJLOVtOV. 

26. 
Schol. Apollon.IY, 1091 (et Eudociap. 32, sq. 



et Phavorin. in v. Axptsioc) : Oepexuorjc ev 8m8z- 
xaTW (Phav. et Eud. SwSexdkr,) tcrropei, wc Axptatoc 
ya t aet EupuStxyjv Tr,v AaxeSat[J^.ovoc;• tcov Se vivetoci 
Aavdrj- ypojc/ivoj Se auTW (tw AtcoXXojvi temere 
addit cod. Paris.) irspt dpaevoc TcatSbc, s/pvjaev 6 
Qeoc; Iv nu9ot , oti aiiTw [jlsv oux eVcat Tcaic dpcryjv, ex 
Se xrj; 6uYaTpo'c/ Tcpbc; 06 auTOV Sst aTcoXe'a6at. 'O 8k 
sTcavsXOwv (Phav. TcapsX6wv) st; 'Apyo;, GdXaixov 
Tcotei /aXxouv ev Tvj auXvj Tvjc otxia; xaTcc yvjc; , evOa 
ttjv Aavdvjv etadyet [xeTa Tvjc Tpocpou , iv & aur/jv ecpu- 
Xaaaev, otcojc; ei; auTr,<; Tcatc; [xr\ yeV/iTat. 'EpaoOett; Se 
Zeuc; r/jc; TcatSbc; , ex tou opdcpou XP ua ^ TcapaTcXr^atoc; 
pet • yj Ss uTCoSe/^STat tw xoXtcw- xat excprivac; auxbv 6 
Zsu? TTJ TcatSt atyvuTai • twv Ss ytvsTat Hspcreuc;, xat 
IxTp£cp£t auTov r\ Aavdrj xat r) Tpocpbc;, xpuTCTOuaat 
(Phav. xpuTCTOuaa) Axptcrtov (melins , ut videtnr, 
cocl. Paris. xpucpa Axptatou). ^Ote Ss Hepasuc; Tpts'- 
ty]<; r\ TSTpasTrjc; iyeveTO, rjxoucrev auTOU Tr\q cpwv7)c; 
Tcatc^ovToc; • xat Sta twv OepaTcdvTOJV jjLeTaxaXecdjjcsvo; 
Tvjv Aavdvjv cuv tvJ Tpocpw , Trjv t/.ev dvatpet, Aav drv 
Ss xa-cdyet auv tw TcatSi Itci tov utco tou epxtou Atbc; 
[3oj[ji.dv. Mdvoc; (cod. Paris. jjtdvov) Se aur/jv spo)Ta , 
TcdOsv eiv) auTvj yeYOvwc; 6 Tcatc;. C H 81 scpv) • 'Ex Atdc. 
'O 81 ou TcstOsTai , dXX' stc; Xdpvaxa iixStSd^et (cod. 
Paris. IfJtSdXXet) auTvjv [jLeTaTOu TcatSd?' xat xXetaac; 
xaTaTcovTUt. Kat cpepdfJLevot dcptxvouvTat etc; 2eptcpov 
T7)V vv]0-ov. Kat auTOuc; IleXxet AtXTU? 6 HeptciOevouc; , 
Sixtuoj dXteuwv. Eka r\ Aavdvj dvoti;ai txeTeuet t/jv 
Xdpvaxa. c O Se dvoic^ac;, xat [JtaOwv otTtvec; etatv, dyet 
etc; tov otxov, xal Tps'cpei w<; dv cuYYevetc; auTOu ovTac; 
(cod. Paris. xaOaTcep cuYYevetc;). Pro Iv SojoexaTW 
recte Matthiae et Clavier. ad Apollod. p. 235, scri- 



bendum putant iv SeuTepw , nam decem tantum 
libri Pherecydi tribunntur, et iv TQI B facillime 
confundi potuit cum Iv TQIIB. Atd tcov OepaTcdv- 
twv Sturzius glossemati deberi censet. 

Schol. Apollon. IV, i5i5: nepceoic; ev 2eptcpw 
[xstoc tvJc; [jiviTpbc; StdvovToc; Tcapd Aixtui xat r)6r]o*av- 
to; (cod. Paris. addit rjSv]), IIoXuSexTV)? 6 Atxtuoc; 
6txo[A^Tpio? dSeXcpbc;, pacrtXeu; Zeptcpou TUY/_dvwv, 



25. 
Amazones filiae sunt Martis ex Harmonia Naiade, 
Alcmonius lucns, circa Thermodontem. — Dceas et 
Alcmon cujus patris fuerint, non traditur. 

26. 

Acrisius uxorem duxit Eurydicen, LacedBemonis filiam. 
Ex his nata est Danae. Illi vero de prolemascula oraculum 
consulenti deus Pythius respondit, non fore quidem , ut 
ipse filium procrearet, sed habiturum se ex filia , a quo 
ipsi pereundum esset. Itaque Argos reversus thalamum 
reneum sub terra in aula domus exstruxit , in quo cum 
nutrice Danaen conclusit, ibique ne filium pareret custodi- 
vit. Sed Jupiter, puellae amore captus, in imbrem aureum 
conversus fluit ex tecto in ejus sinum, et postquam quis 
«osset ostenderat, cum ea concumbit. Natus est ex his Per- 



seus, quem Danae cum nutriceclam Acrisio educavit. Sed 
quum Acrisius Persei trimi vel quadrimi ludentis vocem 
audiisset , Danaen cum nutrice advocari jubet, et hanc 
quidem occidit , Danaen vero cum filio ducit ad Jovis 
aram, quse est sub maceria, ibique solus eam interrogat ex 
quonam filium peperisset. Respondet illa : Ex Jove. Quod 
non credens Acrisius cum filio matiem in arcam imponit, 
quam clausam in mare demittit. Defertur ea ad Seriphum 
insulam, ubi Dictys, Peristhenis filius, retis piscatorii ope 
in terram eam subduxit. Tum Danae ex eo petit, ut arcam 
aperiret. Quod postquam feceratet quinam essent cognove- 
rat, domum suam ducit et alit eos, quippe qui cognati 
essent. 

Perseo in Seripho apud Dictyem cum matre degente 
et jam pubescente , Polydectes , Dictyos frater uterinus , 
qui tum temporis in insula regnabat, quum Danaen con- 



78 



PHERECYDIS FRAGMENTA. 



iSwv x'/)V Aavdr,v, rjpdff8r] auT7)<;, yj7rop£i Ss ffUYXOt[xr r 
Orjvai (cod. Paris. c-uyysveaGat auxrj). Kal Tcapa- 
ffxsudffac apiaxov, IxdXst dXXouc te tcoXXouc xat auTOV 
IIspffs ; a. nspcrewc Ss. 7ru8o[Jtsvou , Itci tivi 6 spavoc 
suoy/£iTat, tou Se cprjffavToc, 'Etci tTCTro) , nspcrEuc 
eitcsv, 'Etu ttj ttjc ropyovoi; XEcpaXrj. Metoc Se tov 
spavov ttJ ic;7]c rjjJtipa, ore ot dXXot Ipavtarat tov 
itctcov aTcexo'[jtt£ov, xat Ilepaeuc;. e O §e oux ISe^ero, 
aTT^xet §e ttjv ttJc ropyo^voc; xscpaXrjv xoctoc ttjv utco'- 
a/etjtv • eav Se fjt.r) xofjtiffrj , ttjv [Jt7]T£pa auTou Xvfys- 
ff6at ecprj. '0 Ss avta0si<; aTrep^eTai, 6Xocpupo'[JtEV0c 
ttjv ffu[jtcpopdv, st<; to ea^axov ttjc vrjffou. c EpfJt7]c Se 
aurw 6cp6stc (cod. Paris. Ivtu/ojv), xat tcsuctiv auTw 
TrpoaayaYWV, [/.avGavet ttjv atTtav tou Gprjvou (cod. 
Paris. Tr)? Xutct]c, omisso verbo proximo r]y£tTat, 
et particulaxat ante TrpwTov). c Ss 7)YsiTai, 6ap- 
pstv eitcojv. Ka\ TcpwTOV [jtsv rjYStTO auTw irpoc tocc; 
tou <I>6pxou Fpatac, nsjjtcpprjSw (cod. Paris. Ilscppt- 
6o>) xat 'Evxw xat 'Iatvw, 'AOrjvac cppaffdffr.c. Kat 
auTWV [xsv ucpatpsiTat (cod. Paris. dcpatpstTat) tov 
6cp8«X;jtov xa\ tov oSovTa , opsYOuuwv dXXrjXaic (cotl. 
Paris. 8v Ix StocSo^rjc aXXyjXatc; tiipsyov). At Ss , at- 
ff6avo'[Jtsvai , Sowcrt xat ixstsuoucxi tov 6cp8aX[jt6v xat 
tov oSovTa xrcoSouvat. c Evt ykp at Tpstc Ix SiaSoyrjc; 
Ixs^p7)VTo. °0 Ss Hspffsuc auTOV systv ecpr), xai aTro- 
5o)ffstv, sav aiiTW UTCoSsic^oxn Tac vuuicpac at iyoucu 
tt]V 'AtSoc xuvtJv, xat toc TrsStXa ra uTCOTCTSpa, xat ttjv 
xi&ntTiv. (xtStfftv scrib. cum Valckenario) At oe auxw 
cppotc^oufft. Kat 6 Oepffeuc; aTCoStSoiffi. Kat (xtcsXOwv Tcpoc 
Tac; vu[/.cpac ffuv ^EpfJt^ , aiTTjffac; Te xat XaSwvuTcooe- 
ff[/.etTai xa uTroVrepa TceStXa, xat ttjv xt^rjfftv Tcept- 
SaXXet. (cod. Paris. melius TcepiSaXXeTai, et 
touc; w[jlou<;) xa.Ta twv wulojv, xat Tr,v "AtSoc; xuv9)v 
T7) xecpaX^ TceptTi6r,fftv. EtTa epysTat TC£TO / [xevoc; xaToc 



(cod. Paris. etc;) tov ojXEavbv xa\ tocc; ropYo'vac;, <juv- 
£tco;/.£Vojv aiiTW 'EpfJtou te xat 'A6r)vac;. TauTa; c<l 
xoi[jto)[y.sva<; euptcrxei. c T7roTi'6svTai Se aiiTw o5toi oi 
6eot , otcojc; yp-}) tt)v xecpaXTjv (cod. Paris. addit ttJc 
FopYO^voc;) aTcoTSfJtstv a7rsffTpa[Jt[jtEvov (cod. Paris. 
aTceffTp. 07] xaTOTCTpov £/_ovTa , OTTep sXa^s Tcapot xr<; 
'A6r)vaV ubi Schaefero auctore legendum estdTre- 

ffTp. S7]Xovo'tI, Xat XdtT07CTpOV £)£.), xa\ SEtxvuouatv Iv 
TW XaT07TTpOJ T7)V MfiOOUffaV, "^ [JtOVT) 7)V 6v7)T7) TWV 
TopYo'vOJV. C 0£, 7tXr]fflOV Y £V0 V £V0 ?3 aTCOT£[JtV£l T^ 

apTCTj T7)v XEcpaXrjV, xat Iv6st<; st<; ttjv xtSrjffiv cpsuyei. 
At Sl atff6o';j.£vat (cod. Paris. powcrt. Leg. BoSaat) 

SttOXOUfflV OU^ 6pWffl [JtEVTOl aUTOV, OlOt T7]V "Atooc 
XUV7)V. IlEpffcUC. OS Et<; 2s'ptCpOV Y £V0 V £V0C ) £ p7 £ T(X! 

Tcapa IIoXuoEXTrjv, xat xeXeuei ffuva8potffai tov Xaov 
6'tto)c 5eic;7] auTOtc; t-/)v Trjc; ropYo'vo<; XEcpaXvjv, stowc; 
OTt too'vT£<; a7roXt6o)8-/ ! jffovTat. c 6s IIoXuSextvji; , doA- 
Xiffa? tov 6'yXov, xeXeuei auTOV oeixvueiv. c §s aTto- 
ffrpscpojjtEvoc; I<;atp£t sx ttJc xtSTJffsox;, xat Seixvuuiv. 
Ot os i6o'vte<;, Xt'8ot Iyevovto. c H 6s A8rjva Tcapa 
llspffswt; XaSouffa tt)V xscoaXriv IvTi'8r)fftv Etc; ttjv sau- 
tt)<; atYtSa - ttjv 6e xt§7]ffiv c Ep[/.7J aTcoStowfft, xat to 
Tcs'6tXa xa\ T7)v xuvvjv Taic Nu[/.cpai?. TffTOpst Osps- 
xuorjc; Iv ttj osuTspa. 

Pro 'Evtw xat Tatvw scribendum est 'Evuw xal 
Astvto : v. Heyne ad Apollod. II, 4, 2 - 

Idem ad IV, 1090 : 'Ev 6s toic, ilr\q xat Tcspt tou 
8avaTOU TcpoffTt'87)fft <I>Epsxu6ri<; tou 'Axptatou , otj 
[j.ETa tt]v dTcoXt'8o)ffiv IIoXuosxtou tw (lege xat TWV. 
Cod. Paris. [JiSTa to dTcoXi8w67)vat noXuosxT7]V xai 
touc;) ffuv auTW Ix ttJ<; xscpaXTJc; ttJ; TopYO^voc; Iv 2s- 
ptcpw (Phav. [xstoc tt)v Iv Ssptcpw dTcoXt8wffiv IIoXu- 
Ssxtou tou ctuv ai»Tw T7]v Ix tt)? ropYo'v7)<; [leg. Top- 
Yovoc] xscpaXTJc), Aixtuv [jlsv nspffEU? dTcoXstTrsi (cod. 



spexisset, amore ejus accensus est, nescius tamen qna ra- 
tione cum ea congrederetur. Parat igitur convivium, ad 
t[uod multos advocat inter eosque Perseum (sc. ut munera 
nuptialia ab iis acciperet, quee daret (Enomao, patri Hippo- 
damiaj). Hic quum quareret, quaenam convivis symbola 
afferenda esset, ille vero equum diceret, « Gorgonis ca- 
put-», respondit Perseus. Verum die proximo, ut ceteri 
convivse, Perseus quoque adduxit equum. Non accepit 
cum Polydectes, sed quod pollicitus esset caput Medusse 
postulavit; idsinon afferret, seipsummatremejus uxorem 
ducturum esse. Perseus tristis et infortunium lamentans, 
abit in extremam insulae partem. Obviam factus est Mer- 
curius, qui verbis eum percontatus caussam discit lamen- 
tationis. Viam Perseo praeit, neanimum despondeat cohor- 
tatus. Et primo quidem Minervse suasu ducit eum ad 
Gravis, Phorci filias, Pephrido, Enyo, Dino, quibus ocu- 
lum Perseus et dentem , quos invicem sibi porrigebant , 
subducit. Hoc quum sentiunt, clamant precanturque, ut 
oculum et dentem reddat, quibus tres illse mutuo utun- 
tur. Perseus se habere illa et redditurum ; ait, si 
quae Orci galeam et talaria alata et peram posside- 
rent nymplias sibi demonstrarent. Dicunt illae viam ; 
denteni et oculum reddit Perseus, et cum Mercurio ad 



nymphas proficiscitur. Hic rebus quas petivit acceptis, 
talaria subligat, cibisin humeris circumjicit, Orci galeam 
capiti imponit. Sic paratus et instructus ad oceanum, uty' 
erant Gorgones, devolatcomitantibusMinervaet Mercurio. 
Invenit Gorgones dormientes. Suadent dei ut ipseaversa 
facie caput Gorgonis abscindat et in speculo monstrant 
ei Medusam, quaa sola Gorgonum mortalis erat. HJe prope 
accedens ense falcato eam truncavit, et capite in pera po- 
sito aufugit. Gorgones autem re cognita clamantes Per- 
seum persequuntur ; sed non conspiciunt eum propter 
Orci galeam. Qui postquam in Seriphum venerat , adit 
Polydecten, eumque populum ad concionem convocare 
jubet, ut monstret caput Medusae, bene sciens omnes, 
qui idadspexissenl, inlapides mutatum iri. Populo convo- 
cato Polydectes jubet monstrari caput. Ille vultum aver- 
tens ex cibiso depromptum ostendit. Qui viderunt, lapides 
facti sunt. Minerva autem quod a Perseo accepit caput 
Mgidi imposuit; peram tradit Mercurio, et soleae et galea 
redduntur nympliis. (Sine dubio, schol. dicere voluit : 
peram, soieas et galeam tradit Mercurio, qui Nymphis ea3 
restituit. Sic Apollod. II, 4, 3, Pherecyclem secutus.) 

Postquam Polydectes et qui cum eo erant in Seripho 
Medusac capite in lapides crant transformati,Perseus Pi- 



PHEREGYDIS FRAGMENTA. 



Pari?. xaTaXetTCt) Iv Trj 2eptcpw |3a<7iXeueiv twv Xe- 
Xeiu[jievojv 2epicpiojv, auToc Ss e&r) 7cXeojv (ita e 
Phav. legendum pro TcXe'ov. Cod. Paris. habeta-nro- 

ttAei) £tc "Apyoc cjuv toic KuxXoj'jn, xat tyj Aavdrj, 
xat Tvi 'AvSpojjiESa. Kat IX6wv, 'Axptcjtov 01% Eupicrxsi 
Iv 'Apysr uTCjfwpEt yap auTOV Setaac. etc tou? ITeAa- 
cjyouc, £1? Adptcrcjav (cod. Paris. r\v ydp Std tov 
IkpcjEWC cpo'6ov 7cpoa7csX6wv eic Adptcjcjav tyjv MeXa- 
cjyixriv). Mr] xaTaXaSwv Ss auTov, tt)V f/iv Aava7]V 
xaTaAetTcet fcod. Paris. acptrjcri) Tcapd Trj [j.7]Tpt 
EupuStxrj , xat t>,v 'AvSpof/iSav, xat touc; KuxXoj- 
rcac * auTo; Ss ser/] et<; Adptcjcrav. Kat dcptxo'- 
aevoc;, 'Axptcjiov dvayvojpt^Ei , xal cjuv auTW E7cscj6ai 
(cod. Paris. l7reX6etv) elq "Apyoc; tciGei. Kat ote Sr\ 
ejaeXXov tevat, cjuvTuy/dvet dywvt vs'ojv sv ttj Aaptcr- 
cr\. Kat 6 Ilepcjeuc; d7coSu£Tat et<; tov dywva>, xat Xa- 
6wv tov Stcrxov, Sicjxeuei • to Se (cod. Paris. ydp) 
7T£VTa0Xov outcoj r]v, dXX' tSta 1'va Exaarov twv d6Xojv 
rjOXouv • 6 3e Stcjxoc; Tpo)(_aXicj6e\<; Itu tov TCoSa tou 
'Axpiaiou , TtTpojcjxst auTo'v • xautwv Se Ix toutou 
'Axpiaioc; , d7To6vrja'X£i auTOu Iv Aaptcjcjrj. Kat auTOV 
xaTaTi^ETat Il£pcj£u<; xat 01 Aaptcjcjalot , 7cpo'cj6£V Trjc 
tcoXewc; , xat auTOu (Phav. auTw) tcoioucjiv r]pwov 01 
iTTt^oSptoi • Il£pcj£u<; Se dva/wpst tou "Apyouc (cod. 
Paris. dve^_ojp7]Cjev stc/Apyoc). 

Ad Cyclopes illos fortasse referendus est locus 
Pollucis X, i39 : 'AopTrj (1. Ao'pTr]c), Tcapd $sp£- 
xuSv] eic twv KuxXojtcojv. 

27. 

Hom. Od. A, ^65 : T7]Xs6o'at <TTpaT£ucjavTE<; , 

XTEIVOUCJI TOV 'HXsXTpUOVOt; TTalSa TCpt 6p£IX|Jl.dTWV 

dywvt£b[jt.EVOV. Kat 'A[Jt.cpiTpuoJv dicoxTsivac; dxoucjuoc 
'HXsxTpuwva, cpsuyst £1? OrjSac;. AXxijtrivri Ss 'HXe- 
XTpuojvoc; oux ISouXeto ya|jL7]6rjvat, Tcptv TtcjatTO touc; 
TrjX£Soa<; U7csp twv auTrj<; dSsXcpwv. ''YTCiG^VEiTai Ss 



touto Afjtcpixpuojv, xat auTrjv etc; 0rjSat; |j.eTayayojv 
TcopeueTai Itci Tr)XeSo'ac. 'Ev TauT'/] Zeu<; Trj vuxtI 
dcptxvetTat Itci ttjv A[jtcptTpuojvoc olxtav, eyojv xap- 
y^aiov, Ioixw<; 'AfJtcptTpuwvi/H Se AXxij.rjvr] ooxoucja 
tov lauTrjt; dciTcacjTOV Etvat , Tcuv6dv£Tat TCpl twv Tv)- 
XeSowv, et xaTexTetvev auTOUt;. c () Se Zeut; Xeyojv au- 
TY] TcdvTa oaa lyEVETO, StSojcrt xat to xap-/_r)Cjiov, cpd- 
[jL£VO<;dpiCTTr^aa<;EtX^cpEvai7capaTwv GTpaTtojTwv. H Ss 
dcjfjLEvojc; d7COTi6r)atv. "ETCtTa avxr\ cjuvEuvacj0£t<; Zeuc 
aTCEp/STat , xat Trj auTrj 7capayEvoixEvo<; vuxti 'Ajxcpt- 
Tpuojv [JttaysTat. Kat ysvva 'AXxjJtrjvri Ix (jtsv Atoc. 
TlpaxXsa, Ix Ss 'AfxcptTpuoJvoc; TcptxXEa. C H tcjTOpta 
7capoc ^EpsxuSr,. 

Athenaeus XI p. /174, F : 'Ap/aioTaTov Icjti tco- 
arjptov to xap'/7]cyiov, "et ys 6 Zeuc ojJttXricjac AXx;j.r}vr b 
eSwxe Swpov auTO ttJc. [j.ic;£oj<; , wc €>spsxuS*/]<; Iv tt, 

SsUTEpa ItJTOpEt. 

Macrob. Saturn. V, i\ : Est autem carchesium 
poculum Grcecis tantummodo notum. Mcminit ejus 
Pherecydes in libiis Historiarum, aitque Jovcm Al~ 
cumence pretium concubitus carchesium aureum 
dono dedisse. 

28. 

ApolIod.II, 4, 8 : OEpsxuSrjt; Se cprjcjiv AucpiTpuoj- 
va , [3ouXoulsvov [Ji.a6£iv o7co'T£poc; rjv twv TcatSwv Ixei- 
vou , tou<; SpdxovTa<; etc; ttjv euvTjv I[j.6aX£iv, xat , tou 
[j.sv 'IcptxXeouc; cpuycjvTOc;, tou Se TlpaxXeouc; uTcoaTav- 
toc;, [j.a6etv wq TcpixXvjc; i\ auTOu yeyevvriTat. Eadem 
Pherecydis narratio traditur a Schol. Pindar. 
Nem. 1, 65 : Etcjtv 01 utco AfjtcptTpuwvoc l7ct7ce[i.cp67J- 
vat touc ocdsic; cpocatv, Itci StaTCtpa tou yvwvat, TCTepoc 
ef/j tou Atbc, wc OepexuS-/]C cprjcjlv , Ivtaucrtotc ouatv 
rjS-/]. Ka\ b u-sv 'IcptxXric;, cpsuyef 6 8k, Itci t9]<; £uvrj<; 
[jtEtvac, d[jtcpoTepouc dTceTcvic;ev. 



ctyem Seriphiorum, quibus pepercerat, in insula regem 
constituit et deinde cum Cyclopibus , cum Danae et An- 
dromeda nave profectus est Argos. Non invenit ibi Acri- 
siutn, qui Perseum metuens Larissam, qua3 urbs Pelasgica 
est in Thessalia, discesserat. Jgitur Cyclopes et Androme- 
dam et Danaen apud matrem Eurydicen relinqiut, ipse 
Larissam proficiscitur. Ibi Acrisium recognoscit, eique 
suadet, ut secum veniat Argos. Sed quum jam profecturi 
essent, accidit ut (a Teutamide, Larissseorum rege, in ho- 
norrim patris mortui) juvenum ludigymnicicelebrarentur. 
Etiam Perseus in arenam descendit,et jacil discum. Quin- 
quertium enim nondum institutum erat, sed separatim 
singula certamina inibant. Discus vero ad Acrisium pro- 
volutus pedi ejus vulnus infligit; quo laborans ille diem 
obiit Larissae. Mortuum Perseus et Larisssei ante urbem 
componunt, ubi herois fanum condunt indigenae; Perseus 
autem (in Argolidem quidem redit, sed Argis nolens de- 
gere) ex urbe discedit. 

Aortes, unus Cyclopum apud Pherecydem. 

27. 

Teleboee Mycenas venientes cum exercitu ( ut Mestoris 
regnum ab Electryone repeterent), filium ejus de bovibus 
dscortantem interfecerunt , et Amphitryo , qui Electryo- 



nem imprudens necaverat, fugit Thebas. Alcmene autem 
nubereei noluit, priusquam fratrum csedem a Telebois vin- 
dicasset. Promitlit hoc Amphitryo,et illa Thebas deducta, 
adversus Teleboas proficiscitur. Verum enim vero eadem 
qua ille rediit nocte Jupiter, Amphitryonem assimulans, ad 
ejus domum venit manu tenens carchesium. llla pu- 
tans eum amasium suum esse, ex eo quserit, num Tele- 
boas interfecerit. Narrat ei Jupiter quee gesta sint omnia 
et dat carchesium, quod virtutis prsemium a commilitoni- 
bus se accepissedicit. Alcmenegaudens idseponit. Deinde 
Jupiter, postquam cum ea concubuit , pioficiscitur. Ea- 
dem nocte adveniens etiam Amphitryo cum eadem con- 
greditur. Et ex Jove quidem Herculem , ex Amphitryone 
autem Iphiclem Alcmena enixa est. 

Vetustissimum poculum fuit carchesium, siquidem 
Jupiter congressus cum Alcmena concubitus mercedem 
carchesium dedit, ut in secundo libro narrat Pherecydes. 

28. 

Pherecydes ait, Amphitryonem, quum scire vellet, uter 
puerorum esset ipsius filius, dracones hosce in cunas im- 
misisse : atque Iphicle fugiente, Hercule autem stanU 1 
immoto,]phiclem ex se genitum cognovisse. 



78 



PHERECYDIS FRAGMENTA. 



29. 



kchol. Apollon. I, i/|6 : <J>epexuSY]<; iv ty] |3', Ix 
AaooovTY)? t9j? nXeupwvo? Aiqoav xat 'AX0atav 0e- 
(ncioi YevsaOat cprjartv. "Oti Ss FXauxou IffTt xat 'AX- 
Qatac;, atviTTETat Xeyow, Tou? Texe 0uyaTY]p rXauxw 
jjtdxatpa. Oacrl tov [Jtev IIoXuSeuxY] , AioV tov Se Ka- 
GTopa, TuvSapeto. 

Cod. Paris. pro cpafft habet <mr]ffiv. 

30. 

Schol. Pindar. Isthm. IV, io^ : IleptTou dpiQfjtou 
(tcov e HpaxXeou<; Ix Msyapa? TcatSwv) StaXXaTTOUfft .... 
OepexuSv)? Iv SeuTepw, 'AvTtfjta"/ov, KXufxevov, FXyj- 
vov, ©Yiptfxa^ov, KpeovTtaSriv • Xeyow auTOuc; ei; to Tcup 
utco tou rcaTpbc; IjJtSeSXYJaOat. 



LIBER TERTITJS. 
Liber tertius Herculis labores ab Eurystheo 
impositos et reliquas res ab eo gestas continebat. 
Itaque primum posui fragm. de matre Eury- 
sthei(3i); sequuntur fragmenta de cerva cor- 
nuta (3i. a), de Stymphalidibus (3 2), de pomis 
Hesperidum (33) et quse cum eo conjuncta sunt de 
Eridano, de Antaeo, dePalaemone, de Emathione, 
de poculo navigio. Restant fragmenta de 
Iphito(34), de Co insula (35), de Molionidis(36), 
de Amalthea(37): de Tlepolemo (37 a), de Dryo- 
pibus (38), de morte Alcmenae (3i)). 

31. 
Schol. Homer. II. T, 116: AtSujjtoc; TcapaTi0sTat 
<J>£pexuSY)v [asv XeyovTa auTYjv tyjv He^XoTcoc; 'AfJtcpi- 
otav 'HcrioSoc; Ss 'ApTtcnav tyjv 'Af/.cptSd[jtavTO<; aTco- 
cpatvsTai. 

31 a. 
Schol. Pindar. ad Olymp. III, 52 : 'ETctfjtsXio; 01 



7rotY]Tat ty]v 0Y]Xstav eXacpov xepaTa f/ouffav eiad'piy- 
ot* xaOdtTuep xat ty]V 0Y]Xa^ouoav tov T^Xecpov vpd- 
cpoucrt xat TcXaTTOucrt. ... 0Y]Xstav oe eTice (Pindarus^ 
xat ypuooxeptov aTcb 'IffTpta;. '0 yap ©Y]ffY]t'Sa vpd- 
<j/a<; TotauTTjV auTYjv Xevet, xat IlsiffavSpo? 6 Katitei- 
peu?, xat OepexuSYj;. 

31 b. 
Schol. Pind. Olymp. VII, 60 : 'H AepvY) xaToc uiv 
Ttvac; xpYjvY] , xara Ss Tiva? Xoyp.wSc<; yojptov. ... tl>s- 
pexuSv]? Ss xat tco'Xiv cpYjfftv. 

32. 
Schol. Apollon. II, 10 54 : <I>epexuSY]c; Se cpY]criv, 
ou yuvaTxa;, aXX' opvt0a; etvat, xat avatpsG^vcxt Tcpb; 
'HpaxXeou; , TcXaTayYJ; So0stffY]c; auTto Tcpbcj to xtu- 
tcsiv xat Ixcpotlelv auTa<;. 

In Codice Paris. legitur : aq dvatpe0YJvat utco 
'HpaxXeou; TcXaTayYJ j(pY]ffa[Jt£vou opydvto J/ocpoTcoito. 

33. 
Schol. Apollon. IV, i396:<t>epexuSY]<; Iv SexaTco, 
tyJ; ''Hpac; Ya[jtout;.evY]<; (cod. Paris. addit- tw Ait) 
cpYjfft tyjv yrjV dvaSouvat Iv xto 'Qxeavoi [jtYJXa xpuca, • 
yj [XYjXeac; ^puoouv xaprcbv cpepoucrac;' cpuXcxTTetv §s 
auToc ApdxovTa tov Tucpwvoc; xat 'E^t Svr,c;, l^ovTa 
xecpaXac; IxaTov xat cpojvocc; TcavTOtac;• xat oti at Nu{Jt- 
cpat at Atbc; xat 0s'[JtiSoc;, otxouffat Iv ffTCY]Xaioj Tcept 
(cod. Paris. Tcapoc) tov 'HptSavbv, uTce'0evTO c HpaxXet 
aTcosouvTt, [jta0etv Tcapot TNyjpstoc;, tcou av eiY] toc y^pu- 
cea utYJXa. AaSetv Ss auTOV ^ia , TcpioTov [Jtsv jjteTa- 
[jtopcpoujjtevov etc; uSwp xat Tcup- etTa ic, t/,v TcaXaiav 
6'j/tv xaTaffTavTa , Sr]Xwffai tov to'tcov. c Se ep^eTai 
outojc; Itci toc ypuoa [jtr|Xa. 'Acptxofjtevoc; Ss et? Tap- 
TY]ffffbv, TcopeueTat etc; AiSuyjv, ev0a dvatpet 'AvTatov 
tov HoffetScovoc; , uSptffTY]v 6'vTa. Eka dcptxveiTat Itci 
tov NetXov etc; Mejjtcptv, Tcapot Bouotpiv tov IlocreiSw- 



29. 

Pherecydes dicit eLaophonta, Pleuronis filia, Thespium 
suscepisse Ledam et Althseam. Ledam vero Glauci ex 
Althaea esse subobscure innuit [ Eumelus ? \ his verbis : 
Hos Glauco peperit beata filia. Dicunt autem (al. dicit, 
scil. Pherecydes) , Pollucem filium esse Jovis ; Tynda- 
rei, Castorem. 

30. 

De numero filiorum, qui ex Megara erant Herculi, dis- 
Erepant. Pherecydes nominat Antimachuin , Clymenum , 
Glenum, Therimachum, Creontiaden, quos igni a patre in- 
jectos esse dicit. 

LIBER TERTIUS. 

31. 

Pherecydes matrem Eurysthei dicit Amphibiam , Pelo- 
pis filiam. 

31 a. 
Studiose cervam cornutam poetae introducunt , sicuti 
illam, quae Telephum lactat, describunt etfingunt. ...Fe- 
minam vero et aureis cornubus instructam ex Istria Pin- 
darus dicit, ita enim quiTheseidem scripsit, et Pisandrus 
Oamireus et Pherecydes aiunt. 



31 b. 

Lerna secundum alios fonsest, secundum alios locus 
dumosus. ... Pherecydes etiam urbem dicit. 

32. 

Stymphalides non erant mulieres, sed aves ab Hercuk 
occisae , quum crepitaculum ei datum esset, cujus stre- 
pitu eas terreret. 

33. 

Pherecydes narrat : Quum Juno Jovi nuberet , terram 
in insula quadam Oceani occidentalis aurea mala edidisse 
vel malos aureos fructus ferentes ; custodivisse ea draco- 
nem, Typhonis ex Echidna filium, ce*ntum capitibus va- 
riisque vocibus praeditum; nymphas autem, JoviseThe- 
mide filias, ad Eridanum in spelunca habitantes, Herculi, 
quo se verteret nescienti, suasisse, ut ex Nereo quaereret 
ubinam essent mala aurea. Hunc ab Hercule vi compre- ( 
hensum primum quidem in aquam atque ignem sese com- 
mutasse, deinde vero ad pristinam faciem redeuntem lo- 
ciim ei indicasse. Hercules igitur ad aurea mala petenda 
proficiscitur. VenitTartessum indeque in Libyam transit, 
ubi Antaeum, Neptuni filium, insolenfia infamem inter- 
ficit. Postea venit Memphin , in urbem Nilo adjacentem 



PHERECYDIS FRAGMENTA. 



79 



vo<r 6v xxeivei, xat xbv TcaiSa auTOu 'IcptSd[j.avTa , | 
xal tov xr^puxa XdXSrjV, xal tou; oTcdovaq , Tcpbc; tw 
^wfxw tou Atb?, ev6a I^evoxTovouv (cod. Paris. 
IljevoxTOvei). 'A'fixo'[X£vot; Se ei? 0Y]6a<;, xat Std 

TWV QpWV 61? TY]V l|w Al6uY]V, ^? Iv TOl? IpY]- 

ulok; TcoXXa twv 0v)piwv TO<;euwv dvatpeT, xa6Y]- 
pa<; Ss. ty)V AtSuv)v, xaTee>Y) Itci tyjv OaXaaaav tyjv 
1'cw X£t[JL£VY)V. Kai XaSwv 7_pu<TOuv SeTcag Tcapa 
c HXt'ou, StaSatvei Iv auTco ek lle'py»iv, Std Te 
ty)? e£w ty)<; y?)? OaXaciaY)? (cod. Paris. Std Te yYJ*; xat 
0aXaaraY)<;) xat Sta tou 'Qxeavou TcXewv. 'EtccX0wv Se 
Tcapa npo;j.r,0ea, xat 6cp0et<; utc' auTOu, otxTetpei au- 
tov 'ixeTeuovTa • xat xTetvet tov aeTOV, oq aCiTOu to 
^Tcap 7]C70ie, TOc;eu<Ja<; Tcpoc7TceTo'fj.£vov. 'Avti Se toutou 
XIpou.Y]6£u<; [jly) aTct£vat Itci Ta pjXa UTcoTi'0£Tai, IX- 
Oo'vTa Se Tcpbt; "A^XavTa , xeXsuetv Iv£yxat auToi (cod. 
Paris. addit toc [XYjXa 7capa twv c Ec77cepi'So:>v), xal 
avTt tou "ATXavTOi; auTov dve^etv (cod. Paris. [3a<7Ta- 
£etv) tov oupavbv, ew<; av IveyxY) Ta u.Y)Xa irapa twv 
c Ec77CcptSwv. e HpaxX9]<; Se dxouaa<; e'p-/_£Tai 7cpb<; 
"A^XavTa , xat xeXeuet auTOV Iveyxetv toc fj.YJXa Tcapd 
twv c E(77cepiSwv, Tpta Xa6o'vTa , StrjYY]C7d[j.£vo<; tov 
d0Xov. Aout; (cod. Paris. Itci0£i<;) Se "ATXa<; Itci twv 
waojv c HpaxXet (id. cod. tou c HpaxXeou<;) tov oupa- 
vbv, xat IX6wv Tcpb<; toc<; c Ec77C£ptSa<;, Se£d[J.evo<; Tcap' 
auTWV toc u.Y]Xa , IX6a>v Te 7cpb<; tov "TlpaxXea , toc fjiv 
/xrjXa au-b<; cp-/]<7iv a7cotc7£iv Eupuc70£t, tov S 1 oupavbv 
IxsXeucTcV Ixetvov e/etv (cod. Paris. [3ac7Td£eiv) dvT' 
auTOu. c O Se c .HpaxXrj<; utcoc77_o'(j.£VO<;, So'Xw dvT£Tce0Y)- 
xev aircbv tw "ATXavTt. 'Hv yocp etTcwv auTW 6 Ilpo- 
u.Y]6£u<; u7co6£[j.£vot; , x^Xeuetv Seqacr6at tov oupavbv, 
Iwt; ou (JTCctpav Itc\ ty]v xecpaXvjv TCor/)<7£Tat. c O Se, 
xaTa6et<; toc [j.YJXa ett; tyjv y^v, u7coSe'yeTai tov oupa- 
vov. c HpaxXrj<; Se XaSwv toc [J.^Xa, yjxtpetv etTccov tw 
"A^XavTt, aTCEpy^eTat et<; MuxY)va<; Tcap 1 Eupucj^ea, xat 
Setxvuet auTw TauTa. Pro ev SexaTW Matthise scri- 
bit Iv TptTio, ita ut numeri notam T in I muta- 
tam esse putes. Quod eo veri similius esl , quia 



Athenseus e libro tertio narrat, quod idem m 
nostro fragmento legimus. Quum vero Pherecy- 
des inlibro decimo Atlantis filiarumque stirpem 
persecutus esse videatur, facile fieri potuit, ut 
scholiasta ideo lapsus de Hesperidum malis 
narrationem, quamvis magis ad Herculem quam 
ad Atlantem spectantem, in libro decimo legi 
putaret. — Iphidamantis nomen ex Apollod. II, 
5, ii Sturz. mutaudum putat in Amphidaman- 
tis. — Pro e't<; nepyYjv Heyne ad Apollod. II, p. 
173 conjicitett; TC£patavsc. -pjv, ^Tcetpov. Assentitur 
C. O. Miiller. Dor. II, p. 469. Audacius Clavier. 
ad Apollodor. p. 288 , IIepYY]v genuinam esse 
putans , scribendum proponit : Atd t£ tou 'Ox£a- 
vou, xat Std tyj? I'c703 ty)<; yY)? 6aXdc7CY]<; TcXewv. Verba 
v)v ydp etTcwv — 7cotY]aeTat e cod. Paris. et aliunde 
Heyne p. I\i8, emendavit sic : tw "A^XavTt , xaTa 
ty)V tou IIpo[j.Y)0ew(; utco0y]xy]v • xeXeuet ydp , wcrTcep 
Ixetvot; uTce0eTO , tov "A^XavTa Se<;aa6at tov oupavbv, 
ew? ou cjTcetpav Itci tyjv xecpaXYjv TcoiYjaeTai. 

Fragmenta quibus id (juod modo proposuimus 
iliustratur exstant ha?c : 

33 a. 

Hygin. Poet. Astron. II, 3, p. 36 1 cd. Muncker.: 
Jit Phe?*ecydes, Junonem cum cluceret Jupiter uxo- 
rcm, Terram invenisse (leg. venisse) ferentem au- 
rea mala cum ramis. Quce Junonem admiratam , 
petiisse a Terra ut in suis hortis sereret, qui erant 
usque ad Atlantem montem. 

Eratosthenes Catasterism. 3 : «^epexuSr^ cpY)<7tv, 
ote lYafJtetTO Y) c 'Hpa utco Atb<; , cpepbvTWv auTYJ tojv 
0ewv Swpa , ty]V rv)v IX0etv cpepouaav Ta ypuaea [j.YJXa- 
tSouaav Se tyjv ^Hpav 0auu.d<7ai , xat eiTcetv xaTacpu- 
Teuaat e't<; tov tcT>v 6ewv xyjtcov, 'dq y]v Tcapd tw "A^Xav- 
ti. c Ytco Se twv Ixetvou Tcap6evoJV det ucpatpou[j.evoiv 
twv [j.y]Xo)v, xaTetjT-/]<7e cpuXaxa tov O^cptv, u7cep(j.eYe6r ( 
6'vTa. 



adBusirin, Neptimi filium, quem ipsum et Iphidaman- 

tera et Chalben pra^conem famulosquead Jovis aram, ubi 

advenas immolabant, occidit. Quum vero Thebas ( Egy- 

pti) venisset et per montes in ex.teriorem Libyam Dii^-n- 

talem Afrieae partem, ^thiopiam), in cujus desertis mul- 

tas bestias sagittis interfecit ab iisque Libyam ;purgavit , 

ad mare exterius proficiscitur. Et postquam a S<ble navigii 

loco poculum acceperat, in eo transgrediiur in terram ex 

adverso sitam per mare externum etoceanumfnavigans. 

Venit ad Prometheum, et quum ab eofconspiceitetur, pre- 

cibus ad misericordiam commotus ', aquilami , qua3 je- 

core ejus vescebatur , ubi advolavit , sagitta interfecit. 

Praemii loco Prometheus ei suadet, ne ipse ad mala pe- 

tenda iret, sed ut.ad Atlantem prof/ectus hunc ab Hespe- 

ridibus ea afferre juberet, ipse verof pro Atlante usque ad 

ejusreditum coelum sustineret. Quibus auditis, Hercules 

abit ad Atlantemetquum laborem sibi imposituim narras- 

set, ex eo petit , ut tria mala ab Hesperidibuis afferret. 



Hic iigitur, coelo Herculis in humeros imposito , au He- 
speridas profectus mala ab iis accepit , sed ad HerculeK» 
reversus se ipsum dicit ea traditurum esse Eurystheo, 
atque Herculem pro se coelum portare jubet. Quod polli- 
citus ille ex Prometliei consilio dolo effecit, ut ccelum in 
Atlantis humeros reponeretur. Petiit enim ex Atlante , 
quod suaserat Prometheus, ut coelum paulisper in se reci- 
peret, dum ipse culcitam capiti imponeret. Ille , malis 
in terram abjectis , coelum in humeros recipit ; Hercules 
autem eum valere jubet et cum malis profectus tradit ea 
Eurystheo. 

33 a. 
Ait Pherecydes quum Juno Jovi nuberet, Terram venisse 
ferentem aurea mala, quse Junotantopere admirata esset, 
ut ea plantari jussisset in hortum deorum, qui erat ad 
Atlantem montem. Quum vero mala ab Atlantis filiabus 
semper subriperentur , ingentem draconem posuit horti 
custodem. 



80 



PHERECYDIS FRAGMENTA. 



Schohastes Germanici Csesaris ad v. 49, p. 
90 (ed. Sanctandr. i58o,, 8) : Hunc (sc. draconem) 
Phcrecydes clicit inter astra collocatum beneficio 
Junonis, eo quod cum nuberet Jovi Juno, diis offe- 
rentibus munera, Tcrra quoque obtulerit aurea 
mala cum ramis : qua? Juno in hortum suum, qui 
erat apud Atlantem, inferri jussit, et Hesperides 
Atlantis filias custodes posuit, quae cum a filiabus 
Atlantis subtraherentur et sa?pe -vexarentur, Juno 
custodem horti Draconcm pervigilem implicuit ar- 
bori, quem Hercules interfecit, et illa astris in- 
tulit. 

33 h. 

Sehol. Eurip. Hippol. 742 : OepexuSr,? Atbc; xat 
0£jxtSo<; cdtjctiv ai/Tac; (toccj c Ecr7cepiSacj). Ibi Hesperi- 
das cum Nymphis ad Eridanum confusas esse 
docet Heyne ad Apollod. II, 5, 1 1. 

33 c. 

Schol. Germanici ad v. 364, P- i33 (83) : Ab 
Arato et Pherecjde Eridanus Padus esse putatur: 
ctideo interastra collocatus, quod a mejidianis par- 



tibus dirigere cernitur. 



33 d. 



33 f. 



Schol. Pindar. Pyth. IX, i85 : "Eviot cpacrtv, oct 
6 dbcb 'HpaxXeouc; xaTaycovtcr6eicj 'AvTaTocj , Tpacrcreucj 
7]V 3 a7cb Tpdcrcrcov (vulgo Tpacrcrcov) tcov ev T?j Tpt- 
TcovtSt Xtfxvv) , tocj cprjcri <I>epexuSrjCj. 

33 e. 

Etymol. M. ex. Oro : HoXetuov 6 TlpaxXvjcj, Std 
to xaTairaXatcrai 'AvTatov. <&epexuSrjCjXsyei , OTt [xeToc 
?b xaTa7caXatcrai auTov 'Avxatov xat a7C0XTeTvat , cruv- 
yjAQe T?j yuvatxt auTOu Tcpivovj , xat Iyevvr,cre IloXe- 
pwova. 

Hasc aliter traduntur a Tzetza ad Lycophr. 
66 3 : OepexuSrjCj cpvjct , [aetol to xacaTcaXaTcrat auTOV 
tov AvTatov tov AtSuv, tov IlocreiScovocj , ic/y]XOVTa- 
7ry]^_uv 6'vTa, xat xaTeac;at(o6 xat toc oaTaTcpbcj 'OXucx- 
Tttav 7|ve'/6r|, tbcj [/.•/] aTc^r^rco), epiyi/] ttJ tou pr,8ev- 
tocj AvTatou y> v .i<.xi Tcptvcnr] , xui -i£ auTrjc; 7catSa 
yevva TI^atfjLova. v v 



Apuleius De orthographia § 2 : Busiris apud 
Jovis aram hospites mactabat, divinoque judicio ab 
Hercule ibidem mactatus est, auctore ... Pherecyde 

33 g. 

Schol. Hesiod. Theog. o,85 : 'HfxaOtcova, dcp' 
ou r) MaxeSovta 'HfxaGtrj. <J>r,crt Se t&epexuSrjcj, 67:0 
'HpaxXeoucjdvatpeOyjvat tov 'H[/.a6ttova, dXX' aTctovTocj 
eVt toc ^pucrea (JtrjXa. 

33h. 

Athenaeus XI, p. /170, C: <I>epexuSrjCj Ivttj xpinj 
twv tcTOpicov, 7cpoet7cwv Tcept tou 'Qxeavou, eTctcpeper 
« c O S' TlpaxXvjc; eXxeTat eV auTov to to'c;ov w? Sa- 
Xtov, xat 6 "HXtoc; 7caucracr8ai xeXeuet. e O Se oetcracj 
Tcauexai. ^HXtocj Se dvTt toutou StStocriv auTto to §e- 
7cacj to ^puaeov, 8 auTOV ecpopet cruv TaTc, ittjcoicj, ItcJjv 
Suvrj, Std tou tbxeavou tyjv vuxTaTcpbcjew, rjvtx' dvtcryet 
6 rjXioc;. "ETcetTa TcopeueTat 6 'HpaxXrjc; ev Tto SeWi 
toutcjj e<; T7)v 'Epu8etav. (Kat) OTe Se r)v Iv tco TceXa- 
yet, 'iixeavbcj 7cetpcou.evoc; auTou xucxatvei to SsTcaq 
coavTaCo'[j.evoc; • 6 Se T0c]eusiv aucbv [xeXXef xat auTOV 
Setcracj 'ilxeavbcj 7caucracr6at xeXeuet. » 

Macrob. Saturn. V, 21 : Poculo Herculem ve- 
ctum ad EpuSetav Hispania? insulam navigasse, et 
Panyasis egregius scriptor Graecorum dicit, et Phe- 
recjdes auctor est : quorum verba subdere super- 
sedi, quia propiora sunt fabulas ; quam historias. 

Strabo III, p. 169, C:'Epu6etav Se toc TdSeipa 
eotxe Xeyetv 6 OepexuSrjcj- ubi tamen Philistidis no- 
men reponendum propter Plinii locuni jjutat 
Sturz. Ille enim dicit H. N. 4, 22 : « Insula, in 
qua prius oppidum Gadium fuit, vocatur ab 
Ephoro et Philistide Erythia. » Sed etiam hic 
Pkilistidis nomen depravatum esse videtur; v. 
Timaei fr. 35. Cf. etiam Pherecyd. fr. 1 19. 

34. 
Schol. Sophocl. Trach. 354 : ^epexuSv]? cprjcnv 
outw «MeToc Se tov dycova 'HpaxXrjcj dcptxveiTat TCpocj 
EupuTOV tov MeXavocj tou 'ApxecrtXdou et; Trjv Otya- 



33 b. \ 

Pherecydes Hesperidas Jovis ex Themide filias dicit. 

33 d. 

Nonnulli dicunt Antseum ab Hercule in certamine de- 
victum Irasseum fuisse ab Irassis ad paludem Tritoni- 
dem sitis, ut ait Pherecydes. 

33 e. 

Post devictum interfectumque Antaeum Hercules cum 
ejus uxore, Iphinoe, congressus, Polemonem procreavit. 

Postquam Antaeum, Libyn , Neptuni filium, qui sexa- 
ginta cubitorum staturam habebat (de quo ne quisquam 
addubitaret, ossa ejus Olympiamtranslata sunt), Hercules 
lucta vicerat et confregerat , cum Iphinoe , illius uxore , 
concubuit ex eaque Palaemonem procreavit. 



33 g. 

Emathion ab Hercule ad aurea mala petenda profici- 
sceiide interfectus est. 

\. 33 h. 

Hercule| arcum in ipsum Solem distendit , tamquam 
sagitta pertjiussur.us ; Sol autem eum cessare jussil. Terrihis 
destitit. E|us obsetmii gratia pateram Sol auream dedit, 
quae ipsunif cum equisferresolet,quumpostoccasum noctu 
transiens oceanum^ad auroram oritur. In ea patera att 
Erythiam JHercules p>roficiscitur ; at quum in medio mari 
esset, ejus fortitudintem ut experiretur, fluctibus agitat 
poculum Oceanus , visibili specie Heiculi apparens. Et 
ille in eoerat , ut sagiftam in eum mitteret : illum igitur 
veritus Oceanus desinete jussit. 

^ 34. 

Hoc labore peracto Uercules ad Eurytum, Melanei fr 



PHEREGYDIS FRAGMENTA. 



81 



X(av wxetTO Se aurr) Iv @ouXr] tt\c, ApxaStac;- xat 
^tei ttjv 6uyaTspa TXXo) yuvatxa. Tou Ss [xtj StSov- 
toc;, 'HpaxXrjc; etXe t/]V Ot/aXtav, xat touc; uiolk; a7re- 
XTetvev. "IcptTOc; Se ecpuyev eiq EuSotav. 'Ev ©ouXrj 
aperte corruptum. O. Miiller. Dor. I, p. 412, 
fuisse suspicatur Iv ©12MHI i. q. T9wu.v]. In ean- 
dem conjecturam incidit Clavier. ad Apollod. 
tom. II, p. 594. Sed omnino non de urbe cogi- 
tandum videtur, nec propterea wxeito , sicut 
Sturzius vult, mutandum in wxet. Latet haud 
dubie rarior quaedam vox fines vel aditum signi- 
ficans. Pro MeXavo? legendum est MeXavswc; : v. 
Pausan. IV, 33, p. 36a. — Verba postrema "IcptToc;... 
Eu&nav non videntur e Pherecyde petita, sed 
aliunde addita: v. C. O. Miiller. Dor. II, p. 469. 
Schol. Homer. Odyss. O, 'i3 : "IcptToc;, EupuTou 
usv 7raT<;, Ot^aXteu; Ss to ysvoc;, aTroXouevoiv auTto 

TWV 17U7TWV, 7TSpi7]£l TOt? 7U£pi^ IpeUVtOV 7Co'Xet; , £1 7T0U 

tpaveTev. HoXuiSou Ss tou udvTewc; ei7ro'vTO<; auTto fJt-Y] 
7rapaytvsa6ai et<; TipuvOa yaptv £/]T7]a£W<; • ou ydp 
sivat aujjtcpepov XeysTat TrapaxouaavTa 7rapayeve'a8ai. 
T6v Ss 'HpaxXea avj^av^ tivi xat GTpaTriyia auv- 
ecpeXxuadfJtevov aurov dyetv et? l7rtxp'/][jt.vov zel-/oq. Kat 
xaTatTTpe^at Std t6 7rp6<; auTov e^ety eyxXrjfJta, xat 
tov 7raTspa, oxt TeXeuTrjtravxt auTto tov aOXov, Trjv To'- 
XrjV yaueTv oux eSwxav, dXX' aTif/.daavTe<; dirsTrefjiApav. 
AeysTat Ss tbc; dyavaxTr]aa<; 6 Zeu<; e7rt Trj ^evoxTOvta, 
7rpoaeTac;ev 'Epuv?] XaSo'vTa tov 'HpaxXea 7ro)Xrjaat 
Stxrjv tou cdo'vou. Tov Se et<; AuStav dyayovTa t5j twv 
tcttwv patjiXeuoutT"/] 'OfjtcpdXr] Souvat Tptwv Ttuv/]8svTa 
TaXa-VTtov. e H taropta Trapd OspsxuSrj. Cf. Schol. 
Hom. II. E, 392. 

35. 
Schol. Homer. II. S, 255 : c HpaxXrj<; dvaxofju^o- 



[xevoc; (jL£Ta to 7rop6rjaat Tpotav, y£vo'f/.£voc; xaTtV. to 
AtyaTov TreXayoc;, pouXrjaEt "Hpac; acpoSpw cuvEayeSr) 
^etfjuovr xaTaaupetc; Se ei<; Kw Trjv MepoTTtSa, Ixto- 
Xu6r] iTriSrjvat Trj<; vrjaou U7r6 EupuTruXou tou Iloast- 
Stovot;, patTiXsuovTOe; auTrj<;. BtaadfJt£vo<; Ss, xat w<; 
XrjtTTrjt; l7rt€ot<;, dvetXe tov EupuTruXov xat tou<; TratSai; 
auTOU. Mtyetc; Ss Trj 6uyaTpt auTOu XaXxioxy), 0sty- 
aaXov Iy£vvr]ae. C H taTopta Trapot OepexuSrj. 

36. 

Schol. Homer. II. A, 709 : KTeaTo; xat EupuTO<; 
7ratSe<; [xsv r^aav noaetStovo<; xat MoXiovr]? tou (1. Trj<;) 
Mo'Xou, lTTixXr]aiv Se "AxTOpoc;. Outoi 7rapr]XXay[ji.svr]v 
cpuatv Ttov XotTrtov sa'/_ov dv6pto7rwv. Atcpustt; yap rjaav, 
iyovxE*; IxdtTepoc; Suo xecpaXac;, Tsaaapac; Ss /^stpac;, 
7ro'Sa<; touc; taoue;, £v Ss atojjta. Ata touto tou<; ttoXe- 
fjttxouc; xat yuu;vixou<; Ivixojv dytovat;. c HpaxXr]<; oe 
7roX£fJi.cov, xat [jtr; Suvd[Ji.Evo<; xaTot Tou[xcpavs<; auTtov 
7r£pty£vsa6at, aufjtfjiav^ouvTojv Auye'a , Xo^7]aa<; dveiXev 
auTouc;, xat outwc; l7ro'p6r]ae Trjv 'HXtv. C H taTcpta 
uapa <t>spexuSrj. 

Schol. in Platonem p. 38o seq. Bekk. : 7rpo<; 
Suo ouS' 6 "HpaxXrjc;] TauT'/]<; (scil. iriq 7rapotu.iac; , 
qua Plato utitur in Phsedone p. 89, C) t-/)v aktav 
6 Aouptc; ourtoi; dcprjyetTai. c HpaxXe'a cpriat (Boifxov Set- 
[a.d[jtevov IttI tw AXcpetto, tzu^ij.t^ dytova xaraOetvai, 
xat vtxrjaavTa tt\v e|r]<; 'OXu[X7rtdSa , 7raXtv dyojvtc^o- 
[jtevov, utto 'EXaTOu xat <I>epdvSpou TrdXr, Xr]cp6r]vat , 
xat i\ Ixetvou to, Hpoc; Suo ouS' 6 'HpaxXr^c;, Trapot- 
(juaa6rjvat. 'E^ecpuXXtSac; Se, auTOV U7r6 KTEaTOu xat 
EupuTOu , Ttov MoXtoviStov, r]TTr]6rlvat xaTot Trjv Itc' 
Auyeta aTpaTetav • Sito/_6svTa Se d'^pt t^<; Bou7rpdat- 
oo<;, xat 7repi6Xe<|/d[jt.evov, w? ouSet? I^txeTO twv 7to- 
XeijLtojv, dva^u^at Te , xat Ix tou 7rapapc5s'ovTO<; TTOTa- 



lium, Arcesilai nepotem, venit CEchaliam, quse urbs sita 
est in finibus Arcadire. Postulavit ab eo, ut (Iolen) filiam 
Hyllo daret uxorem. Quod quum ille recusaret, Hercules 
cepit CEchaliam , atque filios ejus interfecit. Quorum 
Iphitus /ugit in Eubceam. 

Iphitus, Euryti filius, CEchialeus, ut duodecim equas 
amissas quaereret , per urbes vicinas circumivit, si forte 
alicubieas inveniret. Praecepit ei Polyidesvates, ne Tiryn- 
them quserendi causa proficisceretur; hoc enim nil pro- 
desse. Sed ille dicto non audiens illuc se contulisse dici- 
tur , ubi Hercules fraude quadam et artificio in altum 
murum secum abductum prsecipitem dejecisset , quia 
ipsum et ejus patrem accusaret , quod post peractum la- 
borem non dantes Iolen filiam cum ignominia se dimisis- 
sent. Verum Jupiter de hospite occiso indignatus , quo 
Hercules poenam solveret caedis, Mercurio jussissedicitur 
«t eum venderet ; hic in Lydiam abduclum tribus ta- 
Jentis aestimatum dedisseOmphalae,hujus regionis reginaB. 

35. 

Hercules a Troja expugnata rediens, quum in iEga^o 
mari versaretur, Junonis voluntate vehemenli tempestate 
vexatus est, et ubi ad Con, quam Meropes insulam tene- 
5ant, delatus esset, eum nave egredi rex insulae, Eurypy- 

Fracmenta Historicorum. 



lus,Nepluni filius, impedivit. Sed postquam vi etutpraedo 
exscensionem effecerat, Eurypylum ejusque filios inter- 
fecit, et cum filia ejus Chalciope congressus procreavit 
Thessalum. 

36. 

Cteatus et Eurytus re vera quidem filii erant Neptu- 
ni ex Molione, Moli filia, dicebantur vero Actoris esse. 
Hi naturam habebant a ceteris hominibus alienam. Bi- 
membres enim erant, habentes uterque duo capita, quat- 
tuor manus totidemque pedes, unum vero corpus; quare 
vincebant in certaminibus bellicis et gymnicis. Hercules 
autem quos ab Augea adjutos ex aperto non posset supe- 
rare, structis insidiis sustulit; quo facto vastavit Elin. 

Contra duos ne Hercules quidem. — Hujus proverbii 
originem Duris ita explicat : Herculem dicit, ara ad Al- 
pheum exstructa, pugilatus certamen instituisse, et quum 
vicisset in proximo certamine Olympiaco , iterum certan- 
terri ab Elato et Pherandro lucta esse superatum indeque 
ortum esse proverbium,Contra duos ne Herculesquidem. 
Ecltephyllidas tradit eum a Cteato et Euryto Molionidis 
in expeditione, quam contra Augeam fecit, devictum esse; 
quum vero fugisset usque ad Buprasiam nullumque lio- 
stium animadvertisset, se refecisse et fluvium, ex quo po- 

6 



82 



PHEREGYDIS FRAGMENTA. 



utou Triovxa, TzaoaoLyop&jGCLi' touto v]Su uSojp - 6 vuv 
SetxvuTat (ovtojv ex Auuv/]<; stc 'HXtv, xaXoujxsvov utco 
tcov iy/ojptwv (3aSu uSojp. Ta Se auTa xat <I>epexuSY]<;, 
xat Koj[jtapyo<; , xal TaTpot; iv toi; 'HXtaxoIt; ictto- 
poucri. Kal Std touto 6eojpou<; tou<; MoXtovtSai; tovTa? 
et<; Ko'ptvOov Xo^cravTa tov 'HpaxXvj Tcept KXeojva<; 
aTCOXTStvat • 6'6ev TlXetoii; aTcojfjtOTOV stvat Ta "Icr6[jtia 
ayojvi£scr6ai, oti 6sojpou<; Tcs[jtcp6s'vTa<; st<; tov Tcr6u.bv 
TOu<;MoXioviSa<; sXtbv 'HpaxXvJ!; utcS Koptv6tojv iosv^v]. 
Pro BouTcpdcrtSo<; Siebenk. habet BouSacrtSvit;, quod 
in BouTcpacrta<; mutandum censet Siebelis ad 
Istrum p. 72. Baou uSojp in vpu mutandum censet 
Sturzius, non animadvertens BaSu esse dialecti 
Eleorum, quod Hesychius quoque annotavit in 
glossa hodie corrupta BdSv]Soi, yj/sioi, i. e., BaSu, 



39. 



•/jSu, 'HXstot. 



37. 



Schol. Sophocl. Argument. Trachin. : A[JtdX6sta 

v]V AtfJtoviou OuyaTvip' rj xepa<; stysTaupou. Touto Ss, 
6jq tI>epsxuov]<; cpv]cri , Suvajjttv slys TOiauTYjv, ojctts 
SpoiTOv vj ttotov oTcsp dv eu^aiTO Tt? , Tuaps/stv dcp6o- 



vov ts xat airovov. 



Apollod. II, 7, 5 : A;jtd.X6sta Se v]v Atutovtou 6u- 
yocTYip, rj xepac; et/s Taupou. Touto Ss, oj<; OspsxuSv)? 
Xeyet, Suvajxtv s/st TOtauTvjv, ojots SpojTOV '/] tcotov, 
OTrsp su^aiTO ti<; , Tcaps/stv dcp6ovov. 

37 a. 

Scholiastes Pindari Olymp. VII, l±i Tlepolemi 
matrein Hom. (Iliad. B, 658.) Astyochen nomi- 
nat, 'HcrtoSocj Ss AcrTuodusiav auTYjV cpv)crf <I>spsxu- 
Sv)<; Ss AaruYsvstav • v)v Ss <I>uXavTO<; OuyaTVjp. 

38. 

Schol. Apollon. I, i2i3 : (Hercules post oc- 
cisum Calydone Cyathum puerum cum Deianira 
uxore et filio Hyllo venit) et<; tvjv ApuoTtiav. ... Xr r 
aTptxbv Ss to s6vo<; ,'6u.opouv (ojjtopov cod. Par.) toi<; 
MrjXtsucrtv, co<; <I>epsxuSr]<; iv ty) TptTV) cpvjcrtv. 



Antonin. Liberal. c. 33 : TaTOpsi OspsxuSri^ 
Mexot tov TlpaxXeout; i\ av^poWojv dcpavicrp-bv, Eu- 
puc6suq i^sXdcrat; auTOut; ty]<; TcaTptSot; , auTO<; soW- 
Xsusv 01 Ss 'HpaxXetSat xaTacpuybvTet; Tcpbt; Avjulo- 
cptovTa tov ©vjcreojt;, oSxvjcrav tvjv TeToaTcoXtv tvJ; 
Attixv]!;. Eupua6sut; Ss Tcsfjt'j/a<; dyysXov st<; AG^va;, 
TcbXsjjtov TcposXsysv toi<; A6v]vatoi<;, st ptvj tou<; c Hpa- 
xXsiSa? s^sXdcrojcrtv. Ot [Jtsv ouv AGvjvatoi tov TcbXsaov 
oux aTcoXsyovTat, EupucrGsu? S' iv&SaXs stt; tvjv 'Atti- 
xvjv, xat TcapaTat;d[/.svot; auToq [Jtsv aTCo6v5qcrxst [Jtavo'- 
[xsvo<;, v] Se tcXy]6u<; eTpaTcv] twv Apysuov • TXXo? Ss 
xat 01 dXXot ^HpaxXstSat xat 01 cruv auTOt? aTcoGavov- 
TO<; Eupucr6so)t; xaTOtxt^ovTat TcdXtv iv O^Satt;- ev os 
touto) xat AXx[jtvjvv] xaTa yvjpai; aTcoGv/jCrxsi, xat au- 
tv]v i^sxo^fxtcrav "HpaxXstSat. "Qxouv Ss Tcapd Toct; 'HXe- 
XTpat; TCuXa<;, 6'6iTcsp xat 'HpaxXv^t; iv tvJ dyopa. Zeu; 
Ss c Ep[j.TjV Tce[JtTcs\, xsXsuojv 'AXx[jtr|VV]v IxxXe''i;ai, 
xat aTcsvsyxstv et<; u.axdpo)v vvjcrout; , xat Souvat c Pa- 
Sa;jtdv6ut yuvatxa • c Ep[jtrj<; Se Tcetcr6ett; AXxpivrjV ex- 
xXeTCTei. AtGov S' dvT' auTvjt; ivTt6v]criv et<; tvjv o-opov 
01 S' ^HpaxXstSat iTcst tyjv Xdpvaxa cpepovTSt; sSapu- 
vovto, xaTaTtGevTat • xat aTcoxaXicjpavTet; eupov avTt 
TYJtf AXx[xv]VY]t; Xi6ov, xat auTOV it;eXovTS<;, s<7TY]aav sv 
to) dXcrst, 06lTCSp scttiv to vjpojov to Tvjt; AXx[JtY]Vrjt; ev 
@Y]Sai<;. 

Initio auTOut; ty]<; TcaTptSot; ex antecedentibus 
subintelligendum videtur tou<; 'HpaxXstSa?, sin 
minus, cum Sturzio legas: aiiTOu toui; TcatSa;. In 
xat 01 cruv auTOtt; vocem 01 , quse vulgo deest, ad- 
didi ex Sturzii conjectura. Ungerus Paradox. 
Theb. p. i5i malebat Tcatcrtv auTott;. nbXtv recte 
mutarunt in TcdXtv P. Abreschius Paraphr. et 
Annot. in Epist. ad Hebrseos p. 3^ sq., Clavier. 
ad Apollod. II, p. 335, et Bastius Epistol. Crit. 
p. 168. 



tum liausit, ita allocutum esse : «.Dulcis hcec aqna». Quae 
nunc monslratur iis, qui Dyma proficiscuntur in Elin , 
nominata ab incolis <t dulcis aqua. » Eadem refeiunt 
Pherecydes , Comarchus et Ister in Eliacis. Atque hanc 
ob rem Herculem structis insidiis legatos ad sacra sole- 
mnia missos Molionidas, Corinthum proficiscentes, prope 
Cleonas interfecisse. Ea ex caussa Eleis interdictum esse, 
ne hidos Isthmios frequentarent, scilicet quod Hercules, 
quum legatos ad ludos Istlimios missos occidisset, a Co- 
rinthiis exceptus esset. 

37. 

Amalthea erat Hsemonii filia, quae cornu habebat tauri. 
Hoc, ut ait Pherecydes, eam habebat vim , ut cibum vei 
potum, quem quis desideraret, largum praeberet et sine 
labore paratum. 

37 a. 

Tlepolemi matrem Hesiodus dicit Astydamiam, Phere- 
cydes vero Astygeniam; fuit autem Phylantis tilia. 

38. 

Dryopes sunt populus prsedatorius , Maliensibus fini- 
thnus. 



39. 

Eurystheus Herculisposteros, ipsoe mortalibussublato, 
patria expulit, ac sibi regnum sumpsit. llli ad Demophon- 
tem Thesei fiiium profugi, habitaverunt in tetrapoli Atti- 
cee. Eurystheus misso Athenas legato, bellum denunciat 
Atheniensibus, ni Heraclidas expellant : neque ii bellura 
detrectant. Ergo Eurystheus in At^icam copias adducit, 
commissoque preelio, inter pugnandum occidit , fusaque 
est Argivorum multitudo. Hyllus et alii Heraclidse et qui 
cum illis erant post m-ortem Eurysthei Thebas redeunt. 
Interim et Alcmena annis confecta obit. Quam quum ef- 
ferrent Heraclidse (ii ad Electras portas habitabant, ubi et 
Hercules, in foro), Jupiter Mercurium mittit, cum man- 
dato ut Alcnienam suffuretur , eamque in Beatas insulas 
allatam Rhadamantho det uxorem. Paret jussis Mercurius, 
et loco Alcmense , quam i urtim abstulerat, lapidem feve- 
tro injicit. Heraclidse quum sandapilam gestantes mole 
gravarentur, depositam aperiunt, et pro Alcmena lapidem 
inveniunt., quem inde exemtum in luco constituerunt , 
ubi sacellum Alcmense est Tliebis. 



PHEREGYDIS FRAGMENTA. 



fe3 



LIBER QUARTUS. 

Antecedentibus libris Argivas fabulas ita ex- 
posuit Pherecydes, ut, ubi ad Epaphi ex. Libya 
filios, Belum et Agenorem devenerat, Beli tantum 
stirpem persequeretur ; jam igitur reditad Age- 
norem ejusque prosapiam , quam quarto libro et 
quinto enumerat. Eodem modo etiam Apollodo- 
rus rem instituit, qui dicit lib. III, c. i : 'Etcei Ss 
to 'Ivd/siov St£p)( j 6'(j.£voi yivos, tou<; aTcb BiqXou (j.s- 
yjpi twv 'HpaxXstSwv SsSriXwxa[j.sv, I^of/ivoo; Xsyw- 
[xev xat Ta Tcspt 'Ayrivopo<;. Et liber quartus quidem 
mythos Cretenses, ab Apollodoro c. i — 4 tra- 
ctatos complexus esse videtur, quibus sequenti 
libro subjiciuntur mythi Thebani. Quare ad hunc 
librum referenda sunt fragmenta de stirpe Age- 
noris (4o), de Phineo, Agenoris filio (4 1 )» de 
Cadmo sororem quserente (4 2 )> d e Minoe (43). 

40. 

Sehol. Apollon. III, 1 185 : <I>sp£Xuori<; iv S'outw 
cprjatv « Ayrjvwp Se 6 IIoa£iSwvo<; ya[/.si Aa[/.vw ttjv 
Br^Xou. Twv Se ytvovTat <I>otvt<; xat Taairj, rjv ic^ei 
AiyuTCTOc/ xat MsXta, rjv ta^et Aavao'?. "Etcsitev to^Et 
'Ayrjvwp 'ApyioTr/iv T7)V NstXou tou TcoTafjtou. Tou Ss 
ytvsTat KaS[j,o<;. » 

41. 

Schol. Apollon. II, 178 : 'Ayr]vopiSri<; (<1>iveu<;)- 
'Ayrjvopoi; yap Tcat<; icrnv w<; 'EXXdvtxot; • w; 0= c Hcrto- 
00? cprjatv, <I>otvixo<; tou 'Ayr^vopo; xat Kaaat£Tcsta<;. 
'0[J.oiw<; xat AaxXr]TcidSr)<;, xat 'AvTifJ-a^oc. xat <l>s- 
psxuSrjt; coTjcrtv. 

42. 

Apollod. III, 1,1: 2uve|r]X6c Ss stci Trjv ^rjTrjaiv 
auT^<; TrjXscpaaaa r^ [xrJTrip, xat ©dao<; 6 IloasiSwvoi; * 
w<; Ss <X>£p£xuSr)<; cpyjal , KtXixo;. 

43. 

Schol. Apollon. III, 1086 :"EaTtxat aXXoc. Aeu- 
xaXtwv, Mivwo? , Tcspt ou <I>spsxuSr;<;. 



LIBER QUINTUS. 

Mythi Thebani -(Apollodor. III, c. 4—8); de 
Cadma et de Spartis (44), de monili aureo (45), 
de Dionyso et de Hyadibus (46), de Medusa, 
OEdipi nutrice (47), de OEdipi progenie (48), de 
Polynice (49), de Tiresia (5o), de Tydei inhuma- 
nitate (5i). Praeterea Pherecydes Locrorum fa- 
bulas in hoc libro tractasse vel saltem attigisse 
vidctur (5i a). 

44. 

Schol. Apollon. III, 1 178 : <I>spsxuSriq iv -nj tce^- 
tct-/i (cod. Paris. iv q) outw cpriaiv « 'EtcsiStj KdSy.o<; 
xaTWXtaOr] iv ©rj^rjcrtv, "Apr]<; S1S01 auTwxat 'A6r)vat'vi 
tou ocpto<;TOU<; r\\j.iaeic, 68o'vTac,TOu<; Ssr]fj.iasi<; Ar/ycr,- 
xat 6 KdS[/.o<; auTixa aTcstpst auTOU; st<; Trjv apoupav, 
'Apso<;xsX£uaavTO<;, xat auTwdvacpuovTaidvops<; (codex 
Paris. additTcoXXot) wTcXia[j.svoi. <: Q 8e KdSfj.o; Sstaaq, 
(3dXXst auTout; Xt6oic7iv. Ot Ss Soxeovte<; ucp' sauTwv 
(codex Paris. utc' cxXXrjXojv) pdXXsaGat, XTEtvouat te 
dXXr^Xouc, xat Ovriaxouai, TcXr]v tcsvte dvSpwv,OuSat'ou, 
XOovtou/E^tovoc, ITsXwpos/TTCspTivopoc;- xatauTOu? 6 
KaSfj.0? TcoiEiTat TroXiTac, xaTOtxtaat; aiiTOu; (Phav. 
KaSjjtot; TcoXttat; xaTwxtasv) iv 0rj6ai<;. 

Schol. Pindar. Isthm. VII, i3 : <]>sp£XuSr]<; Sittoc 
cprjcriv etvat OTcapTwv y£vr\. Tov yap "Aprj xa\ Tr ; v 
'A6r)vav, touc [j.ev r\u.(ceiq twv oSo'vtojv KaS[j.w Souvat, 
tou<; 0£ 7)[j.icr£i<; AtrjTrj. 

Apollodor. 111,4, 1: <D£psxuSr,<; Ss' cpriatv, oti Ka- 
Sfj-ot;, tSwv ix yrjq avacpuo[J.£vou<; d'vSpa<; ivo^TcXout; , etc' 
auTou; iSaXs Xt6ou<; • 01 Ss , utc' dXXrjXcov vo[j.i^ovt£<; 
pdXXEC^at, siq [xd^riv xaTEOTrjaav. 

45. 

Apollod. III, 4, 2 •' "Eowxs Se auTrj KdS[xo<; tcs- 
tcXov, xat tov HcpataTOTSuxTov oputov, ov uTco c Hcpat- 
otou Xlyouat tive<; So6rjvat KdS[j.w , <I>£p£xuSri<; Se 
utco EupwTcr,c • ov Tcapd Atbt; auTrjv XaSstv. 



LIBER QLARTUS. 

40. 

Agenor, Neptnni filius, in matrimonium ducit Beli fi- 
liam , Dainno. Ex liis nati sunt Phoenix et Isaea, uxor 
^Egypti , et MeJia, uxor Danai. Deinde Agenor Aigiopen , 
Nili fluvii filiam, matrimonio sibi jungit. Ex his natus est 
Cadmus. 

4t. 

Phineusfilius est Phoenicis, Agenoris filii, ex Cassiepea. 

42. 

Cum Cadmo ad Europam quEerendam simul profectus 
est Telephassa mater, et Thasus, Neptuni,secundum Phe- 
recydem vero Cilicis lilius. 

43. 

• Est etiam alius Deucalion, Minois filius, de quo Phe- 
recydes. 



LIBER QUINTUS. 
44. 

Postquam Cadmus Thebis sedes sibi constituerat, Mars 
et Minerva dimidiam ei diaconis dentium partem , dimi- 
diam ^Eeta? dederunt. Atque Cadmus a Marte jussus sta- 
tim condidit eos in humo, unde nascuntur ei viri armati. 
Quos timens lapidibus petivit. llli vero se in se ipsos ia- 
pides conjicere putantes mutua caede intereunt , quinque 
exceptis, Udaeo, Chthonio, Echione, Pelore, Hyperenore, 
quos cives constituit et Thebis sedes iis assignat. 

Pherecydes duplex ait esse Spartorum genus : Martem 
enim et Minervam dimidiam dentium partem Cadmo de- 
disse, dimidiam ^Eetae. 

Sed Pherecydes scriptum reliquit : Cadmus, utarmatos 
viros e terra exoriri conspexit, lapides in eos conjecit. 
Tum ii vicissim percuti existimantes , mutuam inter se 
puguam inierunt. 

45. 

Cadmus uxori peplum ac monile, Vulcani opus . quod 
ei ab Vulcano dono missum ferunt, muneri dedit. aI Phe- 
recydes ab Europa datum scribit quae ab Jove id accepissct. 

6. 



84 



PHEREGYDIS FRAGMENTA. 



4G. 
Suidas : c 'Tt]<; , c/ Tou • e7tt0£TOV Atovucrou, w<; KXet- 
or\]xoq. 'Ettsiov) , cpr,atv, ItuteXoujjiev lac, 8uaia<; auxw, 
xa6' 8v 6 6cO? uet XP° V0V - 'Q ^ OepexuSvjt; , tt)v 2e- 
aeXrjV C/ Y'/]V XeyeaGar xa\ Ta<; tou Atovutrou Tpocpou?, 
'YaS«<;. Eadem fere habent Photins ia Lexico 
p. 4f)2, Etymol. M. et Phavorin. 

Sehol. Arati Phgenom. 172: @aXy)<; fjtiv Suo au- 
-0«; (Hvadas) efrrev eivoci, tt)V aev Bo^petov, ttjv Se 
votiov. Eupt7riS7)c; Se ev t<o <Dae9ovTt , Tpetg. 'A/atb<; 
Se, S'. MTTiriat; Se xal <I>epexuSri<;, £'. e H Se 7rpoc70)- 
vuu.ta ItJTtv, OTt tov Ato'vutTOV cxveOpe^avTO. Yt)<; Se, 
6 Atovutjo; v. quae de Bacchi nomine habet Schol. 
Aristid. p. io3 Erommel. 

Schol. Homer. II. 2, l\S6 : Touciiu t<ov xepcfrtov 
tou Taupou STrra acT£pa<; xeiuevou<;. KaXouvTat Se 
e VaSe<;, tJtoi Sta xr,v 7cpb<; to Y GTOt^eiov 5[xoi6T7]Ta , 
7) £7cet07j atTtot p|v.6ptov xat ustwv xa8to"TavTai. Zeu<; 
lx tou [i.r,pou yevv7]6evTa Atbvuaov Tat<; AtoStovtai 
Nuucpati; Tpecpetv eSwxev, 'AaSpoata, KopcovtSt, Eu- 
So)p7) , Akovt; , AtauXrj , IIoXuc;ot. Autcci 6pe'j;aaat tov 
Atbvuaov, TteptTJeaav auv auTo) , tt,v eupe6etaav afXTre- 
Xov utto tou 6eou toI<; av8poj7rot<; ^apt^ouevat. Au- 
xoupyo; oe fJ-£X.P t T ^ 1 ' ^aXaaarji; auveSttoc;e tov Ato'vu- 
aov. 'Exetvac; Ss iXeVjaai; 6 Zeu; xaT7]aTeptaev. 'H 
ioTOpta Tcapa. (frepexuSr,. 

Ibid. paullo post : <I>epexuSri<;, xa&onrep 7rpoet- 
p7)Tai , Ta; e YaSa<; AojSoJviSa; Nuacpa<; cprjatv etvat , 
xat Atovuaou Tpocpouc. *A<; 7rapaxaTa6e'a8ai tov Aio- 
vucrov TTJ Tvot Sta tov ty)<; c 'Hpa<; cpbSov. Ka8' ov xat- 
pbv xat ai>T0!<; Auxoupyoc; ISiox^s. 

Hygin. Poet. Astron. 2, 21, p. 3o,5 : Hyades 
Phcrccydes Athcnicnsis Liberi nutrices esse de- 
monstrat, numero septem, quas etiam antea Nyin- 
phas Dodonidas appellatas. Harum nomina sunt 
hcec : Ambrosia, Eudora, Phesyle, Coronis, Po- 
lyxo, Phceo, Thyenc. Hce dicuntur a Lycurgo fu- 
gatce, et prceter Ambrosiam omnes ad Thetyn 
profugisse, ut ait Asclepiades. Sed ut Pherecydcs 
dicit, ad Thebas Liberum perlatum Junoni tradi- 
derunt. Quam ob caussam ab Jove gratia eis cst 
rclata, quod inter sidcra sunt constitutce. 



Mythograph. I, § 120 p. 39, ed. Bode : I;- 
berum , conceptum utero , Jupiter incendio eri- 
puit , ac femori insuit suo. Postea completis nien- 
sibus, Nymphis , quae Nysam , montem Indice 
pcrfrequentabant , clam tradidit nutriendum. 
Septem enim fuerant sorores , easdem Nymphce 
Dodonides appellatce , quce a Lycurgo fugatce 
ad Thetin profugerunt , ut scribit Pherecydes et 
Asclepiades. 

Schol. Germanici ad Taurum v. 173, p. io5 : 
In signo Tauri frons et facies Hyades vocantur 
quas Pherecydes Athenceus nutrices Liberi dicit, 
quce Dodonides Nymphce vocantur. Quce cum a 
Lycurgo captivitatem timentes fugerent Thebas, ne 
sibi a Junone aliquid paterentur, Jupiter ccelo il- 
latas sideribus honorcwit, Hyadesque appellavit, 
quod nascente Libero eas invenerit; quas in si- 
gnum temporis posuit, vcl quod sint pluviales : 
uetv enirn pluere est, quia earum ortus imbres con- 
citat : vel quia in modum Y litterce positce sunt. 

Idem Schol. ad v. 254 sqq., p. 114, similiade 
Pleiadibus narrat : Pleiades a pluralitate Grceci 
vocant : Latini, eo quocl vere exoriantur, Vergi- 
lias dicunt. . Dicit autem Pherecydes Athenceus, 
septem sorores fuisse, Lycurgi filias, ex Naxo in- 
sula : etpro eo, quod Liberum educaverunt, a Jove 
inter sidera sunt relatce. 

Apud Schol. Hom. desideratur septimum 
Nymphae nomen «J>atoJ. Pro Aicovt) Valckenaer. 
Animadverss. ad Ammon. III, 12, p. 208 (159) 
reponi jubet Buiovrj. — Apud Hygin. pro Phesjle 
scribendum videtur Phcesyle , et legendum 
Thyone pro Thyene et Inoni pro Junoni. 

47. 
Schol. Sophocl. OEdip. Tyr. 7 85 : <&spexuow 
cprjGt MeSoutjav eTvat Tr,v IIoXuSou yuvatxa, 6uyaT£- 
pa Se 'Opc7tXo'^ou tou aSeXcp£iou. 

47 a. 
Schol. Taur. in Eurip. Phoen. 3g, p. i5. IIoXu- 
cp7)T7]v oe tov xvjpuxa toutov OepsxuST)? noXu7C0i-C7)v 



46. 

"Ty]c, "Yov. Hyes, Hyis. Epithetum Bacchi, quemadmo- 
dum ait Clidemus. Nam, inquit, ipsi sacrificia facimus eo 
tempore, quo deus pluit. Pherecydes vero tradit, Semelen 
Hyen vocari, et Bacclii nutrices Hyadas. 

Thales duas Hyadas statuit, alteram septemtrionalem,* 
alteram meridionalem , Euripides in Phaethonte tres, 
Aclueus quattuor, Hippias et Pherecydes septem. Appel- 
iatio iis estex: eo, quod Bacchi nutrices erant; nam Hyes 
nomen est Bacchi. 

Septem stella? in tauri cornibus positas Hyades appel- 
tantur, vel propter dispositionem ad literae T similitudi- 
nem accedentem, vel quod pluvias et imbres concitant. 
Jupiter Bacchum, ex femore natum, nutriendum tradidit 



Nympbis Dodonaeis, Ambrosiee, Coronidi, Eudorse, Dio- 
nae, Msylse, Polyxoi, (Phaeoi). Haeterramcum deo pera- 
grantes vite ab eo inventa homines donabant. Veruiu 
quum Lycurgus usque ad mare Bacchum persequeretur , 
illas JupiLer misericordia commotus inter sidera constitmt. 

Pherecydes Hyadas dicit Nymphas esse Dodonaeas, nu- 
trices Bacchi, quem propter Junonis timorem Inoi tradi- 
dissent , eo quidem tempore quo et ipsas Lycurgus pei- 
secutus esset. 

47. 

Pherecydes Medusam dicit Polybi uxorem et filiam 
esse Orsilochi, qui Polybi frater fuisset. 

47 a. 

Polypheten Laii praeconem Pherecydes Polypceten cin« 



PHEREGYDIS FRAGMENTA. 



8b 



48. 
Schol. Eurip. Phcen. 53 : <&spsxuS7]<; xk xaxot 

touc; 7ratSa<; OiSi7roSo<;, xat tocc; ■Y7)fAa[/.e'va<; outox; 
taTOpst. «OtoiTtoSi, c&Tjat, Kpsoiv StSojat tt)V (3aatXsiav, 
xat xr,v yuvatxa Aatou , [A7]Ts'pa S' auTOii, ToxdaTTjv. 
'Ec; 71? yivovTat auTO) OpdVnop x«l Aao'vuTO<;, ot OvtJ- 

OXOUatV UTTO MlVUMV Xat 'EpytVOU. 'E7T£t Se SViaUTO? 

7rap7)X0e, yajjtet 6 OtSi7rou<; Eupuyavetav tt)v Ilepi- 
cpavTOc;. 'Ec; 7)? YtvovTat auTw ToxdaTT) , 'AvTtyoV/), 
'Ia[j.7)V7| , 7|V avatpst TuSeuc; sVt xpTjvr,?, xat a7u' 
auTT)? 7) xprjvrj lo , |/,7)V7) sxA7,ri7). I tot os auTW s; au- 
ttJ<;, 'EtsoxAtJ? xat IIoXuvetxT)?. 'EttsI Se Eupuyavsia 
STsAeuTTjOS, "yaust 'AaTuutiSouaav t/,v ZOsveXou.»Tt- 
vsc; Ss Eupuyavstav dSsXcp7)v Xsyouatv stvat ToxaoTT)?, 
T7)? uvrjTpbc; OiSittoSoc;. 

49. 

Schol. Eurip. Phcen. 71 : Aet etSsvat oti ou 7rapd 
7uaot au[/.cf03vst r\ IIoXuvsixouc; s\q "Apyoc; acpiHtc;. <De- 
psxuSTjc; yap IxSsSXTJaOat tov IIoXuveiXTjV cprjat jjtsTa 
(ita;. ... Eupi7rtSy)c; Tatc; Suo tOToptatc; syp^oaTO, sv- 
TauOa [jtsv tt| <I>spsxuSou , uoTspov Ss ttj 'EXXavtxou. 

50. 

Apollod.III, 6,7,deTiresia:^>epexuS7,<;Se(cp7)oiv) 
utto 'A67)va<; auTOV TUCpXo)67Jvat. Ouaav yap tt)V XaptxXw 
TrpoacptXy) ttj 'AOtjvS .... YU[xvr,v stti 7rdvTa iSelv • 
tt)v Ss , Tatc; yzpci (touc; ocpOaXu;ou<;) auTOu xaTaXaSo- 
jJt£V7)v, TT^pbv 7roi7)aaf XaptxAouc; Ss SsoptsvTjc; dico- 
xaTaaTTJaat 7raXtv Ta? opaaetc; , d\t] Suvafjts^VTjv touto 
TTOtTJaat , tocc; axoa; StaxaOdpaaav Traaav opvtQojv 
cpo)V7)v 7uot7)aat auvtsvat , xat GXTjTTTpov auTto Sojpyj- 
aaaOat xuavsov, cpspo)v ojjtotcoc; toIc; j3Xe7rouatv e6d- 
St^sv. Ouaav vap tt)v XapixXco sqq. Heynius 
probabiliter emendat : ouaav y^p "^ XaptxXot 
7rpoacptX7) TTjv 'AOtjvccv auTov yufjtvTjV losiv. Pro sttI 
TravTa scribendum putat idem sTrtaTdtvTa vel S7rt- 
SavTa, quod quidem non est necessarium. Touc; 
o^OaXaouc;, glossema ad vocem Trr^po^v, ejiciendum. 



51. 

Schol. Homer. II. E , ia6 : (JWiv ev tco 0tj- 

Satxfo 7roXe'[j!.o) TuSe'a Tpo^Oe^vra utto Mevt7r7rou tou 
Aa-axou acpoSpa dYavaxTTJaat. 'A;j.cpiapeo3v oe c&oveu- 
aavTa auTov Souvat T7,v xecDaXTjv TuSst. Tov Ss Sixtjv 
OTjpoc; dvaTTTuc^avTa pocpslv tov syxscpaXov. Ka^' sxst- 
vo Se xatpou 7rapsivat 'A07)vav, dOavaatav aurc?) sc; 
oupavou cpspouaav, xat Sta to [jtuaoc; aTrsaxpdc&Oat. 
Tbv Se Oeaad[/.svov, 7rapaxaXsaat , xav tw TratSt auTOu 
^aptaaaOai tt)v dOavaatav. TaTopet OspsxuSric;. 

Pro MsvtWou rescribendum cum Yilloisono 
videtur MsXavt7T7rou. 

51 a. 
• Schol. Pindar. Olymp. IX, 86 : e O IltvSapoc; tt)v 
npo)Toysvstav dvap7raa6etaav utto tou Atbc; etc; to 
MatvaXov tt^c; 'ApxaStac; opoc; xofJttaOTjvat, T7)v SsITpoj- 
Toye^vstav 'Ottouvtoc; tou 'HXstoiv [3aaiXsoj<; cD-/)ai Ou- 
yaTspa, dXXojv ttjv npojToysvetav Iluppac; xat Asu- 
xaXtojvoc; Xsyo'vTOJv, <b<; ^spexuSr,*; cp7)atv sv tw s'. 

LIBER SEXTUS. 
Liber sextus, septimus, octavus ^Eolicas fa- 
bulas complectebantur. Quarum in adornatione 
Pherecydes ita versatus esse videtur, ut libro 
sexto Salmonei et Crethei et Athamantis pro- 
geniem persequeretur, deinde narraret Argonau- 
tarum expeditionem usque ad eorum adventum 
acl TEeten regem. Liber septimus reliquam 
expeditionis partem continebat, qua absoluta 
de ceteris iEoli filiis exposuisse videtur. Octavus 
denique liber filias iEoIi earumque posteritatem 
recensebat. — Igitur libri sexti dispositio fuisse 
videtur hsec : 1, Athamas. Themisto, Athaman- 
tis uxor, mater Phrixi (5^), aries aureo vellere 
prseditus (53), Chalciope vel lophossa, Phrixi 
uxor (5/j), Melas Phrixi filius (55). — 1, Salmo- 
neus. Tyro,Pelias, Neleus(56, 57). — 3. Cretheus. 



48. 

CEdipo Creon dat regnum et Laii uxorem , ipsius ma- 
trem, Iocastam, ex qua nascuntur ei Phrastor et Laony- 
tus, quibus mortem infeiunt Minyae et Erginus. Anno 
praverlapsoCEdipus uxorem ducit Euryganiam, Periphan- 
tis (iliam, ex qua nascuntur ei Iocasta , Antigona, Ismena, 
quam occidit Tydeus ad fontem , qui ab ea nomen acce- 
pit Ismene. Filios ex ea suscipit Eteoclem et Polynicem. 
Q;i;imvero Eurygania mortuaesset, uxoremduxit Stheneli 
ti'.iam Astymedusam. 

49. 

Pherecydes dicit Polynicem vi ex patria expulsum esse. 

50. 

Pherecydes Tiresiam a Pallade luminibus orbatum re- 
fe-t. Siquidem quum Chariclo MinervaB carissima esset , 
illi 11 dam per omnia deam vidisse contigit : hanc veroma- 
m!>:;s suis tactum excaetasse : at Chariclo Palladem , ut 
filio suo oculos restituere^, orasse Quort quum dea effi- 



cere nonposset, expurgatisilliusauribus, omnem omnium 
avium garritum intelligentem fecisse, eundemque cyaneo 
sceptro condonasse : quod gestans, aeque atque oculatus 
tuto incedebat. 

51. 

In bello Thebano Tydeus , a Melanippo Astaci filio 
vulneratus vehementer ihdignatus fuisse dicitur. Et quum 
Amphiaraus Melanippum interfecisset, hunc aiunt caput 
ejus dedisse Tydeo, qui aperiens id in modum bestise ce- 
rebrum ebibisset. Ulo vero tempore Minervam venisse, 
utimmo^alitatea Joveimpetrata eumdonaret, sed Tydei 
inhumanitatem aversatam recessisse : hunc autem , ubi 
Minorvam conspexisset, ex ea petivisse, ut Diomedi filio 
immortalitatem concederet. 

51 a. 

Pindarus Prologeniam a Jove raptam et in Msenalum, 
Arcadiae montem, transportatam, Opuntis, Eleorum rcgis, 
filiam fuisse dicit ; alii vero Protogeniain Pyrrhae et Deu- 
calionis filiam aiunt , ut Pherecydes libio quinto. 



86 



PHERECYDIS FRAGMENTA. 



iEson(58), Iasonis mater (5g), lason ad Peleum 
venions (60), Argus, navis fabricator (61), Ti- 
phys, Argus gubernator (62), Philammon (63), 
Iphicles (64), Idas et Lynceus (65), vEthalides 
(66), Hercules e naveegressus (67), Phineus (68), 
Harpyise (69), Idmon ab apro occisus (70), tauri 
ignivomi (71). Quod postremum posui fragmen- 
tum , si quidem recte ad hunc librum a Scho- 
liasta refertur, pertinet ad jussum TEetae, non 
veio ad Iasonem tauros domantem , quod 
aptum libri finem non praeberet, quum sciamus 
septimo libro de draconte ab Iasone occiso 
fuisse sermonem. Sed fieri etiam potuit, ut fr. 72 
minus recte libro septimo attributum sit. 

52. 

Schol. Pind. Pyth. IV, 288 : Towtvjv (matrem 
Phrixi) 6 t/iv IItvbapo<; Iv ujjivok;, Av)[juotixv]V cpvjfftv 
'iTCTCiai; bs, ropywTciv SocpoxXv); bs Iv 'A6ap.avTi , 
NscpsXv)V • <I>spsxuov]<;, 0suuffTc6 • 8? xai cpyjffl, tmv 
xapTccov cpGsipojxevojv Ix TauTOu.ocrou , IGsXoufftov Sou- 
vai sauTTjV zlq ffcpayvjv. 

53. 

Schol. Germanici ad Arietem v. 223, p. 110: 
Aries, ut Hesiodus et Plierccydes dicunt, inter 
astra collocatus est propter Phrixum et Hellen, 
Athamantis et Nebulce filios. 

Eratosthenes Cataster. tq : Outo<; (6 xptb<;) 6 
«I>pi£ov biaxou.t'ffa<; xat c 'EXXy]v. "AcpOtTOc; bs tov, ISo'07) 
aiiTOi; utco Nscds'Xv]<; tv]<; (xy|Tpb<;. Etye bs ^puffvjv 00- 
oav, w; ^HffioSo; xat €>spsxuby]<; stpvjxafft. Fragmento 
quod antecedit patet ultima tantum hujus loci 
verba : dys, ... bopav, ad Pherecydem pertinere. 
Hygini Poet. Astron. 2, 20: Aries, qui Phrixum 
transtulisse ei Hellen dictus cst per Hellespontum : 
quem Hesiodus et Plierecydes ait habuisse auream 
pellem. 

54. 

Schol. Apollon. II, 1253 : t&spsxubV,; Iv sxrto 



LIBER SEXTUS. 

52. 

Pherecydes ait Phrixi matrem esse Themisto , quse , 
quum forte fortuna fructus perderentur , sponte sua se 
ipsam immolandam preebuisset. 

53. 

Arieti, qui Phrixum etHellen per mare transtulit, vellus 
erat aureum. 

54. 

Pherecydes dicit Chalciopen (^Eetae filiam, Phrixi uxo- 
rem) appellatam esse Eueniam. 
Iophossa, Pherecyde auctore , eadem quse Chalciope^ 

55. 

Melas, Phrixi filius , uxorem ducit Eurycleam. Ex his 
natus est Hyperes, qui habitabat ad Hyperiam fontem ab 
eo sic nominatum. 



(codex Paris. omittit verba Iv sxtco) Euvjviav {&"». 
vtav idem) auiv]V cpv,fft xaXstffGat. 

Hesych. : Tocpcoaffa • •?) -/aXx£to<; , w; cpyjci (peoz- 
xubv]<;. Sine dubio scribendum, Tocp., yj XaX>cio'Tcr 
Codex vj yjxkxioi;. 



60. 



Schol.Pindar. Pyth. IV, 220 : 'TTcepsia bsxpyjvv) 
Iv Tatc; <I>spat<;. ... <I>aff x i bs tivs<;, orcb TTcepvjTO; Xa- 
SsTv auTyjv Touvofjta , w; (I>spsxuby]<;. $y)o"t yap outw 
« Ms'Xa<; 6 <I>pt£ou Yaast EupuxXstav. Tcov bs vivsTat 
c YTrspy]<;, oq coxst ItcI Tvj xpy^vj Tvj aV auTOu xXyiGewt; 



c Tt 



TCSOSta. » 



: P 



56. 



Schol. Hom. Od. A, 289 : Nv]Xsu<; 6 nocr? bwvo; 
xat Tupou<; Tcat<; , H;sXaff6s\<; utco IlsXtou tou absXcpou 
tyj; 'JcoXxou, gVdixsto et? MsffY)vv]v ttj<; HsXotcovvv]GOu. 
Kat XaStov Tcapoc lyywpttov, tv)V HuXov xt(£si. Kai 
yaiAEi XXcoptv, ty]V A(/.cptovo; tou Taoou xat <I>spcrs- 
cpovv)<; Tyj: Mtou OuyaTspa , BafftXsust ts ou [/.bvov tcov 
IIuXicov, aXXa xat tcov Iv 'Opyou-svco xat yivsTat sii- 
baiu.bvcov. C H tffTOpta Tcapa <l>sp£xu§'/i. Pro Miou 
cum Heynio legendum est Mtvuou : euSaitjidvwv 
Buttmannus mutat in subai[ji.ovtov, Sturz. in su- 
Sat'[jtci)V, quod praeferendum videtur. 

57. 
Schol. Homer. II. A, 674 : NyiXsu; 6 Hocrsioco- 
vo; iTCTCixcoTaTOc; Ttov xa8' auTov y^vdtjtsvoc- , stc£u.<Jo 
st<; ^HXtv itctcouc; I; tov utco Auys^ou ffuvTsXouu.svov 
(Venet. cod. 1tctcou<; st<; tov utc' Auystou xstcis ffuvTsX.) 
aytova. Ntxy)ffocvTOJV Ss toutojv, cpGovvjcia? Auveac; a7cs- 
ffTcacs toutoui;, xat Tobc, 7]vid^ou; acpyjx£V aTcpaXTOu;. 
Ny]Xsu<; bs yvou; , y^ffuyjav yjys. NsffTwp Ss , 6 twv 
Tcaibojv auTou vstoTaToc, ffTpaTov aGpotffa; l7ry]X6sv 
"HXtbt. Kat tcoXXoui; aTcoxT£iva<;, aTcsXaSs tou; itctcou?. 
Kat oux bXtyyiv tcov TcoXsatojv aicsffupav Xstav. H 
tffTopta Tcapa Ospsxubvi. Eadem in Arsen. Violar. 
p. 3 7 2. 



56. 

Neleus, Neptuni ex Tyro filius, a Pelia fratre Iolco ex- 
pulsus venit in Messeniam , Peloponnesi regionem ; ubi 
terras parte ab incolis accepta , Pylum condidit. Uxorem 
duxit Chloridem, natam Amphionis, qui Iasifilius erat, 
ex Persephone, Minyse filia : nec solum Pyliis, sed etiam 
Orchomeniis imperavit, vixitque beate. 

57. 

Neleus, Neptuni filius, artis equestris omnium qui ejus 
setate vitam agebant peritissimus, in Elin misit equos ad 
certamen, quod Augeas celebravit. Hos victoriam adeptos 
abstulit Augeas invidia commotus , aurigas vero diraisit 
laboris fructu carentes. Quod quum cognovisset Neleus , 
nil adversus illum molitus est : sed Nestor , ejus filius 
natu minimus, coacto exercitu Elin aggressus est, multis- 
que caesis recepit equos; atque prsedam de hostibus cepe- 
runt non exiguam. 



PHEREGYDIS FRAGMENTA. 



87 



58. 



Schol. Apollon. I, 4 1 1 '• Aiaojvti; ttoXk; -rrjc; Ma- 
YVYjffta?, aTro tou rraTpcx; Tocaovo<;, oj<; xat IlivSapo? 
cprjdi xat <&spexuSr]<;. Verba xai OepexuSr]<; codex 
Paris. non habet. 

Paullo aliter Steph. Byz. : Ataojv, 7roXt<; ©saaa- 
Xta<;. ... Kat OspexuSrjq trjv ttoOuv Ataojvtav cprjai. 

59. 

Schol. Homer. Odyss. M, 70: Tupto rj 2aXu.oj- 
veoj<; , syouaa <§uo 7rat8a<; Ix noastSoivoc;, NrjXsa xe 
xat IleXiav, EYrjfJte KprjOea. Kat itrv^ei Tratoac; i\ au- 
tou Tpei?, Atcrova, xat «NprjTa, xat Af/.u6aova. Al'- 
aovoc; Se xat HoXufjttXac; xa6' c Hato§ov YiveTat Taaojv, 
xaTa <5e OepexuSrjv l£ 'AXxijjte$7]<;. TeXeuTtov Se outoc; 
xaTaXst7rei tou 7rat$o<; e7rirp07rov tov aSeXcpov IleXtav, 
eYy/eipiaa<; auTto xat t/]v (3aatXetav, tva au^rjOevTt tco 
utw 7rapa<T^y). TI §s tou Tocaovoc; fJt-rJTYjp 'AXxtfJteSr) 
Sstaaaa , StSoxiiv auTov Tpecpea6at Xstpovt toj Ksv- 
Taupto. 

« Sed noXu(/.r]Xa<; s. noXufjttXae; nomen ap. schol. 
Hom. videtur ex Apollod. I,g, 16, scribendum 
esse IIoXu[jLV]Sa<;, vel HoXufjtrjoYji; e Tzetza ad Ly- 
cophr. 175, qui eam vocat Autolyci filiam,» 
Sturz. 

Schol. Apollon. I, 45 : «DepexuSrjt; auucpcovet 
ATroXXtovtto , Xsyovti AXxtfjteSrjv [xrjTspa etvat Taao- 
vo<;, ty)v «I>uXaxou 6uYaTspa. Sic et I, 23o. 

60. 

Schol. Pindar. Pyth. IV, i33:Tl taropta rrapa 
OepexuS'/]. «"E6us, cprjaiv, 6 neXtaq toj HoasiSojvt, 
xat 7rpoei7T£ 7raat Tcapetvat. OE Ss Yjaav 01 Te aXXot 
TuoXtTai, xat 6 'Ir^awv stu^e Ss apoTpeutov syY u ? tou " 
Avaupou TTOTauou. 'AaavSaXot; Ss StsSatvs tov TCOTa- 
fjcov • StaSoc<; Ss , tov fjtsv Ss^tov uTcoSeiTat TroSa' tov 
Se apnjTspov, s7riXr]6sTai. Kat spysTat outoj; Itti §st- 



ttvov. TSojv Se 6 HeXiat; , aufjcSaXXet to (jtavTrjiov. Kat 
tots [xsv rjauYjxas. Trj S' uaTSpata [jt£TaTce[jt^auLevo<; 
rjpeTO 6 ti Tcoiot'rj , et auTto ^prjaQeir, utco' tou tcov 
tcoXitcov a7ro6aveiv. c O Be 'Irjaojv, 7T£[JtcJ;ai ccv £t<; Ajav 
auTOv, Itci to xcoa<; to /puao^aXXov, a^ovxa av a7ro 
AtrjTeto. TauTa os toj ']y]<Tovi ^Hpr] e<; voov ]3aXXet, 
oj<; e'X6otr) MrjSeia tco HeXta xaxo'v. » ''Oti os ex tou 
Avaupou TroTau.ou ixo^ic, to ttsSiXov saojasv, icTopei 
xa\ 'ATroXXojvtoc; (I, 10.). 

61. 

Schol. Apollon. I, 4 : c O 'A-jroXXojvtoc; xaXei Trjv 
'ApYW, aTro 'ApYOu tou xaTaaxeuaaavTOc;' $epexuSr,<; 
Se tzTro 'ApYou tou <[>pi£ou utou. 

62. 
Scholia Parisina Apollon. I, io5 : e O os <I»s- 

pexuSrjg IIoTViea taxopet tov Ttcpuv etvat. Atayr]Xo<; 
(leg. Ata^uXoc;) Ss tov Ttcpuv Iv ttj 'ApYOt Tcpiv xa- 
Xst. noTviea pro HovTea emendavit C 0. Miiller 
de Minyis p. 264. 

63. 

Schol. Apollon. I, 23 : «I>epexuSr,c; Iv Trj t', <I>t- 
Xoc[jt[/.ojva cpr]at xat oux 'Opcpea au[jt7reTrXeuxevaf elvat 
Se 'Opcpea, xaToc [Jtev 'AaxXrj7rtaSrjv 'Atco^XXojvoc; xat 
KaXXtourjc; , xaTa Se evtout;, OtaYpo^ ^at noXu[jtvta<;. 

Philammonis hujus genus e Pherecyde refert 
Schol. Hom. Odyss. T, 4^2 : 4>iXojvi<; r] Arjtovoc; 
6uYaTr].p, otxouaa tov napvaaaov, Iv auTtj) 7rapeXe^6'/] 
xat 'AttoXXojvi. Et)(e Yap to xaXXoc; Ipaajjttov Itci to- 
aouTOv, ojaTe xat tou<; 6eou<; ^-/jXoTUTCouvTat; xaxa to 
auTrj (Buttmann. auTo) 6eXrjaat [jttaYea6at. Eira Ix 
iv.ev tou 'AtcoXXojvoc; Y^veTat <I>iXoc[jt[xtov avrjp aocptaTr]<?, 
oc xat TcpwTOc; ISoxet ^opout; auaT7^aaa6ai TC/p6svojv, 
Ix tou c Ep[Jtou AutoXuxo<;, b\ otxwv tov napvaaaov 
TrXstaxa xXstttojv I6r]aaupi^EV. Etv^s y^P TauTiqv Trjv 



58. 

^Esonis , urbs Magnesiae , quse ab Jasonis patre nomen 
habet. 

^Eson , urbs Tbessaliae, quam Pherecydes JEsoniam 
nominat. 

59. 

Tyro, Salmoneifilia, quse duos filios eNeptuno habebat, 
Neleum et Peliam, nupsit Cretheo ; cui tres ex ea nati sunt 
filiij^Eson, Pheres, Amythaon. ^Eson ex Polymila, Hesiodo 
auctore, sed secundum Pherecydem ex Alcimeda, genuit 
Iasonem. Moriens autem filii tutorem reliquit Peliam 
fratrem, cui etiam regnum commisit, quod filio adulto tra- 
deret. Sed mater Iasonis , verita ne male haberetur a 
Pelia, filium educandum tradidit Chironi Centauro. 

Pherecydes concinit Apollonio Alcimeden , Phylaci fi- 
Liam, dicenti matrem esse Iasonis. 

60. 
Peleus sacra fecitNeptuno, ad eaque celebranda omnes 
cives et inter eos Iasonem invitaverat. Hic, qui tum tem- 
poris forte arabat ad Anaurum fluvium , non calceatus 
fluviumpermeavit, sed in altera ripa dextrum calceamen- 
tam subligat, sinistrum obliviscitur. Sic venit ad convi- 



vium. Quem quum Peliasconspiceret, memor estoraculi, 
sed tacitum se prsebet. Verum crastino die advocatum 
interrogat, quidnam faceret, si oraculo edoctus esset ex 
aliquo eivium sibi pereundum esse. Respondet Iason eum 
se in iEam, vellus aureum ab ^Eeta petitum , missurum 
esse. Hoec enim Juno ei suggessit, ut Medea veniret ma- 
lum allatura PeliaB. 

61. 

Pherecydes Argo navem ab Argo Phrixi filio denomi- 
natam dicit. 

62. 

Pherecydes dicit Tiphyn luisse Potnieum. 

63. 

Pherecydes Philammonem dicit, neque vero Orpheum, 
cum Argonautis navigasse. 

Philonis, Deionis filia, in Parnasso,ubihabitabat, cum 
Mercurio et Apolline concubuit. Venustatis enim 
erat amorem tantopere inflammantis, ut ipsi dii de 
ejus consuetudine mutua invidia inter se flagrarent. Et 
ex Apolline quidem natus est Philammon, homo sapiens, 
qui primus videtur choros virginum instituisse; ex Mer- 
curio vero Autolycus, qui in Parnasso habitans muKas 



88 



PHERECYDIS FRAGMENTA. 



tsj(VV)V Tcapoc tou TcaTpbt; , wgts touc; av6pwTcou<;, 6re 
xXstctoi ti , Xav6ocvstv, xa\ toc 6pe'[/.u.aTa tvj<; Xeiac; aX- 
Xotouv et<;o 6e'Xot piopcpvJ!;, wffTe TcXetc7Tr,<; auTov Sscttco'- 
ttjv Yevea6ai Xet'a<;. C H Ss icnropia Tcapoc <DepexuSv). 

« Ante verba xa\ ATco'XX(oviMunekerus ad Hygin. 
1. 1. omissum putat nomen 'Epptvj, quod sane de- 
siderari videtur a sequentibus. Et Buttmannus 
legendum putat TcapsXs)(6v) xat 'Epfxvj xat Atco'X- 
Xwvt. Participium <Vr)XoTUTCouvTa<; non habet unde 
pendeat, nisi intelligere velimusstvat vel Yevsc6ai, 
et ante genitivum 'Epjjtou desideratur particula 
Ss , quam Buttm. inseruit. » Sturz. 

64. 

Schol. Apollon. I, 4$ : 'ETncrvifjiaivsa^at S' aljiov, 
w<; oute "HctoSot; outs <E>epsxuSv]<; cpvjfft crufXTCSTcXeuxs- 
vat toi; ApyovauTait; "IcptxXov. 

65. 

Schol. Apollon. I , i5a : OspsxuSvjc; tvjv (jtrTspa 
twv TCcp\ "ISav, Apv)W)v cpv)cr\v, acp' fj? v) tco'Xi<; * Ilet- 
aavSpoc; , IloXuSwpav ©soxptTOc;, Aaoxo'wc7av. 06toi 
Ss auvv]xfj.a£ov toi<; Aioaxoupoic. Codex Paris. : 
Ap^vrjv <l>spsxuSv]<; cpr,cr\v [jtrjTSpa ysyovsvat Auyxscoc; 
xat "ISou, dcp' r)t;ri tcoXk; Apvjvv) etc. 

66. 

Schol. Apollon. I, 6/ t 5 : OspsxuSv)<; cprjcrtv, oti 
Swpov stys Tcapoc tou c Ep[/.ou 6 AiGaXiSyi; , to tvjv 
^u)f/]v auTOu tcots [jlsv ett; aSou, tcots Ss Iv toi<; UTcsp 
tvjv yr]v totcok; stvat. 

67. 

Schol. Apollon. 1 , 1290 : AvTtjJta^oc; Iv tvj AuSv) 
cpv)cr\v IxSt6acr6svTa tov c HpaxXsa Stoc to xaTaSapst- 
cr6a*t Tr)V Apyto utco tou v)pcoo<;. Toutw xat JHotTsi- 
StTCTCOt; 6 eTctYpa[x[ji.aTOYpdcpo<; r)XoXou6r,c7c xa\ <J>sps- 
xuSvjc;. 

Apollod. 1,9, 19 : OspsxuSvjc; auTov Iv AcpeTatc; 
T7)<; ©sacjaXiac; aTcoXstcp6rjvai Xsysi , t9)<; 'ApYout; cpGsy- 
<;a[ji£vv]<; , jxv) Suvacr6ai cpepstv to toutou ^dpot;. 



68. 
Schol. Apollon. II, 181 : ^Oti Ss vjp^sv 6 (^mhc 

(JtS^pt TOU B0C7TC0'p0U 0ptXXCOV TCaVTCOV TWV Iv TV) Acria 

(etcrt Ss outoi Bt6uvot ts [codex Paris. OuvvoVl xit\ 
nacpXaYo'vs<;), OepsxuSvjt; Iv tvj 7' cprjat. 

69. 

Schol. Apollon. II, 271 : "Oti Sioc tou Atyaiou 
tcovtou xa\ tou ZtxeXtxou auTa<; (Harpyias) IStWov 
(Boreae filii), OepexuSrjt; ev exT7) cpvjci. 

Schol. Apollon. ib. 299 : OspsxuSrjt; Iv 7' (codex 
Paris. Iv tvj y') cprjcrtv, £?<; to cjTceot; auToct; (Harpyias) 
cpuYelv tv]<; Kpv)TV)<;Tb utco tw Xo'cpw tco ApYtvoiivTt. 

70. 

Schol. Apollon. I, 189: c O' 'TSfjuov, w<; tffTopet 
OepexuSv)? , Tcai<; vjv 'AcjT£pia<; tv)<; Kopcovou xal 
Atco'XXwvo<; , ou xa\ Aao6o'v)<; , 0ecjTwp • tou Ss KaV 
j(_a<;. Avatp£tTat Ss "ItSjxojv Iv MaptavSuvta utco xa- 
Tcpou. 

71. 

Schol. Apollon. II, 411 : Agrum illum Marti 
sacrum, quem Apollonius TSTpaYutov vocat, ct 
quem iEetes duobus tauris seripedibus et igni- 
vomis junctis colebat , tcsvtv)xovto'yuiov cpvjfft Os- 
pexuov)<; ev tvj sxtv). Codex Paris. omisit iv vt^ 

SXTV). 

De tauris ipsis haec habet idem Schol. ad v. 
a3o : ^Oti yaXxo 7 TcoSs<; 01 Taupot xat Tcup tcvsovts?, 
xat OspsxuSv)<; cpvjcii. 

LIBER SEPTIMUS. 

Reliqua pars expeditionis Argouautarum. 
Draco ab Iasone interfectus (72), Absyrtus (7^), 
Medea Iasoni et Bacchi nutricibus juventutem 
restituens (74). Hactenus de Crethei ex Tyro filio 
iEsone, ejusque nepote Iasone. Alterum filium 
Cretheus habuit Amythaonem, cui erant Biaset 
Melampus, de quibus exstat fragmentum ^5 (cf. 



furto opes collegit : hanc enim artem acceptam habuit a 
patre, ut, si furaretur aliquid, homines lateret, et pecudes 
prsedando abactas in quamlibet formam mutaret; ideoque 
magnam earum copiam possidebat. 

64. 
Iphiclus neque a Pherecyde neque ab Hesiodo inter Ar- 
gonautas refertur. 

65. 

Idae et Lyncei fratrum mater est Arene, a qua urbs 
nomen accepit. 

66. 

/EUialides id accepit donum a Mercurio, ut ejus anima 
modo inorco, modo in corpus rediens inter homines in 
terra versari posset. 

67. 

Horcules ut e nave egrederetur monitus est, quum 
Argo horois pondere nimis aggravarelur. 
Hcic.u!es Aphetis Thessalise urbe, relictus est, pro- 



pterea quod Argo hujus herois pondus se perferre haud- 
quaquam posse dictitabat. 

68. 
Phineus usque ad Bosporum Thracicum omnibus Asi* 
populis (Bithynis et Paphlagonibus) imperavit. 

69. 

Borese fdiiper mare jEgaeum et Siculum Harpyias per- 
secuti sunt. 

Harpyiee in cavernamfugerunt, quse in Creta est sub 
colle Arginunte. 

70 

Idmon filius erat Asteriae, Coroni filise, et Apollinis. Id- 
moni ex Laothoe erat Theslor, cujus filius est Calchas. 
Idmon in Mariandynia ab apro interfectus est. 

71. 

Ager Martius (quam Iason ab ;Eete jussus aravit) qum- 
quaginta jugerum eral. 
Tauri erant aeneis ungulis, et ignem spirabant. 



PHEREGYDIS FRAGMENTA. 



S9 



24), septimo libro expressis verbis adscriptum. 
Tertius Crethei filius erat Pheres, Pheretis erat 
Admetus, ex cujus historia fr. 76 de Apolline 
desumtuni esse verbis Tcap' auTov xbv "AS[/.v]tov sp- 
/£Tai indicatur. — /^Deion, hujus Cephalus , de 
quo fr. 77. — 5 Sisyphus (78), Thersander, Proe- 
tus, cujus filia est Maera (79). 

72. 

Schol. Apollon. IV, 1 56 : <I>£p£xuSv]c; cp-/]C7iv sv 
e€So'[ji.oj , cpov£u6v]vai tov SpdxovTa utco Tdcrovoc;. 

73. 

Schol. Apollon. IV, 223 : <[>£p£xu£v]<; Iv e£So'(ji.oj 
(r£TapT(o cod. Paris.) tvjv M^Seiav cpv]CTiv apat tov 
'A^upTOV ex tvj<; xoi'tv]<; , 'laa-ovoi; et7co'vTO<; auTvj , xat 
Iveyxetv Tcpb<; tou? 'ApyovauTa<;. 'Erat Se ISioj^rjdav, 
crcpdqat, xat [AeXicTavTac; IxSaXetv etc; tov 7COTa;jt.o'v. 

Et ad v. 228 : <DepexuSv)<; Iv eSSooloj , Stojxo^evouc; 
dvaStSdcrai ItcI tvjv vauv tov "A^upTOV, xat [jt,eXtcrav- 

Ta? pl'|at £1? TOV 7T0Ta[JL0'v. 

Schol. Eurip. Med. 167 : c O <DepexuSv]<; Std tou 
£ ( v A^upTOv) 6vo[jta^£t ai»To'v (tov "A^upTov). Probabilis 
tamen conjectura est Matthiaei, qui adSchol. Eur. 
Med. 169, pro \ ponit £, ita ut Std tou £ sit :/>/«- 
r/iiw locis libri septimi, passim in libro scptimo. 

74. 

Schol. Eurip. Med. argument. : <I>£p£xuSv]t; xat 
2t{j(.0JVi'Sv)<;cpa<Tiv, ojc; y) MvjSeta ave^aaca tov Tacova 

VEOV 7C01VJCTEIE. 

Schol. Aristoph. Equitt. i'3i8 : C H Mr^eia Xs- 
Y£Tat, oj<; jjtiv A't<Jj(uXoc; icjTopet, Taq Tpoaiout; tou 
Atovucrou acp£i|i7]<Tac7a dvavedcrat 7coivjcjat fjteTa tcov 
avSpoJv auTOJv • &><; §' 6 touc; Nocjtouc; Tcotvfaac; , xat 
tov Atcrova,... <DepexuSv]<; Ss xat 2i[/.ojviSv]<; tov Ta- 
crova. 



75. 
Schol. Homer. Odyss. A, 289 : Nv]Xeu; 6 Ilccrst- 
Swvoc; e^cov 6uyaTspa IIv)poj Touvofxa, xdXXst euTcps- 
7T£CTTaT7]V, ouSevt TauTvjv I^eStSou 7cpb<; yd[Jtov, st [jtvj 
7rpoTepov Ix <I>uXdxv)<; toc<; tvJc; [xv]Tpb<; Tupou? IXa- 
cretev ti<; Sou<; Trap' TcptxXou. ndvTOJV Se a7copou[/.£vojv, 
Btac; 6 TaXaou (sc. TcaTvjp) [Jtovoc; uTcecryeTO SpdcTEtv 
touto- xat 7C£t'6£t tov dSsX^cpbv MeXdcfjLTcoSa, pec;ai to 
epyov. U oe xat7C£p etoojc;, aT£ ovj u.avTt<;, oTt aAojcre- 
Tat IvtauTov, etc; tv)v ocppuv dcptxvetTai Itci toc<; Bou<;. 
Ot SE.cpuXaxE? IvTau6a xa\ 01 BouxbXot xXETrcovTa 
auTOV XafJcSocvoucri xat 7capaStSoacriv TcptxXw, xat Ss- 
6et<; IcpuXacrcTETO , 7cap£^£uy[ji.£vwv auTW 6epa7covTOJv 
Suo, avSpbc; xat yuvatxo'<;. Kat 6 [xev avvjp auTov Itciei- 
xto<; I6£pa7C£uev, v) Se *{\)vy\ cpauXoT£pov. 'EtoI Ss 6 
IvtauTOc; oXtyov Tcpbc; to TsXenoSvjvai Tcepivjei , MeXajJt- 
7COU<; axou£t t>7C£p6ev civojv ctxojXvjxojv StaXeyofJtevoJv, 
OTt xaTaSeSpoJxoiEV tvjv Soxov. Kat touto dxoucra<; 
xaX^t touc; Staxovouc; , xat xeXeuei auTOV Ix-jp£p£tv, tvj<; 
xXt'vv]<; Xa[jt.Savo[xevou<; tvjv [xev yuvatxa Tcpbc; tcoScov, 
tov Se avSpa 7cpb<; X£cpaX%. Ot Se auTOv dvaXaSo'vT£<; 
Ixcpepoucrtv. 'Ev toctoutco Se xat v\ ooxbc; xaxaxXaTat 
xal l7ct7ct7CT£iTVj yuvatxt, xat XTetvei auT-/]v. c O Se 
dv-)]p IcjayYEXXEt toj <I>uXdxoj, 6 Se <I>uXaxo<; TcptxXoj 
toc yevo'[jL£va. Oi Se IX6o'vt£<; Tcapoc tov MeXd[X7cooa , 
Ipomocji auTOV, ti'<; Icjtiv, c O Se ecpv] (jujcvtk; Etvat. Ot 
Se auTOJ toc<; 8ou<; UTCtcr^vouvTat Sojcjeiv, Idv fJLvi^avvjv 
Ttva Eupr, 7catSojv yEvecreojc; TcptxXoj, xat 7CtcrTOUVTat 
TauTa. c O Se McXd[j.7cou<; Bouv tEpeuaac; toj Att , Stat- 
pet p.ocpa<; 7caat toic opvtcrtv. Ot 8z ep^ovTai Tcdvxec 
tcXv]v evbc; atyuTctou. c O Se MeXd[ji.7cou<; IpojTa 7cdvTa<; 
tou<; 6'pvt6a<;, et ti<; otSe [xv])(_avv]v, ttoji; dv TcptxXco 
yevoivTO TcatSec;. A7CopouvT£<; Se Ixetvot , xoixi^oucrt tov 
atyuTCWv. Outo<; Se tvjv atTtav tvj<; a7caiSt'a<; <j7copa<; 



LIBER SEPTIMUS. 
72. 
Iason draconem interfecit. 

73. 
Mcdea Iasonis jussu Absyrtum e lecto sublatum ad 
Argonautas transporiavit ; quum vero fugerent, ut perse- 
quentes morarentur membratim dissectum et jugulatum 
in fluvium abjecerunt. 

74. 
Medea Iasonem decoctum juvenem reddidit. 
Medea, ut ^Eschylus quidem narrat, Bacchi nutricescum 
earum maritis coxisse, atque ita juventutem iis restituisse 
dicitur. Sicut vero is qui Nostos composuit, tradit, idem 
fecil iEsoni, et, secundum Pherecydern et Simonidem, 
lasoni. 

75. 

Neleus, Neptuni fdius , quam habuit Peronem eximiae 
venustatis filiam nemini in matrimonium dare voluit, nisi 
qui prius e Phylace boves Tyrus matris ab Iphiclo abegis- 
set. Omnibus hsesitantibus , solus Bias, Talai pater, id 
se facturum esse promisit, et Melampodi fratri persuasit 
ut hanc rem perageret. Is quamvis bene sciret , quippe 



qui vates esset , fore ut per annum captivus detineretur , 
in Otliryn montem ascendit, unde boves abigeret. Verum 
custodes et bubulci ex improviso eum deprehendunl; at- 
que Iphiclo traditus et in vincula conjectus a duobus fa- 
mulis ei astrictis, viro et femina, custoditur. Et vir qui- 
dem bene ministerio suo fungebatur, minus autem femina. 
Sed quum paulum tantum abesset, quin annus circuin- 
ageretur, Melampus vermium quorundam de trabe corro- 
sa desuper audit colloquium. Itaque famulos advocat, 
eosque jubet se exportare , ita quidem ut mulier inferio- 
rem lecti partem, ubi pedes, vir eam, ubi caput positum 
erat , manibus prehendant. Sic sublatum efferunt. Sed 
hoc dum agunt,lrabs dirumpitur etin mulierem incidens 
eam interficit. Vir quae accidissent Phylaco nuntiat, hic 
Iphiclo. Veniunt illi ad Melampodem, ex eoque quaerunt 
qui sit. Hic se vatem esse respondet. Tum boves ei se 
daturos esse pollicentur, si quidem efficere posset,ut filii 
nascerentur Iphiclo, et sponsione se obstringunt. Melam- 
pus igitur Jovi mactat bovem, cujus partes inter omnes 
aves distribuit. Advolant omnes praeter unum vulturem. 
Melampus cunctos interrogat, si quis sciret, quomodo filii 
futuri essent Iphiclo. Quum vero nihil in medium afferre 
possent, adducunt vulturem. Is causam cur mascula prole 



90 



PHERECYDIS FRAGMENTA. 



£v6sw<; eupev. Atwc;ai y^p ^bv ^uXaxov (jteTa fjta-/_at- | 
pac; xov 'lcotxXov ert vsoyvbv 6'vTa Sta to iSsiv auTov 
octottov Tt 7COtouvTa. "ETCEiTa tov <l>uXaxov fxv] xaTa- 
Xau.6avovTa, Tcv^at tvjv [Jtcr/aipav et? Ttva a/spSov, 
xat 7csptcpuvat auTvj tov cpXotov. Tbv Ss IcptxXov Sta 
to Ssoc. [/.yjXETi c/caiSac; 7coi?]aat. 'Exs'Xsuasv ouv 6 at- 
yu7cib<; tvjv (jtayaipav tv]v sv tw a/spSoj xocjuCeiv, xat 
a7co(7u.7 i jc;avTa tov tbv StSo'vat aTc' auT7]<; tcieiv sv otvw 
Ssxa v^aepac; 'lcptxXw * ysvv^crai os ai>TW TcaiSac; ex 
toutou. IIot7]C7ac; Ss 6 "IcptxXoc; touto, tvjv yovviv 
avap&wvvuat. Kat tcr^et lloSocpxrjV TcatSa. Kat StSoj- 
<7t Tac; (3ou<; tw MeXau,7coSt. a A<; XafjtSavet auTr,v tw 
aSeXcpw BtavTt Tcpbc; yaw-ov, xat auTto ytvovTat 7catSs<;, 
nsptaXxrjS, xat "AprjTOc; (leg. 'Apvitot;) xat AX- 
CDsatSoia. C H Se taTopta Tcapa <l>ep"exuSrj ev tvj 
sSSo'u.7]. 

'Ocppuv. Barnesius emendat "OOpuv probantibus 
Buttmanno et Sturzio. Pro alrtav tvj<; aTcatSiac 
cttc. Buttmannus poni jubet amav xvjc; aTcatSoc; 
arcopac;. Verba (xtc' auT/j<; Sturzio videntnr remo- 
tiora esse, quam ut commode possent ad [Jta^ai- 
pav referri, quare mavnlt cxtc' auTOu, sc. tou. Pro 
Ysvvrjaat scribendum est vel cum Buttmanno yev- 
vv]asa6ai 8s aiiTco , vel cum Sturzio yevvrjaeiv Se 
auTov. In a<; XauSavet ai>T7)v sqq. plura excidisse 
apparet, quse tamen reslitui possunt exEustath. 
p. i685, 44, a? Xau.S. xat ayaycov stc; HuXov StSwat 

Nv]Xet sSvaTYJc; nrjpouc;, xat Xau.6avst etc Buttm. 

edidit ac; XaSoJV xat ayaycov StSwat N'/jXei sSva tvjc; 
Hrjpouc;, xat XajjtSocvst et.c. 

76. 

Schol. Eurip. Alc. i : <J>spsxuSrjc; ou cprjat touc; Ku- 
xXcoTcac; utco 'Atco'XXojvo<; avvjpTJcrOai, aXXoc touc; utouc; 
auTcov, ypacpcov outoj - « II ap' au-cbv tov "AS(jtv]TOV sp/e- 



Tat 'Atco'XXojv OrjTeuacov svtauTov, Atbc; xeXeuaavtoc 
~~ XTetvet tou BpovTeoj xat 2Tepo7reco xat "ApvEto 
iSa<;. KTetvet os auTOu? 'A7co'XXojv, Att (xejjtcpesic 



Tca 



oxi XTetvet 



Zeuc; 'AaxXrj7ctbv tov 7catSa aCiTOu xepau- 
vto ev nuOtovt. AveaTrjaeYapico(jLsvo<;TOue;T£6vecoTa<;.» 

77. 
Schol. Homer. Odyss. A, 32o : KecpaAot; 6 
Arjtovstoc; YV]u.a<; Hpoxptv ttjv 'EpsyOe'oj<;, ev tt^ 9o- 
pteojv xaTtpxet. ©eXoJv Se Trjt; Yuvatxbc; a7C07C£tpaci6ai 
XsYSTat st<; a7coSrj[Juav e7ct ecrj oxtoj, xaTaXtrrwv au- 
tt]V eti vufjtcprjv ouaav. "ETcetTa xaTaxoafxrjaac , xal 
aXXoetSrj eauTov Tcot^aac;, ep^eTat etc; tyjv oixtav 
eyojv xo'au-ov • xat 7cet'6ei tt]v npoxptv SeEaaGat touto, 
xat au(X(jtiYr]vai auTto. 'H Ss Ilpoxptc; s7rocp6aX[xi(jccGa 
tco xo'a(jtoj, xai tov KeccaXov 5ptoaa xapTa xaXbv, 
auYXOtfjtaTat auTto. 'Excpr^vac; Se eauTov 6 KecpaXo?.,- 
aiTtarat ttjv Hpoxptv. Ou (Jtr,v aXXa xaTaXXayEic 
ec^ep^STat etci 6v]pav. Ouxvw? Ss aiiTOu touto Soojvtoc, 
uTcwTCTEuaev '?\ Hpoxpicj, oti [JttaYSTat Y^vatxi STspa. 
npoaxaXsaafxevrj ouv tov otxeTr,v eXeysv et auvotoev. 
c O Ss 6epa7cwv ecprj tov KecpaXov tSstv stci tivoc; opou? 
xopucpY]v, xat Xcysiv auyvcoc; • co NscpsXa [Buttm. vs- 
cpsXrj), TcapaYsvou. Kat touto [jto'vov auvetSsvat. 'H Ss 
npoxpic axouaaaa spyexai etc; Taurrjv ttjv xopucpvjv, 
xat xaTaxpuTCTeTat. Kat to auTO XeYovTOc; auTOu tcu- 
6ou.evrj, TcpoaTps^st Tcpbc; auTOV. O Ss KscpaXoc; iSojv 
aiiTrjv atcpvtStojc; , sc^oj sauTOu Y lv£Tat " xat waTrsp 
st/s [iaXXst toj [jtETa /stpa axovTtw T7]V Hpoxptv, xat 
XTStvEt. MsTa7CE[ji.^a[XEV0<; Ss tov 'Eps^6sa, OaTrcsi 
tcoXutsXwc; auTv^v. C H 8k taTopta 7capa <Jt>epexuovi Iv 
tv] £rj (sv tv] sSSo'u.v] Buttm.). 

'Ev Tvj ©optsojv sc. cpuXvj. Hgec quum vix 
possint recte habere, haud dubie cum Sturzio 
scribendum est ev tw Boptewv vel potius Ooptxto 



Iphiclus careret, statim detexit. Etenim Phylacum cul- 
tro persecutum esse Iphiclum adhuc parvulum, quia ab- 
surdum aliquid facientem vidisset. Sed quum fugientem 
non esset assecutus , cultrum impegisse arbori cui- 
dam spinigera?, cujus cortex eum ambiens annuis incre- 
mentis tantum non obduxisset. Iphiclum vero tanto per- 
culsumesseterrore,ut inde ab hoc tempore nonpotuisset 
gignere filios. Jussit igitur vultur cultrum, qui in ista ar- 
bore esset, afferri, seruginem ab eo abstergi eamque vino 
immixtam per decem dies bibendam dari Iphiclo; inde 
eum liberosprocreaturum esse. Fecithoc Iphiclus, ethinc 
pristinumgenerationisroburei redditumest. Filium nactus 
est Podarcen. Melampodi autem boves dedit, quas Py- 
lum ille abigens Neleo dedit munera sponsalia, etPeronem 
adduxit fratri , qui matrimonio eam sibi jungeret. Pro- 
creati ab eo sunt Perialces, Areius, Alphesibcea. 

76. 
Ad hunc Admetum venit Apollo Jovis jussu per annum 
serviturus, quod Bronlae et Steropae et Argae fdios inter- 
fecerat. Eos autem interfecit Apollo Jovi iratus, quia iEscu- 
lapium filium in Pythia fulmine occiderat. Mortuos enim 
arto sua vitse reddidit. 



77. 
Cephalus, Deionis filius, cum Procride uxore, Ere- 
chlhei filia, habitabat indemoThorico. Isquumfidemuxo- 
ris tentare vellet, seperegrinaturumdicit per octo annos, 
illamque adhuc virginem relinquit. Deinde vero compo- 
nens se, figura commutata, cum mundo muliebri domum 
ingressus suadet Procridi, ut dona heec accipere velit at- 
que se cum ea concumbere patiatur. Procris oculos pa- 
scens aureo monili, et Cephalum perpulcrum esse videns, 
latus ei componit. Tum Cephalus veram suam formam 
manifeslans accusat Procridem; nihilominus tamen in 
gratiam cum ea rediens venandi causa proficiscitur. Quod 
quum crebrius faceret, suspicio Procridi subnata est , ne 
cum alia muliere consuesceret. Igitur ex servo domestico, 
quem advocat, qurerit num hujus rei conscius esset. Re- 
spondet famulus vidisse se Cephalum in summa montis 
cujusdam parte versanlem et assidue repetentem verba : 
« veni, Nephela »; praeter hoc se nihil scire. Quibus au- 
ditis Procris in montis cacumen ascendit, ubi frutice sese 
abscondit; et postquam eadem verba pronuntiantem co- 
gnoverat, ad eum accurrit : quam quum Cephalus repente 
conspiceret, sui non compos, ut erat, jaculum, quod ma- 



PHERECYDIS FRAGMENTA. 



01 



sc.Srjuoj. Pro XeyeTat legendum videtur Xsyei 



tevat. 



78. 



Schol. Homer. II. Z, i53 : Atb<; xr,v Actwtcou 
6uyaxepa Alytvav a7cb <DXiouvto<; et<; Otvojvrjv Sta tyJc; 
KoptvOou txexaSiSafTavTOi; , Ztcrucpoc; cvttouvti tw 
Actwtcw tv)V apTcayriv eTctSetxvuet TZjyr\ , xal Stdc 
touto i.TzsG/Ku.Gaio etc; opyrjv xa6' sauTOu tov Ata. 
'ETrnT£|XTrei ouv auTW tov ©dcvaTOV. '0 Se 2icrucpo<; at- 
aOojxevot; ttjv scpoSov, SscrfjtoTc; xpaTepoTc; aTroSscr[j(.ot tov 
0avarov. Atoc touto ouv ctuvsSv) ouSsva twv dv6poj7roJv 
dTro6v7]crxEtv, itoq av auTov "Aprjc; TwQavarwTrapsSwxs, 
xat tov ©avaTOV twv SscTfJiwv aTceXucre* Tcptv rj Ss airo- 
6avsTv tov Stcrucpov, IvcsXXsTat Trj yuvatxt MepoVcrj, toc 
vevo[xicT[ji.eva (xr) Tceuvrcetv ei<; "ASou. Kat pveTa /povov 
oux aicoStSoucTric; tw Staucpw Trjc; yuvatxbc;, 6 ^ASrjc; 
Tcu6o / [jt.evo<;, u.s6iricTiv auTov, w<; ttj 'Yuvaixi [Jteuvjjo^e- 
vov. c Se etc; Ko'ptv6ov acpixo'[xevOs, oux sti otcictoj 
ayst, Tcptv r\ yripatbv auTOV a7rcj6avovTa ** xuXtvSsTv 
rjvayxacTsv et<; (Villois. ev) "ASou Xt'6ov, Ttpbc; to p.7] 
TrdOav aTcoSpavat. C H icrTopia Tcapa <J>epexuSrj. Ante 
TcefjtTcetv ei? tf ASou inserui [xrj, quod necessarium 
videbatur, et. post dTco6avo'vTa lacunam indicavi. 

79. 

Schol. Homer. Odyss. A , 3a5 : Matpa, t) IIpoi- 
tou tou ©spaavSpou OuyaTYip xat Avtstac; t5j<; A[x- 
otavaxTOc;, eys^vsTO xdcXXet StaTrpeTrecTTaTr]. 'Hyouuvevri 
Se Trspt tcXsiovoc; Tr,v TcapOevtav, eitcsto Trj ApxsfJuSt 
Itci Ta xuvrjvecrta. Taunqc; epaaOstc; Zeuc; acpixvetTai 
wc; auT-/]V, xat Xav6dcvwv SiacpGetpet. 'H Se eyxuoc; ys- 
voasvr] tixtsi Aoxpbv to ovocjca TcaTSa , 8; OrjSac; [/.£t' 
'Aixaitovoc; xat Zrj6ou olxt^ei. Tr;v Se Matpocv XeyeTat 
To;su69]vai utco ApTSpuSo;, Sta to fjtrjxsri Tcapaytvs- 
crQat et<; toc xuvrjyeata. 'H Se taropta Tcapa <I>epe- 



xuSr,. 



LIBER OCTAVUS. 

JEoli filice. De sola Calyces progenie et de re« 
natione apri Calydonii fragmenta supersunt, 
quae secundum Apollodori narrationem ita se 
excipiunt : de Endymione (8o), de Ancaeo (8i), 
de Thersite (82), deTydeo (83). Addidi quamvis 
valde dubitanter, fragmentum de Minya , qui, 
ut Tzetz. ad Lycoph. 873 dicit, Trigeniam vel 
Tritogeniam, iEoli filiam, iixorem habuit. Me- 
lius fortasse referetur inter Sisyphi progeniem , 
de qua in libro septimo. 

80. 

Schol. Apollon. IV, 57 (et Phavorin. in v. Adt- 
Ttxiov) : Tbv 'EvSufxiojva e HcrtoSo<; [iev 'Ae6/\i'ou tou 
Aibc xat KaXtxrjt; TcaTSa /Xeyet, Tcapa Atbc; elXvjcpOTa 
Swpov, auTOV Tap.i'av etvai 6avaT0u , ore 6eXot (Phav. 
[xe'Xot) oXecQat. Kat toc auTdc cprjcriv AxouortXaoc; xat 
^[>epexuSr]c;. Pro OeXot scribendum esse [xeXXot do- 
cuerunt Schsefer ad 1. 1., Bast. ad Gregor. Co- 
rinth., Porson. in Adv. p. 262. 

81. 

Schol. Apollon. I, 188 : ^epexuSrjc ev r/j oySo-/] 
cpr]CTt,Tov AyxaTov utco tou KaXuSwvtou aubc; tcX'/]- 
ysvTa tov \j:t\ pbv (XTCoOaveTv. 

82. 

Schol. Homer. ad II. B, 212 : <I>epexuorjc; Se 
toutov (tov ©epcTiTrjv) eva tcov lrz\ tov KaXuoojvtov 
xdcTcpov cTTpaTeucrocvTOJV cprjcTt, uTcoSetcravTa Ss xaiTTjv 
tou aubc; IxxXtvovTa [J-oc^rjv utco MsXsdcvpou xaTa- 
xpr)[xvtcr6r]vai. Atb xal XeXojSyja6at to cojua. 

83. 

Apollod. I, 8, 5 : TuSeuc; avrjp yevojxevoc; yevvaToc;, 
IcpuYaSsuOr), XTStva; ... w<; <I>spexuSr]<; cprjatv/ilXeviav 
aSeXcpbv tStov. Schol. Homer. II. 3, 120: TuSeuc; 
6 Otvs'wc; , AitojXoc; [jcsv r\v to ysvoc; , dvSpsto^TaTOc; Ss 



nu tenebat , conjecit in Procridem eamque interfecit. 
Deinde aicessito Erechtheo magnifice eam sepelivit. 

78. 
Quum Jupiter TEginam, Asopi filiam, a Phliunte oppi- 
doperCorinthum in GEnonen abstulisset, SisyphusAsopo 
quserenti raptum callide indicat : quare Jovis iram sibi 
contraxit.Itaquemisitei Mortem; quamquum advenientem 
sensisset, in strenua vincula Sisyphus conjecit : unde ac- 
cidit,ut nemo moreretur, dumMars vinculaMortis solve- 
ret eique traderet Sisyphum. Hic vero ante mortem Me- 
ropaB uxori jusserat ne sibi mortuo inferias mitteret. 
Deindequum nulla manibus sacrificia ferrentur , Hades, 
re cognita, ad superos eum remittit, ut uxorem reprehen- 
deret. Sedille, ubi Corinthum venerat, non rediit. Post- 
quam vero senectute cojnfectus diem obierat, lapidem in 
Tartaro volvere coactus est, ne denuo aufugeret. 

79. 
Maera, filia Proeti , qui Thersandri filius erat, ex Antea, 
Amphianactis filia, summa pulcritudine excellebat. Qua3 
quum maximi faceretvirginitatem, Dianae se adjunxit ve- 
nationis sociam. Sed Jupiter ejus amore captus accedit, 
e^unque ncsciam vitiat. H.ec gravida facta filium parit 



Locrum, qui Thebas cum Amphione et Zetho condit. Mae. 
ram vero narrant a Diana sagitta interfectam esse, quod 
jam non amplius venisset ad venandum. 

LIBER OCTAVUS. 

80. 

Endymionem Hesiodus dicit Aethlh, Jovis filii, e Caliee 
filium, qui ab Jove dono accepisset, ut mortis suee ar- 
biter ipse esset. EademnarrantAcusilaus etPherecydes. 

81. 

AncaBus ab apro Calydonio in femore vulneratus obiit. 

82. 

Inter eos, qui contra aprum Calydonium profecti sunt, 
solus Thersites proptei- ignaviam suam pugnam eum sue 
vitavit. Qui quum a Meleagro de loco edito prsecipitare- 
tur, corpus ejus deformatum est. 

.83. 
Tydeus, CEnei filius, ^Etolus, suse aetatis fortissimus, 
quumpuer adhuc esset, vidit patrempropter senectutem 
ab Agrii filiis regia dignitate spoliatum. Propterea conso- 



PHERECYDIS FRAGMENTA. 



Twv xaQ' auxov ysvofjtsvoc;. "Eti vso<; tov, e6ed<7aTO tov 
Tcaxspa Sia y9]pa<; u7rb tcov 'Ayptou 7rai§cov ttJc |3a- 
criXstac. Ix6aXXo'tjtsvov. Atorcsp dvatpet tou<;t£ avs^toug, 
xat auv auTOtc; dxoucriojc; dSeXcpov (cod. Ven. dxoua. 
tov dvsdnov). Ouycov §s s'i<; "Apyo<; Tcpb? 'ASpaaTov, 
^aaiXea ttjc ^wpac;, xa&apauov te Tuy^dvei Trpbc; au- 
tou , xal yau;£t (cod. Ven. XajJtSdvEi) t^v auTOu 6u- 
yaTepa AiiTTuXrjV. *H tcjTOpia 7rapa <X>epsxuo?]. 

84. 
Schol. Pindar. Isthm. i, 79 : Tbv Mtvuav ot uiv 
'Op^oii-evou YEVEaXoyoutjtv, wg OepexuSric. , evtot 8s 
l[/.7raXtv tov 'Op)( > o|j.evbv, Mtvuou • svtot Ss dtxcpoTe- 
pou; 'EtsoxXsouc; yeveaXoyoutji. 

LIRER NONUS. 

Libro nono et decimo prse ceteris fabulae Ar- 
cadicse et Laconicse tractatge sunt. Sicut vero 
Apollodorus mythos Arcadicos in duas partes 
dispescit, quarum altera a Pelasgo ejusque stir 
pe ducta est, altera ab Atlautis filiabus descen- 
dit, eodem fere modo Pherecydes rem instituisse 
videtur, ita ut illam nono, hanc decimo libro 
assigtiaret. Idem statuere licet de fabulis Laco- 
nicis, quarum antiquiores illas de Lelege, de 
Eurota etc. nono libro narratas esse puto; qui 
vero a Lacedaemone genus ducebant, eorum 
historiam de Atlantidum progenie narrationi 
intextam esse valde est probabile. Igiturad no- 
num librum referenda sunt fragmenta de Pe- 
lasgo (85), de Callisto (86), de Lycurgo, de Ereu- 
thalione (87); et ex Laconicis fabulis illud de 
Elato, Icari (fortasse regis Caria?, quem Hyginus 
Fab. 190 commemorat) filio (88); huic adjunxi 
fr. 89 de OEtylo Spartano. 

85. 

Dionys. Halicarnass. Archaeol. 1, c. i3 : Osps 



Sr, xal to ysvoc: o<rov yjv to to>v OtvcoTpcov d7roostc; w - 

[/.ev, srepov avSpa tcov dp^atcov cruyYpacpewv Tuapacryo- 
[xevot [xdpTupa , OspsxubVjV tcov 'AOrjvatojv (Casaub. 
malebat tov 'A6y]vaTov) ysveaXoyojV ouSsvbe; Seurepov. 
ns-otrjTat ydp aiko) Tcept tcov Iv 'ApxaSta BactXsu- 
cdvTOJV coSs 6 Xo'yo<: • « IleXaciYOU xat ArjtaveiW yt- 
veTat Auxdojv. O&toc; yatAei KuXXr]vv]V, vvjtSa vuu.cp7]v 
dcp' r\q xb opoc; r\ KuXXtivt] xaXetTat. » "ETUEtra to^c Ix 
toutcov yevvrjQEVTac; St£c;icov, xat Ttvac; to't:ou<; sxacrTOi 
toutojv coxrjcrav, Otvorrpou xat Hsuxstiou [jupyjcrxs- 
Tat , Xsycov coSs- «Kal OIvojtooc, dcp' 06 OtvojTpot 
xaXs'ovTat, 01 sv 'iTaXtV, otxeovre*; • xal neuxeTioc 
dcp' ou IIsuxsTtoi xaXsovTat , ot sv tco Tovtco xdX- 



7:oj. » 



86. 



Apollod. III, 8, 2 : Eu[xviXo<; Ss xat tivs? sTspot U- 
youat Auxdovt xat GuyaTepa KaXXtaTio yeveciGat. 
c H<7toSo<; [xsv yap auT7]v fjttav stvat tcov Nufxcpcov Xe- 
ysf "Acrioc. Ss Nuxtsoj?, d>spexuSy]<; oe Ky]Tscoc. 

87. 

Schol. Hom. II. H, 9 : 'AprjtOooc. 6 Roicotoc, api- 
0"T0<; tcov xa.T' auTOv dvOpcoTrcov, r]V StaSdi; e't<; 'Apxa- 
Stav. 'Hv ydp d^tcAa^ta Ttcexst 'Apxdcjt ts xat Botco- 
TOt<; toic auToii 7roXtTat<; Trspi opcov y^Q- H~kci(jxr\v Iv- 
TeuOev xaTccrupaTO Xetav. KaTacppovrjCtv Se aiiTOu [/.£- 
y<xkv\v eu.£aXo'vToc; toi<; 'Apxdatv, Auxoupyoc;, 6 twv 
IvTauQa xpaTtaTOc; dvyjp, Xo'^ov xaGtciac;, auTov te 
dvetXs xat tt]v TravTSu^tav auTOu [xsTa ir\<; xopuv/]<; 
sXaSs , xat tt]v Xetav ETravscjojaaTO. C H tcTTopta Tcapct 
4)£p£xuS'jf]. Eadem in Arsen. Violar. p. i32. 

Schol'. Hom. II. H, i35 : Oed Se ttoXic; t5jc "HXt- 
oo<;-ot Ss, tv]<; 'ApxaStac, Trap' r)v b TaptSdvrjc; ^et. 
'AXXd xat r\ <l>sia 7rapa6aXdc7C7io<; ecjti - xat 'IdpSa- 
vo<; ou^ optxTat 7TOTa[j(.b<; auTo'61. v Ac/.eivov ouv wc At- 
oufjtoc • Orjpcc, 27rdpTr] , xat Aapodvou (leg. 'lapSd- 
vou) dcxcpt p£E6pa- outoj yap xat ^)£psxuSr]<; tcTTOpet. 



brinos interfecit etprseter eos fratremque suum, Oleniam, 
inyitus. Fugit in Argolidem ad Adrastum, illius terra^ re- 
gem, et postquam ab eoexpiatus erat, filiam ejus Diipylen 
uxorem duxit. 

84. 
Minyas Orchomeni filius est. 



LIBER NONUS. 

85. 

Sed age et quantum (Enotrorum fuerit genus demonstre- 
mus, allato ex priscis scriptoribus alius viri testimonio , 
Pherecydis inquam, qui nulli Atheniensium in scribendis 
genealogiis secundus fuit. Ille enim de regibus Arcadia? 
sic loquitur : « Ex Pelasgo et Deianira natus est Lycaon. 
« Flic duxit uxorem Cyllenen , Naidem nympham , a qua 
« mons Cyllene dictus. » Deinde, postquam recensuit eo- 
rum liberos, et quaenam loca eorum unusquisque habita- 
rit, CEnotri et Peucetii meminit his verbis : « Et (Eno- 



«■ trus, a quo CSnotri nominantur , qui in Italia habitant; 
« ac Peucetius , a quo Peucetii appellantur , qui in sinu 
« Ionio. ». 



Callisto filia est Cetei. 



86. 



87. 



Areithous, Boeotus, prsestantissimus aequalium, traje- 
cerat in Arcadiam ; erat enim de finibus contenlio inter 
Arcades et Boeotos, ejus cives. Plurimam ibi fecit prse- 
dam. Quum vero in magnum contemtum venisset Arcadi- 
bus, Lycurgus , vir hujus regionis princeps, structisin- 
sidiis et ipsum occidit et totam ejus armaturam cum 
clava cepit atque praedam recuperavit. 

Pliea urbs in Elide sita, secundum alios in Arcadia ad 
Jardanam. Sed Phea mari adjacet et Jardanas fluvius ibi 
non conspicitur. Melius igitur Didymus legit, 4>rjpa, STcdp-ni 
xal 'lapSdvou dfxcpt peeOpa, nam ita Pherecydes quoque 
narrat. 



PHERECYDIS FRAGiMENTA. 



93 



88. 

Schol. Apollon. I, 102 : <J>£p£xuSy]t; iv tyj 6' 
^yjciv, oti "EXkto? 6 Txapou yap.£t 'Eptu.y]8av ttjv 
AafxaatxXou. Toutou 8e ytv£Tat Taivapot;, acp' ou 
Tatvapov xaXeiTai 7] tcoXk; xat 7] axpa xal 6 Xtuvirjv. 

89. 

Schol. Homer. II. B, 585 : OituXov, oj<; SocxtuXov 
apy£Tai yocp ^o 6'vou.a <xtco ttJ<; ot 8tcp6dyyou. Kax5i<; 
Se Tupavvtcov, otdu.£VO<; ap0pov£tvat to ot, xat 7capa 
ty]v <7uv7]0£tav tou 7coit]tou ajxapTavoJV, xat 7capoc ttjv 
tcrcopiav ei ys ouxco; cpvjai xat <I>£p£XuSy]c;' « Tou S£ 
ytv£Tat 'Au-cpiocvac;- tou 8' OituXo;, acp' ou y) tcoXk; y) 
£V HTTocpTY] xaXeiTai. » 

LIBER DECIMUS. 

Atlantidum progenies. Celceno ; Maja ; Me- 
rope, Sisyphi uxor, de qua cf. fr. 78 ; Taygete, 
cujus ex Jove filius Lacedaemon; hic uxorem 
habuit Sparten a Lelege genus ducentem, ideo- 
que jungit fabulas Arcadicas cumLaconicis. Se- 
quuntur Amyclas, Cynortas, Perieres, Icarius, 
Penelope (90), Telemachus (91). Alter Perieris 
filius est Tyndareus, inde Castor et Pollux (92; 
cf. 29); Clytaemnestra ducit ad Steropes posteri- 
tatem , ad Pelopem (93), Agamemnonem, Mene- 
laum; ad bellum Trojanum, quo spectat fr. 94 
de Anio et de Calchante; ad Orestem (96, 97), 
ad Hermionen et ISieoptolemum (98). — Bellum 
Trojanum transitum parat ad Electram ejusque 
prosapiam. Inde petita sunt fragmenta de Pria- 
mi uxore (99), de Dio filio (100) et fortasse illud 

de Palladio (101) Restat Alcjone. Hyrieus, 

Nycteus, Antiope , Amphion et Zethus (102), 
quibus addidi quae de rebus Phlegyarum et de 
Ixione (io3) narrantur. Hsec aditum faciunt ad 
Atticas fabulas; quare huc retuli fr. deOrithyia 
(104), de Daedalo (io5), de Theseo (106), de 
Alope, Cercyonis filia a Theseo interfecti (107), 



de raptu Amazonum (108), de Thesei uxoribns 
(109), de morte Codri (110), de Ionum coloniis 
(111), de Teo ab Athamante condita (112), de 
Darii contra Scythas expeditione (1 1 3), si quideni 
rectehoc fragmentum nostro adscribitur, neque 
potius ex allegoria quadam Pherecydis Syrii 
repetitum est. 

90. 

Schol. Homer. Odyss. 0, 16 : Txapto? 6 Ot6a- 
Xou yau.£t AoopoSd/yjv ttjv 'OpTtXd/ou, \ xaTa <I>£p£- 
xuSyjv, 'AcrrepojSiav ttjv Eupu7cuXou tou TeXecTTopoc;. 
Ilu0d[/.£vo<; Sc Aa£pTr,<; 7cspt t9]<; IIy]V£XdTC7]t; 6'ti xat 
tw xaXXet xat Tat<; cppecri Stacpspsi Tcaatov twv xa6' 
sauTTjv yuvatxtov, ayeTat aur/]v tco TcatSt 'Oouaast 
Tcpo? ycc[/.ov r\ T0<rauTV]v efyev ap£T-/]v, ojcjts xat ttjv 
e EXev7]v tv]v Ix Atdc; oucav tw tt]<; ap£Trj<; u7C£p6aX- 
Xeiv. Ti Ss tUTopta 7capa <l>iXo<7T£cpavco xat <I>£p£xuSr,. 

91. 

Schol. Homer. Odyss. , 2 23 : noXucpetSy]<; 6 
MavTtou [Buttin. 6 MavTetou. Mediol. 6 u.ocvti<;) 2a- 
ptoutrav yY][ji.a<;- yivovTat auTto 7cat0£<; App:oviSy]<; xat 
0£OxXu[X£VO<; • o<; XT£tva<; Iy.cpuXtov avSpa , cceuyei £t<; 
T')]v IIuXov. 2uvtu^( V ov Se Ouovti T7]Xeu.a^co , SetTat 
aCiTou crcocjai auTOv ei? tvjv TOaxyjv. EtrcdvTa 0£ auTOv 
toc TC£pt tou 7caTpd<; aXv]6yi [jtavT£ta, 7roXu u.aXXov eti- 
[X7]a£v. "OQev xat @£OxXu[X£vo<; cptXocppovou[jt,£vo<; utco 
twv Tcepi tov 'OSucraea S^upo tov ^tov xaTaGTpecpet. 
C H Se tGTOpta Tcapa tJepexuSy]. 

92." 

Hesych. : Eupu[xa<;, 'OXevioc; to Y£vo<;, StaooXot; 
8e* oOev avr,p£0r] utco HoXuSouxou;. KetTat f\ tGTopta 
Tcapa <l>£p£XuSy]. 

93. 
Schol. Eurip. Orest. 1 1 : 'E£ Eupuo6avaGGV]<; 
(rectius EupuavaGGV]<;) ttj<; Socv6ou, r\ KXuTta; Trjc; 
'Au.cptSau;avTOt; , oj<; tGTop£t <I>£p£xuSr|t;, 6 TavTaXo? 
eysvvrjGe tov Il£Xo7ca. , 



88. 
Elatus uxoiem duxit Edmedara, Damasicli filiam. Hu- 
jus filius est Tsenarus, a quo Taenari urbs et arx et portus 
cognominati sunt. 

89. 
Hujus est Amphianax, hujus (Etylus, a quo urbs La- 
cedaemoniae nomen accepit. 



LIBER DEGIMUS. 

90. 

Icarius, CEbali filius, uxorem duxit Dorodochen, Orti- 
lochi filiam, vel secundum Pherecydem, Asterodiam, li- 
liam Eurypyli, qui natus est ex Telestore. Laertes, quum 
audivisset Penelopen et pulcritudine et animi virtute 
onines mulieres aequales superare, Ulyssi filio eam 



uxorem conciliat. Tanta haec excellebat virtute, ut 
ipsam Helenam, quae Jovis erat, ea superaret. 

91. 

Polyphides, Mantii filius, ex Sariusa uxore filios susci- 
pit Harmoniden et Theoclymenum. Hic quia popularem 
interfecerat, fugitPylum; ubi ex Telemacho, quem sacri- 
ficantem deprehendit, petit ut ipsum servet et in Ithacam 
transferat. Telemachus autem , quum vera ille de patre 
vaticinia ederet , quam maxime eum honoravit. Quare 
apudUIyssem, qui magna humanitateeumprosecutus est, 
vitam finivit. 

92. 

Eurymas, Olenius, calumniator erat; quare a Polluce 
interfectus est. 

93. 

Ex Clytia , Amphidamantis filia , Tantalus genuil Pe- 
lopem. 



94 



PHERECYDIS FRAGMENTA. 



Schol. Apollon. I, 7 52 : 'EpacrOEtcja y\ 'iTCTcoSd- 
[jtEta IIsXo7uoc, s7U£icrs MupTtXov, tov c Ep[/.ou [/iv 
•juatSa, dpf/.aT07UY]Y6v 6s xal r\vioyov O'tvo[/.dou, If/.- 
6aX6vTa xyjptvov ejjlSoXov Itti tou dxpa^ovtou , yJ oiiS 
6'Xwc lutSaXovTa tov s[jt.6oXov,. wc OepsxuSvK taropsi. 
Ou Y£vo[/.s'vou Otvofjtaoc ts IxxuXto-Gsic tou Tpo^ou 
d7cs6avs , xat c l7U7uoSd[xstav IIsXo^ eXaSsv. Pro ![/.- 
SaXovTa xVjptvov ... tov ejxSoXov, codex Paris. ha- 
bet : wcjte xaTaTpo^taai Otvo'y.aov IfjtSaXovTa tov 
e'[/.SoXov. 

Schol. Sophocl. Electr. 5o5 : <J>y]g-i OepexuSric, 
6'ti IIsXo^ viXY^aac tov dywva, xat XaSwv ty]V 'Itctco- 
SdfJtsiav, uTcecjTpscpev stui tyjv IIsXo7u6vv/]cjov [J.£Ta twv 
UTUOTCTspwv itutuov xat tou MupTtXou. KaO 1 6Sov Ss 
xaraXaStoV auTOV TcpotovTa Tupoc to cptX9]C7ai auTvjv, 
eppubsv ei? OdXacrcjav. 

Schol. Eur. Orest. 999 : <I>spsxu3y]c ou xa6' c Ep- 
(jtou [ayJviv cpvjcrt tyjv apva u7co6XY]69]vai. 

Scholia Ambrosiana ad Homer. Odyss. A, 11 : 
<J>spsxuSy]c tcJTopst outwc* 'ApyetoCs.Se 6 IIsXotuoc sp- 
ysTat Tuap 1 'AfJtuxXav etc AfJtuxXac, xat vafjisi 'AfjtuxXa 
Ouyaxepa 'HyvicravSpav. Ultima debentur Buttman- 
no. In Ms. legitur 'AfxuxXav 6uy. 'HpyjcfavSpac. ■ 

94. 

Tzetz. ad Lycophr. 570: OspsxuSyjc cpY)criv, 6'ti 
"Avtoc etusicjs touc c/ EXXy]vac TuapaYsvofjtsvouc iupbc 
auxov, auTOu fjisvsiv Ta evvea etyj, SsSoaGat Ss auTOtc 
Tuapa twv 6s<ov tw SexaTw stsi vaucjToXyjoat Itci ty]v 
"IXtov, xat 7uop69]cjai auTYjv. Xpv]<7|Jt.6c yocp toic "EXXyj- 
atv ISo'6y], Tpotac xpaTYJaai tw Sexarw ypovw. 'Y7us- 
a/STO Ss auTOtc xat U7u6 twv 6uyaTspojv auTOu Tps- 
cpeaOat 



'Ivtoc (ieg. "Avtoc) STuetcie touc ^EXX-^vac TcapaYevo- 
aevouc eic auTOv, auTou fxsvstv toc Ivvea ety| , SsSocOa» 



laai 



fjtsvouc 

Ss auToIc Tcapa twv 6swv tw Ssxd/uw stsi tcoc 

TY]V lAlOV. 

95. 

Strabo XIV, p. 643, A : <J>sp£xuSy]c cpY]cr'lv 6v 

TupoSaXetv syxuov tov KaX^avTa , xat Ipwxyjcat tco- 

cjouc s^st yoipouc* tov S 1 (Mopsum) etTuetv, 6'ti xpetc, 

wv eva 65jXuv aXy]9eucjavToc S 1 dTCoOavetv utco 

XuTUY]C. 

96= 

Schol. Pindar. Pyth. XI, 2 5, de Oreslis nu- 
trice : <I>epexu6y]C Aao6oc[j(.eiav Xeyojv auTvjv, tov xau- 
ty]c cpyjcjt TcatSa dvY]py]cj6ai utuo Atyicj6ou , vo,uu£o'[/.evov 
'OpscjtYjv stvai ' tov Ss 'OpsaTY]V IxxXaTce'vTa , etvat 
Tptwv etwv, wc c Hpo'So)poc Iv HeXoTceta. 

97. 

Schol. Eurip. Orest. 1645 : 'AcxXyiTciaor,? icxo- 
pet, utco 6'cpeo)c auxov (Orestem) 6y]^6evTa sv Ilap- 
paatw xeXeuTY^cjat. c O Ss <PepexuSy]c , ort xat ErcEtua 
tov 'OpecjTYjv at 'Eptvuec Siwxoucriv. c O Se xaTacpeu- 
yet eic to t£pov tyJc ApT£[jtiSoc, xat tc^ei txer/]c Tcpoc 
TW 8w[jtw. At Ss 'EplVUSC lpj(_OVTai stu' aUTOV, 6s- 
Xouaat aTcoxTStvat, xat Ipuxst auTac "f\ "ApTc^tc. 'E^ 
ou xat 7) tcoXic auTY] 'Opsc7T£tov xaXstTai , aTCO 'Op£- 

CJTOU. 

98. 
Schol. Eurip. Orest. i654 : OepexuSrjC cprjtjL, 
Tcept TcatSwv )(_py]cj[j!.6v atTOUVTa tov NeoTCToXeu-ov avat- 
pe^vaf etcei N£07UT6X£[j!.oc'Ep[jt.i6vy]V yau.st Trjv Ms- 
vsXdou , xa\ l'p^£Tai £tc AEXcpouc 7U£pt TcaiSwv XP 7 ! 50- 
[jt£voc ' ou ydp auTW lyEvovTO i\ c Ep[Ai6vy]C. Kat opiov 



Phavorin. in v. 'Poioj : <I>£p£xuSy]c Se cpyjcjtv, oti » xaTa to )fpy]cjTy]piov xp£a StapTcd^ovTac touc AeXcpouc, 



Hippodaraia, Pelopis amorecapta,MyitiloMercurii, cur- 
ruum fabricatori et aurigae QEnomai, persuasit, ut cereum, 
vel, ut Pherecydes narrat, omnino nullum paxillum sum- 
mae axis parti insereret. Quo facto CEnomaus ex curru 
delapsus rotis contusus est, et Hippodamiam Pelops uxo- 
rem duxit. 

Pelops postquam, victoria in certamine reportata, Hip- 
podamiam uxorem acceperat, cum equis velocissimis et 
cum Myrtilo in Peloponnesum reversus est. Sed in itinere 
quum Myrtilum ad consuetudinem cum illa accedentem 
deprehendisset, in mare eum dejecit. 

Agnus ille (quem aureo vellere praeditum Atrei gregi 
Mercurius, de filii csede iratus, immiscuisse dicitur) non 
suppositus est ira Mercurii. 

Argius, Pelopis iilius , Amyclas venit ad Amyclam, 
ejusque filiam, Hegesandram, uxorem ducit. 

94. 

Anius (rex Deli) Graecis, qui ad eum venerant, suasit ut 
in insula suacommorarentur novem annos, decimo vero 
a diis concessum esse ut adversus Uium classem mitterent 
urbemque everterent. Oraculum enim Greecis datum erat, 
decimoeos annoTroja potiturosesse. Promisitetiam Anius 
fdias suas eos nutrituras esse. 



95. 

Pherecydes ait , a Calchante porcam gravidara fuisse 
propositam , et de fetus numero qusestionem : Mopsuro 
respondisse, tres catulos , et de his unam femellara : id- 
que re comprobante, eegritudine animi exstinctum fuisse 
Calchantem. 

96. 

Pherecydes nutricem Orestis dicit Laodamiam. Hujus 
filium , ait , interfectum esse ab iEgistho , qui eum esse 
Orestem opinatus esset; Orestem vero furtim subductum' 
tres annos natum fuisse, ut Herodorus in Pelopea. 

97. 

Asclepiades narrat Orestem a serpente morsum in Par- 
rhasio obiisse. Secundum Pherecydem etiam tum perse- 
quuntur illum Furiae. Is vero fugit in templum Dianse 
atquesupplex cOnsidit ad aram. Furiae ad eum accedunt, 
sed arcet eas Diana. Quare etiam urbs haec Oresteum ab 
Oreste vocatur. 

98. 

Neoptolemus postquam Hermionen, Menelai filiam, 

uxorem duxerat, Delphos profectus est de liberis oracu- 

lum consulturus; ex Hermioneenim ei non nati erant. 

Atque quum videret in oraculi sede Delpbos car 



PHERECYDIS FRAGMENTA. 



dcpaipeTTai toc xpea auTOuc;, iauTOV 8e XTetvei [J<.a)(ai- 
oa. 'O §e toutcov iepeuc; xaTOpuaaet auTov utco tov ou- 
Sbv tou vew. c EauTov Se sqq. ita emendavit Leo- 
pardus (Emendatt. 20, 9) : auTov 8e XTetvet Mcyai- 
peuc;, 6 toutwv iepeu? xat xaTOp. — 

99. 

Tzetz. in Exegesi in Iliadem p. 38, 11 : TIpioc- 
[xo^ 6 AaofxeSovTOC xat Aeuxt7C7cv]<; utb<; , xaTa <I>epe- 
xubV) tov 2upov tCToptxbv, y v 1J JL0C< ^ 'Exd&vjv tyjv Au- 
■jLavTo;, tou 'Htoveco?, 7coXXo£><; fjtiv utou?, tcoXXocc; Se 
OuyaTepa; la^Vjxet. Pro tov 2upov legendum est tov 
Aeptov. Addere liceat Scliol.-Ms. Eurip. Hecub. 
v. 3 apud Fulv. Ursinum in Virgil. Collect. 
Scriptt. Gr. illustr. p. 4o4 : '0 nptajxo? 6 Aaojjts- 
Sovtoc; vafjiet 'ExdSvjv tvjv odpiap-ca tvjv Ktaaecot; tou 
Hpcotewt;. 

100. 

Eustath. adHomer. II. Q,, p. 1 348, 18 : Oi [xev, 
to \loq cpaatv xuptov • 01 Se , to ayauo'?. Ntxa Se etvat 
Atou eTCtQeTOV to ayauoV- 'Hv Se, cpaalv, co<; iaTopit 
4>epexu§v)c, vo'6o<; Hptd[jt.ou uib<; 6 Atoq. 

101. 

Schol. Aristid. Orat. p. i63, ed. Frommel. : 
Atd to naXXdSto'v cpvjat to a-nb Tpola<;• 6 yap Av)u.o- 
cptXoc; (leg. videtur Avj^ocpcovj Tcapd Atop]($ou<; ap- 
Ttdaai; et? tV^v tco'Xiv vjyaYev avjfxatvet Auata<; Iv tw 
uTiep HwxpaTOuc; Tcpb; IIoXuxpdTV]v Xoyw • Xeyot 8' av 
xat TTspl aXXcov 7coXXwv HaXXaStwv, tou Te xaTaXuo'- 
[jtevov tov auTo'j(_8ova xat tcov Tcepl auTecpupcov xaXou- 
[xevcov, w? <I>epexu§Y)c; xat 'Avtio^oc; iaTOpouat, xat 
tcov xaTr)veY[>.evcov Iv tvj TiyavTcov [^a^vj, w<; Iv 
aypacpoti; 6 <I>uXap)(o<; cpvjcjt. HaXXaota Se IxdXouv, 
xa6a Xeysi tDepexuSvjc; , toc (3aXXo'tjt.£va el? yvjv Ix tou 
oupavou ayaX[Jt.aTa • TcdXXetv yap , cpvjal , to (SaXXeiv 
eXeyov. 

Postrema fragm. pars inde a verbis HaXXdSta 
Se legitur etiam in Etym. M. — KaTaXuo'|jt.evov 



sqq. ita corrigenda videntur : tou Te xaTa to Xeyo- 
[Jtevov auTo'^6ovo<; (vel tou xaXoujjtevou auTO/6ovo<;) 
xal 7rept twv a7rb yecpupwv xaXoutxevwv. Audacius 
enim Lucht. ad Phylarchi fragm. p. 141 scri- 
bendum putat : tou Te xaT 1 oupavou 7recjo'vTO<; et<; 
Axtv]V ^Qova xat 7rw<; 7capoc yeccupwv xaXou[jt.evou. 

Tzetz. ad Lycophr. 355 : ^epexuSr,!; 7caXXaSta 
Xeyet toc d^etpoTcotviTa [jt.opcpw[jt.aTa, xat tcocv to i\ 
oupavou etc; fr\v 7caXXo[jLevov. 

102. 

Schol. Homer. Odyss. T, 5a3 : Tvj NuxtIw<; 
Zeuc; [xtyvuTat. 'Ec] r\q Zv]6o<; ytyveTat xal 'Ajjicpicov. 
06toi toc<; @v)Sa<; oixouai TcpwToi, xat xaXouvTat Atb<; 
xoupot Aeuxo'7coXot. (Bene Buttmannus XcuxotccoXoi.) 
a[jt.ei oe Z/iyjoc, [xev Avjoova tvjv tou Ilavoapeou. liov 
Se ytveTai "ItuXo<; xat Nvjtt;. "ItuXov oe r\ [jt.vJTVip Ayj- 
Swv aTcoxTetvet Sta vuxtoc, Soxouaa etvat tov 'AjJt.cpio- 
vo<;7caiSa, £v)Xou<ra i\v tou 7cpoetpv)[xevou yuvalxa, 
6Y auTvj (Buttm. bene conjicit oti TauTV]) jxsv r,aav 
l\ 7catSe<;, auTvj Se Suo. 'Ecpopjxa Se TauTV) 6 Zeu<; 
uotvvjv. 'H Ss eu^eTat opvtc; yeve'a9ai , xat Tcotet auTvjv 
6 Zeuc; dv)So'va. Bp7]V£i Se det 7COTe tov "ItuXov, w<; 
cpvjat (l>£p£xu§v)c;. 

102 a. 

Schol. Homer. ad Odyss. A, 263 : Amphion 
et Zethus Thebas muris cinxerunt Stoc tou<; <I>Xe- 
Yuac [jt.£Ta Se tv)v TeXeuTvjv auTcov Eupufjt-a^oe; vjp[/.oae 
tocc; @v)Sa<;, w<; cpvjat OepexuSv)<; Iv t^ SexaTV). Pro 
vjp[jt.oaelegendumestv]pv)tj.wae: v. Eustath. p. 1682, 
55. 

Schol. Apollon. 1 , 735: 'Afjt-cptoiv xai Zr^6o<; toc<; 
@v)Sa<; eTet^/iaav. ... <I>epexuSv)<; Se xat tvjv aktav ua- 
paStSwat tv)<; otxoSotjLV)c;* Sio'ti $Xeyua<; 7coXe[jt.iou<; ov- 
Ta<; euXaSouvTO paatXeuovTt KdS[Jt.w. 

«Hsec ultima verba : ^aatX. KdSijcw, ab interpo- 
latoie profecta esse docte arbitratur Heyn. ad 
Apollod. p. 583. Codex Paris. habet: Std fdp 



nem diripientes , hanc iis ademit , ipsum vero interfecit 
Machsereus, illorum saceidos, et suh limine templi sepe- 
livit. 

99. 

Priamus , Laomedontis a Leucippe filius , secundum 
Pherecydem Lerium, historicum, ex Hecuba, Dymantis, 
Eionei, quam uxorem duxerat, multos iilios multasque 
filias suscepit. 

100. 

Dius nothus erat filius Priami. 

101. 

Dicere posset etiam de aliis multis Palladiis, de illo 
quod autochthon vocant et de iis, quae a ponte nominata 
sunt, de quibus Pherecydes et Antiochus. — Palladia vo- 
cabant, secundum Pherecydem, simulacra de coelo in ter- 
ram delapsa, nam rtdXXsiv, inquit, pro $<kXke\.v,jacere, 
dicebant. 

Pherecydes Palladia dicit simulacra absque manuum 



opera confecta, et omne quod de coelo in terram dejicitur. 

102. 

Jupiter cum Antiopa, Nyctei filia, concumbit, ex eaque 
nascuntur Zethus etAmphion, Thebarum conditores, qui 
Dioscuri Leucopdli (qui albis equis utuntur) cognominan- 
tur. Zethus uxorem ducit Aedona, ex qua Itylum et Nai- 
dem suscipit. Sed Itylum Aedon mater interfecit putans 
eum filium esse Amphionis, cujus uxori invidebat quod 
illi sex , ipsi duo tantum fdii essent. Quam ob rem poe- 
nam ei immisit Jupiter , et quum peteret ut in avem 
commutaretur, fecit eam lusciniam, quse continuo plorat 
Itylum, ut ait Pherecydes. 

102 a. 

Post Amphionis et Zethi mortem Eurymachus (tiu:i 
Phlegyarum) Thebas devastavit. 

Amphion et Zethus Thebas muris cinxerunt, ut contra 
Phlegyarum, Cadmo regi infestorum, impetum urbem 
munirent. 



yfi 



PHERECYDIS FRAGMENTA. 



tou<; ^Xsyuac; !/8pou; ovxa? xal 6f/.o'pou<;. quse 
fectio sane praestat.» Stnrz. Contra TJnger. in 
Thebanis Paradoxis : « Alia nobis mens est. Nam 
et Eudocia p. 19 praeter Phavorinum illa verba 
transcripsit et de Cadmo bello lacessito quaedam 
minime protrita narrat Diodorus XIX, p. 35g, 
96 : Touc f-cv tote xaTOtxrjaavTac; uaTepov 'EY/eXetc; 
xaT«7CoXe[jtY]aavTe<; icjeSaXov • 6re Syj auvs&r) xai touc; 

TOpl KaSfJLOV £1? TXXuptOUC; !X7T£(7£IV. {JteTOC Se TauV 

'Aucpuov xat Zrj8oc; (ixparY]aav tou totcou). » 

Schol. Homer. II. N, 3o2 : TupTwva <l>X£yuai 
xaTOixouvTSc;, 7capavo[juoTaTQV xat XrjaTptxbv Styjyov 
Siov, xat xaTaTpe/ovTec; touc; Tceptoixouc; ^aXsTcwc, 
rjSixouv. 0Y]Saioi Se , TrXvjcrio/wpoi 6'vtsc, iSeSoixe- 
aav xal (J.£/pt tcoXXou, el [jly] At/.cpuov xat Zrj6oc;, 01 
Atbc; xat 'Avtio7cv]c; , STei^ierav Totc; @7jSa<;. Etye yap 
A[/.cpiwv Xupav, 7iapa Mouawv auTto SeSofjtevrjV, St' 
rjc xaT£9£/\y£ xa\ touc. Xt'6ouc, wcts xat 7cpbc tyjv 
T£t^oSo[/.iav auTO[xaTOuc; !7cep}(ea6ai. Toutwv [/.ev ouv 
^tovTtov, ouSev 01 <I>X£yuat touc ©YjSaiouc YjSuvavTO 
oiaOavat (xaxo'v addit vulg, scho!.). 0avo'vTO)v 
Ss aiiTtov, !7ceX8o'vTec. auv EupufJta^to Tto SaatXet, 
tocc 07]6a<; e r tXov. IlXeiova Se ToX[JtwvTec aStXY][jtaTa 
xaTot Aibc 7cpoaip£<7iv utco 'AtcoXXwvoc. Stecp6apY]aav, 
<oc taTopet <I>epexuSr]c;. Cod. Ven. Siecp8. • outoi Se 
ive'7cpr,aav xat tov iv AeXcpoie vabv tou 'Atco'XXwvoc. 
'H tOTopia 7capot <I>epexuSei. 

Pro EupTtova vulgo legitur To'pTuvav, de qua 
commutatione v.C. O. Miiller. in libro de Minyis 
p. 194. 

Schol. Apollon. I, 741 : Aupav OepexuSr,<; !v 
tyJ SexotTr] iGTopia (Phav. tOTopttov) So9^vat 'Ajjtcpiovt 
csYjcrt uTcb Mouawv. 

102 b. 

Schol. Eurip. Phcen. 162 : <!>epexuSY)c cpYjaiv, 
auTY]v (tyjv NioSy]v) e/etv TcatSae <r'. AXaXxou:evea , 
Orjpea, EuSwpov, (NioSyjv) Auctitctcov, Hav8ov, Ap- 



Phlegyae Gyrtonem incolentes contra jus fasque latro- 
cinia et depraedationes exercebant, atqueper incursiones 
vicinas gentes summis injuriis atiiciebant. Thebani vero 
multum adhuc tempus eos timuerant, nisi Amphion et 
Zethus, Jovis ex Antiope filii , muris Thebarum urbem 
cinxissent. Amphion enim lyram habuit a Musis ei dona- 
tam, qua lapides ita demulsit, ut ipsi sponte sua ad muri 
exstructionem convenirent. His viveutibus Phlegyae ma- 
lum Thebanis inferre non poterant : sed post mortem eo- 
rum subEurymacho rege Thebas aggressi urbem ceperunt. 
Quum vero plura facinora injuste auderent, ex Jovis con- 
silio ab Apolline interfecti sunt. Nam ipsum Apollinis 
Delphici templum incenderant. 

Amphion lyra a Musis donatus est. 

102 b. 

Pherecydes dicit Nioben , Amphionis uxorem, filios 
habuissesex: Alalcomena, Pherea, Eudorum, Lysippum, 
Xanthum , Argium ; totidemque filias : Chionam , Cly- 
tiam, Meliam, Horam, Lamippen, Pelopiam. 



yeiov. BuyaTepac; Se ?'. Xidvr,v, KXuriav, McXicv 
"iipr,v, Aa[JU7C7CY)V, IleXoTciav. 

102 c. 

Schol. Eurip. Phcen. 1111 : NrjiTatc; TCuXaic] }, 
a7cb NrjtSoc; Trje 'Afjtcpiovoe xat Nio'Srj<;. *H STtei veaTai 
etaiv. 'O Se OepexuSrjc; ctTcb NrjiSoc; tt\<; Z^ou Ouva- 
Tpo'<;. Conf. Uuger. Paradox. Theb. I, p. 3i3sq. 

103. 

Schol. Apollon. 3, 62 : <l>cpexuSr)<;' Aitwvoc 
(utbc; 'Il-itov). Oy]cji Ss w<; YajJtTjtjac; Aiav tyjv 'Htovewc 
6uyaTepa, tcoXXoc uTcecr^CTO Stoaetv otopa (cod. Paris. 
eSva). 'EX6o'vto<; Se E7u\ TauTa tou 'Hiovecoc, , ^epeOpov 
7c6t7]crac; xat 7cupaxTtocrac; crxeTca^et auTO XeTCTOtc c;uXoic 
xat xo'v.et XeTCTY]. 'E[jt7ce(jwv Se 6 'Hioveuc; a7co'XXuTai. 
Auaaa Se Tto 'Ic^iovt iveTcece Stot touto , xal ouSeic 
auTOv Y]6eXev ayviuai ouTe 6etov ouTe av6pt07ctov. Ilpto- 
Tocjyap ![jtcpuXtov oivSpa aTcexTetvev. 'EXerjaa<;SeauTOV 
6 Zeu? ayvi^et , xat ayvitT6e\<; r]pacf8r] t^<; ''Hpac;. '0 
Se Zeuc; vecpeXrjv ofjtottocjac; "Hpot , Tcapaxotjjti^et auTto." 
KatucjTepov 7cotr]Cja<;TeTpotXv/][jtov Tpo"/_bv,xat SeapiEu- 
oa<; auTov, TtjjtojpeiTat. — Schol. Pindar. Pyth. 
II, 40: Tbv T|iova 01 aev AvTt'o3vo<; yeveaXoYoucnv, 
tbc; Aicr^uXo;* OepexuSrjc; Se , Ileicritovoi: ' evioi Se , 
'Apeocj' 01 Se, <I>Xeyua' 'AcrxXr,7C!aSr]i; Se iv Tto Tpixw 
Ttov TpaytoSou[jtevtov outco ypacpet. npoaicjropouai Ss 
evtot, (oc; xat [xaveir] 6 'Ic^itov, w<; xat Oepexuorjc;. Kal 
Trjv Itti tou Tpo/ou Se xoXacjiv auTco TcapeYxejreipr^xa- 
oiv. c Ttco yap Sivrji; xat 6ueXXwv aucbv. !^ap7cacj0evTa 
cp8aprjvai cpacrtv. cf. Schol. ad Eur. Phcen. n85 
Matthiae. Sturzius lacunam statuit in Sch. Apol- 
lon., quam ita vult expleri : 01 Se AvTitovoc ys- 
veaXoYOuatv, *I>epexuSr]c Se Ileiaiwvoc;. Wesselingio 
ad Diod. Sic. IV, 69, scribendum videtur: 
<I>epexuSr]<; Se, neiawvocr Aiaj^uXoc; , 'Avciwvoc.. 
Sed haud dubie pro Aitojvoc;, scribendum est 
At6wvo<;(de quo nomine vide O. Muller. de Mi- 
nyis p. 202), idemque apud Schol. Pind. pro 



102 C. 

Pherecydes dicit Neitas portas nominatas esse a Neide, 
Zethi fdia. 

103. 

Ixion filius est iEthonis. Qui quum Diam, Eionei filiam, 
uxorem ducere vellet, multa promisit se daturum esse 
munera sponsalia; sed ad ea petenda quum Eioneus ve- 
nisset, foveam fecit, quam candentibus carbonibus imple- 
tam minutis lignis et pulvere leviter operuit. In quam 
Eioneus delapsus periit. Ixionem vero hoc facinus ad in- 
saniam adegit, neque quisquam deorumhominumvevoluit 
eum expiare. Primus enim hominem popularem interfece- 
rat. Sed Jupiter misericordia commotus eum lustravit ; 
lustratus vero captus est Junonis amore. Tum nubem, 
quam Junonisimilem reddidit Jupiter, juxta eum in lecto 
eollocavit, atque postea quattuor radiorum quam fecerat 
rotee illigavit eum, atque ita poena affecit. 

lxionem nonnulli, ut iEschylus, Antionis, Pherecydes 
vero Pisionis filium fuisse tradunt. — Sunt etiani qui 
Ixionem rabie affectum esse dicant, ut Pherecydes. 



PHERECYDIS FRAGMENTA. 



97 



Iltiaiojvoc; restituendum esse putarem, nisi pro- 
pter significationem hujus nominis , quod pariter 
atque 'Avtiwv Ixioni quam maxime convenit (v. 
Welker de Trilog. p. 5 /19), probabilius esset di- 
versas Pherecydem genealogias in medium pro- 
tulisse. 

104. 

Schol. Apollon. I, 111 : Ilepi Se xr\q ©paxtac; 
2ap7cr)Sovia(; Tcecpac; , oti Tcpb; tw Aijjlw opet Ioti, 
*I>£p£xu§y]<; cpyjert, tcspt tyj; dpTcayyjc; taTopwv ttj? 'iipei- 
Outac;. 

105. 

Schol. Sophocl. OEdip. Colon. ^63 : Ilepi 06 
(AatodXou) <I>£p£xuSy]<; cprjatv outw* «MrjTtvw (leg. 
MrjTtovt) §£ tw 'Epe^ewc. xai Tcptvo'-/] ytyverat Aat- 
SaXoc;, dcp' 00 6 SrjjJtoc; xaXercat AatSaXtSai 'A0r]vy]ai.» 

106. 

Schol. Homer. Odyss. A, 3ao: @-/]aeu<; 6A'tye'oj<; 

Xa*/WV [X£T0C TWV VJtOsWV £1? Kp"/]Ty]V TcXeT, TW MlVOJ- 

Taupw TcapaTE0r]ao'[jt.evoc; Tcpbc; dvatpeatv. 'Acptxo[/.e'vou 
8e auTOu IpwTtxwc; Tcpbc; auTOv 5taTe0eTaa r\ tou Mt- 
vojocj 6uyocTr,p 'AptaSvr), StSwatv dya0t'Sa jjuXtou 
(Buttm. conj. jjutou) XaSouaa Tcapd AatSdXou tou 
tcxtovoc; , xat StSdaxet auTov, iTcetSdv etaeX0*/] , ttjv 
dp-/-/]v Trjc; dyaGtSoc; IxSyjaat Tcept tov c^uybv Trjc[T0v?] 
avw 6upac;xatdv£/\taaovTa tevat, (/.e^ptc; dv dcptxrjTai etc; 
tov [j.vyov. Kat locv auTOV xa0eu§ovTa fjcap^vj , xpaTrj- 
aavTa twv Tpt*/wv Tyjc; xecpaXyjc; , toj IloaeiSwvt 6u- 
aat , xat drctevai o-nrtaw dveXtaaovTa ttjv dya6t'oa. c O 
Se ©rjaeuc; XaSojv tt]V 'ApidovTjv etc; ttjv vauv I^SdX- 
XeTat , xat tou<; tjiOeoucj xat Tcap6evou<; ou StJttw cp6d- 
aavTat; tw MtvwTaupw TcapaTeGrjvat. Ka\ Taura Tcotrj- 
aac,vuxToc. [Jteay]<; aTCOTcXet. Ilpoaopjjuaac; Se tt] Ata 
vrjaw, IxSac Itci tyj<; yjiovoc; [JteTaxot[jtaTai. Kat auTW 



*/) 'A0-/]va TcapaaTaaa , xeXeuet tv> 'Aptd3vv)v eav, xa\ 
dcptxveTaOat et<; 'A0y]va<;. 2uvto'[j.oj<; ol oiavaaTac TcoteT 
touto. KaToXocpupoo-Jvyjc; oe tvj<; 'Aptdovrjcj */] 'Acppo- 
chtt) Irctcpaveiaa 6appetv auTvj TcapatveT" Atovuaou 
ydp eaeaOat yuvatxa , xat euxXev] yev£a0at. C '06£V 6 
6£o<; £Tcicpav£ic (jLtayeTat auTvj. Kat oojoeTt«i OTcWvov 
auT7] -/puaouv, bv au6t<; ot 0eot xaT'/;aT£piaav tt] tou 
Atovuaou '/aptTt. 'Avaip£0^vat $£ auTTjv utc' 'ApT£[xt- 
Soc;, Tcpo£t/.e'v7]v tt]v Tcap6evtav. '11 taTOpia Tcapd <!>£- 
pexuor,. 

Macrob. Saturnn. 1, 17 : Pherecydes refert, 
Thesea, quum in Cretam ad Minotaurum duceretur, 
novisse pro salute atque reditu suo 'AtoXXojvi OuXioj 
xat 'ApTejjuSt OuXta. 

Plutarch. in Theseo p. 8, A : 'Etcei xaTETcXeuaev 
ei<; KpvjTTjV, w<; y.h 01 tcoXXo! ypdcpouat xal aSouat, 
Tcapd Tr\q 'Aptdovr]c; Ipaa6etar]<; to Xtvov XaSwv, xat 
oi3a^0et<; we; eaTt tou Xa6uptv0ou touc eXtyfjtouc; Ste^- 
eX0etv, aTcexTetve tov MtvojTaupov, xat d-TceTcXeuae 
tt]V 'Aptdov7]v dvaXaSwv xat tou<; r]i0e'ou<;. ^epexuS-zjc; 
Se xai Ta I§dcp7] twv Kp'/]Ttxwv vewv cpy]aiv exxo^at 
tov ©r^aea, Ty]v Stwc-tv d'^atpou[jtevov. 

107. 

Steph. Byz. : 'AXoV/j, tco'Xic; 0eaaaXta<;, d.Tcb 'AXo'- 
Tcy,c; xr\q Kepxuo'vo<;, w<; <J)ep£xuo-/]c;. ... "EaTt oe [jte- 
Ta<;u Aaptaav]<; t9]<; KpeaaaTrjc; xat 'E/tvou. 

"l08. 

Schol. Pindar. Nem. V, 89: tl^pexuoyjc; fyioyov 
tov $o'p6avTa, cpr,ai , ©yjaeojc;. 2uv w xat t-/]v 'Aua- 
£o'va dpTcdCet. 

109. 

Athenaeus XIII, p. 55^, A : "laTpoglv TTjTeaaa- 
peaxaiSexdT*/] twv Attixwv, xaTaXeytov Ta; tou 07]aeojc; 
yevofjtevat; yuvatxac; , cpyjai Ta<; y.zv auTwv l\ epoJTOt; 



104. 
Thracise petram Sarpedoniam ad Haemum montem si- 
tam esse dicit Pherecydes ubi de raptu Orithyia? agit. 

105. 

Metioni, Erechthei filio, et Iphinoae natus erat Deeda- 
lus, a quo Deedalidarum demus Atheniensis nomen ac- 
cepit. 

106. 

Theseus , iEgei fdius , sorte ductus cum juvenibus in 
Cretam trajecit, ut Minotauro ad caedem traderetur. Ubi 
quum advenisset, Ariadne, Minois filia, amore eju? <;apta 
dedit ei fili glomum minio tinclum, quem a Deedalo 
arcWtecto acceperat; et Theseo praecepit, ut quumingre- 
dereturinitium glomi alligaret limini supero port£e,et pro- 
grederetur filum evolvens, usque dum ad recessum interio- 
remperveniret; ubisi taurumdormientemprehenderet, ca- 
pillos ejus arriperet, eosquesacrificaretNeptuno,deinde re- 
grederetur glomum revolvens. 

His peractis Theseus cum Ariadne et cum juvenibus, 
qui jam in eo fuerant, ut tauro traderentur, in navem de- 
scendit, et deinde media nocte discessit. Appellit in Diam 
insulam,ubi egressus in littore dedit se quieti. Tum Miner- 
va adstanseum jubet,Ariadne relicta, Athenas redire, Sta- 
Fragmenta Historicorum. 



tim surrexit jussumque exsecutus est. Verum lacriinanti 
Ariadnae Venus apparuit eamque cohortata est , ut bono 
animo esset : nam Bacchi se uxorem futuram esse, magna 
fruentem gloria. Bacchus apparuit, cum eaque concubuit; 
et donavit eam corona aurea, quam postea dii inter sidera 
collocarunt, Baccho gratificantes. Occisa vero est a Diana, 
quod prostituerit virginitatem. 

Postquam Cretam appulit, ut multi scriptores et poetee 
tradunt canuntque, accepto ab amante Ariadna filo , do- 
ctusquemadmodum evolvere seLabyrinthi ambagibusva- 
leret, Minotaurum occidit, solvitque inde, Ariadnam et 
impuberes secum asportans. Pherecydes funda etiam a 
Theseo Creticarum navium prodit, ne se insequi possent, 
excisa. 

107. 

Alope , urbs Thessalia? , ab Alope, Cercyonis filia, no- 
men accepit, ut ait Pherecydes. 

108. 
Phorbas erat Thesei auriga, cum quo etiam Amazonm 
rapuit. 

109. 
Ister libro decimo quartorerum Atlicarum uxoiesTlm- 
sei recensens ait, aliasearum ex amore uxores ejus factas 



93 PHERECYDIS 

Y6YEV7]tfOai , tgcc; o Al dpTcayTJc;, xXXac; S' ex vopuoiv 
yd[Jto)v. 'EE dp7caY7]<; [Jtev c EXe'v7]v, 'AptdSvrjV, Ttctco- 
Xutv,v • xat toc; Kepxuovot; xat 2tviSo<; OuyaTspat; - 
vofjttuwc; S' auTOV y7]i/.ai MeXi&nav, ttjv Aiavxoi; 
arjTspa, yuvatxa • c HatoSo<; Se cpTjCiiv xat "Ircizr^ xat 
AtyXrjV, St' r]v xat toik; 7cpb<; AptdSv7]V opxouc; 7ra- 
oe'6r, , w<; cpv]C7t K£pxco<|/. OepexuSrjc; Se 7cpoaTiQ7]at xat 

<I>epe6oiav. 

110. 

Pollux X, 128 : ApETcavv], xat w<; OepexuS'/)? 

wvbfjcaae , xpwrctov • 7cepl yap tou KoSpou Xeywv, oti 

ox; Itti cppuyavta[Jtbv Ic;7]XGev ev dypotxto Tvj axeuvj 

BouXo'fjtevo<; XaGetv, cpvjaiv oti tw xpoircuo tivoc Tcataac; 



FRAGMENTA. 



a7CcXTetve. 



111. 



StraboXIV, p. 63a, C : TaurT]; (ttjc; Tojvixrj<;7ca- 

paXta;) cp7]al (DepexuSv]; MtXrjov jxev, xal MuouvTa , 
xat tcc 7cep\ MuxaXrjv xat '-Ecpeaov, Kapae; e^etv Tcpo- 
xepov tv]V S 1 e^c; TcapaXtav fjteypi <l>o:>xaia<;, xat 
Xtou, xat 2df/.ou, r\q 'Ayxatoc; vjp/^e, AeXeya; • ex- 
€Xv]0^vat S' dfjtcpOT£pou<; utco twv Tojvwv, xat £t<; Ta 
XotTca (jtsov] ttJc; Kaptac; IxTceaetv. *Apc;at Se cpvjatv 
'AvSpoxXov zr\q twv Tcovoiv a7coixia<;, uaTepov tvJ<; 
AtoXtxvjc;, utbv Yvrjatov KbSpou tou BaatXeox; 'AOrjVcov 
yeveaGat toutov 'Ecplaou XTtaTvjv. 

112. 
Scholiastesin Platonemp. 335 ed.Bekk. :Hapa 
Se OepexuSvj xa\ Touvofjta tv]<; Tmvixt]<; TcdXeoji;, Xeyw 
Se tt]<; Te'co , xEtfjtevov eupov, oGev tjv Avaxpe'wv 6 fjte- 
XoTCOtbc;, aTcb tou Teoj;. O yap AOdfJtac;, cpvjatv, ava- 
/copoiv ex ttj<; ^wpa<;, eupwv "Apeav tvjv OuyaTEpa 
dOupouaav xal XtGouc; aufjtcpopouaav touc; vuv ovTac ev 



Te'w, 7]peT0 TauT7]V, ti toisi; ; Tl Se sTtce- Tswq ou 
ecy/]Tei<;, iva tcoXiv xata7]<; , e&pov. 'Acp' o& dvaxtvnOcic 
T7)v 7coAtv wvot/.aae I eo). 

113. 
Clem. 4lex. Strom. V, p. 50^ C. D : ^aai x« 

TSavGoupav tov DxuOwv ( SaatX£a, w<; tciTopei (^sps- 
xuSt); 6 2]ucto<;, Aapeto) StaSavTt tov TaTpov, tcoXs- 
[jcov aTcetXouvTa 'TcefjfJvat auLA.6oXov dvTt tcov Ypaau.a- 
tojv, [j-uv, BaTpa/^ov, 6'pvtGa, otaTOv, apoTpov. ATcopta; 
Se oua7]<;, ota; etxb:, Itci toutok;, 'OpovTOTcaya; uiv 
6 -/ikicipyoQ IXeyev, TcapaScoaetv auTOUc; ttjv apy/]v 
T£X[xatpo'u;£VOc; aTcb [a.ev tou [Jtubc;, tocc; oixTjaet;- dzo 
Se tou BaTpa/ou, toc uSaTa- tov d='pa te octco vifi 
opvtGot;* xal dn:b tou otaTOU , Ta oTcXa • aTcb os x/j 
dpo'Tpou , tt]v X_ojpav. SicpbSpr,<; Se eyvrcaXtv v]p<Jt7]'vcu- 
aev • ecpaaxe yocp , eav (jlt) w<; opvtGe; dvaTCTcojjcev, *t\ 
coc; txuec; xaToc tvj? y7]c; , 7] cbc; ot BdcTpapt xa6' uSaTo; 
Suoifxev, oiix av cpuyoifjtev toc Ixeivojv BsXv] • tv;; yap 
ywpac; oux ea[jtev xuptot. 'Avoc/apcrtv te tov 2xu9riv 
cp7]at xat auTov xotfjtojfjtevov xaTe'yetv, t^ [jcsv Aata, 
Tot atSota- ttJ Sei;ia Se, to aTOfjta* atvtTTo'[jt£vov, oeiv 
[jt£V dfjtcpotv, [xetc^ov S^ etvat yXwTTT]; xpaTstv ^ r,So- 
vrjc;. Pro 6 Dupto; legendum esse 6 A£pto<; putant 
Vossius , Wesseling., Sturz. 

ERAGMENTA SEDIS INCERTiE. 

114. 
Etymol.M. : "ApuTce?, <I)ep£xuSr]<; , dvTt tou c Pu- 
Tcec;. npo'S7]Xov to £tp7][jt£V0v. c Pu7C£<; y^P XqovTat 01 
A)(aioi. KaTa TcXeovaafJtbv tou a, "ApuTCEc;. 



esse , alias raptu , alias vero legitimis nuptiis. Ex raptu 
quidem Helenam, Ariadnen, Hippolytam et Cercyonis et 
Sinidis filias : legitimo vero matrimonio eum habuisse Me- 
libceam , Ajacis matrem. Praeter bas Hesiodus nominat 
Hippen et iEglam , propter quam jusjurandum Ariadnse 
datum non servavit , ut dicit Cercops. lllis vero Phere- 
cydes addit Phereboeam quoque. 

110. 

Bipalium, et pastinum, secundum Pherecydem : de Co- 
dro enim loquens , quod quasi ad sarmenta colligenda 
exiverit rustico habitu, ne agnosceretur, dicit eum pasti- 
no quendam percussum interemisse. 

111. 

De hac (Ionise parte maritima) Miletum , Myuntem, et 
quae sunt circa Mycalen atque Ephesum loca, Pberecydes 
scribit Cares quondam tenuisse, reliquam usque ad Pho- 
caeam, Chium et Sainum oram, cui Ancaeus pra?fuit, Le- 
leges : utrosqueautem ab Ionibus ejectos in reliquas Cariae 
partes demigrasse. Ducem coloniae Ionum ait fuisse An- 
droclum, Codri Atheniensium regis filium legitimum : qui 
eam post ^Eolicam deduxerit, Ephesumque condiderit. 

112. 

Athamas ex patria discedens Aream filiam ludentem in- 
venit et lapides colligentem , qui nunc Tei sunt. Interro- 
gat eam : « Quid tu facis P » Respondet illa : Dum tu 



quaerebas, ubi urbem conderes, ego inveni. Quibus verbis 
commotus urbem appellavit Teum. 

113. 
Aiunt quidem certe Idanthuram quoque Scytharura re- 
gem, ut refert Pherecydes Syrius, Dario qui Istrum traje- 
cerat, bellum minantem, symbolum misisse proliteris, 
murem, ranam, avem, jaculum, aratrum. Quum autem de 
his, ut erat consentaneum , exorta esset dubitatio, Oron- 
topagas quidem tribunus militum, dicebat eos tradituros 
imperium , conjectans ex mure quidem habitationes ; ex 
rana autem , aquas ; ex ave vero, aerem ; ex jaculo au- 
tem, arma ; ex aratro vero, regionem. Xiphodres autem 
contra est interpretatus. Dicebatenim :Nisi tanquamaves 
evolaverimus , aut tanquam mures terram, vel tanquam 
ranaeaquam subierimus, illorum tela non effugiemus : 
non sumus enim domini regionis. Anacharsin quoqueScy- 
tham dicit dormientem , sinistra quidem continuisse pu- 
denda, os autem dextera, significantem oportere quidem 
utrumque, sed majus esse, linguam cohibere, quam vo 
luptatem. 

FRAGMENTA SEDIS INCERM- 

114. 

Arypes pro Rhypes (i. e. Achaei) dicit PherecydCo. 



PHEREGYDIS FRAGMENTA. 



99 



114 a. 
Epimerism. Hom. ap. Cramer. Anecd. vol. I, 

p. 62, 10 : AXaGTtop 6 Zsu;, stci twv yjxke-Kov ti 
•jrpadcrovToyv TcaprjXTtxT] Ss 7) su0sta Trapa ttjv aXa- 
<jTOpo; Ysvix7]v. ... xat d>spsxuS7]<r «'0 Zsu; Ss Ixs- 
ato; xal AXacjTopo; xaXsiTat. » 

115. 
Schol. Apollon. 1 , 83 t : AiyaTo; yap outo; 6 
0so; (Neptimus) Tcpoo-ayopsusTat , 6S; cpTjcji <I>spsxu- 

116. 
Steph. Byz.: Awtct), TcoOa; ApxaSta;, o>; Ospsxu- 

07] 5. 

117. 
Steph. Byz. : <Dpic;a, TcoOa;. C H Ss *I>ptc;a xstTat 
jxsv ttj; 'OXu[JtTcta; cxTCs^oucra CTaSia X'. <l>sp£xuo7]; Ss 
ApxaSta; auT7]V ypacpst. 

118. 
Schol. Homer. II. B , 5g2 : <I>spsxu§7); 6 A07]- 
vaTo; to [Jtsv Iuxtitov, xuptov ovofJta TcapsXaSsv, to Ss 

atTCU , STClSsTOV. 

119. 
Chceroboscus ad Theodosii Canones in Bekke- 



ri Anecdoctis vol. III, p. 11 96 : 2iraviMTepa 
IctIv 7] si; a (atTtaTtXT]) otov tov (5oa • sups07i ^ 
cnravio); Tcapa <I>spsxu§st tw A07]vauo. 

Addo locos in quibns Pherecydis nomen cor- 
ruptum est. Phavorin. in v. naXXaoa : naXXavTs; 
Tcapa toT; ap/atot? 01 vsot , &q cp7]<7t «frspExuSr,;. Haec 
descripta sunt ex Eustathio ad Hom. II. A, p. 84, 

ubi pro &q cp. <I>spsxuS7); legitur, &q cp. ^iXi<7xiSrj? 
Iv 2uyysvtxotc;. Similem permutationem v. in fr. 
33, g. 

Etym. M. : Bo7]Spof/.iwv, fjr/]V Tcczpoc A07]vatoi; st- 
pTjTaf OTt sv auTO) iTifjtaro Bo7]Spo'(jtto<; AtcoXXojv. 
Tt]V Ss ap^TjV sXaSsv, ort TcoXsjjtou auaTavTO; A07]- 
vatot; xat 'EXsuaivtoi;, crufjtfjta^TjfravTo; "Iojvo; xaToc 
ciuyysvsiav, IviX7]crav 01 A07]vaTot. Atco ouv ttj; tou 
CTTpaTSUfJtaTO; (3ot]; ttj; stci tco acrrsi £pafJtou<77]; , ts 
Atco'XXojv BoTjSpo^fjtio; IxXtJGt). Kat r, 0uata , xat 6 
jjtTjv. Kat toc Bo7]Spo'[xta IteXsito lopTrj. <X>spsxuS7]; Ss 
Iv toT; Aut<%0octi, ota ttj; cpojvrj; G7]fjtsTov, t]v to Tcpo'- 
Tspov a|uvsTOV oucrav s&ps xal St7]p0po)asv. Ubi Syl- 
burg. pro 4>spsxuS7]; reponendum putat Ospsxpdc- 
T7];, quod probant Heyne ad Apollod. p. 995 et 
Sturz. 



114 a. 
Jupiter Hicesius (i. e. supplicum prseses) etiam Ala- 
storus vocatur. 

115. 
Neptunus vocatur iEgEeus. 

116. 
Diope, urbs Arcadise, ut Pherecydes dicit. 



117. 

Phrixam Arcadiae urbem esse scribit Pherecydes. 

118. 

Pherecydes Atheniensis in Iliade B, 592, euxmov nro 
nomine proprio , oitoi pro adjectivo habet. 



ACUSILA 



FRAGMENTA. 



rENEAAOriAI. 

1. 

Plato Sympos. p. 178. B (quem locum Sto- 
bseus excerpsit in Eclog. phys. 1, p. 22) : Hcrto- 
Boq TcpwTOV {asv Xdcoc; Y£V£cj8oct cprjcjiv (Stob. cpr]CTt yt- 
vvECjOat) ••• [J<-£Ta tb Xao? Suo toutco yEVECjGat, Ttjv 
te xal "EpcoTa. ... 'HatdSco Ss xat AxoutJiXeioc; 6fxo— 
XoyEt. Outco TcoXXa}(o6sv ofjtoXoyETTat 6 "Epcoc; Iv toTc; 
TcpEcjSuTaTotc; etvat (Stob. Axoucr. |u[/.cpr|Cjiv, Iv toTc; 
TcpecjS. eTvai), TcpEcjSuraToc; §£ (Stob. te) tov, [ji.eyi<ttcov 
ayaOojv rjfjuv atTto? Icjtu 

ScholiastesTheocriti in argumentoIdylliiXIII: 
'HcrtoSoc; Xaout; xat Tr^q ("EpcoTa utov Xsyet) •■• Axou- 
criXaoc; Nuxto; xat AtOepot;. Damascius Tcspi apycov 
c. ili, p. 2^7, in Wolfii Anecdot. Graec. t. III : 
AxoucjtXaoc; Xaoc; [jtiv uTCOT(6scj8ai f/.ot SoxsT TrjV Tcpco- 
ttjv ap^v, 6)q TcavTY] ayvcocjTOV • tocc; §e Suo [astoc t"/]V 
(jtiav • "EpsSo? [jiiv, ttjV appeva, t/jv Ss G^Xstcxv, Nu- 
XTa • TauTrjv jxsv ccvti aTcstpiac;, £X£ivr]v Ss cxvti tcs- 
paToe;. 'Ex 5s TOUTtov cp rj pc. t [Ju^OevTtov AtGepa yeve- 
<r6at, xat "EpcoTa, xat MrjTtv, tocc; TpsTc; TauTa; vorjTac; 



UTCOCTTaCJElc;. 



2. 



Etymol. M. : KoToc;- 6 TcaTrjp Atjtouc;' Tcapoc to 
xoeTv, ItJTt voeTv xat cruviEvat , Icjti cjuvstoc;. KoTov 



Hesiodus principio Chaos exstitisse dicit ... post Chaos 
haec duo exstitisse, Terram atque Amorem. ... Acusilaus, 
quoque cum Hesiodo consentit. Atque ita passim , Amo- 
rem ex antiquissimis esse , conceditur. Quum vero talis 
sit, maximorum bonorum nobis est causa. 

Hesiodus Amorem Chai et Terrae , Acusilaus Noctis et 
iEtheris filium esse dicit. 

Acusilaus Chaos statuere mihi videtur primum rerum 
principiutn, utprorsus ignotum. Post hoc unum hsec duo : 
Erebum, principium masculinum, et Noctem, principium 
femininum , hoc pro infmito, illud pro finito. Ex horum 
commixtione ortos esse dico JEtherem, Amorem, Intelli- 
gentiam, tres illas, quse mente pcrcipiuntur, substantias. 

2. 
Coeus, pater Latonae, sic nominatus a xoeTv, quod idem 
est ac voetv et o-uvtevat ( scire, intelligere ) , ita ut xdioc, sit 
quasi voTos prudens, intelligens. Nam ^Eoles litera v. pro 
v utuntur. Hesiodus : Cceum et Hyperiona et lapetum. 
Hi vero Titanes et Titanides vocanlur, ut ait Acusilaus. 



6' TTceptova t' TaTCETov te (ex Hesiodi Theog. i3/j). 
Ot AioXeTc; TW x cxvt! tou v X£^pr)VTat. O&rot cs Ti- 
tocvec; xat TtTavtSsc; xaXouvTat, to? AxoucjtXao;. 

3. 

Schol. Hesiod. Theog. 870, p. 269 a: 'Axouui- 
Xaoc; Tpetc; avlfjtouc; stvat cprjcji xaTa 'HcjioSqv, ^opav, 
^scpupov, xat votov. Tou yocp c^scpupou ItciOstov to ap- 
y£CJTr]v cprjcriv. 

4. 

Schol. Nicandri Theriac. v. 11, p. 6:JHsplT5j; 
tcov Saxvo^vTcov 6riptcov ysvECJEcoc;, OTt IcjtIv Ix twv 
Titcxvcov tou atfjtaTOc;^ Tcapoc [xev tcj) 'HcjtoSw oh 
Icjtiv Eup£tv AxoucjtXaoc; Se cdvjcjiv Ix tou ataaTO; 
tou Tucptovoc; TcaVTa toc SaxvovTa Y£V£a6ai. 

5. 

Schol. Apollon. IV, 828 : AxouatXaoc; $o'pxuvoc. 
xat 'Exocrrjc; Tr)V 2xuXXav Xsy£i. ... 'Ev Ss xai? [X£- 
yaXatc; 'Hotatc; <J>o'pc1avTOc; xat 'ExaTr]? rj 2xuXXa. 

6. 

StraboX, p. 472, D : AxouatXao; 6 'ApvEto? k 
KaSsiprjc; xat 'HcpatcjTOu KafjttXov Xeyei. Tou Ss, Tpel? 
KaSstpouc; , Sv Nu[Jtcpac; KagetpaSac;. V. Welcker. 
Tril. iEschyl. p. 219. 

7. 

Scholia Homer. ad Odyss. K, 2, a Buttmann» 



3. 
Acusilaus tres ventos esse dicit secundum Hesiodum : 
boream, zephyrum, notum. Nam apyeVrriv (velocem, vel 
album, i. e. albas nubes in coelo congerentem) ait zephyri 
epitheton esse. 

4. 
Animalia , quse morsu venenato laedunt , ex Titaiium 
sanguine orta esse non legitur apud Hesiodum; Acusilaus 
\ero ex Typhouis sanguine omnia animalia, quse morsu 
vulnerant, nata esse dicit. 

5. 
Acusilaus Scyllam Phorcynis et Hecatae filiam essetra- 
dit ; verum in Eceis magriis Scylla Phorbantis est ex 
Hecate. 

6. 
Acusilaus Argivus ex Cabira et Vulcano natum ait . Ca* 
dmilum, ex hoc tres Cabiros, ex liis Nymphas Cabiridas. 

7. . 

Deucalio , sub quo diluvium, filius erat Promefheict, 



ACUSILAI FRAGMENTA. 



101 



ex Codd. Mss. edita: AeuxaXtwv, ecp' ou 6 xaTaxXu- 
(7[jlo? ysyove, IIpofji.Y]8ew<; [Jtev y]V utb<;, (XY]Tpb<; 8e w<; 
ttXewtoi Xeyouai KXu[X£V7]<; , w<; Se c Haio8o<; IIpuvei7]<;, 
o)? 8e 'AxouatXaot; 'HatovTjc; tt]<; 'Qxeavou xat tou 
npO[X7]6ewc;. 

Sturz. pro c Haio'v7]<; , quae h. 1. Oceani filia di- 
citur, legendum putat 'Aata<; et pro corrupto 
illo JjTpuvei7]<; reponi vult IlavSojpac;. 

Schol. Pind. 01. 9, 70: Kotva toc Tcept AeuxaXtw- 
va xat Iluppav, xat oti tou§ XiQou; xaxo^Trtv pt7CT0VTe<; 
av6poj7cou<; Itcoiouv, [JtapTupet AxouatXaoc;. 

8. 
Schol. Apollon. III, 1 ia3 : 'AxouatXao<;xai'Haio- 
§0; Iv Tai? [ASYaXatc; 'Hotatc; cpaalv l\ 'Iocpojaa7]<; ttJc; 
Aiyjtou (Phrixum genuisse Argum). 

9. 
Schol. Apoll. Rh.IV, 11 47 : IIspl 81 tou Se'pou<;, 
oTt y]v ^puaouv, 01 ttXsicjTOi taTopouatv. 'AxouatXaot; 8e 
Iv tw 7cepl YsvsaXoytwv 7copcpupeu6YJvai cpv]<Ttv cxtco ttj<; 
6aXaaa7]<;. 

10. 
Schol.Apollon.IV, 57 : Tbv 'EvSufJuwva c Hato- 
So<; [jlsv 'Ae6Xiou tou Atbq xat KaXux7]<; 7cal8a Xsyct , 
Tuapa Atbc; eDoqcpOTa Swpov, auTbv Ta[/.tav stvai 6ava- 
tou , ots fiiXXoi 6Xs(j6ai. Kat IleiaavSpoc; Se toc auxa 
cp-/]C7t, xat 'AxouatXaoc; , xat <J>epexut$7]<;. 

11. 
Tzetzes ad Lycophr. 177 : 'Qxsavou xat Tt]6uo<;, 
"Iva^o? - Tva^ou xat MeXtac; tt]<; 'Qxeavou , <I>opw- 
veu<;, xat AtytaXeuc; ocTcatc;, acp' ou AiytaXeia 7) Xy^a. 
<I>opwveu<; SuvaaTeuwv IleXoTcovvT^aou , Ix Ty]Xo8ixt]c; 
V'U|jtcpY]c ysvva Atciv xat Nio'St]v. "Atck; ouv Tupavvi- 
xw<; ^wv, avatpetTai utco @eXc;tovo<; xat TsXyJvoc;, dcp' 



06 xat 7] "/. w P a 'ATcta , $\ tt]<; IIsXo7covv7]C70u. Nio6r,<;, 
ttJ<; "AtciSo<; a§sX:p7]<;, xat Atbc;, 'Apyoc; , acp' ou 7] 
•^copa. KaTa Se 'Axoua(Xaov,xat neXatjybc; auv "Apyw, 
acp' 06 7] IIeXo7Covv7]0"ou '/wp a ? ^ xat 'ATcta Xeyojjtevy], 
[i-e^pt <I>apaaXtac; xat Aapiaa7]<;, HsXaaYta IxXt]6y]. 

11 a. 
Didymus apudMacrob. Saturn. V, 18 (p. i3o 
Bip.) : c youv 'AY7]atXao<; (leg. 'AxoutjtXao<;) Sta tyj<; 
7cpc.0T7]<; tOToptac; OEoVjXojxev, oti 'A^sXwoc; tcocvtojv twv 
7C0Tau.wv 7cpstj6uTaT0<; • ecpT] Y a p '^xeavbt; Se Y afJI -^ 
Ty]6uv eauTOu aSsXcpriv • twv Se YivovTai Tpto-vtXtot 
TCOTau.01 - 'A^eXwoc; Ss auTwv 7Cpec6uTaT0c; xat TeTt- 
[jtY]Tai [xaXtcjTa. 

12. 
Apollod. II, 1, 1 : Nio^tjc; xat Atbc; ... 7cat<; "Ap- 
Yo; lYeveTO • cb<; Se 'Axout7tXao'<; cp7]tjt, xat neXaaYot;, 
acp' ou xXY]6^vat tou<; ttjv HeXo7co'vv7]aov otxouvTa<; 
neXaaYOu?. 'HcTtoSo? Se tov neXaaYov auTo'/6ova cpr]- 
atv etvat. 

Idem III, 8, i:Tbv neXaaYov 'AxouatXaoc; Aibc. 
Xe^et xat NioSyjc;, ... c Hat'o§o<; Se auTo'y6ova. 

13. 
Ge. Syncellus Chronograph. p. 64, B ,C: OuSev 
a^to[/,vY][j!.oveuTov "'EXXyjoiv taTopeiTai Tcpb , Q,yu^o\>, 
tcXtjv tou <I>opojv£03<; tou auY"/poviaaYTO<; auTW , xat 
Tva/_ou tou <I>opo:>V£0)c; 7caTpb<; , o<; 7cpwT0<; "ApYOu<; 
ISaatXeuaev, w? 'AxouaiXao? taTopet. 
Conf. Pausan. II. i5, p. 144 scj. 

14. 

Clemens Alexandr. Strom. I, p. 32i, A, et ex 

eo Eiiseb. Prsep. evang. X, 12, p. 497, D: Axou- 

atXaot; <J>opo)V£a 7cpwT0v av6poj7cov ^Euseb. av6po')- 

7rov) Y^ £ 'o"6at Xs'y£i. ... 'EvTeu6ev 6 nXocTojv Iv Tt- 



ut plurimi dicunt, Clyraenae, secundum Hesiodum vero 
Pandorae ; secundum Acusilaum natus est ex Hesione , 
Oceani filia , et ex Prometheo. 

Tralaticia sunt illa de Deucalione et de Pyrrha, eosque 
lapides post tergum jacientes fecisse homines testatur 
Acusilaus. 

8. 

Acusilaus et Hesiodus in Eoeis magnis dicunt ex Io- 
phossa , JEetae filia, Phrixum genuisse Argum. 

9. 
Plurimi narrant vellus illud aureum fuisse; Acusilaus 
vero inlibro de Genealogiis dicit ex mari purpura tinctum 
esse. 

10. 
Endymionem Hesiodus dicit Aethlio, Jovis filio , ex 
€alyce natum, cui a Jove dono datum esset , se moritu- 
rum mortis arbitrum esse. Eadem narrant Pisander , 
Acusilaus, Pherecydes. 

n. 

Oceaniet Tethyos Inachus, Inachi et Meliae, Oceani filise, 
Phoroneus et Jigialeus liberis carens, a quo ^Egialea no- 
fnenhabet. Phoroneus, Peloponnesi princeps, e Telodice 
nympha Apin genuit et Nioben. Apis , a quo regio Pelo- 
ponnesiaca Apia nominata est, quum tyrannice viveret , 



a Thelxione et Telchine interficitur. Niobes, Apidis soro- 
ris, ex Jove filius est Argus, a quo terra nominata est, et 
prseter Argum, ut Acusilaus dicit, Pelasgus, a quo Pelo- 
ponnesus, quee et Apia audit, usque ad Pharsaliam etLa- 
rissam, appellata est Pelasgia. 

1 la. 
Acusilaus in primo libro passim ostendit Acheloum 
omnium fluviorura esse antiquissimum. Djcit enim : 
«Oceanus vero uxorem ducit Tethyn ipsius sororem, Ex 
his nascuntur ter mille fluvii, quorum Achelous natu 
maximus est, et prae ceteris habetur in honore. » 

12. 

Jovis ex Niobe , filius erat Argus et Acusilao auctore , 
Pelasgus, a quo Peloponnesi incolse Pelasgi nominati sunt. 
Hesiodus vero Pelasgum autochthonem esse dicit. 

13. 
Ante Ogygen nihil apud Grsecos narratur dignum quod 
memoretur, excepto Phoroneo, illius sequali, atque Inacho, 
Phoronei patre, qui primus Argolidis rex erat, ut narrat 
Acusilaus. 

14. 
Acusilaus dicit Phoroneum fuisse primum liomi- 
num. ...Hinc Plato in Timeeo secutus Acusilaum, scribil : 



AGUSILAI FRAGMENTA. 



y ovto • w<; Sl 'Axouo-tXao; Xsyst , Stort to Tr,<; "Hcac 
<;o'avov s^uTeXtcjav. 

2o. 
Apollod. II, 5, 7, taurum Cretensem 'Axouov 
Xao<; stvat (pvjdi tov SiaTcopOfjtsuaavTa Eupowwjv A.u 

21. 
Apollod.III, 4?4-'AxTaiwv toutov £TeXeuTY]C7£ tov 
TpoSrov, w<; 'AxouatXaoc; Xsysi, [xriViaavTO? tou Aibq, 



21 



102 

(/.atcp (p. 22, A) xaTaxoXouOvjo-ai; Axouo-tXaw ypa- 
fflsi* Kat tcots TcpoayaYEtv (3ouXr|6e'.<; auTOu? rcepi 
twv ap/aiwv st? Xoyou; twv T/jSe , toc ap^atoTaTa Xe- 
fstv £7riy(stpei, Tcept Oopowsojc; Te tou rcpWTOu Xs^GsV 
to? xat NioSri?. 

Euseb. Praep. ev. X, io, p. 489, A (ex. Julio 

Africano) : 'Atco 'Qy^T 0UT0 ^ 7Z0L ? > ^ 5 ^ 01 ? ( T0 ^ 'Atti- 
xoig) auTtv/Oovo; Tcto-Teu6e'vTO<;, Icp' ou ye^yovev 6 [jiya<; 

» ~ ' ~ '* ~ -\ \ <t»^^. .„/. „ OTt eu.vriC7Teuc7aTO 2-ew.eXr.v 

xat TcpwTO; ev ttj Attixt) xaTaxAuo"[xo<; , y>opwvew<; r ' ™ 

Apyeuov (3ac7tXsuovTO<;, w<; Axouo-tXaoc; lOTOpet, p-s/pt 

Tcpo')TV]c; 'OXuu.TctaSo<;. ... stt) auvaysTat ^tXta etxocrtv. 

lo. 

Joseph. Archaeol. 1, 4, extr.: e Hc7ioSo'<; Te xat ... 

Axouc7tXao<; ... tc7Topouc7t tou? ap^aiou? £rjc7avTa<; eV/) 

YtXta. 

16. 
Pausan. II, 16, 3, p. 146, de Mycene : Taurrjv 

stvat OuyaTspa 'Iva"/_ou,Yuvatxa Ss 'ApsVcopoc;, Ta stcy] 
Xeyet, a Syj c/ EXXr,vs<; xaXoucjtv 'Hotac; ULsyaXac;- ol-ko 
TauTYjc; ouv Ysyovevat xat to ovofjca Trj TcoXet. c Ov Ss 
coaai Tcpoc77coiou[xevot axouaat Xo'yov (leg. cum Por- 
sono t5) tcoXei cpacrtv • $v Ss TcpocjTcotoucjtv AxouatXaw 
Xoyov), MuxYjvsa utbv stvat 27capTwvo<; , ^TcapTOJva 
Ss Oopwvswc; , oux av eywye aTcoos£at[jtY]v, Stort cjcyjSs 
auTOt AaxeSatfJtovioi. 

Apollod. II, 1, 3 : 'Apyov tov TcavoTCTY]v ... Axou- 
c7tXao<; Yriyevrj Xeyet. 

18. 

Apollod. II, 1, 3 : e Hc7toSo<; xat 'AxoutrtXaoc; net- 

p5jvo<; TrjV 'Iw cpaatv etvat. 

19. 
Apollod. II, 2, 2,Proeti filiae efjtavrjsav • w<; fjtsv 

c Hc7toSo'c; cprjcrtv, oti tocc; Aiovucjou tsXetocc; ou xaTsSs- 



a. 



Probus ad Virgil. Bucol. II, 48: Narcissus 

flos, ut Acusilaus refert, a Marcisso Amaranthi, 

qui fuit Erechtheis, ex insula Eubcea, interemptus 

ab Epope. Ex cruore ejusflores, qui nomen ejus 

acceperunt , procreati. 

Pro Amaranthi scribendum est Amarynthi (v. 
Steph. Byz. s.v., Strabo p. 448). In ErechtheisVdtere 
videtur Eretriensis. Nam Strabo p. 404 Narcissi 
Eretriensis monumentum memorat ad Oropum. 

22. 

Apollod. III, 12, 6 : X) 'Ac7WTcb<; TcoTap? ...w; 
'Axouc7tXao<; Xsyst , nrjpoui; xat Hoc7eiSwvo<;. 

23. 

Schol. Homer. Odyss. S, 533 : 'Epsy6sb<; 6 xwv 
'AOrjVatwv paatXsu<; tff^st OuyaTepa Touvofjta 'iipetOuiav 
xocXXet StaTcpsTcecTTaTrjV. Koa-fjt^aai; TauTrjV TCOTe,TC£fA- 
Tcet xavyjfflopov Ouaoucrav ei? ttjv axpoTCoXtv Trj IloXta- 
St 'AOrjva. 'LauTrjt; Ss 6 Bopsac; avsfxoc; spaa6st<; , Xx- 
Owv touc; pXsTcovTac; xat cpuXac7C70VTa<; tvjv xop?)V vjprca- 
C7sv. Kat Staxo[JtiC7a<; stt; 0paxrjV, TcotstTat ytjvaaa. 
TtvovTat Se auTw 7catSs<; s£ auTrjc; Zrprfi xat KaXaic. 
Ot xat St' apsTrjv [JtsTa twv rjfjtiOsojv et? KoX^ou; STCt 
to vocxo<; sTcXsuaav sv ttj ApYOt. e H taxopta Tcapa 
AxoucriXaw. 



Et quum vellet eos aliquando inducere utdicerent de rebus 
antiquis ejus civitatis, aggreditur dicere quse sunt anti- 
quissinia, de Phoroneo, qui dictus est priraus hominum, 
et de Mobe. 

Ab Ogyge, quem indidem satum esse credunt, sub quo 
ingens illud primumque diluvium, regnante Argis Phoro- 
neo , Atticam invasisse Acusilaus auctor est , ad primam 
usque olympiadem ...anni colliguntur viginti supra mille. 

15. 

Hesiodus et Acusilaus narrant antiquissimorum tempo- 
rum homines ad mille annos vixisse. 

16. 
Mycenen Inachi fdiam, Acestoris uxorem fuisse illo 
carmine narratur , quas Eoeas magnas Graeci dicunt, eam- 
que urbi nomen dedisse ajunt. Quem vero Acusilao altri- 
buunt sermonem, Myceneum Spartonis fuisse filium, Spar- 
tonem Phoronei , mihi utique non probant , siquidem 
neque Lacedaemoniis. 

17. 
Argum Panopten (omnia oculis cernentem) Acusilaus 
cx terra ortum dicit. 

18. 
Hosiodus et Acusilaus Pirenis filiam Io esse dicunt. 



19. 
Prosti filia3...in insaniam inciderunt, quod, utHesiodus 
inquit, Dionysi ferias minime receperant ; ut Acusilaus, 
quod Junonis simulacrum nihili fecerant. 

20. 
Taurum Cretensem Acusilaus ait Europam Jovi per 
mare portasse. 

21. 
Talis vita3 finis Acteeoni (a canibus lacerato) fuit Jove 
irascente, ut Acusilaus narrat, quod Semeles nuptias am- 
biisset. 

22. 
Asopus fluvius, ut Acusilaus dicit, Perus etNeptuni 
fdius est. 

23. 
Erechtheus, rex Atheniensium, filiam habuit Orithyiam 
summa excellentem venustate. Quam quum Canephoram, 
ut sacrificia offerret Minervae Poliadi, in Acropolin misis- 
set , tanto Boreas ventus puellae amore exarsit , ut non 
animadversus a prsesenlibus puellamque servantibus fur- 
tim eam subriperet et in Thessaliam translatam sibi jun- 
geret connubio. Filios ex ea habuit Zeten et Calain , qm 
propter.virtutem suam cum semideis Argo nave vect» 
sunt in Colchidem, unde vellus illud reportarent. 



ACUSILAI FRAGMENTA. 



t03 



24. 
Apollod. III, i5,a,de Zete etCalai: C Q<; 'Axou- 

atXaoc; Xsyei , Tcept Trjvov ucp' c HpaxXe'ou<; aTcojXovTO. 

25. 
Schol. Pindar. Pyth. III, 9-5 : Atd ti 8e TcpouTt- 
; jxv]<Te (Coronis) tov "Ictyuv tou 'AtcoAXwvos, 'Ayrjat- 
Xaoq (leg. 'AxouatXao'?) cprjatv, w<; xaToc Seo; uTcepo^ta<; 

6vt]Tw 8ouXrj8eiaa auvetvat. 

26. 

Schol. Homer. II. Y, 3o7 : 'AcppoStTr] yp7i<7[xou 
lxTC£ao'vTO<; , oti t?j<; twv nptatxtSwv aoyy\q xaTaXu- 
6etar]<;, ot aTc' 'Ayyjaou Tpojwv BaatXeuaouatv, 'Ay- 
ytar) rjSrj Tcapr]X[j(.axoTi auvrjX6£v. Texouaa S' Atvetav, 
xat SouXo[Aevv] Tcpo'<paaiv xaTaaxeudaat t% twv Ilpta- 
[xtowv xaTaXuaews, 'AXe!jdv8pw tco'6ov c EXe'vr]<; Ive- 
SaXe, xat {JteTOc ttjv dpTcayr]V tw piv Soxeiv auve- 
p.a/et toi? Tpwat • xai? Se dXr]6eiai<; rcapriyopet ttjv 
rjTTav auTwv, tva jxr\ TcavTeXw<; aTceXTCtaavTe<; (xtco- 
8wat ty]V 'EXevyjv. TcTopet 'AxouatXao<;. 

27. 

Schol. Hom. Odyss. A , 5 1 9 : EupuTcuXo? 6 'A<7tuo'- 
v^rjf; xa\ Tr]Xecpou tou 'HpaxXeouc; Tcatq, XaY_wv ty]V 
TcaTpwav dpyriv, Trj<; Muatat; dpyrjt; TcpotaTaTat. nu- 
6o[jt.evo<; 8e npta[AO<; Trjt; Tcept toutou SuvdjJteox;, CTceu.- 
^ev w? auTOV, tva TcapayevrjTat au[X[jt.a)(0<;. Eitcovto? 
8e auTOU wt; oux e^bv (Buttmann. e^rjv) auTw Sta Trjv 
fjLrjTepa , eTce^ev 6 Ilpia^oc; tvj [jtrjTpt auTOu 'AaTuo'- 
yr^ Swpov Y^puarjv d'[XTceXov. C H 8s XaSouaa Trjv d[jtTce- 
Xov, erceujie tov utbv Itci aTpaTetav. N£otctoXejj(.o<; Se 
6 \yjXkeoiq Tcatt; toutov dvatpet (Buttmannus edidit 
6 npi'au.o<; t9j [xrjTept auTOU Swpa. C H Se XaSouaa tov 
utbv eTC£[j.^ev Itci aTpaTetav. ''Ov NeoTCToXeu.o<; 6 tou 
'A/tXXew<;uib<;dvatp£t). C H 8e iaTOpi'aTcapd'AxouaiXdw. 



Schol. Pind. 01. VII, 42 : "Eotxe 8e 6 HtvSaco; 
IvT£Tuy_r]xevat tw 'Ay atw laTOptoypdc&w • Ixetvo? ydo 
outoj Y£V£aXoy£t • « c YTcepoyou EupuTcuXo<; * ou "Opp-e- 
vo<;- 06 <I>epr]c;, ou 'AjjMjVTOjp* ou 'AaTuSdtAeta Vj 
TXrjTcoXefAOu u.-/\xr l o' xat auTO<; Se 'Au.uvTwp et? Ata 
to Yevo<; dvdy£t • » Pro tw 'A-/aiw icrTop. Bceckhius 
emendandum statuit 'Axouo-iXdw tw aoyaioi tciTop. 

28. 

Apollod. III, 11, 1 : MeveXaoc; lyEvvrjO-cv ... Ix 
8ouXrj<; IIiepi8o<;, yevoi; AitwXiSo?, rj, xa8aTcep 'Axou- 
at'Xao'<; <pr]t7t, Tript8dr]<;, M£yaTcev6r]. 

29. 

Schol. Apollon. 4> 992 : 'AxouatXao<; Iv t^ TptTr, 
cprjcrtv, OTt Ix tv]<; IxTOfJtrjt; tou Oupavou pavtSa? ive- 
^rivat auveTceaev, toutectti aTayo'va<;, xaTa Trj<; yr^<;. 
i^ wv y£vvr]6r]vai tou<; U>at'axa<;. Ot Se, tou<; ytyav- 
Ta<;. Kat 'AXxato<; Se xaTa toc auToc 'AxouatXdw Xeyet 
tou<; <I>at'axai; iyzw to yevo<; Ix tcov aTocyo'vwv tou 
Oupavou. 

30. 

Schol. Homer. Odyss. P, 207: riep^Xdou Tcat- 
Bsq 'I6axo<; xat Nr^ptTOi;, aTcb Aib; iyovxsc, to yevo<;, 
wxouv Tr]V KecpaXrjvtav. 'Apeaav Ss auToit; touto , xa- 
TaXiTcovTec; Ta acpeTepa r]8rj , TcapaytvovTat elq Tr]V" 
T6dxrjv. Kat totcov iSo'vt£<; £u TC£Tcotr,[j!.£VOV £?<; auvot- 
xtafJtbv, Std to twv TcapaTe8ei[ji.£VWV u^rjXo^epov eivat , 
[xa\] xaTOtxr^aavTeg Seupo Tr]v T8dxr,v exTtaav. Kat 
ex (j.£v tou T6dxou ^ v^ao; iTcojvo[ji.da6r] TQdxr, • to 8e 
Tcapaxeiu^evov oooq ix tou Nr,ptTOu NiqptTOv. C H Ss 
taTopta Tcapd 'AxouatXdw. 

'31. 

Harpocratio: C 0u.7]pi8af yevo? Iv Xtw, waTcep 
'AxouatXaot; iv TptTr]. 



Hyperochi Eurypylus, cujus Ormenus , cujus Pheres , 
cujus Amyntor, cujus Astydamia, Tlepolemi mater;et 
ipse Amyntor ad Jovem genus refert. 

28. 

Menelaus genuit — ex serva Pieride ab JEtolia oriunda, 
sive, ut Acusilaus ait, e Teridae Megapenthem. 

29. 

Acusilaus libro tertio dicit, quum Uranus exsecaretur, 
accidisse ut guttae in terram deciderent •, ex his ortos 
esse Phaeaces; alii dicunt, Gigantes. Etiam Alcaeus eo- 
dem modo quo Acusilaus Phaeaces dicit ex Urani guttis 
genus ducere. 

30. 

Perelai filii, Ithacus et Neritus, a Jove oriundi , incole- 
bant Cephaleniam. Placuit his consuetas sedes relinquen- 
tes in Ithacam transmigrare. Ubi quum locum viderent 
peraptum liabitationibus propterea quod circumjacentem 
regionem superabat, colonia huc deducta , Ithacam con- 
diderunt. Et Ilhaca quideni insula ab Ithaco nomen 
accepit, Neritus vero, mons vicinus, a Nerito. 

31. 
Homeridee, familia in Chio insula, ut Acusilaus aitli- 
bro tertio. 



24. 
Zetes et Calais, ut Acusilaus dicit , ad Tenum ab Her- 
cule interfecti sunt. 

25. 
Causam, cur Coronis Ischyn Apollini praefeVendum du- 
xerit, Acusilaus affert, quippe quae verita ne a deo 
contemtuihaberetur,cum mortali homine esse maluisset. 

26. 
Edito oraculo posl dissolutam Priamidarum dominatio- 
nem prosapiam Anchisee regnum Trojanorum habituram 
esse, Venus cum Anchise vegetam aetatem jam egresso 
concubuit. Ex quo quum jEneam peperisset, ut Priami- 
darum potestatem subvertendi occasionem nancisceretur, 
Alexandro Helenae amorem injecit, et post illius raptum 
a Trojanorum partibus stare visa est; re vera autem hac 
auxilii specie solabatur cladem eorum, ne prorsus despe- 
rantes Helenam redderent. 

27. 
Eurypylus, filius Astyochae et Telephi, Herculis filii, 
in Mysiae regno patri successit. Cujus de potentia quum 
Priamus audivisset , misit qui ad belli societatem eum 
permoverent, et, respondente illo non licere .sibi propler 
matrem , Astyochae dona misit vitem auream. Qua ac- 
cepla, misit illa filium in expeditionem. Hunc vero Noo- 
ptolemus, Achillis filius, occidit. 



^x^i^m 



AIIOAAOAnPOY 

TOT A0HNAIOY rPAMMATIKOT 

BIBAIG0HKH2 

BIBAION A. 



KE*AAAION A. 

(l) Oupavbc; TcpcTycoc; tou TcavToc; louvdaTSuas xo- 
aw.ou ' Y^a? os Ftjv , STSxvojas Tcporcouc; touc; c Exa- 
Toy^stpac; TcpoaayopsuOsvTac; , Bptdpsojv , Tuvjv , 
Kottov, ot [xeyeSsi ts dvuTcspSXrjTOt xat b\)vd|j.si 
xa6staT7]Xsaav , X. £ ^P ot( ' P~ v * v ^ ^«tov, xscpaXdc; 
os dva 7rsvTV]XOVTa s^ovtsc;. (2) Mstoc toutouc; os 
auT(7) tsxvoi r?j KuxXonrac;, "ApyYjv, 2/rspo'TcrjV, Bpo'v- 
T'/)V, cov sxacjTOc; siysv sva 6cp6aX[j.bv stu tou [j.etcotcou. 
'AXXd toutouc; tjiv Oupavbc; orjaac; , stc; TdpTapov 
sppt^s" totcoc; Ss outoc; spsSoiSrjc; scjtiv Iv ASou , to- 
goutov dicb yyjc; s^ow otdaTYj[/.a, oaov aTc' oupavou yv). 

(3) TsxvoT Ss au6tc; sx FyJc; TcaTSac; c/iv touc; Ti- 
Tavac; TcpoaaYOpsuOsvTac;, 'Qxsavbv, KoTov , c YTCspi'ova , 
KpTov , TaTcsTOV , xat vsorcaTOv aTcdvTcov Kpovov • 6u- 
yaTspac; §s tocc; xXr|6siaac; TiTaviSa;, Ty]6uv, c Ps'av , 
Bsiuv , Mvrjaocruvriv, tI>oi&/]v, Auovyjv, 0st'av. 

(4) AyavaxTouaa Ss Ty\ ItcI tyj aTcoiXsia tcov t\q 
TdpTapov ptcpOsvTcov TcatSow, tceiOsi touc; TtTavac; 
STCt6sa6at tco TcaTpl , xat Stocoatv doatj.avTtVYjV dpTcrjv 
Kpo'vco. Oi §s, 'iixsavou '/wptc;, iTctTtOsvTat' xal Kpo- 
voc; aTCOTS[j.vwv toc atSota tou TcaTpbc; elq tyjv 6dXaaaav 
dcpiv]c7iv. 'Ex Ss tcov c7TaXaY[J.cov tou psovTOc; atuaTOc; 
'Eptvusc; lysvovTO, AXy)xtco, Tiaicpo'vY], Msyatpa. 
Trjc; Ss dpyjjc; IxSaXovTsc;, touc; ts xaTaTapTapcoOsvTac; 
dv^yayov dSsXcpouc;, xat ty]v dpyrjv Kpovcp TcapsSwxav. 

(5) c O Ss toutouc; [j.sv TapTapco TcdXtv bVjaac; 
xa6sTpc;s. Trjv Ss dSsXcprjv c Psav yY];j.ac;, ItcsiSy] TyJ ts 
xat Oupavbc; IGsaTCicooouv auTco, XsyovTSc;, utco TcatSbc; 
tStou tyjv dpy Y]v dcpatps0r,c7sa6ai , xaTSTCtvs Ta ysvvco- 
[j.sva, xat TcpcoTr,v jj.Iv YsvvrjOstaav c EaTtav xaTSictsv • 
stTa Avi<J.riTpav xa\ ''Hpav fJ-sO 1 dc; IIXouTcova xat IIo- 
crsiScova. [6) 'OpYKjOstcra Ss Itci toutoic; c Ps'a, Tca- 
paytvsTai [jlsv stc; KprjTrjV, oTcrivtxa tov Ata syxu;j.o- 
voucra iTuy^avs • ysvva Ss Iv dvTpco tyJc; Aixttjc; Ata , 
xat toutov [j.sv StScoat Tpscpsa6at Koupriat ts xat 
Tat; MsXtaasojc; Tcatat Nu[J.<pai<;, ASpaaTsta ts xat 
"ISr]. (7) AuTat usv ouv tov icatSa STpscpov tco Trjc; 
A[J.aX6siac; yaXaxTf 01 Ss. KouprjTSc; svotcXoi Iv tco 
dvTpco to [3pscpoc; cpuXdaaovTsc; , toic; So'paat Tac; daTct- 
8ac; auvsxpouov, 1'va \J.r\ tyj<; tou TcatSbc; cpcov^c; 6 Kpo- 
voc; dxouaY]. c Ps'a Ss Xt6ov aTcapyavcoaaaa Ss'<5coxs 
Kpo'vco xaTaTctsiv , co? tov ytytvr\iJ.£vov TcatSa. 



APOLLODORI 



ATHENIENSIS 



bibliothecj: 



LIBER PRIMUS. 



CAPUT I. 



(1) Coelus primus universo imperavit mundo, ductaque 
uxore Tellure primos procreavit Centimanos quos \o- 
cant, Briareum, Gyen, Cottum, qui centum quisque ma- 
nibus et capitibus quinquaginta instructi corporis magni- 
tudine roboreque erant insuperabiles. (2) Post hos vero 
peperit ei Tellus Cyclopes , Argen , Steropen , Bronten, 
quorum singuli unum oculum in media fronte habebant. 
Sed hos (Centimanos et Cyclopes) Coelus vinctos dejeeit 
in Tartarum, tenebrosum apud inferos locum, qui tantum 
a terra distat, quantum a ctelo abest terra. 

(3) Deinde ex eadem conjuge filios suscepit Titanes 
quos appellant, Oceanum, Coeum, Hyperionern, Crium, 
Iapetum , Saturnum, omnium natu minimum ; filias vero 
quas Titanides nominant, Tethyn, Bheam, Themin,Mne- 
mosynen, Phoeben, Dionen, Thiam. 

(4) Mox vero Terra, indigne ferens filiorum in Tarta- 
rum dejectorum interitum, Titanas, ut patrem aggrede- 
rentur, inducit, atque Saturno adamantinam falcem sug- 
gerit. Hi igitur, praeter unumOceanum, patrem aggrediuri- 
tur, et Saturnus praesecta ejus genitalia in mare projecit; 
verum ex guttis sanguinis profluentis enatae sunt Furise, 
Alecto, Tisiphone, Megaera. Itaque Coelo ex regno depulso, 
fratres in Tartarum detrusos revocarunt et imperium tra- 
diderunt Saturno. 

(5) At hic Titanas fratres compeditos iterum demisitin 
Tartarum. Deinde, postquam Bheam sororem matrimonio 
sibi junxerat, quum Coelus ac Terra ei vaticinarentur, 
fore ut ab suo ipsius filio regno deturbaretur , singulos, 
ut quisque in lucem prodibat, devorabat. Et piimam qui- 
dem Vestam, tum Cererem et Junonem, post has Pluto- 
nem et Neptunum deglutivit. (6) Quamobrem iratacoDjus 
Rhea , quo tempore Jovem in utero ferebat , in Cretam 
proficiscitur, ubi in antro Dictaeo illum parit,etCuretibus 
Melisseique filiabus, Adrasteee ac Idse nymphis, alendunt 
tradit. (7) Hae vero Amaltheas lacte puerum nutrienant; 
ac Curetes, armati in antro infantem custodientes, hasti- 
libus scuta quatiebant, ne vagientis puerivocem Salurnus 
audiret. Sed Bhea involutum fasciis lapidem pro nato fi- 
lio Saturno devorandum dedit. 



APOLLODORI BIBLIOTHEC/E A, 1-3. 



ios 



KE<£AAAION B. 

(1) 'EtoiS^ Se Zeuc; lyevrjSv] Tekeioq , XauSocvet 
MtJtiv, t^v 'Slxeavou, auvepYoV r) Siowcji Kpo'vw 
xaxaTTisiv cpapfjtaxov , ucp' ou Ixetvo<; avayxacjQelc; , 
7TOWTOV usv Ic;£[jLEt tov Xt'6ov , eraiTa xou? 7ratoa<; 5 
ou<; xaTeTuie- [xe6' cov Zeu? tov Trpo<; Kpo'vov xal Trra- 
vac;ec;7]veyxe7CoXe[j(.ov. 2 Ma^ojjtevwv Se auTWV IvtauTOuc; 
^exa, y\ Ft) TwAue}(p7]cje ttjv vtX7]v,T0u<; xaTaTapTa- 
po)6evTa<; av ijr^ cjuptfjia^ouc; • 6 oe, ttjv cppoupouaav 
aurwv toc Secj[j(.c\ KafJtTTTjv aTroxTetvac;, eXuae. 3 Kat Ku- 
xXojTrec; to't£ Att f/ev StSoacjt (3povT7]v xat aarpaTCTjv 
xat xeoauvov, HXoutojvi Se xuvevjv, IloaeiScovt Ss 
Tptatvav. 4 0ic5e toutok; 07rXta6evTe<; xparoucji Titoc- 
vcov, xat xa6etpc;avT£<; auTOuc; Iv tw TapTapw, touc; 

ExaToy^etpat; xa6tcjTacjav cpuXaxac;* atiTOt Se StaxX-/]- 
pouvTat Tcept ttJc; ap^9j<;, xat Xayyavet Zeu<; (jtiv ttjv 
Iv oupavw Suvaaretav , IloaetScov Se ttjv Iv 6aXacjcj7] , 

IIXOUTCOV 81 TTjV Iv 0C§7]. 

(2) 'EyevovTO Se Titocvojv exyovot 5 £)xeavou f/iv 
xat Tt]6uoc; [rpicj^iXiai] 'ilxeavtoec;, 'Aata, 2/ru<;, 
'HXexTpa, Awpl<;, Eupuvo'^?] , ['Au.cptTp(T7],J M7]Tl<;• 
Kotou Ss xat <$>oi&r\q 'AcjT£pta xat Atjtoj- TTTEptovoc; 
oe xat ©eta<; 'Hw;, ''HXtoc;, 2eX7]V7] • Kptou Se xat 
Eupu6ta<; Trj; Ho'vtou 'Aaxpato<;, HaXXa<;, riepcj7]<;. 
(3) TaTreTou Se xat 'Acjtac; tt]<; 'Qxeavou "ATXa;, 8; 
e^et toi<; co[xoi<; tov oupavov, xat HpO[j(.7]6eu<;, xat 'Etti- 
ixr^eue;, Xat MevotTto<;, Sv xepauvwaac; Iv ttj Ttravo- 
fxa^ta Zeu; xaTeTapTccpwaev. (4) 'Eyeveto Se xat 
Kpovou xat (IhXupac; Xetpcov Stcpu7]<; KevTaupoc;* 'Houc; 



CAPUT II. 

(1) Ubi Jupiter ad virilem aetatem pervenerat, Metin 
Oceani filiam consilii sociam sumit et adjutricem ; quce 
Saturno pharmacum bibendum dat, cujus ilie vi coactus 
primumlapidem istum, deinde quosanteafilios devorarat, 
evomit. Ab his adjutus Jupiter adversus Saturnum et Ti- 
tanas bellum gessit. 2Verum decimo post hujus inter eos 
belli anno, Terra victoriam Jovi, si in Tartarum dejectos 
sibi in societatem adscisceret, vaticinata est. Tum is , 
Campecuslode interfecta, e vinculis eos liberavit; ^atque 
Cyclopes Jovem tonitru et fulgetra et fulmine , Plutonem 
galea, Neptunum tridente donarunt. 4 His illi telis armati 
Titanes subigunt et Tartaro inclusos Centimanis custo- 
diendos tradidere. Quo facto, ipsi mundi imperium sorte 
inter se partiuntur : ac Jovi quidem coeli, Neptuno maris, 
Plutoni autem inferorum regnum obtingit. 

(2) Titanum progenies erat hsec : Oceani ex. Tethye 
Oceanidum [tiia millia] , Asia, Styx, Electra, Doris, Eu- 
rynome, [Amphitrite ,] Metis; Coei ex Phcebe Asteria et 
Latona; Hyperionis ex Thia Aurora , Sol, Luna; Crii ex 
Eurybia, Ponti filia , Astrseus, Pallas, Perses. (3) Iapeti 
ex Asia, Oceani filia, sunt Atlas, qui ccelum humeris sus- 
tinet, Prometheus, Epimetheus, Mencetius, quem in Tita- 
nomachia fulminatum Jupiter in Tartarum detrusit. 
(4) Saturni ex Philyra est Chiron geminus Centaurus; Au- 



oe xat 'AciTpaiou "AvejjLOt xat "AaTpa • ne'pcjou Se xat ( rorse et Astrai sunt Venti et Astra; Persae et Asteria3 He 

AcjTeptac; LxaTT] • IlaXXavTOc; oe xa\ Ztuyoc; t9]<; 
'Qxeavou Nixt], Kparos, ZvjXoq , Bta. (5) To S- 1 ttjs 
iTuyo? uScop ex 7reTpa<; Iv c 'ASou peov Zeuc; iTrotrjCjev 
opxov, TauT7]v auxTJ Ttu.-}]v SiSout;, av6' cov auTco xaToc 
TtTavow u.eTa tcov Tratocov ouveu-oc^rjCje. 

(6) no'vTOu Se xat Ft^i; ^opxo; , @auij(.a<;, Nr.- 
peuc;, EupuSta, Kr,Tco. 0auu.avTO<; [jtev ouv xat 'HXh- 
XTpa? T7]<; 'iixeavou lpt<; xat c Ap7rutai, AeXXw, 
'ilxuTreTr, - <I>o'pxou Se xal K7]tou<; tpopxtSec; (xat) 
ropyovei;, Trept cov Ipout-cev, OTav toc xaToc Hepcjea 
Xeyojjxev. (7) N-/]pew<; Se xat AcoptSo; tt]<; 'Oxeavou 
Nr,p7]toe<;, wv toc ovo^aTa" Ku[j(.o6o'7] , DTretw, FXau- 
xo6o-/], Naucji^or,, 'AXtr,, 'EpaTw, Daco, 'AutcptTptTrj, 
EuvtXT], @£Tt<;, EuXtfjtevT] , AyauT], EuScop-/], Aorrw, 
<I>epoucra, TaXocTeia, 'AxTatrj, novToaeSoucja , Ttttco- 
Oor,, Aucjtctvacjcja, Kujjlw, ntovr, ('Htovr,?), e AXt[X7]- 
87), nXv]c;aup7], EuxpaTT], HpwTW, KaXuu|/w, HavoV/], 
KpavTW, Neo^fXTipic;, TrrTrovo'-/], A7]'tav£ipa , HoXuvo't] , 
A0tovo't] , MeXtTT] , Atcovr, , NrjCjatv], Av]pw , l^uayopT], 
*FaaaQr„ EuaoXTiT], Tdvr,, Auvc/aevT], K-/]tw, Aiijcvo')- 
petx. 

KEd>AAAION T. CAPUT III. 

(t) Zeu; Se yaueT uiv ''Hpav, xat Texvot ^HSrjV, (1) Jupiter uxorem ducit Junonem, e\ caque procrea- 



cate ; Pallantis et Stygis , Oceani filise, Nice, Cratos, Ze- 
lus, Bia. (5) Stygis vero aquam, de scopulo per inferorum 
loca fluentem, Jupiter jurisjurandi religione decoravit, 
quod ipsi contra Titanas una cum filiis opem tulisset. 

(6) Ponti ex Terra filii sunt : Phorcus, Thaumas, Nereus, 
Eurybia, Ceto; Thaumantis ex Electra, Oceani filia, Iris , 
Harpyiee, Aello et Ocypete; Phorci ex Ceto Phorcides et 
Gorgones, de quibus dicendum erit, ubi de Persei rebus 
agemus. (7) Nerei ex Doride, Oceani filia, sunt Nereides , 
quarum nomina : Cymothoe, Spio, Glaucothoe (nisi po- 
iius : Glauconome), Nausithoe, Halia, Erato, Sao, Am- 
phitrite, Eunice, Thetis, Eulimene, Agave, Eudora, Doto, 
Pherusa, Galatea, Actaea, Pontomedusa, Hippothoe, Ly- 
sianassa, Cymo, Eione, Halimede, Plexaure, Eucrate, 
Pioto, Calypso, Panope, Cranto, Neomeris (Nemertes ?), 
Hipponoe, Deianira (IaniraP), Polynoe, Autonoe, Melite, 
Dione, Nesaea, Dero, Evagore, Psamathe, Eumclpe, Ione, 
Dynamene, Ceto, Limnorea. 



106 AIIOAAOASlPOr B[liAIO0I!KH^ A, y, 

EtXetOutav , "Ap-/]v. 2 MtyvuTat Bl TcoXXatt; Ovy]Tai<; I 
T£ xal d6avaTOt<; yuvatcjtv ix (Jtev ouv @eu.tSo<; T7]<; 
Oupavou yevva Guyaxepat; , ^iipai;, Etp7]V/]v , Eu- 
vofxtav , Aixtjv • Motpa?, KXoj6w , Ad^eatv , "AxpOTrov • 
3 sxAtojv7]<;Ss'AcppoSiT7]V 4 i£Eupuvo'[/.7](;SeT7]<;',Qxea- 
vou XaptTa<;, 'AyXai7]v, Eucppoauv/]v, ©dXetav Ix Se 
DTuyo? Hepaecpo'v7)v • 5 Ix Ss Mv/]i/.oauV/;<; Mouaa; , 
7rptoTr,v t/iv KaXXwTcrjv , eka KXetw, MeXTco[/.£v/]v, 
EuTepTcrjv, 'EpaTto, Tep^i^opvjv , Oupavtav , @d- 
Xstav, IloXujjtvtav. 

(2) KaXXi07cy]<; t/iv ouv xa\ Otaypou, xa^' Irct— 
xXr,atv Ss AtcoXXwvos, Atvot;, ov c HpaxX9]<; aTCEXTetve- 
xat Opcpeuc 6 daxTJaac; xt6apwotc<v , 0? dSo;v Ixtvet 
Xi6ou<;t£ xatS^vSpa. 2 'ATCoOavouWj<;Ss EupuStxy]c;,Tyi<; 
yuvatxcx; auTOu , Sy]}(0£ia7]<; utco ocpswc;, xaTTJXOsv et<; 

ASou, 6eXwv dyayetv auTTjv, xat nXouTojva Irceiaev 
dvaTcef/,<jpai. c O Se uTcea^eTO touto Tcor/jaetv , dv [///] 
Tcopeuou-evot; 'Opcpsuc; sTciaTpacpyj , Tcptv e!<; t/jv otxtav 
a&Tou TcapaYevs'a6af 6 Ss, drctaTWv, iTctaTpacpett; I6ed- 
aaTO t/]v yuvatxa* y] Ss TcdXtv uTceaTpei|/ev. 3 Eupe Ss 

Opcpeut; xat Ta Atovuaou [/.uaTyjpta. Kat Te6aTCTat 
Tcspt Tyjv ntsptav, SiaaTcaa6e\<; utco tcov MaivdStov. 

(3) KXetw Se nts'pou tou MdyvriTO? •qpdaOr), xaToc 
[/.yjvtv AcppoStT"/]?' c6v£i'Siae ydp auT/j tov tou 'AStovt- 
So<; epcoTa* auveXQouaa Se eyevv/jaev I; auTOu rcatSa 

TaxtvOov 06 ©djjtupi;, 6 <I ) tXd[/.[/.o:)vo<; xat 'ApytoV/it; 
Nuc/.cp7]<;, ea^ev epwTa, TcpwTOc; dp£d[/.evo<; ipav dppe'- 
vojv. 2 AXX' c YdxtvQov t/iv uaTepov 'AtcoXXwv Ipc6u.evov 
ovTa Siaxco paXwv dxojv aTC£XT£iv£. 3 @d[/.uot<; Se xdXXet 
Steveyxwv xat xtOapwSta, Tcept [/.ouatXTji; yjptae Mou- 
aat<;, auvOe^evoi; , av [/.ev xpetVaov eupeQyj, TcXyjatdaetv 
Tcaaatt;- lav Se y)TT7]69], aTeprjOrjaeaOat ou av Ixetv-u 
6eXojat. Ka6uTcepTepat Se at Mouaat y£VO[jt£vat, xa'i 
twv 6[xu.dTwv auTov xat t^<; xt6apwSta<; laTepyjaav. 

(4) EuTs'pTC7]<; Ss xat TCOTatxou ^Tpu^voc; 'PTJao;, 
8v Iv Tpota Aiou.7JS7j(; aTcexTstvsv • cb<; Se evtot Xsyou- 
atv, oTt KaXXiOTC7]<; uTc^p^ev. OaXstat; Ss xat 'Atco'X- 
Xcovot; eysvovTO Kopi5SavT£<;' MsXtcojjlsv/j*; Ss xat 
A)(£Xcoou, Hetp7]V£<;, Tcept c6v Iv toi<; Tcept 'OSuaaew? 
ipoi5[jtev. 

(5) Hpa Se /wpt<; euvrji; eY£W7]a£v ''HcpaiaTOv. f (2<; 
Se 0[A7]po<;X£Y£i, xatTOUTOV ix Atb<; eyevvTiae. 'Pitctei 
Ss auTov I£ oupavou Z£u<;, ^Hpa SeOetar] [3or]6ouvTa• 
TauTTjv ydp i|expeu.aae Zeut; i\ 'OXuu-tcou, ^etawva 
iTctTcstx^aaav 'HpaxXet , OTeTpotav IXwv eTcXet. Ile- 
aovTa os c 'HcpataTOv Iv Ayjfjtvw, xat Tcy]pw6evTa toc<; 
pdaetc, Stsawas @s'ti<;. 

(6) MtyvuTat Ss Zeu<; Mr]TiSt, [/.eTaSaXXouaT] et<; 
TcoXXa<; tSeaq, uTcep tou jjty] auveXOav, xat auTTjv 
Y£vou.£V7]v eyxuov xaTaTct'v£t cpOdaat;' iTcetTcep eXeye 
Yevvy]a£tv rcatSa, [/.etoc Ty]V tjteXXouaav ic^ auTy]<; ye- 
vea6at xoprjV, 8<; oupavou SuvdaT7]<; yevTjaeTaf touto 
cpo^TjOeli;, xaTeTctev auT7]V. c i2<; Se 6 tt]<; yeveaeox; 
^v^aTV) 3£po'vo<;, TcXy](;avTO<; auTOu ttjv xecpaXTjv TceXexei 



S'. 



vitHeben, Ilithyiam , Marlem. 2 Idem cum aliis multis 
tum mortalibus tumimmortalibus feminis concumbit Ex 
Themide igitur , Cceli filia, Horas gignit, Irenen, Euno- 
miam, Dicen; Parcas, Clotho, Lachesin, Atropum : s e5 
Dione Venerem : 4 ex Eurynome, Oceani filia, Gratias 
Aglaiam, Euphrosynen, Thaliam : e Styge Proserpinam 
s e Mnemosyne Musas, etprimam quidem Calliopen, deinde 
Clio, Melpomenen, Euterpen, Erato, Terpsichoren, Ura- 
niam, Thaliam, Polymniam. 

(2) Atqui Calliopes et (Eagri est Linus ab Hercule ille 

interfectus, quem vulgo Apollinis filium nominant, et Or- 

pheus,qui artem citharcedicam exercens cantu suolapides 

arboresque movebat. 2 Hic post Eurydicen conjugem ser- 

pentis morsu e medio sublatam, ad inferos revocaturus 

ipsam descendit ; ab eoque persuasus Pluto reducendse 

uxoris potestatem fecit ea lege, ut in reditu Orpheus an- 

tea nunquam respiceret, quam domum suam pervenisset. 

Ille autem dicto non audiens , conversus uxorem inse- 

quentem spectavit; quae tum ad inferos remeavit. 3 Idem 

invenit Dionysi mysteria et sepultus est in Pieria aMae- 

nadibus discerptus. (3) Clio Pierum , Magnetis filium , 

Veneris ira, quod ei Adonidis amorem exprobrasset , de- 

perivit, ab eoque compressa filium peperit Hyacinthum. 

Hujus amore Thamyris, Philammonis et Argiopes nym- 

phae filius, exarsit primus usus venere mascula. 2 Sed post- 

ea Hyacinthum amasium disco percussum Apollo invitus 

occidit. 3 Thamyris vero tum forma corporis praestans tuni 

fidibus clarus in musicaa certamen Musas provocavit , si 

viotor decesserit, omnium pactus concubitum; sin minus, 

se eo, quo vellent, privari. Musae itaque, quum superio- 

res evasissent, oculorum luce et arte citharcedica eum pri- 

varunt. (4) Euterpes ac Strymonis fluvii filius Rhesus, 

queminbello TrojanoDiomedesinterfecitjutvero nonnulh 

dicunt, natus esteCalliope. Thaliae et Apollinis erantCo- 

rybantes ; Melpomenes et Acheloi Sirenes, de quibus, ubi 

de Ulysse agetur, dicemus. 

(5) Juno citra cuj usquam concubitum peperit Vulcanum. 
Sed Homeri testimonio hunc quoque Jove nalum esse 
confirmatur; quem Jupiter Junoni in vincula conjectse 
opem ferentem de ccelo prascipitem dedit. Hanc enim, 
quod Herculi a Troja capta iedeunti tempestatem im- 
misisset , ex Olympo suspenderat. Vulcanum vero in 
Lemnum insulam delapsum, eoque casu pedibus claudum, 
servavit Thetis. 



(6) Concumbit Jupiter etiam cum Melide varias alter- 
nante formas , quo illius vitaret amplexus. Quaa quum 
gravida post natam ex se puellam filium se parituram 
praediceret, qui cceli dominatione potiturus esset, Jupiter 
metu adductus statim ante primum puellae partum cum 
ipso foetu eam devoravit. Ubi vero pariendi tempus adve- 



APOLLODORI BIBLIOTHECLE I, 3, 4. 

npojji.r)0£(.o<;, 7), xa6arc£p aXXot Xlyoucriv, e Hcpat<7TOU, 
sx xopucpTJc; [ Itui TtOTau-ou Tptrwvoc; ] 'AQvjva <ruv 
6'tcXok; aveOops. 



107 



nit, Prometheus, sive, ut alii tradunt, Vulcanus caput ejus 
securi percussit, deque illius vertice [ad Tritonemfluvium ( 
armata Pallas exsilivit. 



KE#AAAION A. 

(1) Twv 8k Kotou Ouyaxspwv 'A<7T£pta [xsv, ofJtotw- 
6ei<7a 6'pxuYt, eauTTjv slq 6aXa<7<7av fppt<l/£, cpsuyoucra 
T"}]v Tcpbc; Ata auvoucriav. Kat tcoXic; <xtc' ix£tV7)<; 'A<tt£- 
pta Trpwxov xX7]6£taa, u<7T£pov oe AtjXoc;. 2 Atjtw 8k 
cuvcXOoucya Att, xaTa ttjv yr,v ajcaaav ucp' "Hpa? 7]Xau- 
vetq- [X£^ptq, et<; AtjXov iX6ou<7a, y£vva 7cptoT7)v 
y ApT£[xtv ucp' Yj<; [j(.aito6£tc7a , u<7T£pov 'AicoXXwva 

£Y£W7]<7EV. 

3 ApT£[Ai<; u.iv ouv TaTcepi 67jpav acrxTfcaca, Tcap6E- 
voq eu,£tv£v • 'AtcoXXwv 8k TTjv [j(.avTtx7]v [/.a6wv Tcapa 
tou navo<; tou Atb<; xat @u[ji.6pEw<;, t^xev et<; AEXcpouc;, 
j(p7]<7(/.w§ou<77]<; tot£ ©e^iSo?" w<; Ss 6 cppoupwv to 
[jtavT£tov flu6wv ocpte; IxojXusv auTov 7cap£X6£tv Itci 
to ^aafxa, toutov aveXtov, to [jt.avT£iov 7capaXau;6avei. 

4 Kt£IV£1 OS [Jt,£T' OU TCoXu Xat TlTUOV, Bq 7]V Atb<; uto<; 

xat ttj<; 'Op)(0[jt.svou 6uyaTpoq 'EXapTn;,, t)v Zsu;, 
etceiot] <7uvtjX6e, Sstaac; C/ Hpav , utco y^v fxpu^E, xat 

TOV XUOCpop7]6£VTa TCatOa TlTUOV UTCSpfASYE^T) £t<; cpwg 

awiyayEv. 5 Outo<; lp^o'[ji.£vo<; st<; nu6w, Atjtw 6£0)p7]- 
<7a<;, 7Co'6tp xaTa<7j(c6£t<; £Tct<7TcaTat. *H 8k touc; TcatSac; 
£TctxaX£tTat xat xaTaTO^Euouatv auTo'v. KoXa^ETat 8k 
Xat [j.£Ta 6avaTOv yuTCEt; yap aircou ttjv xapStav Iv 

^iVSoU £C76tOUC7tV. 

(2) 'AtCEXTSIVE 8k 'AtCCjXXwV Xat TOV 'OXufJtTCOU Tcatoa 

Mapcuav. Outo? ^olo eupwv auXou? , ou<; sppii|/sv 
A6/jVa Sta to ttjv ov^tv auT7]<; tcoieiv ajjtopcpov, 7]X6£V 
£t<; epiv Tcept [xouatX7]<; 'AtcoXXwvi. 2 2uv6£[x£vwv 81 au- 
twv, tva 6 vwafaac;, o ^ouXETat, Sta67) tov t]tt7)[ji.£vov, 
ir\i; xpt(7£w<; y£vo[j(.£V7]<;, ttjv xt6apav aTp^ai; Tjyojvt- 
<^£to 6 AtcoXXwv, xat TauTO tcoieiv IxeXeuaE tov Map- 
cuav tou Ss aSuvaTOuvTOc, £up£6el<; xp£t<j<7wv 6 
AtcoXXwv, xp£[xac7a<; tov Mapauav £X tivoc; UTcepTe- 
vouc; tcituoc;, ixTau.wv to S£pu.a, oucw 3t£cp6£tp£v. 

(3) 'iiptwva 8k "ApT£[xt<: aTC£XT£tV£V iv AtjXw. Tou- 
tov y7]Y£V7^ Xeyouitiv uTC£pu.£Y£67] to <jw[xa- <I)£pexuS7]<; 
§s auTov noc7£tSwvo<;xat EupuaX7]<; Xeyei. 'ESojprjaaTO 
Ss auTw noc7£tSwv StaSatvEtv tt]V 6aXac7C7av. 2 Ouxoc; 

[X£V £YT|[Jt£ 2(St]V, 7]V £ppl'j(£V £1<J °AcjOU TC£pl [Jt0pCp7]<; 

Ipic7ac7av "Hpa. 3 A06t<; 8s iX6wv ei? Xtov, MepoTcrjV 

T7]V OlV07CttOVO<; l[JlV7]<7T£UC7aTO' [JL£6u<7a<; 0£ OtVOTCtOjV 

auTov, xotu.o')[ji.£VOV £TucpXw<7£, xat Tcapa TOt<; atYta- 
Xoi? epptvj;£V. 4 '0 81 Itci to yaXx£tov iX6wv, xat apTca- 
<ja<; TcotiSa eva, Itci twv wjjlojv 1tci6£[j<.£vo<;, ix£X£u<7£ 
TC007]Y£iv 7cpb<; T<k<; avaToXac;. 'Exei 8k Tzccoayzvo^zvoq, 
«viE6X£d/£v, ixxaEtc; utco tt^<; ^Xtax^c; axTtvOc;, xat Sta 

TCX^£OJV iTCl TOV OlVOTClWVa £<7TC£U0£V. 'AXXa TW [X£V 



CAPUT IV. 

(1) Ex Coei filiabus Asteria in coturnicem mutata, quo 
Jovis complexum fugeret, se ipsam in mare dejecit. At- 
que insula, primum ab illa Asterise nomen accepit, postea 
appellataest Delus. 2 Latona vero a Jove compressa per 
universum orbem terrarum a Junone acta est, donec De- 
lum pervenit , ubi primum peperit Dianam , qua obste- 
trice adjuta deinceps edidit Apollinem , 

3 Et Diana quidem , venationis studio delectata, virgo 
permansit; Apollo autem vaticinandi artem a Pane, Jovis 
et Thymbridis filio, edoctus, Delphos, quo tempore The- 
mis illic oracula dabat , sese contulit. At quum oraculi 
custos Pytho serpens ab hiatus aditu eum prohiberet, hoc 
e medio sublato oraculi locum occupavit. 4 Neque longo 
post tempore Tityum quoque interfecit, Jovis natum ex 
Elara, Orchomeni filia, quam Jupiter, postquam cum ea 
concubuerat, Junonis metu sub terram occuluit, et quem 
utero gestaverat inusitalae magnitudinis filium Tityum in 
lucemproduxit. B Hic Pythonemcontendens,Latonamcon- 
spicatus ejusque desiderio detentus veste prehensee vim 
inferre paravit. Verum hsec filios auxilio advocat , qui 
Tityum sagittis conficiunt. Sed etiam mortuus cruciatur ; 
vultures enim apud inferos cor ejus depascunt. 

(2) Apollo etiam Marsyan Olympi filium occidit. Hic 
enim, quum tibias invenisset, quas Minerva, quod infor- 
mem vultum efficerent, abjecerat, Apollinem ad certamen 
musicum provocavit. 2 Convenit autem inter eos, utvictor 
arbitratu suo devictum afficeret. Inito igitur certamine, in- 
versa cithara certavit Apollo', idemque ut Marsyas face- 
ret jussit; quod quum ille non posset, Apollo, prsestantior 
inventus, Marsyae ex alta pinu suspenso pellem detraxit, 
ideoque eum necavit. 

(3) Verum DianainDelo interfecit Orionem, quem terra 
natum corporis magnitudine excelluisse narrant. Phere- 
cydes eum Neptuni dicit ex Euryale. Huic a Neptuno da- 
tum erat , ut per mare posset incedere. 2 Uxorem habuit 
Siden, quam Juno secum de forma certare ausam in Or- 
cum detrusit. 3 Postea Chium profectus Orion Meropen 
CEnopionis filiam in connubium postulavit. CEnopion 
vero per ebrietatem somno gravatum excaecavit et ad lit- 
tus projecit. «At OiionLemnum veniensin officinam Vul- 
cani, ex ea raptum puerum (Cedalionem) humeris suis 
imposuit, qui suurn versus ortum iter regeret. Quo quum 
venisset, solis radiis sanatus pristinam oculorum lucem 
recuperavit, et deinde confestim adversus CEnopionem 
contendit. Huic autem Neptunus (ChilP) subterraneum 



08 



AIIOAAOAQPOY BIBAIO0HKH2 A, e', 



IIoff£lSwV C HcpaiffTOT£UXTOV UTCO yTJV XaT£ffX£Uaff£V 

oTxov. (4) 'Qpiwvo? Ss 'Hwc; IpaffQacxa, 7]pTcaff£, xat 




TcpoxaXouu.£Voc; • w? Se tivec;, pta£o'u.£VO<; '£Jtciv, u,tav 
twv i£ TTcepSopstov TcapaYevouivwv uapOsvwv, utc' 

'ApT&fAlSo? iTO^EuQy). 

(6) noff£iScov 0£ 'Au.cpiTpiT7]V T7)V '£2x£avou ya- 
u.£t • xat auTco yiveTai TptTWV xat c Po'St], -^v ''HXtoc; 

KE$AAAION E. 

(l) nXouTWV Ss n£pff£Cpo'vY)<; IpadOei?, Atb<; ffuvep- 
vouvTog, v]p7raff£V auTTjv xpucpa, A7]u.7]Tpa Se [xetoc 
Xau.7caSwv vuxtoc; t£ xat ^u-epac; xaToc 7cac7av ttjv yyjv 
^v]TOUffa Trepiyjei' u.aOoucra Ss 7cap' c Epu,tovewv, oti 
nXourwv auTYjv 7]p7raff£v, opyiCouevv] OeoTc; aTceXiTcev 
oupavo'v. 2 EtxaffOeiffa Se ■yuvatxt, fpcev elc 'EX£Ufftva, 
xai TcpwTOV uiv Itc\ tt]v <xtc' ixeivT)? xA7]6£iGav 'Aye- 
XaffTOv IxaOtffe TtsTpav Tcapa to KaXXi^opov cppsap 
xaXoufxevov. 3 ^EicetTa Tcpbc; KsXebv IXQoucra tov pacxt- 
XeuovTa tote 'EXeucuvuov, evhov oucrwv yuvatxwv, xal 
Xeyouffwv toutcov Tcap' auTocc; xaOec^effOai, ypatoc Ttc;, 
Tau.67], ffxto^affa, ttjv Oebv lTcot7]ffe uxtStocaat. Atoc 
touto iv TOiq 0£ffu.ocpopioic; tocc; yuvatxaq (jxcotttsiv 
Xeyoucxiv. 

4 "Ovtoc; Ss TYj tou KsXsou yuvatxt Meravetpa Tcat- 
Stou, touto sTpecpsv r\ A7]u.7]T7]p TcapaXaSouaa • (3ou- 
Xou.svt] Sc aiiTO aOavaTOV TCOtTJffat, tocc; vuxTa; 
eiq Tuup xaTSTtOst to (3pscpoc;, xat 7cspi7]'p£t tocc; Ovtjtocc; 
ffocpxac; auTOii, xaO' 7]u.£pav Ss TcapaSo'c;wc; auc;avo- 
u.svou tou Ar,u.ocpcovTOc;, touto yocp r)v 6'vou.a tw TcatSi, 
i7C£T7]p7]ff£ MsTCtvetpa, ti Tcpccffffst 7] Osa. Kat xaTaXa- 
Soucra stc; Tcup ivx£xpuu.[xevov, uveSorfie' Sto^Tcep to 
u.sv Ppscpoc; utco tou Tcupoc; aV7]Xw07], 7] ©£0C Sc aUT7]V 
Ic;£Cp7]V£. (2) TptTCT0X£[AW Sc, TW 7Cp£t76uT£pW TWV 

MeTaveipac; TcatSwv, Sicppov xaTaaxeuocffaaa tcttjvwv 
Spaxo'vTwv, xat Tcupbv fScoxev, w ttjv 6'Xt]V o'txouu.ev7]V 
St' oupavou aipo'u.£VO<; xaTEffTceipe- navuaatc; Se Tpt- 
7CToX£[xov'EX£Ufftvoc; Xeyei • cpv]ffi yocp, A7]u.7]Tpav Tcpbc; 
auTOV IXOetv. <I>£p£XuS7]c; oe cp7]fftv auTov '£2x£avou 
xat Itjc;. 

(3) Atoc; Se nXouTOJVt tt]v Ko'p7]v avaTC£U.J;ai X£- 
X^uffavTOc;, 6 nXouTwv, tva u.7] tcoXuv /po'vov Tcapoc 
TTJ u.7]Tpt xaTau.£tv7] , potSc lowx£v auTT] cpay£tv 

XOXXOV. H Sc, OU TCp0£lS0U.£V7] TO ffUU.S7]ffo'u.£VOV, Xa- 

T7]vocXcoj£v auTo'v. KaTau.apTup7](7avT0c; Se auTTJc; 
'AffxaXoccpou, tou A^ipovTOc; xat ropyupac;, toutw u,ev 
A7]u.7]T7 ) p iv ^ASou ^apetav ItceOtixe TCETpav • n^p- 
ffecpovrj Se xaO' IxaciTOV IvtauTOv, to u.ev toitov , 
u.£toc nXouTtijvoc; rjvayxaffOT] u.e'v£tv, to Ss Xoitcov, 
Trapa toic; Oeoic;. Tlspt u.£v ouv A7]u.7]TpO(; TauTa Xs- 



Vulcani artificio exstruxerant domicilium. (4) Aurora 
vero Orionis amore captarapuiteum et in Delura insulani 
transtulit. Nam Venus perpetuo illam , quippe quee cuni 
Marte amores exercuisset, ardore cruciabat. (5) Verum 
interfectusest Orion, utnonnulli narrant, quia Dianam ad 
disci certamen provocaverat; secundum alios autem, quocl 
Opi, uni e virginibus, quae ab Hyperboreis venerant, \im 
inferre voluit, a Diana sagittis confixus est. 

(6) Neptunus in matrimonium duxit Amphitriten, Ocea- 
ni fdiam, ex eaque ei nati sunt Triton et Rhode, quaeSoli 
nupsit. 

CAPUT V. 

(1) Pluto Proserpinge amore inflammatus eam Jovis 
auxilio furtim rapuit. At Ceresaccensis facibus noctu cliu- 
que universum terrarum orbem vestigando lustravit. 
Quum vero ex Herrniouensibus audiisset Plutonem eam 
rapuisse, diisirata coelum reliquit, 2 mortalique assimilata 
mulieri Eleusinem venit, ac primo quidem in lapide, qui 
a deee mcerore 'AycXacjvoc; nominatus est, ad Callichorum 
puteum consedit. s Deinde ad Celeum Eleusiniorum tum 
temporis regem profecta est, ubi quum a mulieribus, quae 
erant in ejus domo, ut assideret rogaretur, anus qusedam, 
cui Iambe nomen, jocos et dicteria jaciendo deam exhila- 
ravit. Quo factum esse dicunt , ut in Thesmophoriis mu- 
lieres dicteria jactitare soleant. 

4 Celeo exMetanira conjuge parvulusadhucfiliuserat: 
hunc assumtum Ceresnutriebat, et, quura immortalem 
reddere vellet , noctu in igne deposuit infantem , atque 
quidquid in illius corpore mortale inerat, aderait. Itaque 
quum in dies puer, cui Demophonti nomen, praeter quam 
fieri solet cresceret, mater quidnamdeafaceretobservavit. 
Quae quum igne coopertum deprehendisset filiolum et cL 
morem ederet, puer igne consumtus est, seque ipsa dea 
dedit agnoscendam. (2) Triptolemo vero , Metanirae na- 
torum maximo, currum alatis junctum draconibus com- 
paravit, atque triticum dedit, quo per aerem vectus uni- 
versum terrarum orbem obsereret. At Panyasis Triptole- 
mum Eleusinis filium dicit; ad eum enim Cererem venisse 
refert; Pherecydes autem ipsum Oceano et Terranatum 
esse ait. 

(3) Jove Plutoni ut Proserpinam remitteret imperante, 
bic, ne apud matrem diu remaneret, Punici mali granum 
dedit ei comedendum. Quod illa, quae inde eventura essent 
haudprsevidens, consumsit. Ascalapho autem, Acherontis 
et Gorgyrae filio , Ceres , quod contra eam testimonium 
dixerat, in Orco grave superimposuit saxum. VerumPro- 
serpinalertiam singulorum annorumpartemcumPlutonc, 
reliquam apud superos ut degeret coacta est. Itoc !ia " 
que sunt, quae de Cerere traduntur. 



APOLLODORI BIBLIOTHE(LE I, 5, 6. 



109 



KE<MAAION q*. 

(1) Tr\ Se Tcspt TtTavoJv dyavaxT0uc7a , yevva Tt- 
yavTac; i\ Oupavou, [j.syeOst txsv ffojfjtaTOJV dvurep- 
SXvjtouc;, SuvdjJtst Ss dxaTaywvtc7T0u<;, 2 ot cpoSspol [xsv 
Tai? ovl/sai xaTscpatvovTO, xaOsi^evot SaQetav xo'[j<.r)v Ix 
XEcpaXrjc xat ycvetwv • £t)rov Se tocc, pdaet? cpoXtSac; 
Spaxo'vTOJv. 3 'EyevovTO Ss, w? p.ev tivec; Xsyoucriv, ev 
OXeypatc; • wc; os dXXot, ev HaXXrjvr). 'Hxo'vti£ov Se 
eiq oupavov 7C£Tpa<; xat Spuc; r)u.u.£va<;. 4 Atecpepe Se 
TcdvTOJV Ilopcpuptwv T£ xat AXxuoveuc;, o<; 8r\ xat 
d6dvaTO<; rjv, Iv ||7C£p iyevvr\Qr\ yrj [Aa^o'[jiEVO<;.0&TOc; Se 
xat tocc; 'HXtou |3o'a<; i\ 'Epu6st'a<; r)Xa<7E. 5 Tot<; Se 9eoi<; 
Xo'ytov r}v, utco 6ewv [jtiv u.r)Ssva twv rtydvTOJV aTco- 
Xea6ai Suvac70at, cjuu.[jt.a^ouvTO<; Ss 0vv]tou tivoc;, te- 
XeuTrjcretv. 6 Aic70o[XEvr) Ss Yr\ touto, Icv/Jtsi cpdpjjtaxov, 
tva fjtrjS' utco 0vrjTOU Suvr)0wcriv d7coX£C70at. Zeuc; ol 
a7C£i7CWV cpatVEtv 'Hot T£ xal 2eXv]vrj xat 'HXiw, to 
uiv cpdpfjtaxov auToq ETa[X£ cp6dcjac;, TlpaxXea §s 
crucx^a^ov oY'A6r]vac; £7C£xaX£C7aTO. 7 KdxEtvoc; Tcpw- 
tov [/.ev Ito<;£u<7£V 'AXxuovEa* auTOc; Ss Itci Trj<; yrj<; 
(jtaXXov dv£6dX7C£TO - 'A0rjva<; Se U7co0£[ji.£vr j c;, Ic;oj ttjc; 
naXXrjvrjc; etXxucrev auTbv , xdxetvoc; jjtev outco? Its- 
XeuTa. 

(2) nopcpuptwv Ss 'HpaxXst xaTa [J-a^riv Icpojp[ji7|C7£ 
xa\ ''Hpa. Zeuc; Se auTco tco'6ov "Hpac; Iv£6aXsv, rjTtc; 
xat, xaTapprjyvuvTOt; auTOU tou<; tcetcXou?, xa i j3td^£a6at 
6eXovtoc,, j3or]6ou<; ETcsxaXEiTO - xat, Ato<; xspauvoj- 
cravTOc; auTOV, TlpaxXvjc; TOc;Euc7ac; d.7C£XT£tV£. 2 Twv &e 
Xoitcwv AtcoXXojv u.sv 'EcptdXTOUTov dptc7T£pov Itocjsu- 
G£V 6cp6aX[ji.ov, 'HpaxXrjc; Sstov Sec;io'v EupUTOv oe0up- 
(7w Atovuaoc;£XT£iV£- KXutiovSs, cpaatv, 'ExdTrj, [jtaX- 
Xov £s c/ HcpatGTO<; |5aXwv [xuSpoic;. 3 'A6r)va 5s 'Eyx£- 
AaSw cp£uyovTt 2tX£Xtav £7ceppt'jp£ Trjv vr\<jov • HdX- 
XavTOc; S c Trjv Sopdv IxTejjtouaa, TauTrj xaToc tvjv \x<k- 
jrp TO l'5iov lTcec7X£Tce tjojfjca. 4 HoXuSoJTrjc; Ss Sid Tr]<; 
6aXd<7C7r)<; Stoj^6e\<; utco tou HocieiSoJvoc;, rjxev etc; Kw- 
nocretSwv Ss Trjc; vrjaou \xiooc, a7copp-/i|a<; iTclppt^v 
auTw, to X£yo'u.£vov Ntaupov. 5 c Ep[J(.rjc; Ss Tr,v "AtSoc; 
xuv£r)V e^ojv xaToc ir^ [*.dyr\v 'Itctco^Xutov aTcexTcivsv 
ApTefxtc; Se TpaTtwva- Motpat 5s 'Ayptov xat 0owva 
yaXxeotc; pOTcdXotc; [jLa^Ofjtsvouc;. Touc; <5s dXXouc; xs- 
pauvotc; Zeuc; j3aXwv Stecp6etpe. HdvTac; Ss c HpaxXr)<; 
aTcoXXu[j<.e'vouc; eTo|suc7ev. 

(3) c Qq §£ IxpdTr)<jav 01 0£Ot twv FtydvTOJv, Tr], 
«u.aXXov )(oXw6stc7a, ^.tyvuTat TapTapw, xat ysvva 
Tucpwva Iv KtXtxia [X£[xty,u,£vr)v ijovia. cputriv dvSpoc; 
xat 6r)ptou. 2 Outoc; [jcsv xal u.£y£6£t xat 6\>vd(jt£i 7cdv- 
tojv Sir)VEyxsv, ocrouc; Iyevv/ic7e T^. 'Hv Se auTco toc 
uev dypi u,r)pwv cxtcXetov fjt£y£6oc; dvSpo'[ji.opcpov, oWte 
UTCspe^etv [xev TcdvTWv twv opwv • 3 r) Ss xscpaXr] tcoX- 
)axi<; twv dcTTpwv E^auE • )f£ipa<; Se efye, Tr,v [Jtev 
£Tct tvjv I<7Tcepav IxTeivou-EvrjV, Trjv Ss Itci tocc; dvaTO- 
/ac;• lx toutojv Se I^ei^ov sxaTOV xscpaXat Spaxo'vTWV. 

Ta Se aTcb u.r)pwv, c77C£tpac; £tyev u7csp[jtsY£0£ic; Ij(t- 



CAPUT VJ. 

(1) Terra, ob Titanum infortunium diisirata, e Ccclo 
procreavit Gigantes corporis viriumque magnitudine pi£e- 
cellentes, 2 qui terribili plane vultu , promissa c&sarie , 
prolixa e mento barba, pro pedibus babebant squamas 
serpentum. 3 Habitabant, ut nonnulli dicunt, in Phlegra^is 
campis, secundum alios in Pallene. Jn coelum saxa atque 
accensas arbores jaculabantur. -J Quorum omnium facile 
principes erant Porphyrion et Halcyoneus , qui dum in 
terra , quae ipsum ediderat, dimicabat, erat immortalis. 
Idem etiamSolisbovesexErythea abegit. sDiis autem da- 
tum erat oraculum, fore ut neminem Gigantum interfi- 
cere possent, nisi mortalem quendam virum in belli so- 
cietatem arcesserent;tumveroillosinterituros esse. eQuod 
quum Terra cognovisset, quassivit herbam, ut ne a mor- 
tali quidem manu possent interfici. Verura Jupiter Au- 
rorae, Lunae, Soli, ne lucem ferentes prodirent imperavit, 
atque ipse herbam, antequam Terra reperisset, resecavit, 
Minervaeque consilio ad pugnee societatem arcessivit Her- 
culem, 7 q u i primum Halcyoneum sagitta confossum in- 
teremit; hic autem superterramprostratusviresrefovit , 
donec Hercules , submonente Minerva , ex Pallene eum 
abstraheret. Tum demum ille vitam finivit. 

(2) Porphyrion autem quum in Herculem atque Juno- 
nem pugnans impetum faceret, Jupiter Junonis ei desi- 
derium injecit, quae , ubi peplum ille discinderet ac vim 
ei vellet inferre , advocat auxilium. Tum ab Jove fulmi- 
natumHercules sagittis interfecit.2 Ex reliquis Apollo la> 
vum Ephialtae oculum, dextrum Hercules sagittis effode- 
runt. Eurytum vero thyrso Dionysus occidit. Clytium 
ab Hecate, potius vero aVulcano candentis ferri globos 
jaculante interfectum esse dicunt. '->. Encelado fugienti Si- 
ciliam insulam injecit Minerva, quaeeadem pellePallanti 
detracta in pugna suum sibi corpus contegebat. 4 Verum 
Polybotes , quem per mare Neptunus persequebatur , in 
Con insulam pervenit, ubi deus revulsum ab ea promon- 
torium, quod Nisyrum appellant, in eum conjecit. * Mercu- 
rius Orci galea tectus in pugna interfecit Hippolytum , 
Grationem(?) Diana, Parcse Agrium et Thoonem clavis 
eeneis pugnantes. Reliquos Jupiter fulmine prostravit, 
quos deinde omnes Hercules moribundos sagittis confixit. 

(3) Sed post debellatos a superic Gigantes Terra multo 
magis indignata cum Tartaro concumbit, ex quo in Ciii- 
ciaparit Typhonem, 2 qui ferinam humanse mixtamhabe- 
bat naturam , atque corporis vastitate roboreque quos 
Terra ediderat omnes anteceilebat. Etenim crurum tenus 
humana erat immensae magnitudinis forma , ut quovis 
monte esset altior ; 3 caput vero ssepenumero asti a pertin- 
geret: manuum denique altera ad occidentem usque, al- 
teraad orientem pertinebat; [ex his centum prominebant 
capita draconum]. * Sed inde a crunbus ingentes habebat 
spiras viperarum , quarum volumina ad ipsum usque 



ilO 

Svwv, wv 6Xxot irpb? auTV)v IxTetvo'f/.evoi xopucpYjv 

(Tuptyjxbv tcoXuv I^ieaav. Hav Se aikou to aw[/.a xa- 

T£7TT£pWTO- auyj/.r]pai 0£ £X xecpaX9j<; xat y£V£lOiV Tpl- 

ye<; I^vEfJiouvTO- Tcup Ss ISepxeTO toi<; ou.[/.aai. 5 Tot- 

o3to<; wv 6 Tucpwv xat TrjXixouTOc;, rj[/.[/.£v'a<; (3aXXo)v 

TOTpa? Itc' auTOV tov oupavbv, [/.eToc cuptyfxwv 5[xou 

xat Borjt; ecpe'peTO- tcoXXy) Se Ix tou aTo'[/.aTO<; Tcupb<; 

e^Spaaae £ocXy]. 6 £O \ §£ & s elSov auTov Itc' oupavbv 

6p[juo[/.evov, £ ' l<; Aiyutctov cpuyaSec; ecpepovxo, xal Sioj- 

xo'[/.£VOt toc<; ISea? [/eTeSaXov et<; £wa. 7 Zeu<; Se Trappw 

uiv ovTa Tucpwva eSaXXe xepauvou;, TcXrjatov Se ye- 

vo'[/,evov aSa[/.avTiVYj xaTeTCTY] aaev apTCY] xat cpeuyovTa 

av pt tou Kaatou opou? auveSto^e* touto Se uicepxetTai 

Supiacj. KelQt Se auTOV xaTaTeTpoj[/.e'vov tSwv, et<; 

yetpa<; auveSaXe. 8 Tucpwv Se Taig aTceipau; Tcept- 

7cXeyJ)et<;, xaTe'ayev auTOV, xat tyjv apTcrjv TcepteXo'- 

u.evoc;,Ta TeTwv X £1 P^ JV xai T ^ JV 7ro ^ v SteT£[/.e veupa. 

Apocf/.evo<; Se Itci twv W[/.ojv, Stexofjuaev auTOV Sta T7]<; 

QaXaaarjt; et<; KtXtxiav xat 7capeX6wv et<; to Kw- 

puxtov avTpov xaTeGeTO- 9 6[/.otw<; Se xatToc veupa xpu- 

<W<; apxTOU Sopa xetGt aTceQeTO , xat xaTeaTrjae AeX- 

cpuv/]v Spaxatvav rjfJuQrip Se r,v auTr, rj xo'p7]. ,0 c Ep- 

i/.r,<; Se xat AtytTcav IxxXe^avT£<; toc veupa, rjp[/.oaav 

tw Att XaGovTet;. Zeu<; Se ty]v iStav avaxof/.iadt[/.evo<; 

tayuv , l£aicpvrj<; i\ oupavou Itc! tctyjvwv oy_oui/.evo<; 

iTCTCwv ap[jtaTi, (SocXXwv xepauvott;, Itc' opo<; ISiwljs 

Tucpwva, to Xeyo'[/evov Nuaav otcou Motpat auTov 

Stw^GevTa YjTcaTrjaav. IleiaOeit; yap, oti pwa^TqaeTat 

aaXXov, Iy£uaaTO twv Icprj[ji.epwv xapTcwv. If Ato^Tcep 

iTciStwxoVevo? au6t<;, rjxev st? ©paxrjv, xat t/.a-/o'[/.evo; 

Tcept tov Atfxov, oXa ebaXev opr]. Ioutojv oe eTC au- 

tov uTcb tou xepauvou TcaXtv wOou[/.evwv, tcoXu Itci tou 

opou<; I^exXuaev atixa* xat cpaatv Ix toutou to opo<; 

xXrj6rjvai Al[/.ov. 12 <I>£UY£iv Se 6p[xrjQe'vT0<; auTOu Snx 

ty]<; 2tx£Xtx9]<; QaXocaarje;, Zeu? eTcepSt^ev AtTvrjv opo<; 

ev HtxeXta • touto Se uTcep[/.eY £ G£? laTtv. 'Ec; ou [/e/pt 

Seupo cpaatv cxtco twv pXrj6evTtov xepauvwv Yt'vea6at 

Tcupbt; avacpuarj[/.aTa. 'AXXoc Tcept [/.ev toutojv [/.e^pt 

tou Seupo yj[/.iv XeXey^6oj. 

KE4>AAAION Z. 

(1) IIpo[/.Y]6eu<; Se I^ uSaTO<; xa\ yr^ avQpoWout; 
TcXocaai; , ISwxev auTOt<; xat icup , XaQpa Atb<; , Iv 
vapQr,xi xpu<|a<;. 2 e £l<; Se Y]aQeTO Zeu? , iTceral^ev 
'HcpataTW, tw Kauxocaw opet to awtxa aoTOu Tcpoarj- 
Aojaat* touto oe 2-xu6txov opo<; eaTtv. * Ev oeTouTW 
TcpoaY]XojQet<; IIpO[ji.Y]Qeu<; tcoXXwv Itwv txpiQtxbv ISe- 
SeTO* xaQ' exocaTrjv Se rj[j(.epav aeTb; IcptTCTot[ji.evo<;, 
auTOu tou<; XoSou<; IvetjteTO twv rjTcaTWV au£avou.evwv 
Stoc vuxxoi;. 4 Kai IIpo[/r]6eu<; [/ev Tcupbt; xXaicevTOi; 
Stjcr,v eTive TauTY]V, [/ey^pt<; 'HpaxXr,<; auTOV utjTepov 
IXuaev, w? Iv toi<; xaQ' 'HpaxXea SrjXojaoj/ev. 

(2) npcj/rjQeojt; Se Tcatt; AeuxaXtwv iylveio. Outo<; 



ATIOAAOAQPOY BIBAIO0HKH2 A, ?'. 



verticem extenta , magna dabant sibila. (Hic ponenda 
videntur ea quce paullo ante uncinis inclUsimus.)To- 
tumejus corpus alfz (vel) pennis erat obductiim. Hispida 
caesaries mentiquebarba venli flatu agitabantur. Ignis emi- 
cabat oculis. * Talis tantusque Typhon ardentibus ipsum 
coelum monlibus petens cum sibilo simul atque clamore 
ferebatur. Magna ex ore ignis procella defervebat. sHunc 
ubi dii in ccelum prospexere irrumpentem, fuga salutem 
quaerentes in ^Egyptum properare cceperunt , ibique, ut 
persequentem fallerent, in varias animantium formas sese 
quisque transmutarunt. 7 Jupiter autem procul ase Typho- 
nem conspicatus fulmine percussit; ubi vero cominus fuit 
adamantina illum falce deterruit, ac fugientem adCasium 
usque extremae Syriae montem persecutus est ; ibique 
quum saucium eum cognovisset,manus conseruit.*AtTy- 
phon spirarum volumine circumplexus Jovem detinuit, 
eique harpe, quam manibus ejus extorserat, pedumma- 
nuumque tendines dissecuit, impositumque humeris per 
mare transportavit in Ciliciam; quo quum pervenisset, 
intra Corycium antrum Jovem , 9 necnon tendines in ursi 
pelle occultatos deposuit ; custodem vero collocavit Del- 
phynen, draconem, puellam semiferam. I0 SedMercurius 
et Jigipan nervos suffurati clanculum Jovi aptaverunt. 
Jupiter itaque receptis pristinis viribus, curru, cui alatos 
equos junxerat, e coelo repente descendens Typhonem ad 
Nysam usque montem fulminibus impetendo persecutus 
est, ubi a Jove exagitafum Parcee deceperunt. Nam poma 
illa quseunius diei sunt, gustavit, quum inde se valentio- 
rem fore persuasus esset. l, Dein quum Jovem rursus inse- 
quentem videret , in Thraciam contendit , pugnaque ad 
Haemum commissa , totos montes jaculatus est. Quibus 
contra ipsum fulminum vi rejectis, multum in hoc monte 
sanguinisexundavit,aquoHaemi nomen montemaccepisse 
dicunt. 12 Fugienti deinceps per Siculum mare Jupiter 
^Etnam, maximum Siciliae montem, superinjecit, ex quoin 
hanc usque tempestatem ob frequentem fulminum jactum 
ignium fieri spiramenta ferunt. De his autem haec hacte- 
nus a nobis dicta sunto. 



CAPUT VII. 

(1) Prometheus formatis ex aqua et terra hominibus 
clam Jove ignem in ferula furatus dedit. 2 Quod ubi sensit 
Jupiter, Vulcano imperavit ut ad Caucasum montem cor- 
pus ejus affigeret. Is vero mons est Scythiae, 1 in quo Prome- 
theus clavis confixus multorum annorum numerum reli- 
gatus permansit. Aquila autem quotidie devolaris hepatis 
fibras pernoctem succrescentes depascebatur. 4 Hancigitur 
Prometheus ob ignisfurtum poenam dedit, donec Hercules 
eum vinculis liberavit , quemadmodum in rebus ab Her- 
cule gestis demonstrabimus. 

(2) Promethei filius erat Deucalion. Hic imperio tenens 



APOLLODORI BIBLIOTHECLE I, 7. 



111 



jfocr.Xeuojv xwv Trept tvjv <l>6t'av to'tcojv, ya|j.£i IIup- 
pav tv)V 'E7ri(j.y}0£Mi; xat HavSojpac;, v^v STrXao-av Geoi 
Tcpoyrvjv yuvatxa. 2 'Etcei Ss acpavtcrat Zsuc; to /_aX- 
xouv ^evoc; v]6eXv]C-£V, utco6e[j(.£vou E[po[j(.y)6£OJ<;, A^uxa- 
Xiojv T£XTrjVa[jL£Vo; Xapvaxa, xat toc iTciTvjoeta Iv8e / - 
jjievoc;, £ti;TauT7]v {J.ET0C LTuppac; £tc£Sr r 3 Zeuc; SstcoXuv 
uetov cxtc' oupavou /£ac;, toc TcXEiara fJ-Ep"/] tyJc; c EXXa- 
So<; xaT£xXucr£V, ojctte Siacp6apvjvai TcocvTac; av8poj7rou<;, 
oXiyow '/o>pt<;, 01 a-uvscpuyov ei? toc tcXvjciov u'|-/]Xa opv]. 

4 To'te os xat toc xaTa ©etrcraXiav 6'pr, Siecttv), xat toc 
sxto? To"6[jlou xat Il£Xo7covvv)C70u cruv£yu6v) Tcavxa. 

5 AeuxaXuov Ss, Iv T/jXapvaxi StaTVjc; OaXacrcrr^ cpspo'- 
(jtevoc; Icp' v][ji.spa<; Ivvea xat vuxTac; taac;, tw Ilap- 
vacTcWo TrpofTicryei, xaxst tcov 6';j.Spo:>v TrauXav Xa6o'v- 
tcov, IxSac; 6u£t Att *I>u£i'oj. 6 Z£u;o£7r£[J.'|a<; 'Epu;v;v 
7rpb<; auTbv, iTrsrpE^v atT£tcr6ai 6 xt pouXeTai* 6 os 
atTSiTai av6poj7rou<; auTOJ ysvsaOat. Kat, Atb<; eittov- 
to<;, u7T£p XEcpaXvjc; atpojv ISaXXe tou<; Xt6ou<;* xat, 
ou<; fjtiv ISaXXe AEuxaXuov, avSpec; lyEvovTO, ou<; Ss 
IluptSa, yuvaixsc;. ''OOev xal Xaot [j.£Tacpopixco; ojvo- 
jj.acr6v)CTav aTrb tou Xaac;, 6 X160?. 

7 rtvovTatSelxIIuppai; AeuxaXtojvi TraTSes • ^EXXr,» 
;j.ev TrpojTOc-, Sv ex Atbc; [evtot] y£Y£Vv;cTQai Xsyoucri. 
[SeuTspoc; Ss]'A[Jt.cpixTucov, 6 [X£TaKpavaov paotXeucrac; 
tv)<; 'Atuxv)<;. @uyarr,p Ss npiOTOyEVEta , l\ 7)<; xat 
Atbc;, 'Ae6Xto<;. (Sl^EXXrjVOi; Se xat Nu[jt.cpv]<; 'OpcrvjtSoc,, 
Atopoc;, 3ou6o<;, A10X0?. Autoc; u.sv ouv acp' a&Tou tou; 
xaXou[X£vou<; rpaixou<; 7rpocrv)Yo'p£ucT£v ''EXXrjvac;- toic; 
SsTraicriv I[j.£'picT£ tv)v ^ojpav • 2 xat 2ou6o<; jjtiv XaSojv 
ty)v II£Xotco'vvv)Ctov , Ix Kpeoucrrjc; tv)<; 'Epe/^Oeox; 
'Ayatbv lys^vvr^as xat "Iojva, acp' ojv 'A/atot xat 
"Iojve; xaXolivTat. 3 Acopoc; Se tvjv Trepav "/o')pav IIeXo- 
7rovv/)0*ou XaScov, touc; xaTOtxouc; acp' lauTOu Aojpt£t<; 
IxaX£CT£v. 4 AtoXoc; Se SacrtXeucovTiov 7repiTv)v ©eooa- 
Xtav TOTCOJV, touc; IvotxouvTac; AioXeu; 7rpocTV)Yo'pEUCT£ • 
xai y^F 01 ? 'Evap£TV)V tvjv Av)t[jt.ocj(ou , TratSac; jjlsv 
lyEVvrjcrev £7TTa, KprjOla, 2t'crucpov, 'A6oc[xavTa, 2aX- 
{jtcovsa, Ar/10'va, MayvriTa, rUptripVjV 6uyaT£pac; §e 
7revT£, Kavaxr,v, AXxuo'vv)V, IIeicTioixv)v, KaXuxvjv, 
Il£ptfJt.v)Sv)v. 

5 nepijJtriSv)? [jt.£v oOv xat 'A^eXtoou, TTrTroSajjcac; xat 
'OpECTTVjc;* Il£iCTiSixv)<; Se xal MupfjuScwoc;, "AvTtcpoc; 
xat "AxTOjp. 

(4) 'AXxuovrjV Se Kv^uc; eyv)[jt.ev c Ecoo"cpo'pou Tratc;' ou- 

TOt Se St' uTrEprjcpocveiav aTrojXovTO. '0 u.sv yap tv,v 

yuvatxa sXzyev ''Hpav, v) Se tov avSpa Ata. Zeuc; oe 

auTOuc; aTrcopvecoae, xat tyjv [xev aXxuova £Tcotv)CT£, tov 

£ xvjuxa. 

2 Kavaxv) Ss eyevvricrev Ix IIo(T£iScovo<; 'OTrXEa xat 
Nrjpea , xat 'ETKOTTEa , xat 'AXojEa , xat TptoTra. 
3 AXtosuc; [j.ev ouv £yv][X£v TcptfjteSeiav tvjv TptOTroc;, 
rjTie; IIocTeiS6jvo<; V)pacr6vi , xat cruve/toc; cpoiTtocra ItcI 



ea loca, quae circa Phthiam sunt, u^oreni duxit Pynham, 
Epimethei et Pandorashliam, quam primam dii finxerunt 
mulierem. 2 Quum vero prolem aeneam tollendam Jupiter 
censeret, Promethei consilio Deucalion arcam fabricavit , 
in eamque , impositis rebus ad vitam necessariis , cum 
Pyrrha ingressus est. 3 Mox Jupiler large effusis de coele 
imbribusmaximam Graeciae partem cooperuit,ita ut omnef 
homines, paucisexceptis, qui in altissimos circum montei 
confugerant, interirent. 4 Tum etiam Thessaliaemontes di- 
iemti, et quas sunt extia Isthmum et Peloponnesum loca 
undarum vi onmia contecta fuerunt. s Deucalion novem 
dies totidemque noctes aquarum eluvie in navigio suo 
circumlatus Parnassum demum appellit , ibicme , quum 
iinbres desiissent, egressus Jovi Phyxio (quifugientibus 
opemferre consuevit) sacris operatur. 6 Jupiter interea 
demisso ad Deucalionem Mercurio , permisit ei ut quod- 
cunque veliet expeteret. Deucalion igitur humani generis 
reparationem deposcit. Deinde Jovis monilu sumtds de 
terra lapides trans caput jactavit; atque ii quidem, quos 
misit Deucalion , viiorum faciem traxeruut; quos vero 
Pyrrha jecit, in feminas abiere. Hinc itaque Xaol (i. e. po- 
puli) translatione quadam dicti sunt, quasi lapidei ; laac, 
enim lapidem significat. 
7 Fihorum qui ex Pyrrha Deucalioni sunt, primus est 

Hellen, quem a Jove orlum esse nonnulli tradunt ; alter 
Amphictyon, qui post Cranaum Attica? imperavit. Filia 
rero Protogenia , cujus ex Jove filius Aethlius. (3) Ex 
Hellene autemetOrseidenymplia Dorus, Xuthus, iEolus. 
Is quidem qui antea Graxi vocabantur , de se nominavit 
Hellenes, atque tenam inter fdios partitus est. 2 Xuthus 
adeptus Peloponnesum, ex Creusa, Erechthei fdia, Achaeum 
genuit et Ionem, a quibus Achivi et lones nuncupantur. 
5 Dorus terram extra Peloponnesum nactus, incolas suo de 
nomineDorienses appellavit. 4 JEolus Thessaliae imperans, 
populis iEolensibus nomen imposuit, et ducta Enarete , 
Deimachi filia, septem ex ea fdios procreavit, Cretheum, 
Sisyphum , Athamantem , Salmoneum , Deionem , Magne- 
tem, Perieren; filias vero quinque, Canacen, Alcyonen, 

Pisidicen, Calycen, Perimeden. 

Ex Perimede et Acheloo nati sunt Hippodamas et Ore- 
stes ; ex Pisidice et Myrmidone Antiphus et Actor. 

(4) Halcyonen Ceyx, Luciferi filius , in matiimonium 
duxit. Hi ob superbiam perierunt. Ille enim conjugem Ju- 
nonem, haec vero virum suum Jovem appellavit. Utrum- 
que Jupiter in aves, illam in halcyonem, hunc in mergum 
mutavit. 

2 Canace et Neptunus genuerunt Opleum, Nereum, Epo- 
peum, Aloeum, Triopem. * Aloeus uxorem duxit Iphime- 
diam, Triopis fdiam, quae Neptuni amore capta, conliuen- 
ter ad mare meabat , et haustos manibus fluctus sinu 



112 



AIIOAAOAHPOY BIBAI09HKH2: A, K\ 



tyjv 6dXaaaav, /epatv dpuouev/] xa xu[/.aTa toic xoX- 
tok; ivec&dpEi. 4 2uvsX9wv S£ auTrj IloaetSwv, Suoiyev- 
VYjae TcaiSag , '&2tov xat 'EcptdXTY]V , touc. AXwetSac. 
Xeyof/ivou?. 5 Outoi xa^' ivtauTOV Yju^avov TcXaToc; [jiv 
TCYj/uatov, pyyjxoc Se dpyutatov ivvea Se erwv yevoij.£- 
vot, xat to [jtiv TcXaTOc 7cr]/wv £/ovt£<; ivvea , to Se 
[XEyeOoc; opyutwv ivvea, 7cpb<; 6ebv [ji.d/ea6ai StevoouvTO, 
xat tvjv [J.£v "Oaaav Itci tov "OXupvrcov l'6caav, etci Se 
T7)V "Oaaav 6evTe<; to II^Xiov , Sta twv dpwv toutwv 
7j7C£tXouv £t? oupavbv dva6iqaea6ar xat tyjv [/iv 8a- 
Xaaaav , /waavTet; toic opeat , Tcotrjaetv eXeyov Y]7cet- 
pov, tt)V Se yYJv, 6dXaaaav. 6 '£[jlvwvto Se, 'EcptdXTYjc; 
[j.£v c 'Hpav, '£2to<; Se "ApTejjuv. "ESYjaav Se xai/Aprjv. 
Toutov [A£v ouv 'EpjjtYJc i£exXe<|ev. 'AveiXe Se touc 
AXwetSac iv Nd£w "ApTejjtn; Si' d7caTY]c/ dXXd^aaa 
ydp ty]V tSeav eiq eXacpov, Std [xeaou auTwv eTCYJSYjaev 
ot Se pouXo'p.evot euaTo/YJcfat to 6r)ptov, icp' eauTOix; 
Y]xdvTtaav. 

(5) KaXuxY]<; Se xat Ae6Xtou 7caic 'EvSujjuwv ytve- 
Tat , 6'aTtc; , ex 0eaaaXta<; AtoXeac dyaywv , 'HXtv 
wxtae. Aeyouat Se auTOV Ttvec; ix Atb? yevEaSat. Tou- 
tou xdXX^t StevsyxdvToc, rjpda6r] 2eXV]VY]. Zeu<; Se auTw 
SiSwaiv S fiouXeTai IXea6af 6 Se atpetTat xot[/.aa6at 
Sta TcavTOc; d6dvaT0<; xat dyrjpwc; [/ivojv. 

(6) 'EvSuuu'wvo<; Se xat [2y)'iSo<; NujJtcpY]<; yj] NyjiSoc;, 
Y), &q Tive? , Tcptavdaarjc;, AtTwXbc/ 8? a7C0XT£tva<; 
'Atciv tov OopwvEWc;, xat cpuywv £t; tyjV KouprjTtSa 
/wpav, XT£t'va<; touc. UTcaSe^a^jiivouc <I>6ta<; xat Atco'X- 
Xoivoc; utouc , Awpov xat AaoSdxov xat HoXuTcotTriv, 
ucp' EauTOu ty]v /wpav AtTOjXtav iy.oikeGev. 

(7) AitojXou Se xat npovdrji; tyjc; #dp6ou HX£upwv^ 
xat KaXuSwv iy£vovTO, dcp' wv at iv AtTOiXta TcdXetc; 
wvo ( u.da6Y]aav. nXeupwv [ji.ev ouv yY][/.ac Sav6i7C7CY]v 
tyjv Aojpou, TcatSa iyevvYjaev AyYjvopa - 6uyaTepa(; Se, 
2T£po'7CY]v xat2TpaTovtxY]v xat AaocpdvTY]v. 2 KaXuSw- 
voc; Se xai AtoXtac. tyjc A[Au8dovoc, 3 E7ctxdaTY] xat 
npWToyeveta* l\ r\q xat Apeoc;, "Oc;uXo<;. 3 AyVjvwp Se 
6 IlXeupwvoc Y^fjtac; 'ETCtxdaTYjv tyjv KaXuSwvoc, iyev- 
VY]aeHop6dova xat Ay][ji.ovixy]V r]<; xat "Apeo<;, EuyjVOi;, 
MwXo;, nuXoc, OeVnoc;. 

(8) Euy]vo<; [A£v ouv iyevvYjae Mdp7CY]aaav, r]v, 'AtcoX- 
Xoivoc [xvr,aT£uo[jLevou, "lSa<; 6 'Acpap£w<; Y]'p7caa£, Xa- 
oojv Tcapd IIoa£tSwvo<; dpu.a uTCOTCTEpov ' Stwxwv Se 
Eurjvo; icp' dpjjtaTo; , Itci tov Auxdptxav ^X6e TCOTa- 
[xov , xaTaXa^Etv Se ou SuvdfjLsvot; , tou<; [xev itctouc 
a7ceacpa<^ev, lautbv ok elq tov 7C0Tau.bv I'SaXe. Kat xa- 
XetTat Euyjvoi; 6 7C0Tajjt.be. Tcap' ixetvou. (9) "ISac Se 
e't<; MeaaVjvYjv 7capaytv£Tat, xat auTw 6 'AtcoXXwv tc£- 
ptTU/^ojv d<patp£tTat ty]v xdprjv ■ fjLa/^oiJtEvoJV Se auTwv 
Tcspt tojv ty]<; 7catSb<; yd[ji.wv, Z£u<; StaXuaai; i7C£Tp£uJj£v 
auTYJ ty] 7cap6£vw iXfiaOai, 07C0T£pw [3ouX£Tai auvotX£tv 
Y] Se, Setaaaa w<; dv [jly] yYipwaav auTrjV 'AtcoXXojv 
xaTaXt7CY], tov "ISav etXeTO dvSpa. 

(10) ©eaTuo Sei^ Eupu6£[jt.iSo<; ty]<; KXtoclotai; eY&- 



ferebat. 4 A Neptuno compressa geminos pepeiit, Otum ct 
Ephialten, quos Aloidas appellant. ^Hi quotannis lalitudine 
cubitum, longitudine vero ulnam crescebant : qui, ubi no 
num explevere annum , lalitudinem cubitum novem et 
ulnarum totidem magnitudinem adepti, Jovi bellum infe- 
rendi ceperunt consilium. Itaque Olympo Ossamimpo. 
suerunt , Pelioque Ossae imposito, per hos montes 
coelum conscensuros se minitabantur; ac congestis mon- 
tibus de mari continentem, contra de terra mare se red- 
dituros dictitabant. 6 Quin etiamEphialtesJunonem Otus 
autem Dianam sibi conjuges deposcebant. Martem insu- 
per in vincula conjecere , quem tamen Mercurius furto 
eripuit. Diana autem in Naxo Aloidas per dolum peremit- 
nam in cervam mutata per medios exsilivit; tum 
hi in feram collimaturi, alter alterum telis conjeclis 
occiderunt. 

(5) Calyces etAethlii filius estEndymio, qui educlis- 
^olensibus e Tliessalia in Elidem transmigravit. Sunt 
etiam qui eum Jove natum esse memorent. Hunc ob exi- 
miam corporis pulchritudinem Luna deperivit; idem, data 
ab Jove queecunque vellet deligendi potestate, cum somno 
perpetuo immortalem sibi juventutem concedi postulavit. 

(6) Endymionis eNeide, vel, ut nonnulli dicunt , ex 
Iphianassa filius estiEtolus ; qui, quum peremisset Apin, 
Phoronei filium, atque in Curetidem terram aufugisset, occi* 
sis Phthiae et Apollinis filiis, Doro et Laodoco ac Polypoete, 
qui hospitio eum exceperant, suo de nomine terram jEto- 
liam appellavit. 

(7) Ex iEtolo et Pronoe, Phorbi filia, Pleuron et Caly- 
don nati sunt , a quibus, quae sunt illis cognomines ia 
Jitolia urbes , nomen acceperunt. Pleuron , ducta uxore 
Xanthippe Dori , iilium Agenorem procreavit, et fiHas 
Steropen , Stratonicen, Laophonten. 2 Calydon ex ^Eolia, 
Amythaonis filia, Epicasten suscepit et Protogeniam ; ex. 
qua et Marte nascitur Oxylus. 3 Agenor, Pleuronis filius, 
Epicasten, Calydone natam, conjugem duxit, dequaPor- 
thaonem genuit et Demonicen; quas ex Marte peperit Eve- 
num, Molum, Pylum, Thestium. 

8. Evenus genuit Marpessam, quam quum Apollo sibi 
collocari in malrimonium quasritaret, Idas, Apharei filius, 
accepto a Neptuno curru pennato, rapuit; illumveroe 
curru persecutus Evenus ad Lycormam fluvium pervenit, 
ubi , quum illum assequi non posset , equos jugulavit ,. 
seque ipsum deinceps prascipitem dedit in fluvium , qui 
ab eo Eveni nomen accepit. 

(9) At Idee Messenen proficiscenti obviam factus Apollo 
virginem auferre voluit. Qui quum inter se de puellae ma- 
trimonio concertarent , Jupiter litem dirimens virgmi, 
utri collocari vellet, optionem dedit. Ha3c verita, ne se in 
senectute Apollo desereret, Idam sibi virum esse maluit. 

(10) Thestius ex Eurythemide Cleoboeas gnata filias sus' 



APOLLODORI BIBLIOTHECLE I, 7, 8. 



113 



OuvaTepe? [Jt£V, 'AX6at'a, AviSa, Tjcep^vyjaTpa- t cepit Althaeam, Ledam, Hypermnestram ; filios aotem 
df^svs? Ss, "tputXos, EutTCTcoc;, IIXyiSitctcoc; , Eupu- Iphiclumj E vippum, Plexippum, Eurypylum. 

2 PorthaonisetEurytseexHippodamantenatae filii erant 
CEneus, Agrius, Alcathous, Melas, Leucopeus ; filia Ste- 
rope, ex qua et Acheloo Sirenas ortas esse dicunt. 



vovto 



7cuXo<;. 



2 IIop6dovo<; Ss xat EupurY]<;T7C7co§d[AavTOc; lye^vovTO 
luaiSe?, OivEb<;, y AYpw?, 'AXxd6oo<;, MeXas, Aeuxw- 
Tceuc; • 6uYaxrip Se iTepoTCY] , l£ rj? xat 'AxeXioou 2ei- 
prjvat; Y £V - a ^ at AsYOUfftv. 



KE^AAAJON H. 

(1) Olveu; Se, ftetrtXeuwv KaXuSwvot;, 7capd Atovu- 
cou cdutov d[jt7ce'Xou 7cpwTO<; IXaSe. Trijxai; Ss 'AX0at'av 
«rijv ©eariou, Y £VV ? To^ea, 6v auTO? exTetvev u7cep7CY]- 
SrjaavTa t?jv Tacppov, xat Tcapd tootov, Oupea xat 
KXufjtevov, xat 6uYaTe'pa ro'pYY]V, yjv 'AvSpat[/.wv eyifipe, 
xat ArjiavEipav , y]v 'AXOaiav XeYOucrtv ex Atovucrou 
Yevv9ic7ai. Autyj Ss Yjvio^ei, xat toc xaTa 7uo'Xep.ov 
yjcrxet. Kat Tcept twv y^wv auTY]<; c HpaxX9]<; Tcpb<; 
'A/eXwov iTcdXaiaev. (2) 'EYe'vvY)C7e Se 'AX6ata 7catSa 
i\ OtveV MeXeaYpov, ov i![ "Apeo? yeYev5iff0ai ? aat '- 
Toutou Ss ovtoc; Y][j.spwv stctoc, 7rapaYsvo[xevac; toc<; 
Motpat; cpactv eiTceivT^eTeXeuTyjaetMeXeaYpoc;, oTav 
6 xatojjtsvot- Itci vfc ec7)(dpa<; SaXb? xaTaxayj. Touto 
dxouc7ac7a , tov SaXbv dvstXsTO 'AX0ata , xat xaTeOsTO 
ett; Xapvaxa. 

2 MsXsaYpot; 8e,dvY]p drpwTOt; xal Yevvatoc; ysvo'[/.s- 

VO<;, T0'vSe TOV TpOTCOV iTeXeUTTjCJEV. 'EtY]C710)V xapTcwv